Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၀၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ​ကျိုင်းကောင်ဘေးဆိုသည်မှာ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်ကြီး သုံးရပ်အနက် တစ်ခုအပါအဝင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>​ ကျိုင်းကောင်ဘေး ဆိုက်ရောက်သည့်အခါတိုင်း သီးနှံထွက်နှုန်းမှာ သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားတတ်ပြီး ပြည်သူများမှာ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်ကြရစမြဲ ဖြစ်သည်။ ယနေ့ထက်တိုင်အောင်လည်း ကျိုင်းကောင်ဘေးကို နှိမ်နင်းရန် ထိရောက်သော နည်းလမ်းဟူ၍ မရှိသေးဘဲ ကြိုတင်ကာကွယ်ရေးကိုသာ အဓိကထားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>​ အကယ်၍ ကြိုတင်ကာကွယ်မှု မအောင်မြင်ပါက ပိုးသတ်ဆေးများကို အမြောက်အမြား ပက်ဖြန်းရန်သာ ရှိတော့သည်။ သို့သော် ရှေးဟောင်းခေတ်ကာလတွင် ထိုကဲ့သို့သော နည်းလမ်းမျိုးက အဘယ်မှာ ရှိပါမည်နည်း။</p> <p>​ ထို့ကြောင့် ဤသတင်းမှာ နန်းတော်သို့ ရောက်ရှိသွားသည့် အခါတွင် ချက်ချင်းပင် အလေးထားရမည့် ကိစ္စတစ်ရပ် ဖြစ်လာတော့သည်။</p> <p>​ မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆိုလိုက်သည် - “အမတ်တို့... အရှေ့တောင်ဘက် ဒေသတွေမှာ အနှစ်ငါးဆယ်အတွင်း တစ်ခါမှ မကြုံဖူးတဲ့ ကျိုင်းကောင်ဘေးနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရပြီ။ ကျိုင်းကောင်တွေရဲ့ အန္တရာယ်က ဘယ်လောက်ကြီးမားတယ်ဆိုတာ မောင်မင်းတို့လည်း အသိပဲ။ အခု ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းချိန်ကလည်း နီးနေပြီ၊ အကယ်၍ သီးနှံတွေသာ ကျိုင်းကောင်တွေရဲ့ အစားခံလိုက်ရရင် ဒီနှစ်မှာ ငါတို့ ရိက္ခာပြတ်လပ်တော့မယ်။ မောင်မင်းတို့ထဲမှာ ကောင်းမွန်တဲ့ အကြံဉာဏ် ရှိကြသလား”</p> <p>​ စကားအဆုံးတွင် သူသည် မိမိယုံကြည်ရသော အမတ်များကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် အမတ်များမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်၊ ခေါင်းငုံ့သွားလိုက်နှင့်သာ ရှိနေကြပြီး မည်သူမျှ ထိရောက်သော အကြံဉာဏ် မပေးနိုင်ကြချေ။ အမှန်တကယ်တော့ ကျိုင်းကောင်ဘေး ဆိုက်လာလျှင် ကံကြမ္မာအတိုင်းသာ လက်လျှော့လိုက်ကြရသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>​ “ဟူး...” မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ သက်ပြင်းရှည်ကြီးသာ ချလိုက်မိသည်။ ဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်ရသည်မှာလည်း မလွယ်ကူလှပါတကား။</p> <p>​ ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က တာအိုဂိုဏ်း၏ ရွေးချယ်မှုကို ခံရပြီးကတည်းက သူ၏ကံဇာတာမှာ တော်တော်လေး ဆိုးရွားနေခဲ့သည်။ လေဆင်နှာမောင်း တိုက်လိုက်၊ ငလျင်လှုပ်လိုက်နှင့်၊ ထို့နောက်တွင်လည်း ရာစုနှစ်အတွင်း တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသော နှင်းကပ်ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသေးသည်။ ယခု အခြေအနေလေး ပြန်ကောင်းလာပြီ အထင်တွင် မိုးခေါင်မှုနှင့် ကျိုင်းကောင်ဘေးက တစ်ပြိုင်တည်း ရောက်လာပြန်လေပြီ။</p> <p>​ ကောင်းကင်ကြီးက သူ့ကို အထူးတလည် ဂရုစိုက်နေသကဲ့သို့ပင်၊ သဘာဝဘေးအန္တရာယ် အားလုံးနီးပါးကို သူ၏နိုင်ငံထဲသို့သာ ပို့လွှတ်နေတော့သည်။ ၎င်းအပြင် လူလုပ်သော ဘေးအန္တရာယ်များကလည်း တစ်သီကြီးပင်...။ သူ့ကို အသေသတ်မှ ကျေနပ်ကြမည့် အတိုင်းပင် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>​ ထိုစဉ်မှာပင် စုန့်ယွီဖေးက လှပကျော့ရှင်းစွာဖြင့် ရောက်ရှိလာသည်။ သူမကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် မဟာလော့ဧကရာဇ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး အားကိုးတကြီး မေးလိုက်သည် - “နတ်မိမယ်ယွီဖေး... ကျုပ်တို့ရဲ့ မဟာလော့နိုင်ငံမှာ ကျိုင်းကောင်ဘေး ဆိုက်နေပြီ၊ ကျုပ်တို့လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘူး။ နတ်မိမယ်တို့ တာအိုဂိုဏ်းမှာ ဒါကို ဖြေရှင်းနိုင်မယ့် နည်းလမ်းများ ရှိမလား”</p> <p>​ “ဒါကတော့... အရှင်မင်းကြီး၊ ဒါက သဘာဝဘေးအန္တရာယ်ပဲလေ။ လူသားတွေရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် တားဆီးနိုင်မှာလဲ” ဟု စုန့်ယွီဖေးက စိတ်မကောင်းစွာ ပြုံးရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ “နတ်မိမယ်တို့ တာအိုဂိုဏ်းမှာ ထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိတာပဲလေ။ တကယ်ပဲ ဘာနည်းလမ်းမှ မရှိတာလား” ဟု ဧကရာဇ်က အရှုံးမပေးလိုသော လေသံဖြင့် ထပ်မေးလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>​ စုန့်ယွီဖေးက ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ - “နည်းလမ်း မရှိတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနည်းလမ်းက နှစ်ဖက်စလုံးကို ထိခိုက်စေနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းပါ”</p> <p>​ “နတ်မိမယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပြပါဦး” ဧကရာဇ်က ဇွတ်အတင်း မေးတော့သည်။</p> <p>​ “အရင်တုန်းက ကျွန်မတို့ဂိုဏ်းက စီနီယာတွေဟာ ကျိုင်းကောင်ဘေးကြောင့် ပြည်သူတွေ စားစရာမရှိဘဲ ဒုက္ခရောက်နေတာကို မကြည့်ရက်နိုင်ကြဘူး။ ဒါကြောင့် အပင်ပန်းခံ ကြိုးစားပြီးနောက်မှာ အဆိပ် (၁၀) မျိုးကို ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒီအဆိပ်ကို စပါးပင်တွေပေါ်မှာ ဖျန်းလိုက်ရင် အဲဒါကို စားမိတဲ့ ကျိုင်းကောင်တွေ ချက်ချင်း သေသွားလိမ့်မယ်။ တစ်ခါကလည်း ဒီအဆိပ်နဲ့ ကျိုင်းကောင်ဘေးကို ဖြေရှင်းခဲ့ဖူးတယ်”</p> <p>​ ဧကရာဇ်က