Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၀၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ​ဒီဘက်ခြမ်းမှာတော့...</p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်ဟာ အင်ပါယာမြေပုံ ကနေတစ်ဆင့် မဟာလော့နိုင်ငံဘက်ကနေ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းပြီး ပျံသန်းလာတဲ့ ကျိုင်းကောင်အုပ်ကြီးကို တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။</p> <p>​ မဟာလော့နိုင်ငံမှာ ကျိုင်းကောင်ဘေး ဆိုက်နေတာကို လင်းပိုင်ဖန် သိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ တကယ်တော့ ဒီဘေးအန္တရာယ်မှာ သူ့တွင်လည်း တာဝန်မကင်းလှပေ။ မဟာရှတပ်မတော်က မဟာလော့နိုင်ငံကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်စဉ်က သူသည် အင်ပါယာ မြေပုံကို အသုံးပြုပြီး မဟာလော့နယ်မြေအတွင်းရှိ မြေအောက်ရေတွေကို ခမ်းခြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ဖူးသည်။ ရေမရှိတော့သဖြင့် လေထုမှာ ပူပြင်းခြောက်သွေ့လာပြီး ကျိုင်းကောင်များ မျိုးပွားရန် အလွန်ကောင်းမွန်သော ပတ်ဝန်းကျင် ဖြစ်သွားကာ ယခုကဲ့သို့ ကျိုင်းကောင်ဘေး ဆိုက်ရောက်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​ ဧကရာဇ်အများစုကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေသော ကျိုင်းကောင်ဘေးနှင့် ပတ်သက်ပြီး လင်းပိုင်ဖန်ကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပင် ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> “ကျိုင်းကောင်ဘေးလေးကများ... ငါဘယ်လို နှိမ်နင်းပြမလဲဆိုတာ ကြည့်နေလိုက်”</p> <p>​ သူသည် ချက်ချင်းပင် ‘နတ်ဘုရားလက်’ ကို အသုံးပြုကာ ‘ကျားဖြူတောင်တန်း’ ပေါ်သို့ မိုးဖွဲဖွဲလေးများ ရွာချလိုက်သည်။ မိုးရေစက်များမှာ နုနယ်လှသဖြင့် သီးနှံများအတွက် ရေလောင်းပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ပြည်သူများ၏ နေထိုင်မှုကိုလည်း မထိခိုက်စေခဲ့ပေ။ သို့သော် ထိုမိုးရေမှာ ကျိုင်းကောင်များအတွက်တော့ သေမင်းတမန်ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>​ ကျိုင်းကောင်များမှာ စိုစွတ်သွားပါက ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေးလံသွားပြီး ပျံသန်းနိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။ ထို့ကြောင့် ကျိုင်းကောင်များသည် ရေကို၊ အထူးသဖြင့် မိုးရေကို အလွန်တရာ ကြောက်ရွံ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ကျားဖြူတောင်တန်းသို့ ရောက်သည့်အခါ ကျိုင်းကောင်များမှာ ရှေ့ဆက်မတိုးနိုင်တော့ဘဲ အပြင်ဘက်တွင်သာ ဝဲပျံနေကြတော့သည်။</p> <p>​ မဟာလော့ နန်းတော်အတွင်းတွင်တော့ စစ်သည်တစ်ဦးက အစီရင်ခံနေ​လေသည်။</p> <p> “အစီရင်ခံပါတယ် အရှင်မင်းကြီး... ကျိုင်းကောင်တွေဟာ ကျားဖြူတောင်တန်းကို ရောက်နေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ မဟာရှနိုင်ငံဘက်မှာ မိုးရွာနေတာကြောင့် နယ်စပ်ကို မဖြတ်နိုင်ဘဲ အပြင်ဘက်မှာပဲ ဝဲနေကြပါတယ်”</p> <p>​ “ကျိုင်းကောင်တွေ ရောက်လာချိန်မှ မိုးက ရွာရတယ်လို့ကွာ... ကံကောင်းလိုက်တာလည်း လွန်ပါရော” မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ မနာလိုစိတ်ဖြင့် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ မဟာရှနိုင်ငံသည် သဘာဝဘေးအန္တရာယ်နှင့် ကြုံတိုင်း ကံကောင်းတတ်သည်ကို သူ သတိထားမိနေသည်။ သို့သော် ကောင်းကင်ကြီးက သူတို့ကို အမြဲတမ်း မျက်နှာသာပေးလိမ့်မည်ဟု သူ မယုံကြည်ပေ။</p> <p>​ “ဒီလို မိုးဖွဲလေးက ကြာကြာရွာမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မကြာခင် စဲသွားမှာပါ။ မဟာရှနိုင်ငံကို ဆက်ပြီး စောင့်ကြည့်နေကြ”</p> <p> “အမိန့်တော်အတိုင်းပါ အရှင်မင်းကြီး”</p> <p>​ ဒုတိယမြောက်နေ့ ရောက်သော်လည်း မိုးမှာ စဲမသွားဘဲ ဆက်လက်ရွာသွန်းနေဆဲဖြစ်ကာ ကျိုင်းကောင်များမှာလည်း ရှေ့သို့ မတိုးနိုင်ကြသေးချေ။ ရှေ့တွင် နဂါးတွင်း သို့မဟုတ် ကျားဂူ ရှိနေသကဲ့သို့ပင်၊ ကျော်ဖြတ်မိလျှင် သေဘေးနှင့် ကြုံရမည်ကို ကျိုင်းကောင်များ သိနေသည့်အလားပင်။</p> <p>​ မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်လာလေသည်။ ဤသို့ ပူပြင်းသော ရာသီဥတုတွင် မိုးဖွဲလေးက နှစ်ရက်တိုင်တိုင် စွဲမြဲစွာ ရွာနေခြင်းမှာ ထူးဆန်းလှသည်။ အကယ်၍ မိုးသည်းထန်စွာ နှစ်ရက်တိုင် ရွာခြင်းဆိုပါက သူ ဝမ်းသာမိမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ မိုးဖွဲလေး ရွာနေခြင်းမှာတော့ သူ့အတွက် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> “ဆက်ပြီး စောင့်ကြည့်နေစမ်း”</p> <p>​ တတိယမြောက်နေ့တွင်လည်း နွေဦးမိုးကဲ့သို့ နုနယ်သော မိုးစက်များက အရာအားလုံးကို အားဖြည့်ပေးသကဲ့သို့ ဆက်လက် ရွာသွန်းနေလေသည်။ မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာတော့ စိတ်ဓာတ်များ ပို၍ပင် ညှိုးငယ်လာတော့သည်။</p> <p>​ စတုတ္ထမြောက်နေ့သို့ ရောက်သည့်တိုင် မိုးမှာ စဲမသွားဘဲ ကျိုင်းကောင်များမှာလည်း အရှုံးပေးကာ လှည့်ပြန်လာကြတော့သည်။</p> <p> မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည် - “လေးရက်တိုင်တိုင် ရွာတဲ့မိုးက ကျိုင်းကောင်တွေကို လှည့်ပြန်လာအောင် လုပ်လိုက်ပြီပေါ့။ မဟာရှနိုင်ငံ... မင်းတို့ကတော့ ကံကောင်းနေပြန်ပြီ၊ ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုကနေ ထပ်ပြီး လွတ်မြောက်သွားပြန်ပြီပေါ့”</p> <p>​ “အရှင်မင်းကြီး... ကျိုင်းကောင်တွေက အခု အရှေ့တောင်ဘက်က စပါးစိုက်ခင်းတွေဆီကို ဦးတည်နေပါပြီ။ သီးနှံတွေကို ဝါးမျိုဖို့ ပြင်နေကြပါတယ်”</p> <p> “မထိတ်လန့်ကြနဲ့... ဒါက ဘာဆန်းလို့လဲ” မဟာလော့ဧကရာဇ်က ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်။</p> <p>​ ယခင်ကဆိုလျှင် ကျိုင်းကောင်ဘေးမှာ ထိတ်လန့်စရာ ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ အခြေအနေက လုံးဝ ခြားနားသွားပြီ မဟုတ်ပါလား။ တာအိုဂိုဏ်းက ပေးထားသော အဆိပ်ရှိနေသဖြင့် ကျိုင်းကောင်ဘေးကို အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းနိုင်သည်ဟု သူ ယုံကြည်နေသည်။</p> <p> “သွားကြ... အရင်နည်းလမ်းအတိုင်းပဲ လုပ်ဆောင်ကြစမ်း”</p> <p>​ နောက်တစ်ကြိမ်တွင် ကောက်ရိုးခြောက်များကို စုပုံကာ အဆိပ်ဖြန်းပြီး မီးရှို့လိုက်ကြသဖြင့် အဆိပ်ငွေ့များ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြန်သည်။ လှည့်ပြန်လာသော ကျိုင်းကောင်များမှာလည်း ရှေ့သို့မတိုးဘဲ တုံ့ဆိုင်းနေကြသည်။</p> <p>​ ထိုအချိန်တွင် မဟာရှ နန်းတော်အတွင်း၌...</p> <p> လင်းပိုင်ဖန်သည် မဟာလော့နယ်မြေမှ ရောက်ရှိလာသော သတင်းများကို ဖတ်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ “အဆိပ်ငွေ့နဲ့ ကျိုင်းကောင်တွေကို နှင်ထုတ်ပြီး ပြဿနာကို ဖြေရှင်းချင်နေတာကိုး... ငါကတော့ မင်းတို့ကို အဲဒီလောက် အလွယ်တကူ အခွင့်အရေး မပေးနိုင်ဘူး”</p> <p>​ သူသည် အင်ပါယာ မြေပုံကနေတဆင့် ‘နတ်ဘုရားလက်’ ကို ထပ်မံ အသုံးပြုလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် မဟာရှနိုင်ငံအတွင်း၌ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး မဟာလော့နိုင်ငံဘက်သို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။ လင်းပိုင်ဖန်၏ ထိန်းချုပ်မှုအပြင်ဘက်သို့ ရောက်သွားပြီးနောက် လေအရှိန်မှာ အနည်းငယ် လျော့နည်းသွားသော်လည်း အမှုန်အမွှားနှင့် မီးခိုးငွေ့များကို တိုက်ထုတ်ပစ်ရန်တော့ လုံလောက်နေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p>​ မဟာလော့နိုင်ငံ၏ ကောင်းကင်ယံတွင် ဖုံးလွှမ်းနေသော အဆိပ်ငွေ့များမှာ ထို ‘လေထု’ ကြီးကြောင့် လွင့်စင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ အဆိပ်ငွေ့ မရှိတော့သည့်အခါ ကျိုင်းကောင်များမှာ လယ်ကွင်းများအတွင်းသို့ ချက်ချင်း ဆင်းသက်ကာ သီးနှံများကို ဝါးမျိုကြတော့သည်။</p> <p>​ မဟာလော့ နန်းတော်အတွင်း၌...</p> <p> ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးမှာ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာပြီး - “အရှင်မင်းကြီး... သတင်းဆိုးပါပဲ၊ ကျိုင်းကောင်တွေ ပြန်ရောက်လာပါပြီ။ သီးနှံတွေကို ဝါးမျိုနေကြလို့ စပါးပင်တွေ အများကြီး ပျက်စီးကုန်ပါပြီ”</p> <p>​ မဟာလော့ဧကရာဇ်က မျက်မှောင်ကုတ်ကာ - “ကျိုင်းကောင်တွေကို နှင်ထုတ်ဖို့ အဆိပ်ငွေ့တွေ မီးရှို့ထားတယ် မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p> “အရှင်မင်းကြီး... မီးက ရှို့ထားပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရှေ့တောင်ဘက်က တိုက်လာတဲ့ လေပြင်းက အဆိပ်ငွေ့တွေကို အကုန် သယ်သွားပါတယ်”</p> <p> “ဘာ...” မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ တုန်လှုပ်သွားလေသည်။</p> <p>​ သူသည် ဝန်ကြီးနောက်သို့ လိုက်ပါကာ မြို့ပြင်ရှိ လယ်ကွင်းများသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ အဆိပ်ငွေ့များ ထွက်လာသော်လည်း လေတိုက်သဖြင့် ချက်ချင်း လွင့်ပါးသွားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရလေသည်။ အဆိပ်ငွေ့ ဘေးအန္တရာယ် မရှိတော့သဖြင့် ကောင်းကင်ယံမှ ကျိုင်းကောင်အုပ်ကြီးမှာ လယ်ကွင်းများပေါ်သို့ ဆင်းသက်ကာ သူ၏ သီးနှံများကို စားသောက်နေကြတော့သည်။</p> <p>​ မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ အလွန်ပင် စိုးရိမ်ပူပန်သွားပြီး - “ဒီအရှေ့တောင်လေကလည်း... ဘာလို့ အခုမှ တိုက်ရတာလဲ။ အရေးပေါ် အနေနဲ့ လူတွေအကုန် စုပြီး ကျိုင်းကောင်တွေကို သတ်ကြစမ်း။ ဒီလေက မကြာခင် ရပ်သွားမှာ”</p> <p> “အမိန့်တော်အတိုင်းပါ အရှင်မင်းကြီး”</p> <p>​ သူတို့သည် နိုင်ငံအတွင်းရှိ တပ်သား အများစုကို လယ်ကွင်းများအတွင်းသို့ စေလွှတ်ကာ ကျိုင်းကောင်များကို နှိမ်နင်းခိုင်းတော့သည်။ သို့သော် လေပြင်းမှာ တစ်နေ့တစ်ညတိုင် တိုက်ခတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး စစ်သည်များမှာလည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ အသက်ရှူပင် မဝတော့ချေ။</p> <p>​ ဒုတိယမြောက်နေ့တွင်လည်း ကျိုင်းကောင်များကို ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေကြသော်လည်း လေမှာ ဆက်လက် တိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ မီးရှို့လိုက်သည့် အဆိပ်ငွေ့များမှာ အပေါ်သို့ပင် မတက်နိုင်ဘဲ လွင့်ပါးသွားရသည်။ မိမိ၏ ရိက္ခာများ တစ်စစ နည်းပါးလာသည်ကို ကြည့်ပြီး မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ ရင်ထုမနာ ဖြစ်ကာ ဘေးနားရှိ အလှနတ်ဘုရားမလေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​ “နတ်မိမယ်ယွီဖေး... တစ်ခုခု လုပ်ပေးပါဦး။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် ကျုပ်တို့ရဲ့ ရိက္ခာတွေ အကုန်ကုန်တော့မယ်”</p> <p> စုန့်ယွီဖေးမှာ စိတ်မကောင်းစွာ ပြုံးရင်း - “အရှင်မင်းကြီး... ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်မလည်း တကယ် မတတ်နိုင်တော့ပါဘူး။ လေရပ်သွားတာကိုပဲ စောင့်ရပါတော့မယ်”</p> <p> “ဟူး...” မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ သက်ပြင်းရှည်ကြီးသာ ချလိုက်မိသည်။</p> <p>​ သို့နှင့် သူတို့သည် တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်၊ သုံးရက်... တိုင်အောင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ကြသည်။ လေမှာ အားပျော့သွားမည့် အရိပ်အယောင် မရှိပေ။ သို့သော် ပို၍လည်း ပြင်းမလာခဲ့ပေ။ အဆိပ်ငွေ့များကို ဖယ်ရှားရန်အတွက်သာ အနေတော် တိုက်ခတ်နေပြီး ကျိုင်းကောင်များကိုတော့ မထိခိုက်စေဘဲ ရိက္ခာများကိုသာ ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။ မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ နတ်ကို ဆုတောင်းလိုက်၊ ဘုရားကို ရှိခိုးလိုက်ဖြင့် နည်းလမ်းမျိုးစုံ သုံးသော်လည်း ဘာမှ ထူးမလာခဲ့ချေ။</p> <p>​ မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ အကြီးအကျယ် စိတ်ပျက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ “ဆက်လုပ်ကြ... ဆက်လုပ်ကြ။ မဟုတ်ရင် ရိက္ခာတွေ အကုန်ကုန်တော့မယ်။ ရိက္ခာမရှိရင် မင်းတို့ ဘာသွားစားကြမှာလဲ”</p> <p> “ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးတို့ တကယ် ပင်ပန်းနေပါပြီ” စစ်သူကြီးတစ်ဦးက အားနည်းသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​ သူတို့သည် ငါးရက်၊ ခြောက်ရက်တိုင်တိုင် နေ့မနား ညမနား ကျိုင်းကောင်များကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှကြာအောင် မနားတမ်း အလုပ်လုပ်ရသဖြင့် မောဟိုက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ အော်ဟစ်လိုက်သည် - “ဘယ်လောက်ပဲ ပင်ပန်းပင်ပန်း ဆက်လုပ်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် မင်းတို့ရဲ့ ခေါင်းတွေကို ဖြတ်ပစ်မယ်”</p> <p> “အမိန့်တော်အတိုင်းပါ အရှင်မင်းကြီး”</p> <p>​ အားလုံးမှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် အံကြိတ်ကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်များကို အတင်းလှုပ်ရှားပြီး ကျိုင်းကောင်များကို ဆက်လက် နှိမ်နင်းကြရပြန်သည်။ စစ်သည်များမှာ အုပ်စုလိုက် လဲကျကုန်သော်လည်း ကျိုင်းကောင်များမှာတော့ လျော့နည်းသွားခြင်း မရှိဘဲ ပို၍ပင် များပြားလာသယောင် ရှိနေသည်။ မြို့အတွင်းသို့ပင် ကျိုင်းကောင်များစွာ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာကြသည်။</p> <p>​ မဟာလော့ဧကရာဇ်သည် အရိုးထဲအထိ ပင်ပန်းနေသော သူ၏ စစ်သည်များကို ကြည့်ပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ နှိုးဆော်လိုက်သည် - “မောင်မင်းတို့က မဟာလော့ရဲ့ ရဲရင့်တဲ့ သားကောင်းတွေပဲ။ အရှုံးမပေးကြနဲ့။ သည်းခံနိုင်စွမ်း ရှိမှသာ အောင်ပွဲကို ရမှာ။ အောင်ပွဲက ငါတို့ဆီ ရောက်လာမှာ အမှန်ပဲ”</p> <p>​ ဤသို့ဖြင့် သူတို့သည် ဆယ့်ငါးရက်တိုင်တိုင် ကြိုးစားခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကျိုင်းကောင်များ ပျံထွက်သွားကြတော့သည်။ သူတို့က ကျိုင်းကောင်တွေကို အနိုင်ရလိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ စားစရာ အားလုံး ကုန်သွားသဖြင့် ကျိုင်းကောင်များက စားကျက်သစ် ရှာရန် ထွက်ခွာသွားကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>​ မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ ဘာဆိုဘာမှ မကျန်တော့သော လယ်ကွင်းပြင်ကြီးကို ကြည့်ပြီး ငိုကြွေးလိုက်မိတော့သည် - “ငါ့ရဲ့ ရိက္ခာတွေ... အကုန်ကုန်ပါပြီ”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save