Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၃၉၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ပြိုင်ဘက်ကင်း လှံနတ်ဘုရားသည် အသေအချာ ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်ရာတွင် တစ်ခုခုကို ရိပ်မိသွားခဲ့သည်။</p> <p> ဓားအဖိုးအိုကဲ့သို့ မိသားစုမရှိဘဲ မြေကြီးထဲ ခြေတစ်ဖက် နစ်နေပြီဖြစ်သည့် သူမျိုးသည် အာဏာ သို့မဟုတ် စည်းစိမ်ချမ်းသာအတွက်နှင့် မဟာရှနိုင်ငံထဲဝင်ကာ လင်းပိုင်ဖန်၏ တပည့်ခံမည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ပြင် သူသည် အသက် ၁၀၀ ကျော်နေပြီဖြစ်ရာ အသက် ၂၀ ကျော် လူငယ်လေးတစ်ဦးကို ဆရာတင်ရန်မှာ သိက္ခာကျစရာဟု ယူဆနိုင်ပေသည်။</p> <p> မည်သူမဆို ဤသို့ပြုလုပ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ ဇူဝူဒီ ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုသို့ မလုပ်နိုင်ချေ။</p> <p> ဆိုလိုသည်မှာ လင်းပိုင်ဖန်ထံတွင် ဓားအဖိုးအို အလွန်အမင်း လိုချင်တောင့်တနေသည့် အရာတစ်ခုခု ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။ တပည့်ခံမှသာ ရရှိနိုင်မည့် ထိုအရာက ဘာဖြစ်နိုင်မည်နည်း။</p> <p> သေချာပေါက် သိုင်းပညာ သို့မဟုတ် 'သိုင်းလမ်းစဉ်' သာ ဖြစ်ရပေမည်။ တပည့်ခံလိုက်မှသာ လင်းပိုင်ဖန်၏ ဘေးတွင် တရားဝင် နေထိုင်ခွင့်ရပြီး သိုင်းလမ်းစဉ်ကို လေ့လာနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> လှံနတ်ဘုရား၏ အတွေးများမှာ ပို၍ ရှင်းလင်းလာခဲ့သည်။ ချိုင်ယွီရှင်း ပြောခဲ့သလိုပင် ဓားအဖိုးအိုသည် လင်းပိုင်ဖန်ထံမှ ဓားသိုင်းပညာကို သင်ယူလို၍ ဆရာတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။ ယခုမူ သူ၏ ဆန္ဒများ ပြည့်ဝသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။</p> <p> ဒါဆို ငါလည်း...</p> <p> လှံနတ်ဘုရား၏ ရင်ခုန်သံများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။ မူလက သူသည် အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခြင်း မရှိမချင်း အပြင်မထွက်တော့ဘဲ အသေခံကျင့်ကြံရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် မိမိကိုယ်ကိုယ် ရိုးသားစွာ ဝန်ခံရလျှင် သူ၌ ယုံကြည်မှု သိပ်မရှိလှပေ။</p> <p> ထို့ကြောင့်လည်း သူသည် မွေးနေ့ပွဲကို အခွင့်ကောင်းယူကာ တပည့်များကို ပြန်ခေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လူစုံတုန်း နောက်ဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံပြီး သူ မရှိတော့သည့် နောက်ပိုင်းအတွက် စီစဉ်ပေးခဲ့လိုခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ သူ့အတွက် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်က သမ်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> "ယွီရှင်း... သမီးတို့ရဲ့ အရှင်မင်းကြီးက တကယ်ပဲ သိုင်းပညာ မတတ်တာလား၊ သူက လှံသိုင်းအကြောင်းကို တကယ်ပဲ ဘာမှ နားမလည်တာလား"</p> <p> "ဆရာရယ်... ကျွန်မ ဘယ်နှခါ ပြောရမလဲ၊ အရှင်မင်းကြီးက သိုင်းပညာလည်း မတတ်ဘူး၊ လှံသိုင်းအကြောင်းလည်း ဘာမှ မသိပါဘူးဆို" ချိုင်ယွီရှင်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> ဆရာဖြစ်သူက ဤမေးခွန်းကိုပင် ထပ်ခါတလဲလဲ မေးနေသဖြင့် သူမမှာ တော်တော်လေး ငြီးငွေ့နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> "သူက သိုင်းပညာ မတတ်ဘူးဆိုရင် ဓားအဖိုးအိုကို ဘယ်လိုလုပ် သင်ပေးနိုင်မှာလဲ" လှံနတ်ဘုရားက ထပ်မေးလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> "နှုတ်နဲ့ပဲ ပြောပြတာလေ၊ ဓားအဖိုးအို မေးသမျှကို သူက ဖြေပေးတယ်၊ အဲဒါကို ဓားအဖိုးအိုက သင်ယူတာပေါ့" ချိုင်ယွီရှင်းက ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> "ဒါဆို သမီးရော လင်းပိုင်ဖန်ဆီက သင်ဖူးလား"</p> <p> "မေးတော့ မေးဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ နားမလည်ဘူး။ အဲဒီလို နားမလည်တာတွေကို နားထောင်နေမယ့်အစား သိုင်းကျင့်ပြီး ချီစွမ်းအားကို မြှင့်တင်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်"</p> <p> ပိုပြီး ထူးခြားသည့် သတင်းအချက်အလက် မရနိုင်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ လှံနတ်ဘုရားက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လက်ယမ်းပြလိုက်ကာ - "ကဲ... သွားတော့၊ လိုအပ်ရင် ပြန်ခေါ်လိုက်မယ်"</p> <p> "ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ"</p> <p> တံခါးပိတ်သွားပြီးနောက် လှံနတ်ဘုရားသည် စာလွှာကို ပြန်ထုတ်ကာ ဆက်လက် လေ့လာနေပြန်သည်။ သူက ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည် - "သူက လှံအကြောင်း နားမလည်ဘူးဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တာ..."</p> <p> နောက်တစ်နေ့တွင် လှံနတ်ဘုရားသည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာကာ တပည့်အားလုံးကို စုဝေးစေလိုက်သည်။ တပည့်များ၏ မျက်နှာတွင် ပူဆွေးသောက ရိပ်ယောင်များ ယှက်သန်းနေကြသည်။ ဆရာ၏ အပြုအမူများမှာ အသေခံကျင့်ကြံခြင်း မပြုမီ နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်ခြင်းနှင့် တူနေသောကြောင့် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တွေ့နိုင်ပါဦးမလားဟု သူတို့ စိုးရိမ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> လှံနတ်ဘုရားက ကျေနပ်သည့် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည် - "တပည့်တို့... မင်းတို့အားလုံး ဆရာ့ရဲ့ အသက် ၉၀ ပြည့် မွေးနေ့ကို ပြန်လာနိုင်ကြလို့ ဆရာ အရမ်းဝမ်းသာတယ်။ မင်းတို့အားလုံး အောင်မြင်နေတာကို မြင်ရတာက ဆရာ့ကို ပိုပြီး ပျော်ရွှင်စေတယ်"</p> <p> "မင်းတို့ တပည့်စဖြစ်တုန်းက ကလေးလေးတွေပဲ ရှိသေးတာ၊ လှံကိုတောင် ဘယ်လိုကိုင်ရမှန်း မသိကြသေးဘူး။ ဆရာကပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ သင်ပေးခဲ့လို့ မင်းတို့ လှံသိုင်းတတ်ခဲ့ကြတာ"</p> <p> "ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေဟာ မြားတစ်စင်းလိုပဲ မြန်ဆန်လွန်းတယ်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ မင်းတို့အားလုံး လူလားမြောက်ကုန်ကြပြီ။ အိမ်ထောင်ကျတဲ့သူက ကျ၊ အောင်မြင်တဲ့သူ အောင်မြင်ကုန်ပြီ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ ဆရာတို့ အခုလို ပြန်ဆုံခွင့် ရဦးမလားဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး"</p> <p> လူတိုင်း၏ မျက်နှာများမှာ ပို၍ လေးလံသွားကြသည်။ ဆရာနှင့်အတူ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် ခက်ခဲပင်ပန်းမှုများ၊ ပျော်ရွှင်စရာများနှင့် ဝမ်းနည်းစရာများက ပုံရိပ်များအလား ပြန်လည် မြင်ယောင်လာကြသည်။ တပည့်အချို့မှာ မျက်ရည်များပင် ဝဲလာကြသည်။</p> <p> အချို့ဆိုလျှင် မျက်ရည်များ ပိုးပိုးပေါက်ပေါက် ကျလာရင်း "ဆရာ..." ဟု တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> "ဘယ်လောက်ပဲ စည်ကားတဲ့ ပွဲဖြစ်ဖြစ် အဆုံးသတ်တော့ ရှိစမြဲပဲ"</p> <p> လှံနတ်ဘုရားက မတ်တတ်ရပ်ကာ ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည် - "ဒီနေ့ပြီးရင် မင်းတို့အားလုံး ဂိုဏ်းကနေ ထွက်သွားကြတော့။ ပြန်လာဖို့ မလိုတော့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဆရာကိုယ်တိုင်လည်း ထွက်သွားတော့မှာမို့လို့ပဲ။ ဆရာတို့တွေ ကမ္ဘာ့အဆုံးမှာ ပြန်ဆုံနိုင်မလားဆိုတာကတော့ ကံတရားအပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်"</p> <p> နောက်ဆုံးတွင် တစ်ယောက်က မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ လှံနတ်ဘုရား၏ ခြေထောက်ကို ဖက်ကာ ငိုရှိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p> "ဆရာ... မသွားပါနဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ ဆရာ့ကို မခွဲနိုင်ဘူး"</p> <p> "ကျွန်တော်တို့ တစ်သက်လုံး ဆရာ့ကို လုပ်ကျွေးချင်တာပါ"</p> <p> "ဆရာမရှိဘဲ ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ရမလဲ"</p> <p> လှံနတ်ဘုရား၏ အမူအရာမှာ ပြတ်သားနေဆဲပင် - "မဟုတ်ဘူး... ဆရာ သွားမှဖြစ်မယ်။ နောက်ဆုံးတော့ အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီ၊ အဲဒီအခွင့်အရေးကို ဆရာ ဘယ်လိုလုပ် လက်လွှတ်နိုင်မှာလဲ"</p> <p> တပည့်များက ဒူးထောက်ကာ ငိုယိုတောင်းပန်ကြသည်။</p> <p> "ဆရာ... ကျေးဇူးပြုပြီး မသွားပါနဲ့"</p> <p> "ကျွန်တော်တို့ တကယ် မခွဲချင်ဘူး"</p> <p> "မသွားပါဘူးလို့ ကတိပေးပါ ဆရာ"</p> <p> လှံနတ်ဘုရားက သူတို့ကို စိတ်ပျက်သလို ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည် - "မင်းတို့က ပြိုင်ဘက်ကင်း လှံနတ်ဘုရားရဲ့ တပည့်တွေပဲ၊ ယောကျ်ားပီပီ သတ္တိရှိစမ်းပါ။ အခုလို ငိုယိုနေတာက ဘာသဘောလဲ။ အခု ချက်ချင်း ထကြစမ်း"</p> <p> "ဆရာ မသွားဘူးလို့ ကတိပေးမှ ကျွန်တော်တို့ ထပါ့မယ်"</p> <p> တပည့်ကြီးက ပြောလိုက်ရာ အခြားသူများကလည်း ထောက်ခံကြသည်။</p> <p> လှံနတ်ဘုရားမှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး - "မင်းတို့က တော်တော် အတင့်ရဲနေကြပြီပဲ။ အခုတော့ အတောင်စုံလို့ ဆရာ့စကားကိုတောင် နားမထောင်တော့ဘူးလား။ ဆရာ့ကို အကျပ်ကိုင်ချင်တာလား။ ဆရာက အဆင့်တက်ဖို့ သွားမှာ၊ သေဖို့သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီလောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေရအောင် ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ"</p> <p> "ဆရာ... ဒါက သေဖို့သွားတာနဲ့ ဘာကွာလို့လဲ"</p> <p> တပည့်ကြီးက မျက်ရည်များဖြင့် ပြောလိုက်သည် - "ဆရာက အသေခံကျင့်ကြံဖို့ ပြင်နေတာ မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ ဆရာ့ရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေနဲ့ဆိုရင် အောင်မြင်ဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ။ အကယ်၍ မအောင်မြင်ခဲ့ရင်..."