ဝမ်းသာအားရဖြင့် - “ဒါဆိုရင် ကောင်းတဲ့နည်းလမ်းပဲ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p>​ “အရှင်မင်းကြီး... အရှင်က အလုံးစုံကို မသိသေးလို့ပါ။ ဒီအဆိပ်က ကျိုင်းကောင်တွေကိုတင် မကဘူး၊ လူတွေကိုပါ သေစေနိုင်တယ်။ အဆိပ်က စပါးပင်တွေပေါ် ကပ်ငြိနေတဲ့အခါ အစေ့အဆန်တွေထဲကို အဆိပ်တွေ ရောက်သွားပြီး အဆိပ်သင့်တဲ့ အစားအစာတွေ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါကို စားမိတဲ့သူက ကျန်းမာရေးကောင်းရင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖျားနာမယ်၊ ကျန်းမာရေးမကောင်းရင်တော့ သေသွားနိုင်ပါတယ်”</p> <p>​ “ဪ... ဒီလိုကိုး” ဧကရာဇ်မှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြန်ထိုင်လိုက်မိသည်။</p> <p>​ အကယ်၍ ဤအဆိပ်ကို အသုံးပြုလိုက်လျှင် ကောက်ပဲသီးနှံများမှာ ပျက်စီးသွားပြီး စားသုံး၍ ရတော့မည် မဟုတ်ချေ။ သူ ကျိုင်းကောင်တွေကို နှိမ်နင်းချင်ရခြင်းမှာ သီးနှံတွေကို ကယ်တင်ချင်၍ဖြစ်ပြီး၊ သီးနှံတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် မဟုတ်ပေ။</p> <p>​ “ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ ခက်ခဲပါစေ၊ ကျုပ် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး ဒီကျိုင်းကောင်ဘေးကို အနိုင်ယူရမယ်” ဧကရာဇ်၏ တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဓာတ်များ ပြန်လည် နိုးကြားလာပြန်သည်။ ဘေးအန္တရာယ် မြောက်မြားစွာကို ကျော်ဖြတ်လာပြီးမှတော့ ကျိုင်းကောင်ဘေးတစ်ခုကို ဘာကြောင့် ကြောက်နေရတော့မည်နည်း။</p> <p>​ သူ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို မြင်သောအခါ စုန့်ယွီဖေးက ချီးကျူးဟန်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည် - “ဒါမှ ငါတို့ရွေးချယ်ထားတဲ့ ပညာရှိမင်းမြတ် ပီသတာပေါ့။ အရှင်မင်းကြီးမှာ ဒီလို စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုရှိမှတော့ ကျွန်မတို့ တာအိုဂိုဏ်းကလည်း အစွမ်းကုန် ကူညီပေးပါ့မယ်”</p> <p>​ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နတ်မိမယ်၊ တာအိုဂိုဏ်းကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p>​</p> <p>​ ထို့နောက်တွင် သူတို့သည် ကျိုင်းကောင်ဘေးကို နှိမ်နင်းရန် ပညာရှင် အမြောက်အမြားကို စေလွှတ်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ နှိမ်နင်းပုံမှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း ကြမ်းတမ်းလှသည်။ မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်သိုင်းပညာကို အသုံးပြုကာ ကျိုင်းကောင်အုပ်ကြီးကို လိုက်လံ သတ်ဖြတ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ လက်သီးတစ်ချက်၊ လက်ဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ကျိုင်းကောင်များကို ရှင်းလင်းလိုက်သော်လည်း