BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၆၂</h2>

ကုရှစ်ကျိုးသည် ကန်တင်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် ကျန်းနျန် ကန်တင်းဘေးမှ ဖြတ်သွားသည်ကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်သည်။ သူသည် သူမနောက်သို့ အမြန်လိုက်သွားပြီး သူမ၏ သွယ်လျသော ကိုယ်ဟန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ခယ်မလေး လုယွီအတွက် ထမင်းပို့ပေးမလို့လား။"

ကျန်းနျန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကုရှစ်ကျိုးကို မြင်သဖြင့် ပြုံးလျက် ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"

ကုရှစ်ကျိုး ပြောလိုက်သည်။ "အတော်ပဲ၊ ဒါဆိုရင် ဒါလေးကို လုယွီကို ပေးပေးပါဦး။ ကျွန်တော် အခု အပြင်သွားရမှာမို့ နှစ်ရက်နေမှ ပြန်လာမယ်။"

ကျန်းနျန်သည် ကုရှစ်ကျိုး၏ လက်ထဲမှ သားရေအိတ်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ ခေတ္တမျှ ရပ်သွားပြီးမှ သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းလေးများဖြင့် မော့ကြည့်ကာ မေူလိုက်သည်။ "ဒါက စစ်တပ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ မဟုတ်ပါဘူးနော်။"

သူမ ပေးပို့ပေးခြင်းမှာ သင့်တော်ပါ့မလားဟု သူမ တွေးမိခြင်း ဖြစ်သည်။

ကုရှစ်ကျိုးသည် ကျန်းနျန်၏ ကော့ညွှတ်နေသော မျက်တောင်လေးများကို ကြည့်ပြီး သူ၏ တည်ကြည်သော မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ဒါက ရိုးရိုး စာရွက်စာတမ်းတွေပါပဲ။ တကယ်လို့ စစ်တပ်လျှို့ဝှက်ချက်သာဆိုရင် ဘယ်သူ့လက်ထဲမှ အရောက်ခံမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

"အို..."

ကျန်းနျန်က သားရေအိတ်ကို ယူလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ကျွန်မ သူ့ကို ပေးလိုက်ပါ့မယ်။"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမ ထွက်လာခဲ့သည်။

ကုရှစ်ကျိုးသည် လက်ကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်ကာ ကျန်းနျန်၏ သွက်လက်သော ခြေလှမ်းများကို ကြည့်ရင်း ခပ်ဖွဖွ ပြုံးပြီး လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ချန်ယောင်သည် အခြားတစ်ဖက်မှ ပြေးလာပြီး ကုရှစ်ကျိုးနှင့် တိုးမိသည်။ "နိုင်ငံရေးအရာရှိ ကု... တပ်ရင်းမှူးလုကို တစ်ခုခု ပေးခိုင်းမလို့လား။"

သူသည် တော်တော်မြန်မြန် ပြေးလာသဖြင့် နဖူးတွင် ချွေးများ စိုနေသည်။

ကုရှစ်ကျိုး ပြောလိုက်သည်။ "လူတစ်ယောက် ပို့ပေးလိုက်ပြီဆိုတော့ အဆင်ပြေသွားပါပြီ။"

မွန်းတည့်ချိန် နေရောင်ခြည်သည် ကျန်းနျန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် နွေးထွေးမှုကို ပေးစွမ်းနေသည်။

သူမသည် မြေကွက်အစပ်သို့ ရောက်သောအခါ လုယွီသည် အင်္ကျီလက်ကို လိပ်တင်ကာ မြေဆွနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် သူမဘက်သို့ ကျောပေးထားပြီး ငုံ့နေသဖြင့် သူ၏ လက်မောင်းကြွက်သားများနှင့် ကျောပြင်မှ အကြောများမှာ အင်္ကျီအဖြူအောက်တွင် တင်းလိုက် လျော့လိုက် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမ၏ ခါးကို အားစိုက်စရာမလိုဘဲ မကြာခဏ ပွေ့ချီတတ်သော ဤလက်မောင်းများကို တွေးမိသည်နှင့် ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် နီမြန်းသွားခဲ့သည်။ သူမသည် လက်ဖြင့် ယပ်ခပ်ရင်း လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "လုယွီ... ထမင်းစားဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ။"

