Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၆၃</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်သည် ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးပြပြီး စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် အိမ်ထဲ ပြန်ဝင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒီမှာနေတာ နှစ်လနီးပါး ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း ထိုအိမ်မှ လူတစ်ယောက်ကို မြင်ဖူးခြင်းမှာ ယခုက ပထမဆုံးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုညတွင် ကျန်းနျန်မှာ အိပ်ရာဝင်ရန် ပြင်ဆင်ပြီးဖြစ်သော်လည်း အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ဟိုလှည့်ဒီလှည့်ဖြင့် ညနက်ပိုင်းအထိ နေခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းထဲ၌ တံခါးဖွင့်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်သည် အပေါ်အင်္ကျီကို ဝတ်ကာ ပြေးထွက်သွားသည်။ သူမသည် လုယွီ အပေါ်အင်္ကျီမှာ လက်မောင်းပေါ်တွင် တင်ထားပြီး အင်္ကျီအဖြူ၏ ကော်လာမှာ ကြယ်သီးဖြုတ်ထားကာ ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ခြေသံကြားရသဖြင့် သူသည် သူ့ထံ ပြေးလာသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် လက်ကို မြှောက်ကာ သူမ၏ နားထင်ဘေးမှ ဆံပင်စလေးများကို သပ်ပေးလိုက်သည်။ "မအိပ်သေးဘူးလား။"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ အိပ်မပျော်ဘူး။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန် ထပ်မေးလိုက်သည်။ "နင်ရှို့ကို ရှာတွေ့ပြီလား။"</p> <p> </p> <p>လုယွီ - "အင်း၊ ရှာတွေ့ပါပြီ။"</p> <p> </p> <p>သူသည် ကျန်းနျန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ညစာ စားပြီးပြီလား။"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ စားပြီးပြီ။"</p> <p> </p> <p>နင်ရှို့အတွက် စိုးရိမ်နေသော ကျန်းနျန်၏ ပုံစံကို မြင်သောအခါ လုယွီက သူမ၏ ခေါင်းကို မြတ်နိုးစွာဖြင့် ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "သူက အနားက လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုက ပညာတတ်လူငယ်တွေဆီမှာ ရောက်နေတာ။ ပညာတတ်လူငယ်အချို့က သူ့ကို စကားပြောပေးနေကြတာတဲ့။ သူ ဘယ်ကလဲလို့ မေးတော့လည်း သူက မပြောဘူးလေ။ အဲဒီလူငယ်တွေက လူကြီးတွေကို သွားပြောပြီး အကြောင်းကြားမှ ကိုယ်တို့တွေ အမြန်ပြေးသွားကြတာ။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန် သက်ပြင်းချနိုင်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ရှင်လည်း ညစာ မစားရသေးဘူးမလား။"</p> <p> </p> <p>လုယွီ ခေါင်းခါပြသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန်သည် ဟင်းချက်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားရန် ထလိုက်သည်။ သူမ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းရုံရှိသေးသော်လည်း လုယွီက သူမ၏ ပခုံးကို ဖမ်းကိုင်လိုက်သည်။ သူမကို အခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရင်း သူက ပြောလိုက်သည်။ "မင်း သွားအိပ်တော့၊ ကိုယ်ပဲ ချက်လိုက်မယ်။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်ကို ပြန်ပြောခွင့်ပင် မပေးဘဲ လုယွီက သူမကို ကုတင်ပေါ်သို့ ဖိသိပ်ကာ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်ပြီး ပြောသည်။ "စောစောအိပ်တော့။ မနက်ဖြန် မွန်းလွဲပိုင်းကြရင် ကိုယ် စိုက်ပျိုးရေးမြေကွက်မှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက် သွားစိုက်ပေးမယ်။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန် - ....