Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၀၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">အမွေအနှစ်နှင့် ထိုက်တန်သူ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျောင်းတော်သခင်နှင့် အခြားသူများသည် ဂူသင်္ချိုင်းဆီသို့ ပိုမိုနီးကပ်စွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြသည်။</p> <p>​ခရီးစဉ်တစ်ခုလုံးအတွက် နှစ်နာရီခန့်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း ဂူသင်္ချိုင်းအနီးတစ်ဝိုက်ရှိ ထောင်ချောက်များကြောင့် နောက်ဆုံး မီတာတစ်ရာခရီးမှာမူ သုံးနာရီခန့်အထိ ကြာမြင့်သွားခဲ့သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် ဤအလုပ်အတွက် သီးသန့်ယူဆောင်လာသော အရင်းအမြစ်များကို အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။ ပြီးခဲ့သည့် စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့သည် ဂူသင်္ချိုင်းအတွင်းသို့ အနည်းငယ် ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သဖြင့် အပြင်ဘက်ရှိ ထောင်ချောက်များကို သူတို့ သိရှိထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​ထောင်ချောက်များကို သိရှိထားသော်လည်း ထိုနေရာမှာ အလွန်ပင် အန္တရာယ်များလှသဖြင့် ဂူသင်္ချိုင်းဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရန် သုံးနာရီခန့် အချိန်ပေးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အားလုံးမှာ ဘေးကင်းစွာဖြင့် ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြသည်။</p> <p>​ထောင်ချောက်များကို ဖြတ်ကျော်စဉ်အတွင်း သူတို့က သူ့ဖခင်ကို ရန်မပြုခဲ့သည့်အတွက် လုံချန်း ဝမ်းသာမိသည်။ ယင်းသည် အပြင်ဘက်က ထောင်ချောက်များအတွက် သူ့ဖခင်ကို ခေါ်လာခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားစေသည်။ အတွင်းထဲတွင် သူတို့ အောင်မြင်ဖို့အတွက် တစ်ခုခု လိုအပ်နေကြောင်း သေချာသည်။</p> <p>​အားလုံးမှာ ဂူသင်္ချိုင်းဝင်ပေါက်တွင် ရပ်နေကြသော်လည်း အထဲသို့ မဝင်သေးပေ။ ထိုစဉ် ကျောင်းတော်သခင်က လုံချန်းဘက်သို့ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လုံချန်းမှာ မည်သို့ဖြစ်နေသနည်းဟု တွေးတောရင်း အံ့သြသွားမိသည်။</p> <p>​'သူ ငါ့ကို သံသယဝင်နေတာလား' လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း တွေးလိုက်သော်လည်း "ငါ ဘာမှားယွင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မှ မခံစားရသေးဘူး" မိမိကိုယ်ကို ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"မူလင်း... ဒီနေရာကနေစပြီး အန္တရာယ်များလာတော့မယ်။ ငါ့အနားမှာပဲ ကပ်နေပါ" ကျောင်းတော်သခင်က လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​'သူက ငါ့ကို သူ့နားမှာပဲ နေစေချင်တာလား။ မူလင်းက ကျောင်းတော်သခင် ကိုယ်တိုင် ဘေးကင်းအောင် စောင့်ရှောက်ရလောက်တဲ့အထိ အရေးကြီးတာလား။ သနားစရာကောင်းတဲ့ ကောင်လေးပဲ၊ သူက ဒီလောက်အရေးကြီးတာကို အပြင်မှာ အလောင်းတောင် ရှာမရအောင် သေသွားခဲ့တာပဲ' လုံချန်း တွေးနေမိသည်။ သူသည် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ကျောင်းတော်သခင်အနားသို့ တိုးကပ်သွားလိုက်သည်။</p> <p>​ကျောင်းတော်သခင်သည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ကြီးမားသော တူကြီးတစ်လက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံတူဟု လူသိများသည့် ရှားပါးလက်နက်တစ်လက် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် မည်သည့်တံခါးကိုမဆို ဖွင့်နိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု ကျော်ကြားသည်။</p> <p>​လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းထောင်ချီက စူးစမ်းရှာဖွေသူအချို့ ရှေးဟောင်းအပျက်အစီး တစ်နေရာတွင် တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤလက်နက်မှာ နတ်ဘုရားဘုံမှ ဖြစ်သည်ဟု ကောလာဟလများ ရှိခဲ့သော်လည်း မည်သူမျှ မယုံကြည်ခဲ့ကြပေ။ နတ်ဘုရားဘုံက အရာတစ်ခုသည် ဤလူသားလောကထဲသို့ ကျဆင်းလာမည်ဟု သူတို့ မထင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​သို့သော် ကျောင်းတော်သခင်ကတော့ ကွဲပြားသည်။ သူ ဤတူကို ပထမဆုံး ကိုင်လိုက်ကတည်းက ၎င်းမှာ သာမန်လူသား လက်မှုပညာရှင်များ လုပ်နိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ကြောင်း သိခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အထက်ဘုံမှ လက်နက်တစ်လက် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ယခင်က မူလင်း၏ဖခင်က ကျောင်းတော်သခင်ကို ဤတူမှာ အချိန်အတော်ကြာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သည့် နတ်ဘုရားသားရဲ တစ်ကောင်၏ အဖိုးတန်လက်နက်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပေးခဲ့ဖူးသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် ၎င်းမှာ လူသားလောကသို့ မည်သို့ရောက်လာသလဲဆိုသည်ကို အံ့သြခဲ့ရသည်။</p> <p>​ထိုအချိန်မှစ၍ ကျောင်းတော်သခင်သည် ဤတူ၏ အစစ်အမှန် အသုံးဝင်ပုံကို သိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ပြီးခဲ့သည့် စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့က ဂူသင်္ချိုင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရန် အသုံးပြုခဲ့ပြီး အောင်မြင်ခဲ့သည်။ သို့သော် လမ်းဆုံး တစ်နေရာတွင် သူတို့ တစ်ခုခု လိုအပ်နေသဖြင့် ဆက်သွား၍ မရဘဲ ရပ်တန့်ခဲ့ရသည်။</p> <p>​ထိုကျရှုံးမှုက သူတို့ ဘာလုပ်ရမည်ဆိုသည့် အချက်အလက်များကို ပိုမို ရရှိစေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ယခုခရီးစဉ်တွင် မူလင်းနှင့် လုံကျွင်းတို့ကို ခေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဓိကဗဟိုချက်သို့ ရောက်ရှိနိုင်ရန် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ လိုအပ်သည်။ သို့သော် ယဇ်ပူဇော်ခံရမည့်သူမှာ လုံကျွင်း တစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>​ကျောင်းတော်သခင်သည် တူကို မြှောက်ကာ ဂူသင်္ချိုင်းဝင်ပေါက်ကို အရှိန်အကုန်သုံး၍ ထုလိုက်သည်။ ဂူသင်္ချိုင်းတံခါးမှာ စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် တုန်ခါသွားပြီးနောက် စူးရှသော အသံကြီးနှင့်အတူ စတင် ပွင့်လာတော့သည်။</p> <p>​မကြာမီမှာပင် တံခါးမှာ အပြည့်အဝ ပွင့်သွားခဲ့သည်။ ကျောင်းတော်သခင်က ယဇ်ပုရောဟိတ်များကို ရှေ့မှ ဦးဆောင်ခိုင်းလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာမူ လုံချန်းနှင့် လေ့ချီတို့၏ အနားတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ ဘုန်းတော်ကြီးများသည် ရှည်လျားသော စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း ရှေ့မှ စတင် လျှောက်လှမ်းသွားကြသည်။</p> <p>​စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း လျှောက်လာစဉ် ရွမ်းလေ့ချီမှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဒီနေရာက ရတနာတွေ ဒါမှမဟုတ် ထောင်ချောက်တွေနဲ့ ပြည့်နေမယ်လို့ သမီး ထင်ထားတာ။ အခုတော့ ဒီစင်္ကြံလမ်းထဲမှာ လျှောက်နေတာ တော်တော်ကြာနေပြီ၊ ဘာမှလည်း မတွေ့သေးဘူး။ ဒါက တကယ်ပဲ အပျက်အစီး ဟုတ်ရဲ့လား အဖေ" သူမက  သူမ၏ဖခင်ဖြစ်သူ ကျောင်းတော်သခင်ကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"အဲဒါက ဒီစင်္ကြံလမ်းထဲက ထောင်ချောက်တွေကို ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်တည်းက အဖေတို့ ဖျက်ဆီးထားခဲ့လို့ပေါ့။ ဒါက သမီးအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်မို့ မသိတာပါ။ ဒီနေရာက ထောင်ချောက်တွေက တကယ့်ကို ဆိုးရွားလွန်းတယ်။ ဒီစင်္ကြံလမ်းကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ဖို့နဲ့ ထောင်ချောက်တွေကို ပိတ်ပစ်နိုင်ဖို့ အဖေ့ရဲ့ ရှားပါးလက်နက် တစ်လက်ကိုတောင် ရင်းနှီးခဲ့ရတာ"</p> <p>​အတန်ကြာ လျှောက်လှမ်းပြီးနောက်တွင်မူ စင်္ကြံလမ်း၏ အဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ထိုနေရာတွင် ကြီးမားသော အခန်းမကြီးတစ်ခန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အခန်းမှာ လုံးဝ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော်လည်း အဆုံးတွင် တံခါးနှစ်ချပ် ရှိနေသည်။</p> <p>​တံခါးတစ်ချပ်မှာ အဖြူရောင်ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ချပ်မှာ အနက်ရောင် ဖြစ်သည်။ တံခါးနှစ်ချပ်လုံး၏ ရှေ့တွင် ရုပ်တုတစ်ရုပ်စီ ရှိနေသည်။ အဖြူရောင်တံခါးရှေ့တွင် လှပသော ဖီးနစ်ငှက်ရုပ်တု ရှိနေပြီး အနက်ရောင်တံခါးရှေ့က ရုပ်တုမှာမူ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှသည်။</p> <p>​လူတိုင်း ထိုရုပ်တုကို မြင်နေရသော်လည်း ၎င်း၌ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုတစ်ခု ရှိနေသည်။ လူတိုင်း မြင်နေရသော်လည်း ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဍာန် သို့မဟုတ် မည်သို့သော အသွင်အပြင် ရှိသည်ဆိုသည်ကိုမူ မည်သူမျှ အတိအကျ မပြောနိုင်ပေ။ တစ်ခုခုက သူတို့၏ မျက်လုံးများကို ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်ဆောင်နေပုံရသည်။</p> <p>​"အဲဒီရုပ်တုက ဘာကြီးလဲ။ မြင်တော့ မြင်နေရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မမြင်ရသလိုပဲ" လေ့ချီက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မေးသည်။</p> <p>​"အဖေတောင် အဲဒါကို မသိဘူး။ အရမ်း ကြိုးစားပြီး မကြည့်နဲ့။ သမီး ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြည့်ကြည့် အဲဒါရဲ့ ပုံသဏ္ဍာန်ကို ဖော်ထုတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ကျောင်းတော်သခင်က ခေါင်းခါရင်း ဆိုသည်။</p> <p>​"နားလည်ပါပြီ။ ဒါဆို သမီးတို့ ဘယ်တံခါးထဲကို ဝင်မှာလဲ။ ရှေ့မှာ တံခါးနှစ်ချပ် ရှိနေတာဆိုတော့"</p> <p>​"အဖေတို့ အဖြူရောင်တံခါးထဲကို ဝင်မှာ။ အဖေတို့ ဖတ်ခဲ့ရတဲ့ စာသားတွေအရ ဒါက အလင်းလမ်းစဉ်ပဲ။ အရင်တစ်ခေါက်က အနက်ရောင်တံခါးထဲကို အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ လွှတ်ခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီနေရာက လုံးဝ အလွတ်ကြီးဖြစ်ပြီး ဒီနေရာကိုပဲ ပြန်ရောက်စေတာ။ အဖြူရောင်တံခါးကမှ လမ်းမှန်ပဲ" ကျောင်းတော်သခင်က ဖီးနစ်ရုပ်တုအနားက အဖြူရောင်တံခါးကို ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​"သွားကြစို့၊ အချိန်မဖြုန်းသင့်ဘူး" သူသည် အဖြူရောင်တံခါးဆီသို့ စတင် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။</p> <p>​လုံချန်းလည်း ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့်အတူ အဖြူရောင်တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ သူသည် လေ့ချီ ခေါ်ဆောင်လာသော သူ့ဖခင်နှင့် နီးကပ်နေစေရန် ကျောင်းတော်သခင်၏ နောက်ဘက်နားမှ တမင် ကပ်လိုက်သွားသည်။</p> <p>​လုံချန်း အဖြူရောင်တံခါးနှင့် နီးကပ်လာလေလေ သူ၏ သွေးသားများ တုန့်ပြန်မှုမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာလေလေ ဖြစ်ပြီး နေရထိုင်ရ အလွန် ခက်ခဲလာသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ပုရွက်ဆိတ် ထောင်ပေါင်းများစွာ တွားသွားနေသလိုမျိုး ခံစားနေရသည်။</p> <p>​လက်စွပ်၏ သားရဲနယ်မြေအတွင်းမှာလည်း နှင်းပွင့်လေးသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်နေသလိုမျိုး သွေးသားများ တုန့်ပြန်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မျက်လုံးများ ဖွင့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်အား ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​ကျောင်းတော်သခင်သည် အဖြူရောင်တံခါးအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်ရာ အခြားသော ရှည်လျားသည့် စင်္ကြံလမ်းတစ်လမ်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ အတန်ကြာ လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် လမ်းဆုံး တစ်နေရာသို့ ရောက်သွားကြပြီး ထိုနေရာရှိ နံရံရှေ့တွင် အခြားသော ဖီးနစ်ငှက်ရုပ်တုတစ်ရုပ်ကို ထပ်မံ တွေ့လိုက်ရပြန်သည်။</p> <p>​နံရံပေါ်တွင် စာသားအချို့ ရေးထိုးထားသည်။</p> <p>​"နောက်ဆုံးတော့ ရောက်ပြီ။ အခု သူ့ကို အသုံးချလို့ရပြီ။ လေ့ချီ... အဲဒီလူကို ဒီရုပ်တုနား ခေါ်လာခဲ့" ကျောင်းတော်သခင်က သူ၏သမီးကို အမိန့်ပေးလိုက်ကာ လုံကျွင်းအား ရုပ်တုအနား ခေါ်ခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p>​"မူလင်း... မင်းလည်း နားတိုးခဲ့ဦး။ မင်းရဲ့ ဘဝမှာ အကောင်းဆုံး လက်ဆောင်ကို ရယူရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ။ ယဇ်ပူဇော်ပွဲမှာ အနိုင်ရခဲ့ပြီး ဒီအမွေအနှစ်နဲ့ အထိုက်တန်ဆုံးသူ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် ရရှိမယ့် စစ်မှန်တဲ့ ဆုလာဘ်ပေါ့" ကျောင်းတော်သခင်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save