လုယွီ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပေါက်ပြားကို ချကာ လျှောက်လာခဲ့သည်။ အနားတွင် ရေတွင်းရှိသဖြင့် လုယွီသည် မျက်နှာနှင့် လက်ကို ဆေးကြောလိုက်ပြီး ကျန်းနျန် ပေးသော ထမင်းဘူးကို ယူကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်း စားပြီးပြီလား။"

ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အိမ်ကြမှ စားလိုက်မယ်။"

ထို့နောက် သူမသည် စာရွက်စာတမ်းများကို ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက နိုင်ငံရေးအရာရှိ ကု ပေးလိုက်တာ၊ ရှင့်ကို ပေးပေးပါဆိုလို့။"

လုယွီ၏ မျက်ခုံးများမှာ သိသိသာသာ ပင့်တက်သွားသည်။ "ကုရှစ်ကျိုးက မင်းကို ပေးခိုင်းတာလား။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သူက ကျွန်မ ရှင့်ဆီ ထမင်းလာပို့တာ မြင်လို့ ကူညီပေးပါဆိုပြီး ပေးလိုက်တာ။"

လုယွီ မေးလိုက်သည်။ "သူ တခြားဘာပြောသေးလဲ။"

"သူ အခု အပြင်သွားရမှာမို့ နှစ်ရက်နေမှ ပြန်လာမယ်လို့ ပြောသွားတယ်။"

လုယွီ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နားလည်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်ကို ဘာလို့ ပေးခိုင်းသလဲဆိုသည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။ ကုရှစ်ကျိုးသည် အပြင်သွားတော့မည်ဖြစ်ရာ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် တပ်ရင်း၌ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ သူသည် ဤစာရွက်စာတမ်းများကို အမြန်ပေးပို့ပြီး ယနေ့တွင် တင်ပြရန် စောင့်နေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကျန်းနျန်သည် စာရွက်စာတမ်းထဲက အကြောင်းအရာများကို မမေးပေ။ လုယွီ ထမင်းစားပြီးနောက် သူမ ထမင်းဘူးကို ယူကာ ပြန်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

လုယွီသည် သူမ၏ လက်ကို ဆွဲကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ခပ်မြန်မြန် နမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ ဆံပင်များကို ဖွကာ ပြောလိုက်သည်။ "ပြန်ပြီး ထမင်းစားလိုက်တော့။"

ကျန်းနျန် - ....

သူမသည် သူမ၏ ဆံပင်ကို ပြန်ပြင်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "သိပါပြီ။"

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း လုယွီသည် မြေဆွနေပြီး ကျန်းနျန်မှာမူ အိမ်တွင် ပန်းထိုးနေခဲ့သည်။

ပန်းထိုးမှာ ယနေ့ ပြီးစီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး မနက်ဖြန်တွင် ကောမိန် လာယူလိမ့်မည်။ ကျန်းနျန်သည် ပန်းထိုးကို ထုပ်ပိုးထားပြီး နောက်တစ်နေ့ ကောမိန် လာသောအခါ ပေးလိုက်သည်။

ကျန်ရှိသော ပန်းထိုးအလုပ်များမှာ အချိန်အကန့်အသတ် သိပ်မရှိဘဲ စိုက်ပျိုးမြေကွက်မှ မြေကြီးများမှာလည်း ရက်အနည်းငယ်ကြာ ခြောက်သွေ့သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ယနေ့ မနက်စောစောတွင် ဟဲယွဲ့သည် ကျန်းနျန်ထံ ရောက်လာပြီး စိုက်ပျိုးရန် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ပျိုးပင်များ သွားဝယ်ရန် လာခေါ်ခဲ့သည်။ ထျန်မိုင်သည်လည်း သူမနောက်သို့ လိုက်လာကြသော သမီးနှစ်ယောက်ဖြစ်သည့် နင်ရှို့၊ နင်ချန့်တို့နှင့်အတူ လိုက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် နင်ရှို့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမသည် ခေါင်းငုံ့ထားပြီး အနားတွင် တစ်ခုခု လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း တွန့်သွားတတ်သည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ကျန်းနျန်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်လအတွင်း နင်ရှို့ကို သိပ်မတွေ့ရသော်လည်း တွေ့သည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် သူမ၏ အခြေအနေမှာ ပို၍ ဆိုးရွားလာပုံရသည်။

