BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၆၄</h2>

သို့သော် လုယွီက ထုတ်ပြောလာသောအခါ သူမလည်း ပြန်သတိရလာခဲ့သည်။ သူတို့ လက်ထပ်ပြီးကတည်းက နှစ်လတာအတွင်း လုယွီသည် ထိုကိစ္စနှင့် ပတ်သက်လျှင် အမြဲတမ်း အလွန်သတိထားခဲ့ပြီး ကလေးယူမည့်အကြောင်းကို တမင်ရှောင်ရှားနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ကျန်းနျန်၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုသို့ အတွေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ဝင်လာခဲ့သည်။ "လုယွီက ကလေးမယူချင်ဘူး။"

ကျန်းနျန်၏ နှလုံးသားမှာ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ဖော်ပြရခက်သော ခံစားချက်တစ်ခု ရင်ထဲတွင် တိုးဝှေ့လာခဲ့သည်။

သူမသည် လုယွီကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းအစုံ တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် လုယွီ၏ အလိုအတိုင်းပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "လောလောဆယ်တော့ မယူချင်သေးဘူး။"

ကလေးမယူချင်သေးသည်မှာ တစ်ပိုင်းဖြစ်သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်က ထိုအကြောင်းကို စတင်ပြောဆိုလာခြင်းမှာ နောက်တစ်ပိုင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် မျက်တောင်များကို အမြန်ချလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူမ၏ မျက်ဝန်းများ ပူနွေးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် သစ်ကိုင်းခြောက်လေး တစ်ခုကို ကောက်ယူကာ မြေကြီးပေါ်တွင် အဝိုင်းလေးများ ဆွဲနေရင်း ရယ်ချင်စိတ်လည်း ပေါက်လာခဲ့သည်။

ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က သူမသည် ဝတ္ထုထဲက မူလဇာတ်ဆောင်မင်းသမီးနှင့် လုယွီကို ဘယ်လိုပေးစားရမလဲဟု တွေးနေခဲ့သော်လည်း ယခုနှစ်တွင်မူ သူမသည် သူနှင့် လက်ထပ်ပြီး ကလေးယူမည့်အကြောင်းကို ဆွေးနွေးနေရပြီ ဖြစ်သည်။

လုယွီသည် ထမင်းချိုင့်အဖုံးကို ပိတ်ကာ ရေတွင်းသို့သွား၍ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးနောက် လမ်းလျှောက်လာကာ ကျန်းနျန်၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန်သည် သစ်ကိုင်းကို ကိုင်ကာ ခေါင်းငုံ့နေခဲ့သော်လည်း သူကတော့ လယ်ထဲတွင် ဘယ်သူမြင်မြင် ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမ၏ နဖူးကို နမ်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမကို ဖက်ထားကာ ရှားရှားပါးပါး ငြိမ်သက်နေသည့် ခဏတာအတွင်း သူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ဩရှရှ ဖြစ်နေလျက် ပြောလိုက်သည်။"ကိုယ်တို့တွေ နောက်သုံးနှစ်ကြာရင် ကလေးယူကြမလား။"

ကျန်းနျန်မှာ မှင်တက်သွားခဲ့သည်။ သူမရင်ထဲက စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မှုများထက် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုက ပို၍ ကြီးစိုးလာခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့် နောက်သုံးနှစ်မှ ဖြစ်ရလဲဆိုသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ပေ။ သူမ လုယွီကို မေးချင်သော်လည်း ဘယ်ကစပြီး မေးရမှန်း မသိခဲ့ပေ။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို ဖိစေ့ကာ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင့်သဘောအတိုင်းပါပဲ။"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "နောက်အပတ်မှာ ကိုယ် တာဝန်တစ်ခုနဲ့ သွားရမယ်။ အစောဆုံးဆိုရင် လဝက်လောက်၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်လအတွင်း ကိုယ် ပြန်လာခဲ့မယ်။ လယ်ထဲ ရေလောင်းဖို့အတွက် ချန်ယောင်နဲ့ ဗိုလ်ကြီးဖန်တို့ကို အကူအညီတောင်းထားပြီးပြီ။ ကိုယ် ပြန်လာတဲ့အခါ သူတို့ကို ထမင်းဖိတ်ကျွေးရမယ်။"

