Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၀၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ​ရာစုနှစ်တစ်ခုမှာ တစ်ကြိမ်သာ ကြုံခဲလှတဲ့ နှင်းကပ်ဘေးအန္တရာယ်၊ မဟာရှနိုင်ငံရဲ့ ကျူးကျော်မှုနဲ့ ဂူဗိမာန်ကိုးခုကနေ ပုန်ကန်မှုတွေကိုပါ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ မဟာလော့နိုင်ငံရဲ့ အင်အားဟာ အတော်လေးကို ဆုတ်ယုတ်အားနည်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​ ယခုနှစ် ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းချိန်မှာတော့ ဆုံးရှုံးသွားတာတွေကို ပြန်လည်ကုစားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ကျိုင်းကောင်ဘေးနှင့် မိုးခေါင်ရေရှားမှုဒဏ်ကို တစ်ပြိုင်နက် ခံလိုက်ရသဖြင့် သီးနှံအားလုံးမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ရလေသည်။ ရိက္ခာမရှိတော့လျှင် မဟာလော့နိုင်ငံက ဘာဆက်လုပ်ရတော့မည်နည်း။</p> <p> ပြည်သူတွေကရော ဘယ်လို အသက် ဆက်နိုင်ကြတော့မည်နည်း။ သူသည် ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း လမ်းပျောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>​ နန်းတက်ကတည်းက သူသည် နိုင်ငံနှင့် ပြည်သူကို အမြဲဦးစားပေးခဲ့ပြီး တစ်စက္ကန့်မျှ ပေါ့လျော့ခြင်းမရှိဘဲ ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ကြီး အမျက်ရှရလောက်အောင်၊ ပြည်သူတွေ နာကြည်းရလောက်အောင်လည်း သူ ဘာမှအမှားမှ မလုပ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ကံကြမ္မာက သူ့အပေါ် ဘာကြောင့် ဒီလောက်အထိ ရက်စက်နေရသနည်း။ သူ ဘာများ မှားယွင်းခဲ့လို့ပါလိမ့်။</p> <p>​ ထိုအချိန်တွင် အမတ်တစ်ဦးက အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p>​ “အစီရင်ခံပါတယ် အရှင်မင်းကြီး... မဟာလော့ပြည်သူ အမြောက်အမြားဟာ သူတို့ရဲ့ မိသားစုတွေကို ခေါ်ပြီး မဟာရှနိုင်ငံဘက်ကို ထွက်ပြေးနေကြပါပြီ”</p> <p>​ “သွားပါစေ... တားမနေပါနဲ့တော့” မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ စိတ်ဓာတ်ကျနေသည့် လေသံဖြင့် လက်ခါပြလိုက်သည်။</p> <p>​ ယခင်ကလည်း မဟာလော့ပြည်သူအချို့ မဟာရှနိုင်ငံဘက်သို့  သွားရောက် အလုပ်လုပ်ကိုင်ခြင်းမှာ ထူးဆန်းသည့်ကိစ္စ မဟုတ်တော့ပေ။ သို့သော် ထိုသူအများစုမှာ လေလွင့်နေသူများနှင့် သူတောင်းစားများသာ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> အိုးအိမ်အတည်တကျနှင့် လယ်ယာလုပ်ကိုင်သူများကတော့ ထွက်မသွားကြသဖြင့် သူ သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ အိုးမဲ့အိမ်မဲ့များ ထွက်သွားခြင်းက မဟာလော့နိုင်ငံအတွက် စီမံခန့်ခွဲမှုစရိတ် သက်သာစေသဖြင့် ကောင်းသည့် အချက်ဟုပင် ဆိုနိုင်သေးသည်။</p> <p>​ “အရှင်မင်းကြီး... ဒီတစ်ခါတော့ လွှတ်ထားလို့ မဖြစ်ပါဘူး” အမတ်က အရေးတကြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ဒီတစ်ခါ ထွက်သွားတဲ့သူက အနည်းဆုံး လူဦးရေ ဆယ်သန်းလောက် ရှိပါတယ်”</p> <p>​ “ဘာ... ဆယ်သန်းတောင် ဟုတ်လား” မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။</p> <p>​ မဟာလော့နိုင်ငံ၏ စုစုပေါင်းလူဦးရေမှာ ၁၈ သန်းသာ ရှိပြီး အင်ပါယာစံနှုန်းကို မနည်းမီအောင် ကြိုးစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုမူ လူဦးရေ ဆယ်သန်းကျော် ထွက်သွားမည်ဆိုပါက နိုင်ငံလူဦးရေ၏ ထက်ဝက်ကျော် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ လူဦးရေ ထက်ဝက်မရှိတော့လျှင် နိုင်ငံ၏အင်အားမှာ အကြီးအကျယ် ပျက်စီးသွားရုံသာမက တစ်နိုင်ငံလုံး ရပ်ဆိုင်းသွားနိုင်သည့် အခြေအနေပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ “တကယ်ပဲလား... ဆယ်သန်းတောင် ထွက်သွားတာ သေချာလို့လား” ဧကရာဇ်က ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>​ “မှန်လှပါ အရှင်မင်းကြီး... တကယ်ကို အတည်ပြုပြီးသားပါ၊ ကျန်တော်မျိုး အရှင်မင်းကြီးကို မလိမ်ရဲပါဘူး”</p> <p>​ “သူတို့က ဘာလို့ ထွက်သွားချင်ကြတာလဲ”</p> <p>​ အမတ်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ညှိုးငယ်သွားပြီး “အရှင်မင်းကြီး... ကျိုင်းကောင်ဘေးနဲ့ မိုးခေါင်တဲ့ဒဏ်ကြောင့်ပါ၊ မဟာလော့မှာ စားစရာ ရိက္ခာတွေ အကုန်ပြတ်လပ်နေပါပြီ”</p> <p>​ မဟာလော့ဧကရာဇ်က ငိုင်တိုင်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်သားပဲ... ရိက္ခာမှ မရှိတာ၊ ထွက်သွားကြမှာပေါ့”</p> <p>​ သူ ကောင်းကောင်း နားလည်ပါသည်။ ငတ်ပြတ်နေတဲ့ နေရာမှာ ဘယ်သူက ဆက်နေချင်ပါ့မလဲ။ အသက်မှ မရှိတော့ရင် ဘာမှကျန်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ သို့သော် သူ ပြည်သူတွေကို နိုင်ငံ့အပြင် အထွက်မခံနိုင်ပေ။ အကယ်၍ သူတို့သာ တကယ် ထွက်သွားကြလျှင် မဟာလော့နိုင်ငံမှာ တကယ်ပင် ဇာတ်သိမ်းသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ “ချက်ချင်းသွားတားကြစမ်း... တစ်ယောက်မှ အထွက်မခံနဲ့”</p> <p>​ “အမိန့်တော်အတိုင်းပါ အရှင်မင်းကြီး”</p> <p>​ ဤသို့ဖြင့် မဟာရှနိုင်ငံသို့ သွားရာ နယ်စပ်လမ်းကြောင်းများကို တပ်မတော်ဖြင့် ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး မည်သူ့ကိုမျှ ဖြတ်သန်းခွင့် မပြုတော့ချေ။ ထိုအခါ ပြည်သူများမှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်လာကြသည်။</p> <p>​ “ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဘာလို့ ငါတို့ကို ပေးမသွားတာလဲ”</p> <p> “ဒီမှာနေရင် ငါတို့ အသက်မရှင်နိုင်တော့ဘူး၊ မဟာရှကိုသွားပြီး အလုပ်လုပ်တာ ဘာမှားလို့လဲ”</p> <p> “ငါတို့ရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ကို မင်းတို့ ပိတ်ပင်လို့မရဘူး”</p> <p>​ နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုများပင် ဖြစ်ပွားလာတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် မဟာလော့ဧကရာဇ်က အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းရန် အသံကို မြှင့်လိုက်သည်။</p> <p>​ “ငါ့ရဲ့ ပြည်သူတို့... စိတ်မလောကြပါနဲ့ဦး၊ ငါကိုယ်တော် ပြောတာကို အရင်နားထောင်ပေးကြပါဦး”</p> <p>​ သူ၏ ဖျောင်းဖျစကားများကြောင့် ပြည်သူများမှာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားကြသည်။</p> <p>​ “မဟာလော့ပြည်သူတို့... ငါကိုယ်တော် မောင်မင်းတို့ကို မေးပါရစေ၊ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ငါကိုယ်တော် မောင်မင်းတို့အပေါ် ဘယ်လို ဆက်ဆံခဲ့သလဲ၊ ငါကိုယ်တော်များ မောင်မင်းတို့အပေါ် ပေါ့လျော့ခဲ့တာများ ရှိသလား” မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ ကျယ်လောင်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​ ပြည်သူများမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထိုစဉ် ပညာတတ်ပုံစံပေါက်သည့် သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးက ရှေ့သို့တက်လာပြီး ဧကရာဇ်ကို အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ “အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီး ဒီနှစ်တွေအတွင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့တာအားလုံးကို ကျွန်တော်မျိုးတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ရပါတယ်”</p> <p>​ “အရှင်မင်းကြီး နန်းတက်ကတည်းက ပြည်ပက ရန်သူတွေကို နှိမ်နင်းခဲ့တယ်၊ ပြည်တွင်းက အကျင့်ပျက် ခြစားတဲ့ အရာရှိတွေကို အပြစ်ပေးခဲ့တယ်၊ ပြည်သူတွေကို အနားယူစေပြီး ကုန်ထုတ်လုပ်မှုကို အားပေးခဲ့တယ်။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ ဦးဆောင်မှုအောက်မှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘဝတွေဟာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုကောင်းလာခဲ့ပါတယ်၊ အရှင်ဟာ ရှားပါးတဲ့ မင်းကောင်းမင်းမြတ် တစ်ပါးပါ”</p> <p>​ အားလုံးကလည်း ထောက်ခံကြလေသည်။</p> <p> “ဟုတ်ပါတယ်... အရှင်မင်းကြီးဟာ ဧကရာဇ်ကောင်း တစ်ပါးပါ”</p> <p> “တကယ်ပါ... အရှင်မင်းကြီး လက်ထက်မှာ ကျွန်တော်တို့ ဘဝတွေ တကယ် တိုးတက်လာခဲ့တာပါ”</p> <p>​ “ဒါဆိုရင်... ဘာလို့ အခု ငါကိုယ်တော်ကို ထားရက်ခဲ့ကြတာလဲ”</p> <p>​ မဟာလော့ဧကရာဇ်က ရင်နင့်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ငါကိုယ်တော် မောင်မင်းတို့အပေါ်ကို စစ်မှန်တဲ့ စိတ်စေတနာတွေနဲ့ ဆက်ဆံခဲ့တာပါ၊ ဘာလို့ ငါကိုယ်တော်ကို စွန့်ခွာသွားချင်ကြတာလဲ”</p> <p>​ ပြည်သူများမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပြန်ကြည့်ရင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုကပင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ “အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးတို့မှာ ထွက်သွားဖို့ကလွဲပြီး တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပါ။ မသွားရင် ကျွန်တော်မျိုးတို့အတွက် လမ်းစမရှိတော့ပါဘူး။ အရှင်မင်းကြီးလည်း သိတဲ့အတိုင်း နှစ်ပေါင်းငါးဆယ်မှာ တစ်ကြိမ်သာ ကြုံရတဲ့ မိုးခေါင်မှုနဲ့ ကျိုင်းကောင်ဘေးကို ခံနေရတာပါ။ လယ်ကွင်းထဲမှာ ဘာသီးနှံမှ မစိုက်နိုင်တော့ဘူး၊ မနည်းစိုက်ထားတဲ့ သီးနှံလေးတွေကိုလည်း ကျိုင်းကောင်တွေက ဖျက်ဆီးသွားကြပြီ။ စားနပ်ရိက္ခာမရှိဘဲနဲ့... ကျွန်တော်မျိုးတို့ ဘယ်လို အသက်ဆက်ရမှာလဲ”</p> <p>​ သူ့စကားကြောင့် ပြည်သူများမှာ ပြန်လည် နိုးကြားလာကြသည်။</p> <p> “ဟုတ်ပါတယ်... မသွားရင် တကယ်ကို မရှင်သန်နိုင်တော့လို့ပါ”</p> <p> “ရိက္ခာမရှိရင် ကျွန်တော်မျိုးတို့ ဘာကိုစားပြီး ဘာကို