ဤနေရာရှိ ဈေးမှာ မြို့နယ်အသီးသီးနှင့် နီးစပ်သဖြင့် တစ်ပတ်လျှင် တစ်ကြိမ်သာ ရှိသော ဈေးကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ပျိုးပင်များ ဝယ်ယူသည့် ရာသီဖြစ်သဖြင့် လူအဝင်အထွက် အလွန်များလှသည်။

ကျောတွင် ခြင်းတောင်းတစ်လုံး လွယ်ထားသော ကျန်းနျန်ကို ဟဲယွဲ့က ဆိုင်များဆီသို့ အတင်းဆွဲခေါ်သွားပြီး ပျိုးပင် အမျိုးမျိုးကို ဝယ်ယူကြသည်။ ထျန်မိုင်သည်လည်း နောက်ကျမှ ဝယ်ပါက တခြားဈေးကို ပြေးရမည်စိုးသဖြင့် ဘေးနားမှနေ၍ အပြင်းအထန် လုဝယ်နေသည်။

ပျိုးပင်များကို ခုနစ်ရက်စောစိုက်ခြင်းနှင့် ခုနစ်ရက်နောက်ကျစိုက်ခြင်းမှာ ကွာခြားချက် ရှိလှသည်။ ပျိုးပင်များ ဝယ်ပြီးသည်နှင့် သမီးအငယ်ဖြစ်သူ နင်ချန့်မှာ သူမ၏ အစ်မ နင်ရှို့ ပျောက်သွားပြီဟု ပြောလိုက်သည်။

ထျန်မိုင်မှာ အံ့သြသွားပြီး ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ထားသော သူမ၏ လက်များမှာ တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ "နင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ။"

နင်ချန်၏ မျက်လုံးများမှာ ငိုထားသဖြင့် နီနေသည်။ "အစ်မက ခုနတင် ဒီမှာ ရှိသေးတာ၊ ဒါပေမယ့် လူတွေကြားထဲ တွန်းတိုက်ခံရပြီးနောက် ပျောက်သွားတာ။"

ထျန်မိုင်သည် ပျာယာခတ်ကာ ခြေဆောင့်နေစဉ် ကျန်းနျန်က အမြန်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့တွေ လူခွဲပြီး ရှာကြရအောင်။"

သူတို့ လေးယောက်မှာ အုပ်စုနှစ်စု ခွဲကာ သီးခြားစီ ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။ ဟဲယွဲ့က နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကလေး ဘယ်ကိုများ ရောက်သွားတာလဲ။"

ဟဲယွဲ့ထံမှ ကျန်းနျန် သိလိုက်ရသည်မှာ နင်ရှို့သည် လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်ကလည်း တစ်ခါ ပျောက်ဖူးသည်။ လူတိုင်းက နှစ်ရက်တိုင်တိုင် ရှာဖွေခဲ့ကြပြီး မြောင်းနားက မြေပုံလေးတစ်ခုတွင် သတိမေ့နေသည်ကို တွေ့ခဲ့ရသည်။ ကလေးမလေးမှာ ဗိုက်ဆာလွန်း၍ မေ့လဲသွားခြင်းဖြစ်ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး ရက်အတော်ကြာမှ သတိပြန်လည်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယနေ့ ဈေးထဲတွင် လူများလွန်းလှသဖြင့် လူချင်းညပ်နေသည်ဟု ပြောလျှင် မမှားပေ။

ကျန်းနျန်နှင့် ကျန်လူများသည် မနက်ကတည်းက ထွက်ရှာနေကြပြီး မွန်းတည့်ချိန်အထိ ရှာမတွေ့ကြသေးပေ။ နေ့လယ်စာ စားချိန် ကျော်လွန်သည့်တိုင်အောင် နင်ရှို့ကို ရှာမတွေ့သေးပေ။

ထျန်မိုင်သည် ဈေးလမ်းမပေါ်တွင် ထိုင်ကာ နှာရည်တရှုံ့ရှုံ့နှင့် ငိုနေပြီး နင်ချန့်မှာလည်း ဘေးနားမှ ငိုနေသည်။