</p> <p> အခြားသူများမှာလည်း ပို၍ ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးကုန်ကြသည်။</p> <p> "ဆရာ... မသေပါနဲ့ဦး"</p> <p> "ကျွန်တော်တို့ကို ပစ်မသွားပါနဲ့လို့ တောင်းပန်ပါတယ်"</p> <p> "ကျွန်တော်တို့ သေကွဲ မခွဲချင်ဘူး"</p> <p> လှံနတ်ဘုရားမှာ ဦးစွာ မှင်တက်သွားပြီးမှ ဒေါသထွက်လာတော့သည်။</p> <p> "တောက်... မင်းတို့ ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ငါ့ကို သေပါစေလို့ ကျိန်ဆဲနေကြတာလား။ မင်းတို့ တော်တော် မိုက်မဲတာပဲ။ ငါသေတော့မယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ။ ငါက မဟာရှနိုင်ငံကို သွားမှာ။ မင်းတို့အားလုံး သေရင်တောင် ငါက သေဦးမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> "အမ်... ဆရာက မဟာရှနိုင်ငံကို သွားမလို့လား" တပည့်များမှာ တစ်လှည့်စီ မှင်တက်သွားကြသည်။</p> <p> တစ်ယောက်က ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် မေးလိုက်သည် - "ဆရာ... မဟာရှနိုင်ငံကို သွားပြီး ဘာလုပ်မလို့လဲ"</p> <p> "ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီမှာ ဆရာ့အတွက် အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်မယ့် အခွင့်အလမ်းရှိနေလို့ပဲ။ အဲဒါကို ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်ချင်လို့ပဲ" လှံနတ်ဘုရားက ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> "ဆရာက အသေခံကျင့်ကြံဖို့ သွားမယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား" နောက်တစ်ယောက်က မေးပြန်သည်။</p> <p> "အရင်ကတော့ တခြားနည်းလမ်းမရှိလို့ အဲဒီလို လုပ်ဖို့ စဉ်းစားခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အခြေအနေက ပြောင်းသွားပြီ"</p> <p> လှံနတ်ဘုရား၏ မျက်နှာမှာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသည့် အမူအရာဖြင့် တောက်ပလာခဲ့သည် - "အခုတော့ နည်းလမ်းအသစ် တွေ့ထားပြီဆိုမှတော့ အဲဒါကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်ရမှာပေါ့။ ဒီခရီးစဉ်ကနေ ဆရာ အများကြီး ရရှိလိမ့်မယ်လို့ ခံစားနေရတယ်"</p> <p> တပည့်များမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြပြီး ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး စကားတွေလွဲကာ နားလည်မှုတွေ အကြီးအကျယ် လွဲချော်ခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။ သူတို့၏ ခံစားချက်တွေက အလကား ဖြစ်သွားရလေပြီ။</p> <p> သို့သော်လည်း လူတိုင်း ပြန်လည် ပျော်ရွှင်သွားကြသည်။</p> <p> ဆရာက အသေခံကျင့်ကြံမှာ မဟုတ်တော့သည့်အတွက် သူတို့ ပြန်ဆုံနိုင်မည့် အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> "ယွီရှင်း... ဘာမှ လုပ်စရာမရှိတော့ရင် ပစ္စည်းတွေ သိမ်းတော့။ ဆရာ သမီးနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်"</p> <p> "ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ" ချိုင်ယွီရှင်း၏ မျက်နှာတွင်လည်း အပြုံးများ ဝေဆာသွားသည်။</p> <p> မွန်းလွဲပိုင်းတွင် လှံနတ်ဘုရားသည် မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ စတင် ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။ သူ့နောက်တွင် ကိုးယောက်မြောက် မင်းသား လီထျန်းချုံးနှင့် ဆရာ့ကို ပြုစုရန် တပည့်ငယ်အချို့ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။</p> <p>  ကျန်ရှိသည့် တပည့်များမှာလည်း ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အသီးသီး ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save