Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၃၉၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ​“ဟားဟားဟား... နောက်ဆုံးတော့ ငါ ရှေ့ဆက်ရမယ့်လမ်းကို သိသွားပြီကွ” ပြိုင်ဘက်ကင်း လှံနတ်ဘုရားသည် ရုတ်တရက် ထိုးထွင်းသိမြင်သွားကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။</p> <p>​ “ဆရာ...” ချိုင်ယွီရှင်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>​ “စိတ်မပူပါနဲ့ တပည့်လေး၊ ဆရာ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး”</p> <p>​ လှံနတ်ဘုရားက အားရပါးရ ဆက်လက်ရယ်မောရင်း “ဆရာက ရှေ့ဆက်ရမယ့်လမ်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်သွားလို့ပါ။ ကောင်းကင်အဆင့်ကို ဘယ်လိုတက်လှမ်းရမလဲဆိုတာ သိသွားပြီလေ၊ အဲဒါကြောင့် မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်မိတာပါ”</p> <p>​ “မှန်တာပေါ့”</p> <p>​ ဓားအဖိုးအိုကလည်း သဘောတူစွာ ရယ်မောရင်း “သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်အတွက် ကိုယ်ပိုင်သိုင်းလမ်းစဉ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိတာဟာ ရတနာသိုက်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရသလိုပဲ။ ဂုဏ်ယူပါတယ် ညီနောင်ဇူ... ကောင်းကင်အဆင့်ဆိုတာ မင်းအတွက် လက်တစ်ကမ်းအလိုကို ရောက်သွားပြီပဲ”</p> <p>​ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...” လှံနတ်ဘုရားက ဝမ်းသာအားရဖြင့် တရစပ် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>​ သို့သော် ခဏအကြာတွင် သူသည် တစ်ဖန် ပြန်လည် စိုးရိမ်ပူပန်လာပြန်သည်။</p> <p>​ ရှေ့ဆက်ရမည့်လမ်းကို ရှာတွေ့ခဲ့သော်လည်း ထိုလမ်းပေါ်သို့ လက်တွေ့  မည်သို့လျှောက်လှမ်းရမည်ဆိုသည်မှာ ပြဿနာ ဖြစ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ သူရွေးချယ်ထားသော လမ်းမှာ သူ၏လှံသိုင်းကို အပြစ်အနာအဆာကင်းမဲ့အောင် ပြုပြင်ပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ တာအိုလမ်းစဉ်နှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်ရန် ဖြစ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေ၏။</p> <p>​ မိမိဘာသာ ဆင်ခြင်သုံးသပ်နေရုံမျှဖြင့် ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ရန် မည်မျှကြာဦးမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။ မအောင်မြင်ခင်မှာပင် အသက်ကြီး၍ သေဆုံးသွားကာ တစ်သက်လုံး နောင်တရနေရမည်ကို သူစိုးရိမ်မိသည်။</p> <p>​ သို့သော်လည်း ယခုအခါ သူ၏ရှေ့မှောက်တွင် ဖြတ်လမ်းတစ်ခု ရှိနေလေသည်။</p> <p>​ လှံနတ်ဘုရား၏ အကြည့်တို့က လင်းပိုင်ဖန်ထံသို့ မသိမသာ ရောက်ရှိသွားလေသည်။ လင်းပိုင်ဖန်ထံမှ သင်ယူပြီး မိမိ၏လှံသိုင်းကို သူ၏တာအိုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကာ ညှိနှိုင်းလိုက်မည်ဆိုလျှင် အဖြေမှန်ကို ကြည့်ပြီး ပုစ္ဆာတွက်နည်းကို ပြန်ရှာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် မိမိအလိုရှိသော အဆင့်မြင့်လှံသိုင်းပညာကို ပိုမိုလွယ်ကူစွာ ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>​ ဒါပေမဲ့ သူ့ဆီကနေ ဘယ်လိုသင်ယူရပါလိမ့်။</p> <p>​ ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘဲ၊ ဘာမှလည်း မတော်စပ်ဘဲ တစ်ဖက်လူက မိမိ၏အဖိုးတန်ပညာရပ်တွေကို ဒီအတိုင်း သင်ကြားပေးဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တဲ့ကိစ္စပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>​ လှံနတ်ဘုရားက လင်းပိုင်ဖန်ကို တစ်လှည့်၊ ဓားအဖိုးအိုကို တစ်လှည့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်သည်။</p> <p>​ ‘ကဲပါလေ... သိက္ခာဆိုတာ ခဏဘေးဖယ်ထားလိုက်ရုံပါပဲ’</p> <p>​ ဝါရင့်သိုင်းပညာရှင်ကြီး ဖြစ်သည့် ဓားအဖိုးအိုတောင်မှ သူ၏မာန်မာနကို ဘေးဖယ်ထားနိုင်လျှင် မိမိကကော ဘာကြောင့် မလုပ်နိုင်ရမှာလဲ။</p> <p>​ “ကျွန်တော်မျိုးကို လမ်းပြပေးပြီး လှံသိုင်းရဲ့အနှစ်သာရကို သိမြင်အောင် သင်ကြားပြသပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး။ ကျွန်တော်မျိုးမှာ ရဲတင်းတဲ့ တောင်းဆိုချက်တစ်ခု ရှိနေလို့ အရှင်မင်းကြီး ခွင့်ပြုပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်” လှံနတ်ဘုရားက ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ “အရင်ပြောကြည့်ပါဦး” လင်းပိုင်ဖန်က မည်သည့်ကတိမှ မပေးဘဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ ထိုအချိန်တွင် လှံနတ်ဘုရားက ‘ဒုန်း’ ခနဲ အသံမြည်အောင် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည် “ကျွန်တော်မျိုးကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံပေးပြီး လှံသိုင်းပညာကို သင်ကြားပြသပေးဖို့ အရှင်မင်းကြီးကို တောင်းပန်ပါတယ်”</p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်မှာ မှင်တက်သွားသည်။</p> <p>​ ဓားအဖိုးအိုပါ မှင်တက်သွားလေသည်။</p> <p>​ ချိုင်ယွီရှင်းလည်း မှင်တက်သွားရသည်။</p> <p>​ ရှိနေသမျှ လူအားလုံး မှင်တက်သွားကြသည်။</p> <p>​ လှံသိုင်းပညာကို အထွတ်အထိပ်ထိ လေ့ကျင့်ထားသည့် ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦးက လင်းပိုင်ဖန်၏ တပည့်ဖြစ်ရန် တောင်းဆိုနေသည်မှာ တကယ်ကို ထူးဆန်းအံ့ဩဖွယ်ရာ ကောင်းလှသည်။ လူတိုင်း၏ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသလိုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>​ “ဆရာ... ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ၊ အမြန်ထပါဦး” ချိုင်ယွီရှင်းက လှံနတ်ဘုရားကို အတင်းဆွဲထူလိုက်သည်။</p> <p>​ “တပည့်လေး... ဆရာ့ကို မတားပါနဲ့။ ဆရာ ဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာ ဆရာသိပါတယ်”</p> <p>​ လှံနတ်ဘုရားက သက်ပြင်းချရင်း “ဆရာ့တစ်သက်လုံးမှာ လှံသိုင်းလမ်းစဉ်ကိုပဲ တန်ဖိုးထားခဲ့ပြီး ကိုယ်ပိုင်လှံသိုင်းပညာကို ထုဆစ်ချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ နှစ်တွေ အလီလီကြာတဲ့အထိတောင် လက်လှမ်းမမီနိုင်ခဲ့ဘဲ နောင်တတွေနဲ့ ဒီလောကက ထွက်သွားရတော့မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ အခု အရှင်မင်းကြီးနဲ့ တွေ့မှပဲ...”