Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၃၉၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ​ထိုစဉ်မှာပင် ကိုးယောက်မြောက်မင်းသားသည် ချိုင်ယွီရှင်း၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် အထဲသို့ ဝင်လာလေသည်။</p> <p>​ သူသည် လင်းပိုင်ဖန်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် မိမိခေါင်းပေါ်က အစိမ်းရောင်ဦးထုပ်ကို သတိရသွားပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည် “လင်းပိုင်ဖန်... မင်းနဲ့ငါနဲ့ တစ်ပွဲလောက် နွှဲကြရအောင်” ( အစိမ်းရောင် ဦးထုပ်- Green hat ဆိုသည်မှာ  မိမိ၏ မိန်းကလေးကို အလုခံရခြင်းကို ဆိုလိုသည်)</p> <p>​ ပြိုင်ဘက်ကင်း လှံနတ်ဘုရားက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး “ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ၊ ဒါက ဘယ်လိုအမူအရာမျိုးလဲ... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဆူညံနေရတာလဲ”</p> <p>​ ကိုးယောက်မြောက်မင်းသားက ဝမ်းနည်းပန်းနည်းဖြင့် “ဆရာ... ဆရာ မသိပါဘူး၊ ဒီကောင် လင်းပိုင်ဖန်ကလေ...”</p> <p>​ လှံနတ်ဘုရား၏ မျက်နှာက ပို၍ပင် လေးနက်သွားကာ “အရှင်မင်းကြီးအပေါ် မရိုမသေ မလုပ်နဲ့၊ အမြန်ဆုံး ‘ဆရာကြီး’ လို့ ခေါ်လိုက်စမ်း”</p> <p>​ ကိုးယောက်မြောက်မင်းသားမှာ ကြောင်အသွားပြီး “ဘာ... ဆရာကြီး ဟုတ်လား”</p> <p>​ “မင်းရဲ့ဆရာက အရှင်မင်းကြီးကို ဆရာအဖြစ် တင်မြှောက်ထားတာ၊ ဒါကြောင့် သူက ဆရာ့ရဲ့ဆရာပေါ့... အဲဒါကြောင့် မင်းက အရှင်မင်းကြီးကို ‘ဆရာကြီး’ လို့ ခေါ်ရမှာပဲ” ဟု လှံနတ်ဘုရားက လေးနက်စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>​ ကိုးယောက်မြောက်မင်းသားက “F**k...” ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>​ ဒီကောင် လင်းပိုင်ဖန်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရုတ်တရက်ကြီး သူ၏ ‘ဆရာကြီး’ ဖြစ်သွားရတာနည်း။ မျိုးဆက် နှစ်ဆက်တောင် ကွာခြားသွားပြီ မဟုတ်ပါလား။ ဒီကောင် သူ၏ဆရာကို ဘယ်လိုများ ပြုစားလိုက်ပါသနည်း။</p> <p>​ “စီနီယာအစ်မ... ဒါက တကယ်ပဲလား” ကိုးယောက်မြောက်မင်းသားက မျှော်လင့်ချက်အနည်းငယ်ဖြင့် ချိုင်ယွီရှင်းကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။</p> <p>​ ချိုင်ယွီရှင်းက ကိုယ်ချင်းစာစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “မောင်လေး... လက်တွေ့ကို လက်ခံလိုက်ပါတော့။ အရှင်မင်းကြီးက တကယ်ပဲ ငါတို့ဆရာရဲ့ ဆရာ ဖြစ်သွားပြီ၊ ဒါကြောင့် သူက မောင်လေးရဲ့ ‘ဆရာကြီး’ ပါပဲ”</p> <p>​ ကိုးယောက်မြောက်မင်းသားမှာ ပျာယာခတ်သွားပြီး “စီနီယာအစ်မ... ဒါမျိုးကို အစ်မက ဘယ်လိုလုပ် သဘောတူနိုင်ရတာလဲ”</p> <p>​ ချိုင်ယွီရှင်းက သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချကာ “ငါလည်း ဘယ်လိုလုပ်နိုင်မှာလဲ။ ခုနက ငါ ကန့်ကွက်လို့ ဆရာက ငါ့ကို တပည့်အဖြစ်ကနေတောင် ထုတ်ပယ်လိုက်ပြီလေ”</p> <p>​ ကိုးယောက်မြောက်မင်းသားက “F**k...” ဟု ထပ်မံ ရေရွတ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>​ “ဒါကြောင့် မောင်လေးလည်း ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ သတိထားတော့၊ ငါလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘူး” ဟု ချိုင်ယွီရှင်းက အားကိုးရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ ကိုးယောက်မြောက်မင်းသားမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ဆရာက လင်းပိုင်ဖန်ကို ဆရာတင်လိုက်ခြင်းမှာ လင်းပိုင်ဖန်ဘက်က ရပ်တည်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ့ကို ကူညီနိုင်မည့် တစ်ဦးတည်းသော စီနီယာအစ်မမှာလည်း တပည့်အဖြစ်မှ ထုတ်ပယ်ခံလိုက်ရပြီ။ သူ ဘာလုပ်ရတော့မည်နည်း။</p> <p>​ ထိုစဉ်တွင် လင်းပိုင်ဖန်က ကြင်နာတတ်သော မျက်နှာထားဖြင့် “ဪ... တပည့်လေး လီထျန်းချုံး ရောက်လာပြီကိုး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​ ကိုးယောက်မြောက်မင်းသား - “...”</p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က ဆက်လက်၍ “တစ်နှစ်လောက် ရှိပြီနော်၊ မင်း တော်တော်လေး ပိန်သွားတယ်”</p> <p>​ ကိုးယောက်မြောက်မင်းသား - “...” (မင်းပေးတဲ့ ဒုက္ခတွေကြောင့် ပိန်ရတာလေ...)</p> <p>​ “မိန်းမရော ရပြီလား”</p> <p>​ ကိုးယောက်မြောက်မင်းသား - “...” (ငါ့ရဲ့ ဇနီးလောင်း နှစ်ယောက်လုံးကို မင်းပဲ ယူသွားတာလေ...)</p> <p>​ “တကယ်လို့ ရှိရင်လည်း ဆရာကြီးနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးဦးလေ၊ ငါတို့တွေ ရင်းရင်းနှီးနှီး ရှိသွားအောင်...”</p> <p>​ ကိုးယောက်မြောက်မင်းသား - “F**k...”</p> <p>​ “ဪ... ဆောရီး၊ ငါ စကားမှားသွားလို့” လင်းပိုင်ဖန်က ချက်ချင်းပင် ပြန်ပြင်လိုက်သည် “ငါ ဆိုလိုတာက မင်းမှာ မရှိသေးရင် ဆရာကြီးက တစ်ယောက်လောက် ရှာပေးရမလားလို့ပါ”</p> <p>​ ကိုးယောက်မြောက်မင်းသားက လင်းပိုင်ဖန်ကို စေ့စေ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​ သူက မာန်တင်းပြီး ပြောလိုက်သည် “လင်းပိုင်ဖန်... မင်းကိစ္စ မင်းလုပ်ပါ။ ငါ့ကိစ္စ ငါဘာသာ ဖြေရှင်းနိုင်တယ်”</p> <p>​ လှံနတ်ဘုရားက စိတ်ဆိုးသွားပြီး “ချုံးအာ... မင်း ဘယ်လို စကားပြောနေတာလဲ။ အဆင့်အတန်းအရ မင်းက အရှင်မင်းကြီးကို ‘ဆရာကြီး’ လို့ ခေါ်ရမယ်၊ ရိုသေမှုလည်း ရှိရမယ်။ မင်းရဲ့ လေသံကို မပြင်ဘူးဆိုရင် ဆရာ မင်းရဲ့ ခြေထောက်ကို ရိုက်ကျိုးပစ်မယ်၊ မှတ်ထား”</p> <p>​ ကိုးယောက်မြောက်မင်းသားမှာ အသက်ရှူပင် ကျပ်သွားရသည်။ စိတ်ထဲတွင် မည်မျှပင် နာကျင်နေပါစေ၊ ဆရာက တကယ် ခြေထောက်ရိုက်ကျိုးပစ်မည်ကို ကြောက်သဖြင့် သူ လက်ခံလိုက်ရတော့သည်။</p> <p>​ “ဆရာ... ကြီး...”