ထျန်မိုင်က ငိုရင်း ဆဲဆိုနေသည်။ "အဲဒီ အဘွားကြီးသာ ရှို့အာနဲ့ ချန့်အာကို အမြဲ မဆူဘူးဆိုရင် ငါ ဒီကလေးနှစ်ယောက်ကို အမြဲတမ်း ငါ့ဘေးမှာ ခေါ်ထားရပါ့မလား။ သူလည်း အခုလို ပျောက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ ရှို့အာလေး ဘယ်မှာလဲ။ နင် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ငါ ဘယ်လို ဆက်နေရတော့မှာလဲ။"

လမ်းသွားလမ်းလာများက လှမ်းကြည့်ကြပြီး အချို့ စိတ်ကောင်းရှိသူများက ကလေးပုံစံကို လာမေးကြသည်။ ဟဲယွဲ့က နင်ရှို့ ဝတ်ထားသော အင်္ကျီနှင့် ဆံပင်ပုံစံကို လူတိုင်းကို အမြန်ပြောပြရာ လူများစွာက ဈေးထဲနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လိုက်ရှာပေးကြသည်။

ခြင်းတောင်းကို လွယ်ထားသော ကျန်းနျန်သည် လူအုပ်ကြားထဲတွင် တိုးဝှေ့နေသည်။ ရုတ်တရက် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာ တင်းကျပ်သွားသဖြင့် နင်ရှို့ကို တစ်ယောက်ယောက် တွေ့ပြီ သို့မဟုတ် နင်ရှို့က သူမကို တွေ့ပြီဟု ထင်ကာ အတိုင်းမသိ ပျော်သွားမိသည်။

သူမသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီ၏ တည်ကြည်သော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် လူအုပ်ကို တိုးကာ သူမ၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူ၏ နက်ရှိုင်းသော အသံမှာ အနည်းငယ် မောဟိုက်နေသည်။ "ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မြန်မြန် ပြေးနေရတာလဲ။ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းနောက်ကို လိုက်နေလို့လား။"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ အေးစက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ သူမကို ဒုက္ခပေးရန် ကြိုးစားခဲ့ပါက လုယွီသည် ထိုသူကို လှည့်ကြည့်ပြီး ချက်ချင်း နှိမ်နင်းလိမ့်မည်ကို သူမ လုံးဝ သံသယမဖြစ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အမြန်ပင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဘယ်သူမှ မလိုက်ပါဘူး။ နင်ရှို့ ပျောက်သွားလို့ ကျွန်မတို့တွေ လိုက်ရှာနေကြတာ။"

လုယွီ စိတ်အေးသွားသော်လည်း ကျန်းနျန်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကိုမူ ပို၍ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူသည် သူမ၏ ကျောမှ ခြင်းတောင်းကို ချွတ်ယူလိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ သွယ်လျသော ပခုံးကို ဖက်ကာ လမ်းဘေးသို့ ခေါ်သွားသည်။ "မင်းကို အရင် အိမ်ပြန်ပို့ပေးမယ်၊ ပြီးမှ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးနင်ကို ရှာပြီး ရှာဖွေရေးအဖွဲ့ ဖွဲ့ခိုင်းလိုက်မယ်။"

ကျန်းနျန်သည် ထျန်မိုင်အတွက် စိတ်ပူနေပြီး လုယွီကို တစ်ယောက်တည်း ပြန်သွားပြီး အကူအညီ ခေါ်စေချင်သည်။ လုယွီက သူမ၏ ဆန္ဒကို နားလည်ပုံရသော်လည်း သူမကို ပို၍ တင်းတင်းဖက်ထားကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းကို အရင် ပြန်ပို့မယ်။"

သူသည် ကျန်းနျန်ကို လူစည်ကားသော ဈေးထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း လျှောက်မသွားစေချင်ပေ၊ တစ်ခုခု ထပ်ဖြစ်မည်ကို သူ စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက် ဟူကျုံးမင်နှင့် သူ၏ ဖခင်တို့နှင့် ဖြစ်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များက ကျန်းနျန်မှာ သူ့ဘေးတွင် ရှိနေမှသာ အလုံခြုံဆုံးဖြစ်သည်ဟု သူ့ကို ယုံကြည်စေခဲ့သည်။

သူ၏ ပြတ်သားမှုကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန် ဆက်မပြောတော့ပေ။