</p> <p>​ လှံနတ်ဘုရားက လင်းပိုင်ဖန်ကို စေ့စေ့ကြည့်ကာ “အရှင်မင်းကြီးဆီမှာ ဆရာ အသည်းအသန် ရှာဖွေနေခဲ့တဲ့ လမ်းစဉ်တွေ ရှိနေတယ်။ အရှင်မင်းကြီးနောက်ကို လိုက်ပြီး သင်ယူနိုင်သရွေ့ ဆရာ့ရဲ့လှံသိုင်းအတွက် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေဦးမှာပဲ”</p> <p>​ ထို့နောက်တွင် သူသည် ကျယ်လောင်သောအသံဖြင့် ဦးခိုက်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>​ “အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးပါ”</p> <p>​ လူတိုင်း တုန်လှုပ်အံ့ဩသွားကြရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လေးစားအားကျစိတ်များလည်း ဖြစ်ပေါ်လာကြသည်။</p> <p>​ မိမိထက် ငယ်ရွယ်သူတစ်ဦးကို ဆရာအဖြစ် တင်မြှောက်ရန် မိမိ၏ သိက္ခာနှင့် မာန်မာနကို ဘေးဖယ်ထားနိုင်သူမှာ လောကတွင် အလွန်ရှားပါးလှသည်။ ဓားအဖိုးအိုက အရင်လုပ်ခဲ့ပြီး ယခုအခါ လှံနတ်ဘုရားကလည်း ထပ်မံ လုပ်ဆောင်ပြခဲ့ပြန်ပြီ။</p> <p>​ လှံနတ်ဘုရား၏ ပုံစံမှာ အမှန်တရားကို ရှာတွေ့သွားသည့် ရဟန္တာတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် အရာရာကို စွန့်လွှတ်ပြီး သူ၏နှလုံးသားထဲက လမ်းစဉ်နောက်သို့ မဆုတ်မနစ် လိုက်ပါနေပုံရသည်။ သူသည် အောင်မြင်ကောင်း အောင်မြင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>​ ချိုင်ယွီရှင်းမှာမူ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေမိသည် “ဆရာ... ဆရာ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကို ကျွန်မနားလည်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ဆရာအဖြစ် တင်မြှောက်ဖို့ မလိုပါဘူး။ အရှင်မင်းကြီးနဲ့ ပိုပြီး ဆွေးနွေးတိုင်ပင်လို့ ရတာပဲလေ။ ဒီလိုမျိုး... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချစရာ မလိုပါဘူး”</p> <p>​ “ငါ့ရဲ့လမ်းစဉ်ကို စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ရှာဖွေရမယ်။ ငါ့နှလုံးသားက စစ်မှန်နေရင် တာအိုလမ်းစဉ်က ငါ့အတွက် လမ်းဖွင့်ပေးလိမ့်မယ်” ဟု လှံနတ်ဘုရားက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က သူ၏ရှေ့မှ အဖိုးအိုကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​ အမှန်စင်စစ် ဤကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သည့် တပည့်တစ်ဦးကို ရရှိသည်မှာ ဝမ်းသာစရာပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏လမ်းညွှန်မှုဖြင့်ဆိုလျှင် ထိုအဖိုးအို ကောင်းကင်အဆင့်သို့ ရောက်ရန် အခွင့်အရေး အလွန်များပေသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် မဟာရှနိုင်ငံတွင် တတိယမြောက် ကောင်းကင်အဆင့် ပေါ်ထွက်လာမည်ဖြစ်ပြီး အင်ပါယာဖြစ်ရန် အလှမ်းမဝေးတော့ချေ။</p> <p>​ သို့သော်လည်း သူက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် “ဒါက သိပ်တော့ မသင့်တော်ဘူး ထင်တယ်”</p> <p>​ “ဘာလို့ မသင့်တော်တာလဲ အရှင်မင်းကြီး” လှံနတ်ဘုရားက ပူပန်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​ “ကြည့်လေ...”