Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၀၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရန်သူဟောင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​သူတို့အဖွဲ့သည် အတော်ကြာအောင် ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြသည်။ လုံချန်းသည် သူတို့ ဘာကြောင့် မပျံသန်းကြသနည်းဟု တွေးတောမိနေသည်။ ဤနေရာတွင် ပျံသန်းမှုကို ကန့်သတ်ထားခြင်းလော၊ သို့မဟုတ် ကောင်းကင်ယံတွင် သူတို့ ရှောင်ရှားလိုသည့် ထောင်ချောက်များ ရှိနေခြင်းကြောင့်လော တစ်ခုခု ဖြစ်ရပေမည်။</p> <p>​မြေပြင်ပေါ်တွင်လည်း ထောင်ချောက်အချို့ ရှိနေသော်လည်း ယဇ်ပုရောဟိတ်များတွင် ဤနေရာနှင့် ပတ်သက်သည့် အသိပညာများ ရှိနေသဖြင့် အားလုံးကို ရှောင်ကွင်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ပြီးခဲ့သည့် စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့သည် ထောင်ချောက်အများစုကို ရှင်းလင်းထားခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ နောက်ဆုံးအဖွဲ့ ရောက်ရှိခဲ့သည့်နေရာအထိ ဘေးကင်းစွာ သွားလာနိုင်မည့် မြေပုံတစ်ခုကိုလည်း အတိအကျ ဖော်ဆောင်ထားခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p>​နှစ်နာရီကျော်ခန့် လျှောက်လှမ်းပြီးနောက်တွင်မူ သူတို့သည် ဂူသင်္ချိုင်းအနီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ယခု သူတို့သည် ဂူသင်္ချိုင်းနှင့် မီတာတစ်ရာအကွာတွင်သာ ရှိတော့သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ဂူသင်္ချိုင်းနှင့် မီတာတစ်ရာအကွာတွင် ရှိနေသေးသော်လည်း သူ၏ သွေးသားများမှာ ရင်းနှီးသောအရာတစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ တုန့်ပြန်လာပြီး ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p>​'ဒီတုန့်ပြန်မှုက... ငါ တစ်ခါမှ မခံစားဖူးတဲ့ အရာမျိုးပဲ။ ဒီဂူသင်္ချိုင်းထဲမှာ ဘာတွေရှိနေလို့ ငါ့ကို ဒီလောက်အထိ ထိတ်လန့်စေတာလဲ။ ငါ့ရဲ့ သွေးသားတွေက ဘာကို သတိပေးနေတာလဲ' လုံချန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ဂူသင်္ချိုင်းကို ကြည့်ကာ တွေးနေမိသည်။</p> <p>​ဂူသင်္ချိုင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြားအဆောက်အအုံများနှင့် ကွဲပြားနေသည်။ အပျက်အစီးများမှာ သဘာဝစွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသည့် ပစ္စည်းများဖြင့် တည်ဆောက်ထားဟန် ရှိသော်လည်း ရှေ့က ဂူသင်္ချိုင်းမှာမူ အလွန်ပင် သာမန်ဆန်လှသည့် ပစ္စည်းများဖြင့်သာ တည်ဆောက်ထားပုံရသည်။ ၎င်း၏ နံရံများမှာ ထူးခြားမှု မရှိလှသော်လည်း လုံချန်းကတော့ ဤဂူသင်္ချိုင်းမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သိနေသည်။ သူ၏ သွေးမျိုးဆက်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန့်ပြန်နေပြီး ရပ်တန့်သွားခြင်း မရှိပေ။ ၎င်းမှာ နေရခက်လှသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် စွမ်းအင်များ ပိုမို စီးဆင်းလာသည်ကို ခံစားနေရသည်။</p> <p>​ကျောင်းတော်သခင်သည် အခြားသူများနှင့်အတူ ဂူသင်္ချိုင်းဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်စွာ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ လုံချန်း ဂူသင်္ချိုင်းနှင့် နီးကပ်လာလေလေ သူ၏ သွေးသားများမှာ ပိုမို တုန့်ပြန်လာလေလေ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခံစားချက်မှာ ထူးဆန်းနေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူ၏ သွေးမျိုးဆက်မှာ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် ပျော်ရွှင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အခြားတစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေကာ ဤနေရာရှိ လူအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။</p> <p>​လုံချန်း မသိလိုက်သည့်အချက်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ အခြားသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေခြင်းပင်။</p> <p>​သူ၏ သိုင်းဟင်းလင်းပြင် အတွင်းရှိ သိုင်းဝိညာဉ်သည် ရပ်တန့်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဂူသင်္ချိုင်းရှိရာဘက်သို့ စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။ ၎င်းသည် ဂူသင်္ချိုင်း၏ နံရံများကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်ကာ အတွင်းပိုင်း အနက်ရှိုင်းဆုံးအထိ မြင်တွေ့နေရပုံရသည်။ သို့သော် ၎င်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့်အမူအရာမျှ မရှိဘဲ မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်လိုက်ကာ ထာဝရ ငြိမ်သက်ခြင်းထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>​လုံချန်း၏ သိုင်းဝိညာဉ်အတွင်း၌ လှုပ်ရှားမှု ဖြစ်ပေါ်နေသကဲ့သို့ပင် ဂူသင်္ချိုင်း၏ အပျက်အစီးများ အတွင်း၌လည်း လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ သို့သော် လုံချန်း၏ သိုင်းဝိညာဉ်ကဲ့သို့ ဂူအတွင်းပိုင်းကို မည်သူမျှ ထိုးဖောက်မမြင်နိုင်သဖြင့် ထိုလှုပ်ရှားမှုကို မည်သူမျှ မသိရှိကြပေ။</p> <p>​အလွန်ဝေးကွာသော နေရာတစ်ခုတွင် လူတစ်ယောက်သည် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ထားသည်။ သူ၏ မျက်နှာတစ်ခြမ်းကို မျက်နှာဖုံးတစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ထိုသူမှာ မင်ယုကို လုံချန်းထံသို့ ရောက်ရှိသွားစေခဲ့သည့် ကံကြမ္မာပုံဆောင်ခဲကို ပေးခဲ့သော သူပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ထိုသူကို ကံကြမ္မာသခင်ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။ သူသည် လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ကံကြမ္မာစာအုပ်ငယ်ဖြင့် စကြဝဠာ၏ ကံကြမ္မာကို ဖတ်ရှုနိုင်သူ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူ၌ မည်သူမျှ မသိသေးသည့် အခြားသော ထူးခြားသည့် တည်ရှိမှု တစ်ခုလည်း ရှိနေသေးသည်။</p> <p>​မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော ထိုလူ၏ နောက်တွင် လူငယ်တစ်ဦး လိုက်ပါလာသည်။ ထိုစဉ် ကံကြမ္မာစာအုပ်မှာ တုန်ခါလာသည်ကို ထိုလူ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>​"တုန်ခါနေတာလား။ ဒါက ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းလဲစေမယ့် ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်လာတော့မယ့် အချိန်မှာပဲ ဖြစ်တာ။ ဒါဆိုရင်တော့..." သူသည် စာအုပ်ကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်ကာ စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>​"တံခါးမှာ ပွင့်လိမ့်မည်။ ချိတ်ပိတ်ထားသူမှာ နိုးထလာလိမ့်မည်။ ကမ္ဘာကြီးမှာ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်။ နှစ်ဦးပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ မူလအစ မှာ ပေါ်ထွန်းလာလိမ့်မည်" စာအုပ်ထဲရှိ စာသားများကို သူ ဖတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"ငါ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ။ သူတို့ အဲဒီနေရာကို ဖွင့်နေကြပြီ။ လူအတွေပဲ" သူက ခေါင်းခါရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အဲဒီထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ ငါတောင် မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို ဂူသင်္ချိုင်းထဲမှာ ထည့်ထားရတာ အကြောင်းရင်း ရှိလိမ့်မယ်။ အဲဒါကို ပြင်ပလောကထဲကို ထုတ်မလာသင့်ဘူး"</p> <p>​"ကံမကောင်းတာက ငါက ဒီကိစ္စတွေမှာ တိုက်ရိုက် ကြားဝင်လို့ မရဘူး၊ ကံကြမ္မာကလည်း ငါ့ကို အဲဒီကို သွားခွင့်မပေးဘူး။ သွယ်ဝိုက်ပြီးတောင် သက်ရောက်မှုပေးဖို့ ခွင့်မပြုဘူး။ ကောင်းကင်ဘုံနိယာမတွေကတောင် အဲဒီအရာကို အတွင်းထဲမှာပဲ ရှိနေစေချင်ပုံရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ဘာကြောင့်လဲ မသိဘဲ ပါဝင်ပတ်သက်ဖို့ ကြောက်နေကြတယ်။ သူတို့ တစ်ခုခုကို ကြောက်နေကြတာလား" သူက ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဒီလိုမျိုး ငါ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး"</p> <p>​"ဟေး... အဘိုးကြီး။ ခင်ဗျားရဲ့ ဘဝမှာ တစ်ကြိမ်လောက်တော့ ခင်ဗျား ပြောတာ မှန်သွားတာပဲ" နောက်ကွယ်မှ အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>​ကံကြမ္မာသခင် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ နုပျိုသော လူငယ်တစ်ဦး