ကျိုင်းကောင်များမှာ အလွန်များပြားလှသဖြင့် သိသာသော ရလဒ် ထွက်မလာချေ။ မည်မျှပင် သတ်သတ် ကုန်ဆုံးသွားသည်ဟူ၍ မရှိချေ။</p> <p>​ ထို့အပြင် ကျိုင်းကောင်များ၏ မျိုးပွားနှုန်းမှာလည်း အံ့မခန်းမြန်လှသဖြင့် တစ်ရက်နှစ်ရက်အတွင်းမှာပင် အခြေအနေက မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားတော့သည်။ ဤသည်မှာ မဟာလော့ဧကရာဇ်ကို အကြီးအကျယ် စိတ်ပူစေခဲ့သည်။</p> <p>​ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် စုန့်ယွီဖေးက ပြုံးလျက် ရောက်လာပြန်ကာ - “အရှင်မင်းကြီး... စိတ်မပူပါနဲ့တော့။ ကျွန်မ ဂိုဏ်းကို အစီရင်ခံစာ မတင်ခင်မှာ သုတေသနအချို့ လုပ်ခဲ့ပြီး ကျိုင်းကောင်ဘေးကို ဖြေရှင်းနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့ခဲ့ပါပြီ”</p> <p>​ ဧကရာဇ်က ဝမ်းသာအားရဖြင့် - “ဘာများဖြစ်မလဲ”</p> <p>​ စုန့်ယွီဖေးက လုံအောင် ပိတ်ထားသည့် အိုးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားရင်း ပြုံးလိုက်သည် - “ဒါက ကျိုင်းကောင်တွေကို သတ်နိုင်တဲ့ အဆိပ်ပါပဲ။ ဒါကို သုံးလိုက်ရင် ကျိုင်းကောင်ဘေးက အလိုလို ပြေလည်သွားပါလိမ့်မယ်”</p> <p>​ “နတ်မိမယ်ယွီဖေး... ဒီအဆိပ်က လူကိုပါ သေစေနိုင်တယ်လို့ မင်းပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ဒါကြောင့် ဒါကို သုံးဖို့ မသင့်တော်ဘူးလို့ ကျုပ်ထင်တယ်” ဧကရာဇ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p>​ “အရှင်မင်းကြီး စိုးရိမ်လွန်နေပါပြီ” စုန့်ယွီဖေးက ရယ်မောလိုက်ပြီး - “ကျွန်မတို့ဂိုဏ်းက စမ်းသပ်မှုတွေ လုပ်ကြည့်တဲ့အခါ ဒီအဆိပ်ကို လယ်ကွင်းတွေထဲ တိုက်ရိုက်ဖျန်းရင်တော့ သီးနှံတွေ အဆိပ်သင့်မှာ အမှန်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ နည်းလမ်းပြောင်းပြီး ဒီအဆိပ်ကို ကောက်ရိုးခြောက်တွေနဲ့ ရောပြီး မီးရှို့လိုက်ရင် အဆိပ်ငွေ့တွေက လေထဲကို ပျံ့နှံ့သွားလိမ့်မယ်။ ဒီနည်းနဲ့ ကျိုင်းကောင်တွေကို သေစေနိုင်သလို သီးနှံတွေကို ထိခိုက်မှုလည်း လျှော့ချနိုင်မှာပါ”</p> <p>​ ဒါကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဧကရာဇ်မှာ အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားသွားပြီး - “နတ်မိမယ်ပြောတာ အကျိုးအကြောင်း ရှိသားပဲ၊ စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့”</p> <p>​ သို့နှင့် စုန့်ယွီဖေးက ချက်ချင်းပင် အကောင်အထည်ဖော်တော့သည်။ သူမသည် လူများကို ကောက်ရိုးခြောက် အမြောက်အမြား ပြင်ဆင်ခိုင်းပြီးနောက် အဆိပ်ကို ဖြန်းကာ မီးရှို့လိုက်သည်။ အဆိပ်ငွေ့များ လေထဲသို့ လွင့်တက်သွားတော့သည်။</p> <p>​ အဆိပ်ငွေ့နှင့် တွေ့သည့် ကျိုင်းကောင်များမှာ အသက်အန္တရာယ်ကို ကြောက်လန့်သကဲ့သို့ အဝေးသို့ ပျံပြေးသွားကြသည်။ ကျိုင်းကောင်အားလုံး အဆိပ်သင့်ပြီး မသေသွားသော်လည်း ရလဒ်မှာ တော်တော်လေး ကောင်းမွန်လှပေသည်။</p> <p>​ မဟာလော့ဧကရာဇ်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး - “ကြည့်စမ်း နတ်မိမယ်၊ အဆိပ်က တကယ် အလုပ်ဖြစ်တာပဲ။ အားလုံးပဲ... ကောက်ရိုးခြောက်တွေကို ချက်ချင်း မီးရှို့ပြီး လယ်ကွင်းတွေအနှံ့ ပျံ့အောင်လုပ်ကြစမ်း။ ကျိုင်းကောင်တွေ ပုန်းစရာ နေရာမရှိအောင် လုပ်ပစ်ကြမယ်”</p> <p>​ “အမိန့်တော်အတိုင်းပါ အရှင်မင်းကြီး”</p> <p>​ တစ်နာရီမပြည့်မီမှာပင် အဆိပ်ရည်ဖြန်းထားသော ကောက်ရိုးခြောက်မီးပုံများမှာ လယ်ကွင်းတစ်ပြင်လုံးတွင် ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။ အဆိပ်ငွေ့များက လယ်ကွင်းများပေါ်တွင် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ကျိုင်းကောင်များမှာလည်း အရပ်ရပ်သို့ ပျံပြေးကြကုန်သည်။ မပြေးနိုင်သော ကျိုင်းကောင်များမှာ ကောင်းကင်ယံမှ တန်းစီ၍ ပြုတ်ကျလာကြတော့သည်။</p> <p>​ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ဧကရာဇ်က ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်သွားသည်။ တာအိုဂိုဏ်း၏ အကူအညီပါလျှင် အရာရာက ထူးခြားသွားသည် မဟုတ်ပါလား။ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင်ပင် သူ ဘေးကင်းကင်း ကျော်ဖြတ်နိုင်ပေသည်။</p> <p>​ ကောက်ရိုးခြောက်များကို နှစ်ရက်တိုင်တိုင် မနားတမ်း မီးရှို့ခဲ့သဖြင့် အဆိပ်ငွေ့များ ကောင်းကင်ယံတွင် ပြည့်နှက်နေပြီး ကျိုင်းကောင်အရေအတွက် သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။ ကျန်ရှိနေသော ကျိုင်းကောင်များမှာလည်း စားစရာ မရှိတော့သဖြင့် အဝေးသို့ ပျံထွက်သွားကြတော့သည်။</p> <p>​ “အရှင်မင်းကြီး... ကျိုင်းကောင်အုပ်ကြီး ပြောင်းရွှေ့သွားပါပြီ”</p> <p>​ “ဘယ်ကိုလဲ”</p> <p>​ “အစီရင်ခံပါတယ် အရှင်မင်းကြီး၊ အရှေ့တောင်ဘက် အရပ်ကို ပြောင်းရွှေ့သွားတာပါ”</p> <p>​ အရှေ့တောင်ဘက် အရပ်လား..၊ အဲဒါ မဟာရှနိုင်ငံ မဟုတ်ဘူးလား…။</p> <p>​ ဒါကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ ခိုး၍ပင် ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p>‘ မဟာရှနိုင်ငံ... မဟာရှနိုင်ငံ... မင်းတို့လည်း ကံဆိုးမယ့်နေ့ ရောက်ပြီပေါ့။ မင်းတို့ဆီမှာ တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ အကူအညီမှ မရှိတာ၊ ဒီဘေးအန္တရာယ်ကို ဘယ်လိုကျော်ဖြတ်မလဲဆိုတာ ငါစောင့်ကြည့်ရသေးတာပေါ့’</p> <p>​ ‘ကျိုင်းကောင်တွေက မင်းတို့ရဲ့ သီးနှံတွေအားလုံးကို စားပစ်လိုက်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ’</p> <p>​ “မဟာရှနိုင်ငံက ကျိုင်းကောင်အခြေအနေကို အမြဲမပြတ် စောင့်ကြည့်နေပါ။ သတင်းတစ်ခုခုရတာနဲ့ ငါ့ကို ချက်ချင်း လာတင်ပြစမ်း”</p> <p>​ “အမိန့်တော်အတိုင်းပါ အရှင်မင်းကြီး”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save