Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၀၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">၂၆ ထပ်မြောက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းပိုင်းသည် အစဉ်တစိုက် ပြောင်းလဲနေပြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ အစောင့်များသည် ဂူသင်္ချိုင်းနှင့် အပျက်အစီးများ မည်သည့်အချိန်တွင် ပေါ်လာမည်ကို သိရှိနိုင်ရန် အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>​ရုတ်တရက်ဆိုသလို လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အလယ်ဗဟိုအနီးတွင် မြေကမ္ဘာမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာပြီး ဟင်းလင်းပြင်အက်ကွဲကြောင်းများ နေရာအနှံ့ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထို့နောက် လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများကို ထိခိုက်စေနိုင်လောက်သည့် စူးရှတောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်တန်း ဖြာထွက်လာသဖြင့် အားလုံး မျက်စိမှိတ်ထားကြရသည်။</p> <p>​နှစ်မိနစ်ခန့်အကြာတွင် အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အစွန်းပိုင်းတွင်ရှိသော အစောင့်များနှင့် အကြီးအကဲများမှာ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ယခင်က ဘာမှမရှိသော မြေလွတ်ပြင်ကြီး မဟုတ်တော့ဘဲ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အဆောက်အအုံအချို့ ပေါ်ထွန်းလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​"အပျက်အစီးတွေနဲ့အတူ ဂူသင်္ချိုင်းပါ ပေါ်လာပြီ" အကြီးအကဲများက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြုံးရွှင်လျက် ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် အခြားသူများကို သတင်းပို့ရန် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှ အမြန် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။</p> <p>​နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် ကျောင်းတော်သခင်၏ အခန်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဂူသင်္ချိုင်းနှင့် အပျက်အစီးများ ပေါ်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သတင်းပို့ကြသည်။</p> <p>​"နောက်ဆုံးတော့ အချိန်တန်ပြီပေါ့။ ငါတို့ရဲ့ နှစ်ရှည်လများ တောင့်တခဲ့တဲ့ ဆန္ဒတွေကို ဖြည့်ဆည်းပြီး အနာဂတ်ဆိုးတွေကို တားဆီးရမယ့် အချိန်ပဲ" ကျောင်းတော်သခင်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။ "မူယွမ်ကို ပြောလိုက်၊ မူလင်းကို ငါတို့နဲ့အတူ လွှတ်လိုက်တော့။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ ဝင်ဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ။ ပြီးတော့ ငါ့သမီး ချီအာကိုလည်း ပြောလိုက်၊ အဲဒီလူကို ခေါ်လာခဲ့ဖို့။ အဲဒီ အမှိုက်ကောင်ကို အသုံးချရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ" ထိုသို့ ဆိုကာ သူတို့ကို ထွက်ခွာခွင့် ပေးလိုက်သည်။</p> <p>​လုံကျွင်းမှာမူ သူ၏ အချုပ်ခန်းထဲတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ စမ်းသပ်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော အမျိုးသမီးမှာ အပြင်သို့ ခဏထွက်သွားပြီးနောက် အစောင့်အချို့နှင့်အတူ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>​"သွားရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ လူကြီးမင်း။ ရှင့်ကို ဒီကို ခေါ်လာခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို အကောင်အထည်ဖော်ရမယ့် အချိန်ပဲ"  လေ့ချီအမည်ရသော အမျိုးသမီးက လုံကျွင်းကို ပြောလိုက်သည်။ အစောင့်များက လုံကျွင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆွဲကိုင်ကာ မတ်တပ်ရပ်ခိုင်းလိုက်ကြပြီး လေ့ချီ၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြတော့သည်။</p> <p>​မူယွမ်နှင့် ရွမ်းယီတို့မှာ ခြံဝင်းထဲတွင် သောက်စားနေစဉ် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ မူယွမ်သည် ဖန်ခွက်ကို စားပွဲပေါ်တင်ကာ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ ရွမ်းယီကလည်း နောက်က လိုက်လာသည်။</p> <p>​မူယွမ် တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ အသက် ၄၀ ကျော်ခန့်ရှိမည့် ဆံပင်နက်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>​"ယဇ်ပုရောဟိတ် ဖေရာပါလား" မူယွမ်က အံ့သြစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "တစ်ခုခု လိုအပ်လို့လားဟင်"</p> <p>​"နင့်သားကို ခေါ်သွားဖို့ လာတာ။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေက စူးစမ်းဖို့ အသင့်ဖြစ်ပြီ၊ ကျောင်းတော်သခင်ကလည်း အထဲဝင်ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်ပြီ။ နင့်သားကို ခေါ်လာခဲ့ပါ၊ ငါ သူ့ကို အဲဒီနေရာဆီ ခေါ်သွားမယ်" ဖေရာက ပြောသည်။</p> <p>​"ဒီလောက်တောင် မြန်တာလား။ သူက စမ်းသပ်ပွဲက ပြန်လာပြီး အနားယူနေတုန်းပဲ ရှိသေးတယ်လေ" မူယွမ်က စိုးရိမ်တကြီး ဆိုသည်။</p> <p>​"အဲဒါအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ သူ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတာတွေကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်တဲ့ ရတနာ ငါတို့မှာ ရှိတယ်။ နင် သူ့ကိုသာ ခေါ်လာခဲ့ပါ၊ ကျန်တာ ငါတို့ အကောင်းဆုံး တာဝန်ယူပါ့မယ်" ဖေရာက အေးစက်တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောသည်။</p> <p>​မူယွမ်သည် တုံ့ဆိုင်းနေသော်လည်း ခေါင်းညိတ်ပြကာ လုံချန်း၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် လုံချန်းသည် ရွှင်းကို နမ်းရှိုက်နေစဉ် မူယွမ် လာနေသည်အား အာရုံခံမိသဖြင့် ရွှင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ရွှင်းမှာ မျက်နှာနီမြန်းလျက် လုံချန်း၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် မျက်လုံးမှိတ်ကာ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေဟန် ဆောင်လိုက်သည်။ "သားလေး... ထတော့" မူယွမ် ဝင်လာပြီး လုံချန်းကို အသာအယာ လှုပ်နှိုးသည်။</p> <p>​"ဘာဖြစ်လို့လဲ အမေ" လုံချန်းက မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်ကာ မေးသည်။</p> <p>​"ယဇ်ပုရောဟိတ် ရောက်နေတယ်။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ပွင့်ပြီတဲ့။ သားလည်း လိုက်သွားရမယ်" မူယွမ်က ရှင်းပြသည်။</p> <p>​"မြန်လှချည်လား" လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ဆိုသည်။</p> <p>​"အေးလေ... သူတို့တောင် ဒီလောက်မြန်မြန် ပွင့်လာမယ်လို့ ထင်မထားကြဘူး ထင်တယ်။ မဟုတ်ရင် စမ်းသပ်ပွဲကို ဒီအချိန်နဲ့ ကပ်ပြီး လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး" မူယွမ်က ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>​"ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော် အသင့်ဖြစ်ပါပြီ" လုံချန်းက ခုတင်ပေါ်မှ ထကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ မူယွမ်က လုံချန်းကို ယဇ်ပုရောဟိတ် ဖေရာနှင့် မိတ်ဆက်ပေးသည်။ ဖေရာသည် သူမ၏ မိုးပျံ သားရဲကို ထုတ်ကာ လုံချန်းအား ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။</p> <p>​လုံချန်းက သူတို့သည် မည်သူမျှ ဝင်ခွင့်မရှိသော ၂၅ ထပ်မြောက်ကို ခေါ်သွားမည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။ အောက်ထပ်များရှိ ၂၅ ထပ်သို့ ဆက်သွယ်ထားသော ဝင်ပေါက်များမှာ ပျက်စီးနေပြီဖြစ်ရာ ထိုအထပ်တွင် လျှို့ဝှက်ချက်အချို့ ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ ယူဆထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​သို့သော် ယဇ်ပုရောဟိတ် ဖေရာသည် ၂၅ ထပ်သို့ မသွားဘဲ ၂၆ ထပ်မြောက်သို့ ဦးတည်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူ အံ့သြသွားသည်။ 'လျှို့ဝှက်နယ်မြေရဲ့ ဝင်ပေါက်က ကျောင်းတော်သခင် နေတဲ့နေရာမှာ ရှိတာလား။ ဒါကလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ အဲဒီနေရာက အရေးကြီးတယ်ဆိုတော့ ကျောင်းတော်သခင်ရဲ့ အနားမှာ ရှိနေတာ မဆန်းပါဘူး' လုံချန်း တွေးလိုက်သည်။</p> <p>​သူတို့သည် ၂၆ ထပ်မြောက်၏ ဝင်ပေါက် ရှေ့တွင် ဆင်းသက်လိုက်ကြသည်။ လုံချန်း ထိုနေရာသို့ ရောက်လိုက်သည်နှင့် ဤနေရာမှာ ထူးခြားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ဤနေရာရှိ ချီစွမ်းအင် သိပ်သည်းဆမှာ အလွန်မြင့်မားလှပြီး အမှောင် နတ်မိနယ် မျိုးနွယ်စု ရှိခဲ့သည့် နယ်မြေနှင့်ပင် အနည်းငယ်သာ ကွာခြားတော့သည်။</p> <p>​'ဒီလောက် ချီစွမ်းအင်တွေ သိပ်သည်းနေတာကတော့ သဘာဝအတိုင်း မဖြစ်နိုင်ဘူး။ တစ်ခုခုကို သုံးပြီး စုစည်းထားတာ ဖြစ်ရမယ်'</p> <p>​သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အလယ်တွင် ကြီးမားသော အနက်ရောင် နန်းတော်ကြီးတစ်ခုနှင့် အခြားတစ်ဖက်တွင် ဟင်းလင်းပြင် ဝင်ပေါက် တစ်ပေါက်ကို တွေ့ရသည်။ ထို့ပြင် အခြားနန်းတော်အချို့ကိုလည်း တွေ့ရသဖြင့် သူ မျက်မှောင်ကြုတ်မိသည်။ 'ဒီနေရာက ကျောင်းတော်သခင်တစ်ယောက်တည်း ပိုင်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ယဇ်ပုရောဟိတ်တွေထက် အဆင့်မြင့်တဲ့သူတွေ ရှိနေသေးတာလား'</p> <p>​"ကြောင်ကြည့်မနေနဲ့တော့၊ ငါတို့မှာ အချိန် သိပ်မရှိဘူး" ဖေရာက ပြောဆိုကာ လုံချန်း၏ လက်ကိုဆွဲပြီး ဝင်ပေါက်ရှိရာသို့ ပျံသန်းသွားသည်။</p> <p>​ဝင်ပေါက်အနီးတွင် လူအများအပြား စုဝေးနေကြပြီး အများစုမှာ မူယွမ်နှင့် ရွမ်းယီတို့ထက် ပိုမို သန်မာပုံရသည်။ 'သူတို့တွေက ယဇ်ပုရောဟိတ်တွေ ဖြစ်ရမယ်' လုံချန်းက လေ့လာရင်း တွေးလိုက်သည်။</p> <p>​သူတို့ ဝင်ပေါက်အနီး ဆင်းသက်လိုက်သောအခါ ယဇ်ပုရောဟိတ် တစ်ဦးက "မင်းတို့ ရောက်လာပြီပဲ၊ ကောင်းတယ်" သူက ဆိုသည်။ သူသည် စမ်းသပ်ပွဲတုန်းက ကြီးကြပ်ခဲ့သည့် ယဇ်ပုရောဟိတ် ရူမြန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save