လူတိုင်းက နင်ရှို့ ပျောက်ဆုံးသွားသဖြင့် စိုးရိမ်နေကြသည်။ လုယွီသည် အလွန်မြန်မြန် လမ်းလျှောက်သဖြင့် ကျန်းနျန်မှာ သူ့ကို အမီလိုက်ရန် ခပ်သွက်သွက် ပြေးနေရသည်။ သူမ အမောဖြေရင်း မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ကျွန်မ ဒီမှာရှိနေတာ ဘယ်လိုသိလဲ။"

မနက်က သူမ ထွက်လာချိန်တွင် လုယွီမှာ တပ်ရင်းသို့ သွားနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် လမ်းလျှောက်နှုန်းကို လျှော့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဟဲယွဲ့ရဲ့ သမီးက မင်း ဈေးသွားတယ်လို့ ပြောတယ်။ မွန်းတည့်တဲ့အထိ မင်း ပြန်မလာသေးတာ သိရလို့ လာကြည့်တာ။"

ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "နင်ရှို့ ပျောက်နေတာ။"

လုယွီသည် သူမကို မိသားစု အဆောင်အထိ ပြန်ပို့ပေးခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်က သူ့ကို ထပ်မေးသည်။ "နင်ရှို့ အဆင်ပြေပါ့မလား။"

လုယွီ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ "သူ့ကို အရင်ရှာတွေ့ဖို့ လိုတယ်။"

သူသည် ကျန်းနျန်ကို အိမ်ထဲသို့ အရင်ဝင်ခိုင်းပြီးနောက် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးနင်ကို သွားရှာသည်။ လမ်းတွင် ချန်ယောင်နှင့် ဆုံသဖြင့် လူစုပြီး ဈေးသို့သွားကာ နင်ရှို့ကို ရှာရန် ခိုင်းလိုက်သည်။

ကျန်းနျန် အိမ်ပြန်ရောက်သော် ပျိုးပင်များကို အရင်သိမ်းလိုက်သည်။ မူလက ပန်းထိုးရန် စိတ်ကူးထားသော်လည်း နင်ရှို့၏ အခြေအနေကို တွေးမိသည်နှင့် သူမ ခုံပေါ်တွင် ငြိမ်ငြိမ်မထိုင်နိုင်တော့ပေ။

သူမသည် နေ့လယ်စာအတွက် တစ်ခုခုပြင်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း အနည်းငယ် မြည်းစမ်းပြီးနောက် ဆက်စား၍ မရတော့ပေ။ မကြာမီမှာပင် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ သွားဖွင့်လိုက်ရာ ဖန်ရှနှင့် ဖန်ကောတို့ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် အံ့သြသွားခဲ့သည်။

ကလေးနှစ်ယောက်က အော်ခေါ်လိုက်ကြသည်။ "ဒေါ်လေးကျန်း။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဝင်လာကြလေ။"

ဖန်ရှမှာ အသက်အကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး ယခု ၁၂ နှစ်ရှိပြီဖြစ်ကာ ဖန်ကောမှာ ယခုနှစ်တွင် ၁၀ နှစ် ရှိပြီဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ခုံတန်းရှည်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ကျန်းနျန်ကို အနေခက်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့ စကားမပြောသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန်က ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။"

ဖန်ကောက ဖန်ရှကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဖန်ရှက တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် မေးခဲ့သည်။ "ဒေါ်လေးကျန်း နင်ရှို့ ပျောက်သွားတာ တကယ်လားဟင်။"

သူမ ပြောနေစဉ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများက မျက်နှာပေါ်တွင် ပြည့်နှက်နေသည်။

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "သူက ဒေါ်လေးတို့နဲ့ လူချင်းကွဲသွားတာပါ။ ဒါပေမယ့် လူတိုင်း လိုက်ရှာနေကြတာမလို့ မကြာခင် ပြန်တွေ့မှာပါ။"

ဖန်ရှက နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်ပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်လျက် ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါ အဘွားဝူက ရှို့အာကို ထပ်ရိုက်လိုက်လို့ သူ ထွက်ပြေးသွားတာ သေချာတယ်။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းနျန်က ဖန်ရှကို ကြည့်ပြီး ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။ "ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောတာလဲ။"

ဖန်ရှ မဖြေနိုင်ခင်မှာပင် ဖန်ကောက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် ရှို့အာ ပျောက်တုန်းကလည်း အဘွားဝူ ရိုက်လို့လေ။ ကျွန်တော့်အဖေ ရှို့အာကို သွားရှာတော့ သူက ဗိုက်ဆာလွန်းလို့ မေ့လဲနေတာ။ အဲဒါကို အဘွားဝူက 'နင်ရှို့က ဘာလို့ ငတ်မသေရတာလဲ။ အိမ်ကနေ ထွက်ပြေးဖို့တောင် တတ်နေပြီ' ဆိုပြီး ပြောသေးတာ။ အဲဒီကိစ္စကြောင့် အန်တီထျန်နဲ့ အဘွားဝူ ရန်ဖြစ်ကြသေးတယ်လေ။"

ဖန်ရှ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ဒီတစ်ခေါက်လည်း အဘွားဝူက ရှို့အာကို ထပ်ရိုက်လိုက်လို့ သူ ထွက်ပြေးတာ ဖြစ်မှာပါ။"

ကျန်းနျန် မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။ နင်မိသားစုဆီ အလည်သွားတုန်းက ထျန်မိုင်နှင့် သူမ၏ ယောက္ခမတို့ ရန်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်ခဲ့ရသည်ကို ပြန်သတိရလိုက်မိသည်။

ထိုအဘွားကြီးမှာ နှုတ်သီးကောင်းလှပြီး ဘယ်တော့မှ အရှုံးမပေးတတ်သူ ဖြစ်သည်။ နင်ရှို့၏ လက်ရှိ စိတ်နေစိတ်ထားအရ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေပါက တစ်ခုခု ဆိုးဆိုးရွားရွား ဖြစ်လာမည်ကို သူမ စိုးရိမ်မိသည်။

ကျန်းနျန်၏ အိမ်တွင် ခဏမျှ နေပြီးနောက် ဖန်ရှနှင့် ဖန်ကောတို့မှာ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကျောင်းတက်ရမည်ဖြစ်သဖြင့် ပြန်သွားကြသည်။

ညစာစားပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် မိုးချုပ်သည်အထိ စောင့်နေသော်လည်း လုယွီ ပြန်မလာသလို ဘေးအိမ်မှ ဟဲယွဲ့လည်း ပြန်မရောက်သေးပေ။ ကျန်းနျန်သည် ညစာကို ပိုချက်လိုက်ပြီး ဖန်ရှနှင့် ဖန်ကောတို့ကို လာစားရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ သူတို့မှာ အားနာနေကြသော်လည်း အရသာရှိသော အစားအစာများကို မြင်သောအခါ မစားဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။

သူတို့အိမ်တွင် ဤကဲ့သို့ အရသာရှိသော အစားအစာများကို မစားနိုင်ကြပေ။ ပြောင်းဖူးပန်ကိတ်များသာ ဖြစ်သော်လည်း ဒေါ်လေးကျန်း၏ ပြောင်းဖူးပန်ကိတ်မှာ သူတို့အိမ်ကထက် ပိုစားကောင်းပြီး ကြက်ဥမွှေကြော်တစ်ပန်းကန်ပင် ပါသေးသည်။

ညစာစားပြီးနောက် ဖန်ရှနှင့် ဖန်ကောတို့က ကျန်းနျန်ကို ပန်းကန်ဆေးကူပေးမည်ဟု ဇွတ်ပြောကာ ကူညီပေးပြီးမှ ပြန်သွားကြသည်။

သူတို့ကို ပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် ကျန်းနျန် တံခါးပိတ်ရန် ပြင်စဉ် လူသွားလမ်းမှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ လုယွီ ပြန်လာပြီဟု ထင်ကာ သူမ ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးသွားသော်လည်း စစ်ဝတ်စုံနှင့် သူစိမ်းတစ်ယောက်ကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် အသက် ၃၀ ကျော်အရွယ်ရှိပုံရပြီး အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသည်။

သူမ ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်သွားသော်လည်း ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသားက ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်းက တပ်ရင်းမှူးလုရဲ့ ဇနီးလား။"

ကျန်းနျန် ပြန်ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်။"

"ကျွန်တော်က ဒီအထပ်မှာပဲ နေတာပါ။ ကျွန်တော့်နာမည် လော့ချန်ယိပါ။" လော့ချန်ယိက လှေကားဘေးက အိမ်ကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အဲဒီမှာ နေပါတယ်။"

***

Book List