Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၀၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ချိတ်ပိတ်မှု ပြေလျော့ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​"တကယ်ပဲ ဘာနည်းလမ်းမှ မရှိတော့ဘူးလား" လုံကျွင်းက လုံရန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ သူသည် မည်သည့်အဖိုးအခပေးရပါစေ သူ့သားကို တစ်ယောက်တည်း ပစ်မထားခဲ့လိုပေ။ အနည်းငယ်မျှသော အခွင့်အရေးရှိလျှင်ပင် သူ စွန့်စားရန် အသင့်ရှိနေသည်။</p> <p>​"ငါလည်း ရှိစေချင်တာပေါ့။ ဒါဆိုရင် ငါလည်း မင်းနဲ့အတူ ငါ့မြေးကို သွားကူမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါ တတ်နိုင်သလောက် ရှာဖွေပြီးပြီ။ ဘာတံခါးမှ မရှိဘူး၊ ဒီကမ္ဘာကြီးကလည်း အရမ်းကျယ်လွန်းလို့ တံခါး လိုက်ရှာဖို့ဆိုတာ နှစ်နဲ့ချီ ကြာနိုင်တယ်။ ငါတို့ ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး၊ စောင့်ဆိုင်းဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်" လုံရန်က သက်ပြင်းချရင်း ရှင်းပြသည်။</p> <p>​"ဒါပေမဲ့ သားလေးက... သားကြောင့် သူတစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် သား ဘယ်လိုလုပ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခွင့်လွှတ်နိုင်မှာလဲ။ သူ သားကို လာမကယ်သင့်ဘူး။ ဒီလူက အားလုံးအတွက် သေပြီးသားလူပဲ။ သား ဆက်သေနေခဲ့သင့်တာ။ သားရဲ့ တစ်ဝက်တစ်ပျက် အသက်ရှင်နေတဲ့ ဘဝအတွက် သူ့အသက်နဲ့ ဘယ်လို လဲလှယ်ခိုင်းရမှာလဲ" လုံကျွင်းက ပြောရင်း မျက်ရည်များ ဝဲလာခဲ့သည်။</p> <p>​တစ္ဆေကျောင်းတော် အကျဉ်းထောင်ထဲတွင် နှိပ်စက်ခံရစဉ်က တစ်ခါမျှ မျက်ရည်မကျခဲ့ဖူးသော၊ အသံကြိုးများ အဖြတ်ခံရစဉ်ကပင် ငိုမပြခဲ့သော ထိုလူသန်ကြီးသည် ယခုအခါတွင်မူ မျက်ရည်များ ကျလာခဲ့ရလေပြီ။</p> <p>​"စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျီချင်း ပြောတာ မုသားမပါဘူး။ မင်းရဲ့သားကို ယုံကြည်လိုက်ပါ။ သူက ငါတို့ထက် အများကြီး ပိုပြီး အံ့သြဖို့ကောင်းတဲ့သူပါ။ မင်း ထွက်သွားပြီးနောက်ပိုင်း သူ ဘယ်လောက်အထိ တိုးတက်လာသလဲဆိုတာ ငါကိုယ်တိုင်တောင် မယုံနိုင်လောက်အောင်ပဲ။ သူ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်လာမှာပါ။ ငါ သူ့ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်တယ်။ မင်းလည်း ယုံကြည်လိုက်ပါ။ လာ... အိမ်ထဲ ပြန်ရအောင်။ ကျိယီကလည်း ငိုနေရှာပြီ၊ မင်း သူ့အနားမှာ ရှိနေပေးသင့်တယ်။ ယုံကြည်ချက်ထားစမ်းပါ၊ သူ ဘေးကင်းကင်း ပြန်လာပါလိမ့်မယ်" လုံရန်က လုံကျွင်းကို ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။</p> <p>​"ဟုတ်ကဲ့..." လုံကျွင်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် လုံရန်က သူ့ကို ရုတ်တရက် ဖက်လိုက်သဖြင့် သူ အံ့သြသွားမိသည်။</p> <p>​"အဖေ၊ အဖေ ငိုနေတာလား"</p> <p>​"ဒီအဘိုးကြီးက မင်း အသက်ရှင်နေတာကို တွေ့ရလို့ အရမ်းဝမ်းသာနေတာပါ။ ငါ အရမ်းပျော်တာပဲ။ မင်း နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီ၊ ဘေးကင်းသွားပြီ။ အိမ်ပြန်လာတာ ကြိုဆိုပါတယ် သားလေးရာ..." လုံရန်က ဆိုကာ လုံကျွင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး အိမ်ထဲသို့ ဦးဆောင် လျှောက်သွားသည်။ သူ၏ မျက်ရည်များကို သူ့သား မမြင်စေရန် ခိုးသုတ်နေမိသည်။</p> <p>​လုံချန်းမှာမူ တံခါးနှစ်ချပ်ရှိသော ခန်းမကြီးထဲတွင် ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် အနက်ရောင်တံခါးကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်နေမိသည်။</p> <p>​"နင် ဘာလို့ မထွက်သေးတာလဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ" ရွှင်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"တစ်ခုခုက ငါ့ကို ခေါ်နေသလို ခံစားရလို့။ ဒီအနက်ရောင်တံခါးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ တစ်ခုခု ရှိနေမယ်လို့ နင် ထင်လား။ ငါ အဲဒီထဲကို ဝင်ဖို့ လိုအပ်နေသလိုပဲ" လုံချန်းက တံခါးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် ထွက်ခွာသွားချင်သော်လည်း သူ့အတွင်းစိတ်က တစ်ခုခုက သူ့ကို ရပ်တန့်ခိုင်းနေသည်။</p> <p>​"ငါတော့ ဘာမှ မခံစားရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နင် ဒီလို ခံစားရတာ အကြောင်းရင်း ရှိလိမ့်မယ်။ ဒီနေရာက တော်တော်လေး ထူးခြားပုံရတယ်။ အရင်တစ်ခေါက် လူသားစူးစမ်းရေးအဖွဲ့တွေ ပြောတာကတော့ ဒီထဲဝင်ရင် ဒီနေရာကိုပဲ ပြန်ရောက်တယ်တဲ့။ ဒါဟာ ထောင်ချောက် ဖြစ်နိုင်သလို တစ်ခုခုကို ဝှက်ထားတဲ့ နေရာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူတို့ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ရောက်လာကြတယ်ဆိုတော့ ထောင်ချောက်တော့ မဟုတ်လောက်ဘူး" ရွှင်းက ပြီးခဲ့သည့်အပတ်က ကျောင်းတော်သခင် ပြောစကားများကို ပြန်စဉ်းစားရင်း သုံးသပ်ပြသည်။</p> <p>​"ရတနာရှိနေရင်တောင် နင် ဒီမှာ အကြာကြီးနေလို့ မရဘူး။ အဲဒီလူတွေ လာဖမ်းရင် ဒုက္ခရောက်ကုန်မယ်" ရွှင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း သတိပေးသည်။</p> <p>​"နင် ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ငါ စွန့်စားမနေသင့်ဘူး" လုံချန်းက သက်ပြင်းချကာ အနက်ရောင်တံခါးမှ လှည့်ထွက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် တစ်ခုခု လက်လွတ်ဆုံးရှုံးသွားတော့မည့် ခံစားချက်မှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး သူ့ကို ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်စေသည်။</p> <p>​"ထားလိုက်တော့ကွာ၊ ငါ ဝင်ကြည့်မယ်။ ပြီးမှ ထွက်သွားလည်း ရတာပဲ။ ငါ့မှာ အစီအစဉ်တွေ ရှိပါတယ်။ အထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာတော့ ငါ မြင်အောင် ကြည့်ရမယ်" လုံချန်းက ဆိုကာ အနက်ရောင်တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် ပွင့်သွားခဲ့သည်။ တံခါးမှာ ပိတ်မထားပေ။ အမှန်စင်စစ် ဤတံခါးမှာ လုံချန်းမှလွဲ၍ အခြားသူအားလုံးအတွက် ပိတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ သွေးတစ်စက် မြေပေါ်ကျလိုက်ကတည်းက ဤဂူသင်္ချိုင်းက သူ့ကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>​လုံချန်းသည် အထဲဝင်ကာ စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။ လမ်းမှာ အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ ရှည်လျားလှသည်။ "ဘယ်လောက်တောင် ရှည်တာလဲ" သူ ရေရွတ်နေစဉ်မှာပင် တစ်ခုခုကို ဖြတ်သန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူ ရပ်လိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် နောက်ပြန်ဆုတ်ကာ ဘယ်ဘက်နံရံကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီသင်္ကေတက..."</p> <p>​"ရွှင်း... နင် ဒီသင်္ကေတကို မှတ်မိလား။ ဒါက..."