ပြုံးစိစိဖြင့် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလူငယ်၏ လည်ပင်းတွင် နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်း၏ အခု ၂၀ မြောက် ကျေးဇူးတင် တံဆိပ်ကို ဆွဲကြိုးအဖြစ် ဆွဲထားသည်။ သူသည် ဂိုဏ်းကြီးများအား လုံချန်းက သူတို့၏ အကြီးအကဲများကို သတ်လိုက်ကြောင်း သတင်းပေးပြီး လုံချန်း၏ မိသားစုကို အန္တရာယ်ထဲ တွန်းပို့ခဲ့သူပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​"မင်းကိုး" ကံကြမ္မာသခင်က အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​"ခင်ဗျားကို အခုထိ သိနေမယ့်သူက ကျုပ်ကလွဲလို့ ဘယ်သူရှိဦးမှာလဲ အဘိုးကြီး" လူငယ်က ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>​"မင်းက ငါ့ထက် ပိုအိုပါတယ်" ကံကြမ္မာသခင်က လေးနက်စွာ ပြန်ပြောသည်။ "ငါ မင်းအကြောင်း နည်းနည်း ဖတ်ကြည့်ဖူးတယ်။ မင်းက ဒီလောကရဲ့ ကိစ္စရပ်တွေမှာ တိုက်ရိုက်ပါဝင်ပြီး ကမ္ဘာ့ကံကြမ္မာကို ကစားဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးတာပဲ"</p> <p>​"ဟဲ... ကျုပ်က တစ်ခုခုကို စမ်းသပ်ကြည့်တာပါပဲ။ ဒါက ဆိုးကျိုးတွေ မဖြစ်စေဘူးဆိုတာ ကျုပ် သိပါတယ်။ ဒါကို စမ်းသပ်မှုတစ်ခုလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ" ထိုလူငယ်က ပခုံးတွန့်ရင်း ဆိုသည်။</p> <p>​"လူပေါင်း သန်းနဲ့ချီ သေဆုံးခဲ့ရတဲ့ စမ်းသပ်မှုလား"</p> <p>​"ဟုတ်တယ်လေ၊ အရေးမပါတဲ့ အသက်အချို့ကို ရင်းလိုက်ရတဲ့ စမ်းသပ်မှုပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ကျုပ် တစ်ခုခုကို သေချာသွားစေခဲ့တယ်" လူငယ်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။ "ဒါက... ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိကောင်း ရှိနိုင်လိမ့်မယ်..." သူက သက်ပြင်းချရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"ဒါနဲ့... ခင်ဗျားရော မီးနဲ့ ကစားနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ အဲဒီကောင်လေးကိုမှ ရွေးချယ်ခဲ့ရတာလဲ။ အနာဂတ်မှာ အခြေအနေတွေ တော်တော် ဆိုးသွားနိုင်တာကို ကျုပ် မြင်နေရတယ်နော်"</p> <p>​ကံကြမ္မာ၏ အရှင်သခင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ထိုလူငယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​"ခင်ဗျား ကံကြမ္မာစာအုပ်ကို ကိုယ့်အတွက်ကိုယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့သူတွေအတွက် သုံးလို့မရဘူးဆိုတာ ကျုပ် သိပါတယ်။ အဲဒါကြောင့်လည်း ခင်ဗျားက ဒီလောက် သိသာတဲ့ အမှားကြီးကို မမြင်နိုင်တာပေါ့" လူငယ်က ခေါင်းခါရင်း ဆိုသည်။ ကံကြမ္မာသခင်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။</p> <p>​"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ခင်ဗျားကို လာတွေ့ပြီး အကြံပေးချင်လို့ပါ။ သူ့ကိစ္စတွေမှာ ဝင်မပါပါနဲ့၊ မဟုတ်ရင် အခြေအနေတွေ ပိုဆိုးသွားလိမ့်မယ်။ ကျုပ်ကိစ္စတွေကို ကျုပ်နည်းကျုပ်ဟန်နဲ့ပဲ ဖြေရှင်းခွင့်ပေးပါ" ထိုသို့ ဆိုကာ ထိုလူငယ်၏ ပုံရိပ်မှာ ဝေဝါးသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>​ကံကြမ္မာသခင်သည် ခဏမျှ မျက်လုံးမှိတ်ထားပြီးနောက် ပြန်ဖွင့်ကာ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ "အနာဂတ်က ဘာကို သယ်ဆောင်လာမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရမှာပေါ့။ ကမ္ဘာကြီးကို ခြိမ်းခြောက်မယ့် အမှောင်ထုလား၊ ဒါမှမဟုတ် အနက်ရှိုင်းဆုံးမှာ အိပ်မောကျနေတဲ့ အလင်းရောင်လား ဆိုတာပေါ့" သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"ဆရာ... ဘယ်ကို သွားနေတာလဲ" မူဖန်က နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်း တံဆိပ်ဆွဲထားသော လူငယ်ကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ရန်သူဟောင်းတစ်ယောက်ကို သွားတွေ့ပြီး သတိပေးချက်လေး တစ်ခု ပေးခဲ့တာပါ" လူငယ်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။</p> <p>​"ရန်သူဟောင်း ဟုတ်လား"</p> <p>​"ဟားဟား... အဲဒါအတွက် စိတ်ပူမနေပါနဲ့။ ငါ ခိုင်းထားတဲ့ အလုပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်စမ်းပါ။ သူ အခြေအနေတွေကို ပိုဆိုးအောင် မလုပ်ဘူးလို့ပဲ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save