</p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က ချိုင်ယွီရှင်းကို ညွှန်ပြရင်း “ယွီရှင်းနဲ့ ကျွန်တော်က ငယ်ကတည်းက စေ့စပ်ထားတာ၊ သူမက ကျွန်တော့်ကို လက်ထပ်ရမယ့်သူလေ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက သူမရဲ့ဆရာ ဖြစ်နေတယ်။ အခု ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ဆရာအဖြစ် တင်မြှောက်ရင် အဆင့်အတန်းတွေ ရှုပ်ထွေးကုန်မှာပေါ့”</p> <p>​ “ဟုတ်တယ်” ချိုင်ယွီရှင်းကလည်း အားတက်သရော ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤအချက်မှာ သူမ အစိုးရိမ်ဆုံး ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ အကယ်၍ သူမ၏ဆရာက လင်းပိုင်ဖန်၏ တပည့်ဖြစ်သွားလျှင် လင်းပိုင်ဖန်သည် သူမ၏ ဆရာ့ ဆရာကြီး ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ မျိုးဆက် နှစ်ဆက် ကွာခြားသွားသဖြင့် သူမအနေဖြင့် သူ့ကို မည်သို့ လက်ထပ်နိုင်တော့မည်နည်း။</p> <p>​ “ဒါက တကယ်ပဲ ပြဿနာပဲ”</p> <p>​ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လှံနတ်ဘုရားက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ချိုင်ယွီရှင်းကို လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် “ယွီရှင်း... နားထောင်။ ဒီနေ့ကစပြီး သမီးကို ဆရာ့တပည့်အဖြစ်ကနေ ထုတ်ပယ်လိုက်ပြီ။ သမီးဟာ ဆရာ့တပည့် မဟုတ်တော့ဘူး”</p> <p>​ ထို့နောက်တွင် သူက ‘ဒုန်း’ ခနဲ ပြန်လည် ဒူးထောက်လိုက်ပြန်သည် “အရှင်မင်းကြီး... အခုဆိုရင် ဘာပြဿနာမှ မရှိတော့ဘူး မဟုတ်လား”</p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန် - “F**k...”</p> <p>​ ချိုင်ယွီရှင်း - “ဟာ...”</p> <p>​ “ဆရာ... ဘယ်လိုလုပ် အဲ့ဒီလို လုပ်ရတာလဲ။ တပည့်ကို ဒီအတိုင်းကြီး စွန့်ပစ်လိုက်တာလား” ချိုင်ယွီရှင်းမှာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>​ လှံနတ်ဘုရားမှာ သူမကို သိုင်းပညာသင်ပေးခဲ့သူဖြစ်ပြီး လေးစားရသည့် ဆရာတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ပတ်သက်မှု ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်းကို မည်သူက ခံနိုင်ရည်ရှိမည်နည်း။</p> <p>​ လှံနတ်ဘုရားက စိတ်ပျော့ပျောင်းသွားကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည် “ယွီရှင်း... ဒါက လူအများရှေ့မှာ ဟန်ပြပြောတာပါ။ မဟုတ်ရင် ရှင်းပြရ ခက်နေလိမ့်မယ်။ သီးသန့်မှာတော့ ဆရာက သမီးရဲ့ဆရာပါပဲ၊ သမီးကလည်း ဆရာ့ရဲ့ တပည့်ကောင်းလေးပါပဲ”</p> <p>​ “ဟုတ်ပါပြီ... ဟုတ်ပါပြီ... အပြင်ပန်း အခေါ်အဝေါ်တွေကို သိပ်ပြီး အတည်မယူကြပါနဲ့။ စီနီယာဇူ... ထပါဦး”</p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က လှံနတ်ဘုရားကို ဆွဲထူရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူက မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲပင်။</p> <p>​ ထို့ကြောင့် သူက အခေါ်အဝေါ် ပြောင်းလဲလိုက်သည် “တပည့်လေး... ထတော့”</p> <p>​ လှံနတ်ဘုရားက အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားပြီး “ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို လက်ခံပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ”</p> <p>​ နောက်တစ်ကြိမ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးမှ သူသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာတွင် အဖိုးတန်ရတနာတစ်ပါးကို ရရှိလိုက်သကဲ့သို့ ပြုံးရွှင်နေလေသည်။</p> <p>​ ဓားအဖိုးအိုက ပြုံးရင်း မေးလိုက်သည် “ညီနောင်ဇူ... ခုနက ဒူးထောက်ပြီး