</p> <p>​ “အွန်း…ဟုတ်ပြီ”</p> <p>​လင်းပိုင်ဖန်က ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ထူးလိုက်ပြီး “နောက်တစ်ခါလောက် ထပ်ခေါ်ပါဦး၊ ပိုကျယ်ကျယ်လေးနော်... မင်းရဲ့ ခံစားချက်တွေကို အောင့်မထားနဲ့”</p> <p>​ ကိုးယောက်မြောက်မင်းသားမှာ ဝမ်းချုပ်နေသူတစ်ဦး၏ မျက်နှာပေးမျိုးဖြင့် “ဆရာကြီး…” ဟု အော်လိုက်ရသည်။</p> <p>​ “အင်း…” လင်းပိုင်ဖန်က လက်ယမ်းပြရင်း “ရပါပြီ၊ အော်မနေနဲ့တော့။ မင်းရဲ့ စေတနာကို သိရင်ပဲ ကျေနပ်ပါပြီ”</p> <p>​ ကိုးယောက်မြောက်မင်းသား - “...”</p> <p>​ “ဒါနဲ့ တပည့်လေး... ဘာကိစ္စရှိလို့ ငါ့ဆီ လာတာလဲ” ဟု လင်းပိုင်ဖန်က ထပ်မေးလိုက်သည်။</p> <p>​ “ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဆရာကြီးကို လာပြီး ဂါရဝပြုတာပါ” ကိုးယောက်မြောက်မင်းသားက အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည် “ဆရာကြီး သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေကြောင်း ဆုတောင်းပေးပါတယ်”</p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားဟန်ဖြင့် “ဒီကလေးက တကယ့်ကို သိတတ်တာပဲ”</p> <p>​ “ဆရာ ပြောတာ တကယ်မှန်ပါတယ်” ဟု လှံနတ်ဘုရားက ရယ်မောလိုက်သည် “ချုံးအာက ငယ်ကတည်းက သိတတ်တဲ့ ကလေးပါ။ တော်ဝင်မိသားစုက မွေးဖွားလာပေမယ့် ဆင်းရဲဒုက္ခကို သည်းခံနိုင်တယ်။ ကောင်းတာလေးတွေရှိရင်လည်း ဒီအဖိုးကြီးကို ဘယ်တော့မှ မမေ့တတ်ဘူး”</p> <p>​ “ဟုတ်လား... ဒါဆိုရင် နောက်ပိုင်း ငါတို့နှစ်ယောက် ပိုပြီးတော့ ရင်းရင်းနှီးနှီး နေကြရအောင်” လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>​ ကိုးယောက်မြောက်မင်းသားမှာ ငိုချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားတော့သည်။</p> <p> ‘ငါ မင်းနဲ့ နည်းနည်းလေးမှ မရင်းနှီးချင်ဘူး၊ လူယုတ်မာကြီးရဲ့….!’</p> <p> ထို့နောက် လင်းပိုင်ဖန်က လှံနတ်ဘုရားအတွက် ခမ်းနားသော ဂုဏ်ပြုစားပွဲကြီးကို ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>​ နောက်ပိုင်းရက်များတွင် လှံနတ်ဘုရားသည် နန်းတော်ထဲသို့ နေ့စဉ်ဝင်ကာ လင်းပိုင်ဖန်နှင့် စစ်တုရင်ကစားရင်း သူ၏လှံသိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်လေသည်။ ကိုးခုမြောက်မင်းသားမှာမူ လင်းပိုင်ဖန်ကို မတွေ့ချင်သဖြင့် အရိပ်အယောင်ပင် မပြတော့ချေ။</p> <p>​ ချိုင်ယွီရှင်းကမူ...</p> <p>​ တိတ်ဆိတ်သော ညတစ်ညတွင် သူမကို လင်းပိုင်ဖန်က တားဆီးလိုက်သည်။</p> <p>​ “ယွီရှင်း... မင်း ငါတို့ရဲ့ လောင်းကြေးကို ရှုံးသွားပြီနော်။ ရှုံးတဲ့သူက နိုင်တဲ့သူရဲ့ တောင်းဆိုချက်တစ်ခုကို လိုက်လျောရမယ်ဆိုတာ မမေ့သေးဘူးမလား” လင်းပိုင်ဖန်က တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်သည်။</p> <p>​ “ကျွန်မ ရှုံးတာ ဝန်ခံပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီးက ဘာလုပ်စေချင်တာလဲ” ဟု ချိုင်ယွီရှင်းက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ “ယွီရှင်း... ငါ အလိုရှိတာက...” လင်းပိုင်ဖန်က သူမ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>​ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ချိုင်ယွီရှင်း၏ မျက်နှာလေးမှာ ရဲတက်သွားပြီး “အရှင်မင်းကြီး... ဒါက မသင့်တော်ဘူး ထင်တယ်။ ကျွန်မတို့ လက်မထပ်ရသေးဘူးလေ...”</p> <p>​ “စောတာနဲ့ နောက်ကျတာပဲ ကွာတာလေ။ အရင်ဆုံး သင်္ဘောကို စီးပြီးမှ လက်မှတ်ဖြတ်တာပေါ့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက ငါ့လက်ခုပ်ထဲက ရေပဲ မဟုတ်လား” ဟု ဆိုကာ လင်းပိုင်ဖန်က ချိုင်ယွီရှင်းကို ပွေ့ချီပြီး အိပ်ဆောင်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားလေတော့သည်။</p> <p>​ ချိုင်ယွီရှင်းက အနည်းငယ် ရုန်းကန်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လက်လျှော့လိုက်သည်။</p> <p>‘ ထားလိုက်ပါတော့လေ... သူ့အတွက်ဆိုရင် ဖြစ်ပါတယ်’</p> <p>  ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမတစ်သက်မှာ သူ့ကိုပဲ လက်ထပ်မှာပဲ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>​ ထိုညတွင် စောင်းသံနှင့် ပုလွေသံတို့က ဟန်ချက်ညီကာ နဂါးနှင့် ဖီးနစ်တို့ ပေါင်းစည်းသကဲ့သို့ မင်္ဂလာရှိသော ညတစ်ည ဖြစ်ခဲ့လေသည်။</p> <p>………</p> <p>​</p> <p>​ ဤအချိန်တွင် မဟာရှနိုင်ငံမှာ ငြိမ်းချမ်းသာယာနေသော်လည်း အိမ်နီးချင်း မဟာလော့နိုင်ငံတွင်မူ နှစ်ဆန်းကတည်းက ရေရှားပါးမှု ပြဿနာနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ ပူပြင်းသော နွေရာသီနှင့်အတူ ပြင်းထန်သော မိုးခေါင်ရေရှားမှုဒဏ်ကြောင့် သီးနှံစိုက်ပျိုးရန် အလွန်ပင် ခက်ခဲနေလေသည်။</p> <p>​ ထိုသို့ ခက်ခဲနေသည့်ကြားမှ တောင်သူများမှာ လယ်ယာကို မနားတမ်း လုပ်ကိုင်နေကြရသည်။ အကြောင်းမှာ မစိုက်ပျိုးလျှင် စားစရာ မရှိသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ နိုင်ငံပျက်လျှင် ပြည်သူတွေ ဒုက္ခရောက်သလို၊ နိုင်ငံစည်ပင်လျှင်လည်း ပြည်သူတွေပဲ ဒုက္ခရောက်ကြရစမြဲ ဖြစ်သည်။ ရှေးယခင်ကတည်းက ဤအတိုင်းပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>​ ထိုစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် တဝီဝီ အသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ကောင်းကင်ယံတွင် အုပ်စုလိုက် ပျံသန်းလာကြသည့် အင်းဆက်ပိုးမွှားများကို မြင်လိုက်ရသည်။ နေရောင်ကိုပင် ကွယ်နေပြီး တောင်ကုန်း တောင်တန်း တစ်ပြင်လုံး ဖုံးလွှမ်းသွားသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p>​ တောင်သူများမှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြသည် “ကျိုင်းကောင်တွေ... ကျိုင်း​ကောင်ဘေး ဆိုက်ပြီဟေ့”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save