</p> <p> </p> <p>သူက တကယ်ပဲ သူမကို ဘာမှ မလုပ်ခိုင်းတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်သည် အပေါ်အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေသော်လည်း ထူးထူးခြားခြား အိပ်ချင်စိတ် မရှိဖြစ်နေသည်။ လိုက်ကာများ ပိတ်ထားသော အခန်းထဲတွင် အားနည်းသော လရောင်သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာပြီး အတွင်းရှိ ပရိဘောဂများကို မှိန်ဖျဖျ လင်းစေသည်။</p> <p> </p> <p>တိတ်ဆိတ်သော ညတွင် ကျန်းနျန်သည် အပြင်ဘက်မှ လုယွီ၏ ခပ်တိုးတိုး ခြေသံများကို ကြားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ သူမကို နှောင့်ယှက်မည် စိုးသကဲ့သို့ အလွန် ညင်သာလှသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန် တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် တံခါးဖွင့်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမသည် စောင်ထဲတွင် ခေါင်းကို ဝှက်ထားပြီး လုယွီ စောင်ကို မကာ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလိုက်မည့်အချိန်ကို စောင့်နေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်မောင်းကြီးက သူမ၏ ခါးကို ဖက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူမသည် ရုတ်တရက် တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။ သူမသည် လုယွီ၏ မေးကို ကြည့်ရင်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ မအိပ်သေးပါဘူး။"</p> <p> </p> <p>လုယွီ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ကိုယ် သိပါတယ်။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန် အံ့သြသွားသည်။ "ရှင် ဘယ်လို သိတာလဲ။"</p> <p> </p> <p>သူ ဝင်လာကတည်းက သူမ ဘာမှ မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>လုယွီက သူမကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အသက်ရှူသံက မတူဘူးလေ။ မင်း အိပ်ပျော်နေတဲ့အခါ အသက်ရှူသံက မှန်မှန်လေးနဲ့ တည်ငြိမ်နေတာ။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန် - ....</p> <p> </p> <p>စစ်သားတစ်ယောက် ဖြစ်သည့်အတိုင်း သူ၏ အာရုံခံစားမှုမှာ သာမန်လူများထက် အများကြီး ပိုကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် လုယွီ၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် ခေါင်းအုံးကာ သူ၏ သွယ်လျသော ခါးနှင့် ဝမ်းဗိုက်ပေါ်တွင် လက်တင်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် မေးလေးကို ပင့်ကာ သူ၏ မေးရိုးကို နမ်းလိုက်သည်။ လုယွီ၏ လည်စိမှာ အကြိမ်အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ အကြည့်များမှာ ကျန်းနျန်၏ တောက်ပလှပသော မျက်ဝန်းများဆီသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် သူမ၏ မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသော လက်ကို ဖမ်းကိုင်လိုက်ပြီး အသံမှာ အနည်းငယ် အက်ရှနေသည်။ "လိမ္မာပါတယ်... အိပ်တော့နော်။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်သည် ကဲချင်စိတ် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် မေးကို ပင့်ကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို ခပ်ဖွဖွ ကိုက်လိုက်သည်။ သူမ ပြန်မခွာနိုင်ခင်မှာပင် လုယွီက သူမ၏ လည်ပင်းကို ထိန်းကိုင်ကာ အနမ်းများကို ပိုပြင်းရှစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ပူလောင်သော အသက်ရှူသံများမှာ သူတို့နှစ်ဦးကြား လွှမ်းမိုးသွားပြီး ဝေးကွာနေခဲ့သော တောင့်တမှုများကို ပြန်လည် နိုးထစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက် ဆေးရုံက ဆင်းလာကတည်းက လုယွီသည် သူမကို ထိတွေ့ရန် ခဲယဉ်းလှသည်။ သူတို့ ချစ်တင်းနှောသည့် အခါတွင်ပင် သူမကို ထပ်မံ နာကျင်စေမည် စိုးသဖြင့် သူသည် အလွန် ဂရုစိုက်ခဲ့သည်။ ပြီးခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်အတွက် လုယွီ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းနျန် သိသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် လင်မယားများ ဖြစ်ကြပြီး လုယွီသည် သူမ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကို အလွန် ဂရုစိုက်ပေးကာ သူမ ဤနေရာတွင် မပျော်ရွှင်မှာကိုလည်း စိုးရိမ်နေသည်။ ဇနီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမသည် လုယွီကို ထိုကိစ္စကြောင့် စိတ်မကောင်း မဖြစ်စေချင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူမကိုယ်တိုင်လည်း နှစ်သက်မိသည်။ သူမသည် လုယွီကို ချစ်မြတ်နိုးပြီး သူတို့ အတူရှိချိန်တွင် သူ၏ ပြင်းပြသော စိတ်ဆန္ဒများနှင့် အရှိန်အဟုန်များကြားတွင် နစ်မျောနေရသည်ကို သဘောကျသည်။</p> <p> </p> <p>လုယွီသည် သူမ၏ လည်ပင်းကို ပွတ်သပ်ကာ နားရွက်ကလေးကို နမ်းလိုက်ရာ ပူနွေးသော အသက်ရှူသံများကြောင့် ကျန်းနျန်၏ တစ်ကိုယ်လုံး သက်တောင့်သက်သာဖြစ်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျက်ရည်စလေးများ ဝိုင်းလာကာ လုယွီကို သနားစဖွယ် ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ သွေးကြောထဲတွင် စီးဆင်းနေသော မငြိမ်မသက်မှုများကို ထိန်းချုပ်ရင်း ထိုအမျိုးသားသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ကျန်းနျန်၏ မျက်လုံးလေးများကို နမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် စောင်ကို သူမ၏ ကျောပေါ်အထိ ဆွဲတင်ပေးကာ အသံဗလုံးဗထွေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "နောက်ကျနေပြီ၊ အိပ်တော့။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန် - ???</p> <p> </p> <p>သူက ပစ်လွှတ်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသည့် မြားတစ်စင်းလို ဖြစ်နေပါလျက် ဘယ်လိုလုပ် သည်းခံနေနိုင်ရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ကာ လုယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် ထောင်နေသော သွေးကြောများကို မြင်သောအခါ သူမ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ချလိုက်သည်။ ရှက်စိတ်ကို အတင်းနှိမ်ကာ လုယွီ၏ ပခုံးကို ဆွဲပြီး သူ၏ အပေါ်သို့ ရုတ်တရက် လှိမ့်တက်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>လုယွီ၏ မျက်ခုံးများမှာ ရုတ်တရက် လှုပ်ခါသွားပြီး မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ နက်မှောင်သော အကြည့်များမှာ ပါးပြင်များ နီမြန်းနေသော ကျန်းနျန်ကို စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"လုယွီ..."</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားပြီး မျက်လုံးများကို နှိမ့်ချထားမိသည်။ လုယွီ၏ ပြင်းပြသော အကြည့်များကို သူမ မရင်ဆိုင်ရဲပေ။ သူမ၏ လက်များက သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ရှိနေပြီး တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် တိုးကပ်ကာ သူမ၏ အတွေ့အကြုံမရှိသော နှုတ်ခမ်းများဖြင့် သူ့ကို နမ်းလိုက်သည်။ လုယွီ၏ အသက်ရှူသံများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ သန်မာသော လက်မောင်းများက သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးကို သိမ်းဖက်ကာ ကိုယ်နေဟန်ထားကို ပြောင်းပြန်လှန်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန် အသက်ရှူမှားသွားကာ အပေါ်မှ ငုံ့ကြည့်နေသော လုယွီကို ကြည့်ရင်း ရင်ခုန်သံများမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေသည်။</p> <p> </p> <p>အခန်းထဲတွင် မီးမထွန်းထားသော်လည်း မှိန်ဖျဖျ လရောင်ကြောင့် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး၏ ပုံရိပ်ကို မြင်နေရဆဲပင်။ လုယွီသည် ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ နွေးထွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး လေပြေကြောင့် လှုပ်ခတ်သွားသော ရေပြင်ပေါ်မှ လှိုင်းဂယက်လေးများကဲ့သို့ ညင်သာစွာ ဆင်းသက်လာသည်။ ကျန်းနျန်က လုယွီ၏ သန်မာသော လက်မောင်းများကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားမိရာ အရေပြားအောက်ရှိ ကြွက်သားများမှာ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောနေသည်။</p> <p> </p> <p>လုယွီ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ နှေးကွေးသွားပြီး ကျန်းနျန်၏ အသက်ပါသော မျက်ဝန်းများနှင့် စောင်းနေသော လည်ပင်းလေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခပ်တိုးတိုးမေးလိုက်သည်။ "နာလား။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်မှာ ရှက်သွေးဖြာကာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "မနာပါဘူး။"</p> <p> </p> <p>လုယွီ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ အပြုံးကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန်မှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်သည်။ စည်းချက်များ ဆက်ဖြစ်ပေါ်နေစဉ် သူမသည် လုယွီ၏ လက်ချောင်းများကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင် ကျန်းနျန်မှာ အိပ်ရာမှ နောက်ကျမှ နိုးသည်။</p> <p> </p> <p>မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ လိုက်ကာများကြားမှ နေရောင်ခြည်က ဖြတ်သန်းဝင်ရောက်နေပြီး အခန်းထဲတွင် အနီရောင်ဖျဖျ အရောင်များ သန်းနေသည်။ လုယွီမှာ မရှိတော့ပေ။ မနေ့ညက ကိစ္စပြီးနောက် သူက သူမကို ရေချိုးခန်းတွင် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးခဲ့ပြီး သန်းခေါင်ကျော်မှ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ စောစောနိုးသွားသည်ကို အံ့သြမိရင်း ကျန်းနျန်သည် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ အင်္ကျီဝတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် နံရံတွင် ချိတ်ထားသော မှန်ကို မသိစိတ်အရ ကြည့်မိလိုက်သည်။ သူမ၏ ချောမွေ့သော လည်ပင်းမှလွဲ၍ လည်ပင်းအောက်ပိုင်း တစ်ပြင်လုံးတွင် အမှတ်အသားများ ပြည့်နေသည်…</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန် - ....</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်သည် ကိုယ့်ဘာသာ ပြုံးမိရင်း ရေချိုးခန်းတွင် မျက်နှာသစ်ကာ မီးဖိုချောင်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ လုယွီက မနက်စာ ပြင်ဆင်ပြီး အိုးထဲတွင် နွေးအောင် ထားပေးခဲ့သည်။ စားသောက်ပြီးနောက် သူမသည် နင်ရှို့ကို ကြည့်ရန် ထျန်မိုင်၏ အိမ်သို့ သွားရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။ တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ဟဲယွဲ့နှင့် တိုးတော့သည်။ ဟဲယွဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ "နင် နိုးလာပြီပဲ။ မနက်က လာရှာသေးတယ်၊ ဒါပေမယ့် တပ်ရင်းမှူးလုက နင် အိပ်နေသေးတယ်လို့ ပြောလို့။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန် အနေခက်စွာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "မနေ့ညက ပန်းထိုးတာ နောက်ကျသွားလို့ပါ။"</p> <p> </p> <p>ဟဲယွဲ့ အကြံပေးလိုက်သည်။ "ညဘက် အကြာကြီး ပန်းမထိုးနဲ့လေ၊ မျက်စိညောင်းပြီး မီးခလည်း ကုန်တယ်။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်စဉ် ဟဲယွဲ့က ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "မနေ့ညက ကိစ္စအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်။ ဖန်ရှဆီက ကြားတယ်၊ သူတို့ကို ထမင်းဖိတ်ကျွေးတယ်ဆို။ ငါ ဘယ်လို ကျေးဇူးတင်ရမလဲတောင် မသိဘူး။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။"</p> <p> </p> <p>သူမက နင်ရှို့အကြောင်း မေးလိုက်သည်။ "နင်ရှို့ ဘယ်လိုလဲ။"</p> <p> </p> <p>ဟဲယွဲ့က တံခါးဘောင်ကို မှီရင်း လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "မနေ့ည အတော်နောက်ကျမှ သူ့ကို အိမ်နီးချင်း တပ်မဟာက ပညာတတ်လူငယ်တွေဆီမှာ သွားတွေ့တာ။ စဉ်းစားသာကြည့်တော့၊ ကံကောင်းလို့ သူတွေ့တဲ့လူတွေက စိတ်ကောင်းရှိလို့။ တကယ်လို့ မကောင်းတဲ့လူနဲ့ တွေ့ရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲ မသိနိုင်ဘူး။"</p> <p> </p> <p>"မနေ့ညက အဲဒီကိစ္စကြောင့် ထျန်မိုင်နဲ့ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးနင်တို့ ရန်ဖြစ်ကြသေးတယ်။ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးနင်လည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာ၊ ဒါကြောင့် ထျန်မိုင်က သူ့ကို ရိုက်တာတောင် ငြိမ်ခံနေရှာတယ်။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်သည် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးနင်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် မြင်ဖူးသည်။ သူက အသံကျယ်ပြီး ပွင့်လင်းသူဖြစ်ကာ လူဆိုးတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ သူ့သမီး ပျောက်သွားသည့်အတွက် သူလည်း စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>ဟဲယွဲ့ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "မနေ့ညက သူ့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်လာတော့ သူ့အဘွား ဘာလုပ်နေလဲ သိလား။"</p> <p> </p> <p>သူမသည် ကျန်းနျန်၏ အဖြေကို မစောင့်ဘဲ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အိမ်မှာ ဟောက်ပြီး အိပ်နေတာလေ။ တံခါးလာဖွင့်တော့လည်း 'ပျောက်ရင်လည်း ပျောက်ပါစေပေါ့၊ ကိုးနှစ်တောင် ရှိပြီပဲ၊ ခြေထောက်မပါတာ ကျနေတာပဲ၊ သူ့ဘာသာ ပြန်မလာတတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ လူအများကြီးကို လိုက်ရှာခိုင်းနေရတာလဲ၊ ဒုက္ခပေးတဲ့ ကလေးမ' တဲ့။ အဲဒီမှာ ထျန်မိုင်က အဘွားကြီးနဲ့ စဖြစ်တော့တာပဲ။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန် - ....</p> <p> </p> <p>အမှန်ပင် ထိုအဘွားကြီးမှာ လူကောင်းမဟုတ်ပေ၊ ယနေ့တိုင် သားကို ဦးစားပေးပြီး သမီးကို နှိမ်သည့် အတွေးဟောင်းကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ဟဲယွဲ့နှင့် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် အိမ်ထဲပြန်ဝင်ကာ ပန်းထိုးခြင်းအလုပ်ကို ဆက်လုပ်နေခဲ့သည်။ မူလက သူမသည် နင်ရှို့ကို သွားကြည့်ချင်သော်လည်း ထိုအဘွားကြီး၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို သိနှင့်နေပြီးသားဖြစ်ပြီး သူမတစ်ယောက်တည်းသွားလျှင် မလိုလားအပ်သော အဆင်မပြေမှုများ ဖြစ်လာမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် အိမ်မှာသာနေ၍ ပန်းထိုးနေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မွန်းတည့်ခါနီးအချိန်တွင် သူမသည် လုယွီ အကြိုက်ဆုံး အစုံသုပ်ကို သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ချက်ပြုတ်ပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်စိုက်ပျိုးမြေကွက်ရှိရာသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>စိုက်ပျိုးမြေကွက်သို့ သွားရာလမ်းတွင် သူမသည် ဂေါ်ပြားလေးတစ်ချောင်းနှင့် ခြင်းတောင်းတစ်လုံးကို ကျောပိုးလာသော လန်ဟွေ့နှင့် ဆုံခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်ကို မြင်သောအခါ သူမ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "လုယွီဆီ ထမင်းသွားပို့တာလား။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်လည်း ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်။"</p> <p> </p> <p>လန်ဟွေ့နှင့်အတူ တခြားစစ်သည်ဇနီးသည် အချို့လည်း ပါလာပြီး သူတို့အားလုံးသည် ကျန်းနျန်ကို သိကြကာ မနာလိုအားကျသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဤဇနီးငယ်လေးကို ကြည့်စမ်းပါဦး၊ လှလှပပ ဝတ်စားထားပြီး ရုပ်ရည်ကလည်း ချောမောလှပကာ အသားအရေမှာလည်း တို့ဟူးလေးကဲ့သို့ ဖြူဝင်းနုနယ်နေသည်။ စိုက်ပျိုးမြေကွက်အတွင်းရှိ ပေါက်ပြားခုတ်ခြင်း၊ ပျိုးပင်စိုက်ခြင်း အလုပ်မှန်သမျှကို တပ်ရင်းမှူးလုကသာ အကုန်အစင် လုပ်ကိုင်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ့ဇနီးကို လယ်ထဲသို့ လုံးဝဆင်းခွင့်မပြုပေ။ ဤစစ်သည်အိမ်ရာရှိ အမျိုးသားများထဲတွင် ဘယ်သူကများ တပ်ရင်းမှူးလုကဲ့သို့ မိမိဇနီးအပေါ် ဤမျှအထိ ဂရုတစိုက် ရှိနိုင်ပါဦးမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် လယ်ထဲတွင် ပျိုးပင်စိုက်ပြီး ပြန်လာခြင်းဖြစ်ကာ ကျန်းနျန်၏ မြေကွက်ဘေးမှ ဖြတ်လာစဉ် တပ်ရင်းမှူးလုသည် တပ်ရင်းမှ တိုက်ရိုက်လာရောက်၍ မိမိမြေကွက်တွင် ပျိုးပင်များ စိုက်ပျိုးနေသည်ကို တွေ့မြင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လန်ဟွေ့ ပြုံးလိုက်သည်။ "လုယွီက ပျိုးပင်တွေ စိုက်နေတယ်။"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမသည် အတူပါလာသော စစ်သည်ဇနီးသည်များကို နောက်ပြောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူးလုကတော့ ငါတို့စစ်ဒေသမှာ ဇနီးအပေါ် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံတတ်တဲ့ စံပြပုဂ္ဂိုလ်ပဲ။ ငါ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ငါ့ယောကျ်ားကို ပြောပြရဦးမယ်၊ တပ်ရင်းမှူးလုကို အတုယူစမ်းပါဦးလို့။ ငါတို့ သူ့နောက်လိုက်လာတာ ဘယ်နှစ်နှစ်ရှိပြီလဲ၊ သူ့မြေကွက်က ဘယ်ဘက်မျက်နှာမူထားမှန်းတောင် သူသိတာ မဟုတ်ဘူး။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်ကတော့ ပြုံးနေရုံသာ ပြုံးနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လန်ဟွေ့နှင့် လမ်းခွဲပြီးနောက် သူမသည် လယ်ထဲသို့ အမြန်သွားလိုက်ရာ လုယွီမှာ လက်သွက်လှသဖြင့် နှစ်တန်းပင် စိုက်ပျိုးပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ထမင်းချိုင့်ကို ရေတွင်းဘေးတွင် ချထားလိုက်ပြီး လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "လုယွီ၊ ထမင်းစားရအောင်။"</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသားသည် မြေပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေပြီး သူ၏ စစ်ဝတ်စုံကို ခြေရင်းတွင် သေသပ်စွာ ခေါက်ထားသည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူသည် လက်ထဲရှိ ပျိုးပင်အနည်းငယ်ကို အပြီးစိုက်ပြီးမှ လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရေတွင်းသို့သွား၍ မျက်နှာနှင့် လက်များကို ဆေးကြောခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ ကိုင်းညွတ်နေသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း မနေ့ညက သူ၏ ချုပ်တည်းထားသော ကြမ်းတမ်းသည့် အပြုအမူများကို ပြန်အမှတ်ရလိုက်မိသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ထိန်းချုပ်မရအောင်ပင် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ထမင်းချိုင့်ကို ဖွင့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်ကြိုက်တဲ့ အစုံသုပ် လုပ်လာခဲ့တယ်။"</p> <p> </p> <p>လုယွီ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန် မစားရသေးသည်ကို သူသိသဖြင့် သူမကို အိမ်သို့ အမြန်ပြန်ရန် ပြောလိုက်သည်။ ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။  "ဒီညနေ ဘာစားချင်လဲ၊ ကျွန်မ လုပ်ပေးမယ်လေ။"</p> <p> </p> <p>လုယွီထံ ထမင်းပို့ရန် ပထမဆုံးအကြိမ် လယ်ထဲသို့ လာခဲ့စဉ်က အကြောင်းကို သူမ ပြန်တွေးမိသည်။ ထိုစဉ်က သူမသည် သစ်ပင်အောက်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ရင်း လူ့နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်စွမ်းရှိသော လုယွီ၏ မျက်လုံးများကို မကြည့်ရဲဘဲ လုယွီနှင့် စွင်းယင်တို့ကို တွေ့ဆုံပေးရန် အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုးကို အသည်းအသန် စဉ်းစားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကိစ္စကို တွေးမိချိန်၌ သူမ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>လုယွီက မျက်လုံးပင့်၍ သူမကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဘာတွေ ဒီလောက်ရယ်နေတာလဲ။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်က ခဏတာ ငြိမ်သွားပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မေးထောက်လျက် လုယွီ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများကို အားနာမှုမရှိဘဲ စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။"ကျွန်မ အရင်က ရှင့်ကို စွင်းယင်နဲ့ အောင်သွယ်ပေးဖို့ ဘယ်လိုတွေ ကြိုးစားခဲ့လဲဆိုတာ တွေးနေတာ။"</p> <p> </p> <p>လုယွီ - ....</p> <p> </p> <p>သူသည် ခေါက်ဆွဲကို တစ်လုပ်စားလိုက်ပြီး ရေအနည်းငယ် သောက်ကာ ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ကိုယ်တို့က မရင်းနှီးကြဘူး။"</p> <p> </p> <p>ဒီဘဝမှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဟိုဘက်ဘဝမှာပဲဖြစ်ဖြစ် သူနှင့် စွင်းယင်တို့သည် အမြဲတမ်း လမ်းကြောင်းအသွယ်သွယ်စီ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူတို့ကို လမ်းကြောင်းတစ်ခုတည်းပေါ်သို့ ရောက်အောင် တွန်းပို့ခဲ့လျှင်ပင် သူသည် သူ့အင်အားရှိသမျှ အသုံးပြု၍ ထိုလမ်းကြောင်းကို နှစ်ခြမ်းကွဲသွားအောင် လုပ်ပစ်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ယခင်ဘဝ နောက်ဆုံးအချိန်များကို ပြန်လည်စဉ်းစားရင်း လုယွီသည် နောက်ထပ် ရေတစ်ငုံကို ခက်ခက်ခဲခဲ မြိုချလိုက်ပြီး သူတစ်ပါး နားမလည်နိုင်သော နက်နဲလှသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ကလေးလိုချင်လား။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန် - ??</p> <p> </p> <p>စကားဝိုင်းက ရုတ်တရက် ဤဘက်သို့ လှည့်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save