ကျန်းနျန်သည် လုယွီ ဘယ်ကိုသွားမည်၊ ဘာလုပ်မည်ကို မမေးမြန်းခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ လျှို့ဝှက်ချက်များ ဖြစ်သည်ကို သူမ သိထားသောကြောင့် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ။"

သူမသည် လုယွီ၏ သန်စွမ်းသော ခါးကို ဖက်ထားပြီး မျက်တောင်လေးများ ခတ်ကာ ပြုံးလျက် မော့ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဒီနေ့က သောကြာနေ့ဆိုတော့ ရှင်က နောက်အပတ် တနင်္လာနေ့ကြရင် သွားမှာလား။"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။"

သူသည် သူမ၏ နဖူးကို တစ်ဖန်ပြန်နမ်းကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အချိန်ရရင် ရသလို ကိုယ် ဖုန်းဆက်မယ်။"

ကျန်းနျန်လည်း ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ။"

သူမသည် ထမင်းချိုင့်ကို သယ်ကာ လယ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ စစ်သည်အိမ်ရာသို့ ရောက်ခါနီးတွင် စတုတ္ထတပ်ရင်းမှ ဒုတပ်ရင်းမှူး လော့ချန်ယိနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ သူ၏ အနောက်တွင် ကိုးနှစ်အရွယ်ခန့်ရှိသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ပါလာခဲ့သည်။ သူမသည် ဆံပင်ကို နှစ်ဖက်ခွဲကျစ်ထားပြီး ပန်းရောင်ဂျာကင်လေးကို ဝတ်ထားကာ ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးကို လွယ်ထားသည်။ သူမသည် လော့ချန်ယိနှင့် သိပ်မတူဘဲ သူမ၏ မိခင်နှင့် တူပုံရသည်။

သူတို့ သုံးယောက်စလုံးသည် မိသားစု တိုက်ခန်းထဲသို့ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဝင်လာခဲ့ကြသည်။ ထိုမိန်းကလေးငယ်သည် သူမ၏ အနောက်မှ ခြေသံကို ကြားသဖြင့် ကျန်းနျန်ကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူမ၏ အပြုံးမှာ ရင်းနှီးမှု တစ်မျိုးရှိနေသဖြင့် ကျန်းနျန်ကလည်း ပြန်ပြုံးပြလိုက်သည်။ လော့ချန်ယိသည် ခေါင်းလှည့်ကြည့်ကာ ကျန်းနျန်ကို မြင်သောအခါ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ "ဒါက ငါ့သမီး လော့ရှောင်ယွဲ့လေ၊ အဘွားအိမ်ကနေ အခုပဲ ပြန်ရောက်တာ။"

ထို့နောက် သူက သမီးဖြစ်သူအား ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်ယွဲ့၊ ဒေါ်လေးကျန်းလို့ ခေါ်လိုက်ဦး။"

လော့ရှောင်ယွဲ့သည် ကျန်းနျန်ကို ချိုချိုသာသာ ပြုံးပြလျက် ပြောလိုက်သည်။"ဒေါ်လေးကျန်းက တကယ်လှတာပဲနော်။"

ကျန်းနျန်က ပြုံး၍ ပြန်ပြောခဲ့သည်။ "ချီးကျူးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

သူတို့ လှေကားရင်းတွင် လမ်းခွဲကြစဉ် ဟဲယွဲ့သည် တံခါးဖွင့်၍ ထွက်လာခဲ့သည်။ လော့ရှောင်ယွဲ့သည် ဟဲယွဲ့ကို မြင်သောအခါ ရွှင်ရွှင်ပျပျ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "ဒေါ်လေးဟဲ။"

ဟဲယွဲ့လည်း ပြုံး၍ ပြန်ထူးလိုက်သည်။ "ပြန်လာပြီလား။"

လော့ချန်ယိနှင့် သူ၏ သမီးတို့ အိမ်ထဲဝင်ကာ တံခါးပိတ်သွားပြီးနောက် ဟဲ့ယွဲ့က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။"အာ... သူတို့မိသားစုထဲမှာတော့ ပြဿနာတွေ ပြန်တက်တော့မယ် ထင်တယ်။"