သောက်ရတော့မှာလဲ”</p> <p> “ဒီတိုင်း ထိုင်ပြီးတော့ အသေခံမနေနိုင်ဘူးလေ၊ သစ်ပင်က ရွှေ့ရင်သေပေမယ့် လူကတော့ အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းစရှာရမှာပဲ”</p> <p> “စားစရာလေး ရှာချင်တာပါ၊ အဲဒါက မှားနေလို့လား”</p> <p>​ “မောင်မင်းတို့ရဲ့ အခက်အခဲတွေကို ငါကိုယ်တော် သိပါတယ်၊ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါကိုယ်တော်ရဲ့ နှလုံးသားကလည်း မောင်မင်းတို့လိုပဲ နာကျင်နေရပါတယ်”</p> <p>​ မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ ခံစားချက်အပြည့်ဖြင့် ဆက်ပြောသည်။ “ကျိုင်းကောင်ဘေးကို ဖြေရှင်းဖို့ ငါကိုယ်တော် နည်းလမ်းမျိုးစုံ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မောင်မင်းတို့မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ ဘာမှ မထူးခဲ့ဘူး။ ကျိုင်းကောင်တွေ သီးနှံတွေကို ဝါးမျိုနေတာ မြင်ရတာ ငါကိုယ်တော်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ သိပ်ကို ခံရခက်ပါတယ်။ အဲဒီသီးနှံတွေ နေရာမှာ ငါကိုယ်တော်ရဲ့ အသားနဲ့ သွေးတွေကိုပဲ ကျိုင်းကောင်တွေကို ကျွေးလိုက်ချင်ပါတော့တယ်”</p> <p>​ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပြည်သူများမှာ မျက်ရည်ကျလောက်အောင် စိတ်ထိခိုက်သွားကြသည်။ အမှန်စင်စစ် ဤကျိုင်းကောင်ဘေးအတွင်း သူတို့၏ ဧကရာဇ်သည် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သည်မှာ အားလုံးအသိပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ သူသည် တာအိုဂိုဏ်းထံမှ အဆိပ်ကို တောင်းခံခဲ့သည်။ အဆိပ်က အလုပ်မဖြစ်သည့်အခါ စစ်သည်တွေကိုယ်တိုင် ကျိုင်းကောင်တွေကို နှိမ်နင်းခိုင်းခဲ့သည်။ နေ့မနား ညမနား ဆယ့်ငါးရက်တိုင်တိုင် ကျိုင်းကောင်တွေနဲ့ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကံမကောင်းစွာဖြင့် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသော်လည်း သူ၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် ကြိုးစားမှုကို ပြည်သူများက အသိအမှတ်ပြုကြသည်။ ဘယ်ဧကရာဇ်က ဒီလောက်အထိ အပင်ပန်းခံမှာလဲ။</p> <p>​ “ငါ့ရဲ့ ပြည်သူတို့... ငါ့ရဲ့ မိသားစုဝင်တို့”</p> <p>​ မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ ရင်ထဲမှလာသော ခံစားချက်များဖြင့် ပြောလိုက်သည် - “ဒီတစ်ခါ ကျိုင်းကောင်ဘေးကို ငါတို့ ရှုံးခဲ့ပေမယ့် ငါတို့ရဲ့ တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဓာတ်ကတော့ ရှုံးနိမ့်မသွားခဲ့ဘူး။ အခက်အခဲပေါင်းများစွာကို ငါတို့ ကျော်ဖြတ်လာနိုင်ခဲ့ပြီပဲ၊ အခု တစ်ခုကိုလည်း ငါတို့ ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာပါ။ ဒါကြောင့် အားလုံးပဲ ဒီမှာ ဆက်နေကြပါ၊ ငါတို့အတူ လက်တွဲပြီး ဒီခက်ခဲတဲ့ အချိန်တွေကို အတူ ကျော်ဖြတ်ကြရအောင်။ မောင်မင်းတို့က ငါကိုယ်တော်အပေါ် သစ္စာရှိရင် ငါကိုယ်တော်ကလည်း မောင်မင်းတို့အပေါ် သစ္စာရှိမှာပါ”</p> <p>​ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ပြည်သူအများစုမှာ စိတ်ထဲ ထိရှသွားကြပြီး ဆက်နေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save