</p> <p>​လုံချန်း စကားမဆုံးခင်မှာပင် ရွှင်းက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "... သွေးမျိုးဆက် ကျောင်းတော်ပဲ"</p> <p>​"ဟုတ်တယ်။ သွေးမျိုးဆက်ကျောင်းတော်ပဲ။ ငါ အဲဒီကို ပထမဆုံး ရောက်တုန်းက နံရံတွေပေါ်မှာ ဒီသင်္ကေတကို မြင်ဖူးတယ်။ အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ နင် သိလား"</p> <p>​"အင်း... ဒါက နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ရှေးဟောင်းဘာသာစကားအရ ကြီးပွားချမ်းသာခြင်းလို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်" ရွှင်းက ရှင်းပြသည်။</p> <p>​"ကြီးပွားချမ်းသာခြင်း ဟုတ်လား။ ဒီသင်္ကေတကပဲ ငါ့ကို ဆွဲဆောင်နေတာ။ ဒီနားရောက်လေလေ ငါ့ကို ခေါ်နေတဲ့အရာနဲ့ နီးလာလေလေပဲ။ ငါ ရှာနေတာ ဒါပဲ ဖြစ်ရမယ်" လုံချန်းက ဆိုကာ ထိုသင်္ကေတကို လက်နှင့် ထိလိုက်သည်။</p> <p>​ကျောင်းတော်သခင်နှင့် အဖွဲ့သည် ခဏမျှ လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် အခြားတံခါးတစ်ချပ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ကျောင်းတော်သခင်က တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။</p> <p>​တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် မှောင်မည်းနေသော အခန်းမှာ လင်းထိန်သွားပြီး အခန်းအလယ်တွင် ရပ်နေသော ကောင်လေးတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>​"ကလေးတစ်ယောက်လား။ ဘာတွေလဲကွာ" ကျောင်းတော်သခင်မှာ အလွန်အံ့သြသွားမိသည်။ သူက အခြား အဖိုးတန် အရာတစ်ခုခုကို မျှော်လင့်ထားသော်လည်း အပြစ်ကင်းစင်ပုံရသော ကလေးတစ်ယောက်ကိုသာ တွေ့ရသဖြင့် ဒေါသထွက်သွားသည်။ လုံချန်းကြောင့် အစီအစဉ်ပျက်ခဲ့ရသည်ကတစ်ကြောင်း၊ ယခု အခန်းထဲမှာ ဘာမှမရှိဘဲ ကလေးတစ်ယောက်တည်း ရှိနေသည်ကတစ်ကြောင်းကြောင့် သူ၏ဒေါသမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>​"ဒီမှာ ကလေးတစ်ယောက် ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေတာလဲ။ နေပါဦး... ဒါက အဲဒီသူလျှိုက ငါတို့ကို ထပ်ပြီး လှည့်စားဖို့ ဟန်ဆောင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ နေရာပြောင်းတာက ဒီမှာ အလုပ်မလုပ်ဘူးဆိုတော့ သူ ဒီထဲကို ထွက်ပြေးလာတာ ဖြစ်မယ်။ ဖမ်းမိမှာကြောက်လို့ ပုံစံပြောင်းထားတာ ဖြစ်ရမယ်" ရွမ်းလေ့ချီက ဆိုကာ ကောင်လေးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။</p> <p>​"ဒီကောင်၊ ငါတို့ကို ထပ်ပြီး လှည့်စားလို့ရမယ် ထင်နေလား။ ငါ့ရဲ့ ပါးရိုက်ချက်တစ်ချက်ကို နင် ခံနိုင်ရည်ရှိမရှိ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့" လေ့ချီက ဒေါသတကြီးဖြင့် ကောင်လေးအနားသို့ ရောက်သွားပြီး သူမ၏ အရှိန်အကုန်သုံးကာ ကောင်လေးကို သတ်ဖြတ်ရန် ပါးရိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>​သူမ၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များမှာ ကောင်လေးကို ထိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ထိုအခါ ကောင်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>​နိယာမသံကြိုးပေါင်း ၁၂၀ ဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရသော ထိုကောင်လေး၏ ဝိညာဉ်သည် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်နှင့် ထိတွေ့လိုက်ရသောအခါ စတင် တောက်ပလာသည်။ ထို့နောက်... သံကြိုးပေါင်း ၁၂၀ အနက်မှ တစ်ချောင်းမှာ ရုတ်တရက် ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save