ဆရာအဖြစ် တင်မြှောက်နေတုန်းမှာ ဘာတွေ ခံစားရလဲ”</p> <p>​ လှံနတ်ဘုရားက အသေအချာ ပြန်လည်စဉ်းစားလိုက်ပြီး “အစပိုင်းမှာတော့ မာန်မာနကို မစွန့်လွှတ်နိုင်လို့ တော်တော်လေး စိတ်ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သွားကြိတ်ပြီး ဦးညွှတ်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ တစ်ကိုယ်လုံး ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အရာရာကို စွန့်လွှတ်လိုက်နိုင်သလိုပဲ... လှံသိုင်းလမ်းစဉ်ကလွဲရင် ကျန်တာတွေက လွင့်စင်သွားတဲ့ တိမ်တိုက်တွေလိုပဲ အရေးမကြီးတော့ဘူး”</p> <p>​ “အင်း... အဲဒါ ကျုပ်တုန်းက ခံစားချက်နဲ့ တစ်ထပ်တည်းပဲ” ဓားအဖိုးအိုက ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>​ ဓားအဖိုးအိုက ဆက်လက်ပြီး “ပညာသင်ယူတယ်ဆိုတာ ဖန်ခွက်အလွတ်တစ်ခုနဲ့ တူတယ်။ အထဲမှာ ရှိနေတာတွေကို သွန်ထုတ်လိုက်မှသာ အသစ်တွေကို ထပ်ဖြည့်နိုင်မှာ။ အရာရာကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီဆိုရင် မင်းဟာ ဘာဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှ မရှိဘဲ ရှေ့ဆက်နိုင်သွားပြီ၊ အဲဒီအခါမှာ လမ်းစဉ်ဆိုတာ မင်းနဲ့သိပ်မဝေးတော့ဘူး”</p> <p>​ “လမ်းညွှန်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာဓားအဖိုးအို” လှံနတ်ဘုရားက မျက်ရည်ဝဲမတတ် ကျေးဇူးတင်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ ဓားအဖိုးအိုက မျက်နှာကို တည်လိုက်ပြီး “ခုထိ ‘စီနီယာ’ လို့ ခေါ်နေတုန်းလား... ရိုသေမှု ရှိစမ်းပါဦး”</p> <p>​ လှံနတ်ဘုရားမှာ ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးမှ ပြုံးကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည် “ညီငယ်က စီနီယာအစ်ကိုကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်”</p> <p>​ “အေး... အဲဒါမှ ငါ့ညီလေး” ဓားအဖိုးအိုက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>​ ကျန်တဲ့လူတွေလည်း လိုက်ပြီး ရယ်မောကြလေတော့သည်။</p> <p>​ ရယ်မောသံတွေ တိတ်သွားပြီးနောက် လှံနတ်ဘုရားက လင်းပိုင်ဖန်ကို စစ်တုရင် တစ်ပွဲကစားရန် အခွင့်ကောင်းယူ တောင်းဆိုလိုက်ရာ လင်းပိုင်ဖန်ကလည်း ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံလိုက်သည်။</p> <p>​ သူတို့နှစ်ဦး စစ်တုရင် ကစားနေရင်း လှံသိုင်းပညာရပ်တွေကို ဆက်လက် လေ့ကျင့်ပြုပြင်ကြသည်။</p> <p>​ လှံနတ်ဘုရားမှာ ဆက်လက် ရှုံးနိမ့်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အားနည်းချက် တစ်ခု၊ နှစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး ပြင်ဆင်နိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏လှံသိုင်းက တစ်ဆင့်ချင်း တိုးတက်လာနေပြီး ဒဏ္ဍာရီလာ လှံသိုင်းလမ်းစဉ်ဆီသို့ ပိုမိုနီးကပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​ လှံနတ်ဘုရားမှာ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားမိသည်။ သူ ဆရာတင်လိုက်တာ တကယ်ကို မှန်သွားလေပြီ ဖြစ်သည်။ မကြာခင်မှာပဲ သူဟာ ကောင်းကင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်တော့မည်ဟု ခံစားနေရလေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save