ကျန်းနျန် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

လော့ရှောင်ယွဲ့ ဒီလောက် တက်တက်ကြွကြွ ရှိလှသည်ကို ကြည့်လျှင် သူမနှင့် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စကားပြောဆိုပြီး ဒုတိယကလေး ယူခြင်းသည် သူမအပေါ် ဂရုစိုက်မှု လျော့နည်းသွားမည် မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းပြနိုင်လျှင် ဘာပြဿနာမှ ရှိမည်မဟုတ်ဟု သူမ တွေးမိသည်။

ဟဲယွဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "လော့ချန်ယိရဲ့ မိန်းမသစ်က မကောင်းဘူး။ သူမက အမြဲတမ်း မျက်နှာသေနဲ့ နေတာ၊ လူတိုင်းက သူ့ကို ပိုက်ဆံပေးဖို့ ကြွေးရှိနေသလိုမျိုးပဲ။ သူက ရှောင်ယွဲ့ကိုလည်း တကယ်ဆိုးဆိုးရွားရွား ဆက်ဆံတာ၊ ဘယ်တော့မှ မျက်နှာသာ မပေးဘူး။ ဒီကလေးလေးက ဘယ်လောက်တောင် လိမ္မာလဲဆိုတာ ကြည့်စမ်းပါဦး၊ အမြဲတမ်း ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ လူတိုင်းကို နှုတ်ဆက်တတ်တာ။ ဒီကလေးကတောင် စိတ်နာစရာ စကားတွေ ပြောထွက်လာအောင် ဖြစ်သွားတယ်ဆိုတော့ ကွမ်လုရဲ့ အပြုအမူတွေက ဘယ်လောက်တောင် လွန်ခဲ့မလဲဆိုတာ စဉ်းစားသာ ကြည့်တော့။ သူက သူ့ရဲ့ ငယ်ရွယ်နုပျိုမှုကို အားကိုးပြီးတော့..."

ကျန်းနျန်သည် ဤမျှအထိ အကြောင်းရင်းများ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ဟိုတစ်နေ့က ထျန်မိုင် ပြောပြချက်အရ လော့ရှောင်ယွဲ့က ကွမ်လုကို သူမမိဘအိမ်ပြန်ပို့လိုက်သည်ဟု ကြားသောအခါ သူမသည် ကလေးက ဆိုးသွမ်း၍သာ ဖြစ်မည်ဟု ထင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟဲယွဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့က ရှောင်ယွဲ့ကို ပြန်ခေါ်လာတယ်ဆိုတော့ သူ့မိန်းမလည်း ပြန်ပါလာပြီ ထင်တယ်။ ငါတို့တွေနေတဲ့ ဒီအထပ်မှာတော့ ဆူညံပွက်လောရိုက်တော့မှာပဲ။"

သူမသည် လက်ထဲတွင် ဂေါ်ပြားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားရင်း ကျန်းနျန်၏ လက်ထဲရှိ အလူမီနီယံ ထမင်းချိုင့်ကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းကတော့ တကယ်ကို သက်တောင့်သက်သာ နေရတာပဲ။ တပ်ရင်းမှူးလုက လယ်ထဲမှာ ပျိုးပင်စိုက်၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ဂရုစိုက်ပေးနေတာဆိုတော့ မင်းက ဘာမှ ပူစရာမလိုဘူး။ ငါ့ယောကျ်ားကို ကြည့်ဦး။ သူက လယ်ထဲ ရေလောင်းဖို့တော့ ကြိုးစားပါရဲ့၊ ဒါပေမယ့် အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ ထိုင်ခုံပေါ်မှာ မင်းစိုးရာဇာလို ထိုင်ပြီး ငါက ထမင်းလာကျွေးတာကိုပဲ စောင့်နေတာ။"

ကျန်းနျန်သည် ထိုစကားကို မည်သို့ပြန်ပြောရမည်ကို မသိတော့ပေ။ ဘာပြောပြော ကြွားရာကျနေမည် ဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် ပြုံးနေရုံသာ ပြုံးနေလိုက်သည်။

အိမ်မှာ ညစာစား၊ ပန်းကန်ဆေးပြီးနောက် သူမသည် အခန်းထဲတွင် ထိုင်၍ ပန်းထိုးနေသော်လည်း စိတ်က မတည်ငြိမ်နိုင်ပေ။ မွန်းတည့်ချိန်က လုယွီ ပြောခဲ့သော စကားများကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ တွေးနေမိသည်။ သူက ဘာကြောင့်မှ နောက်သုံးနှစ်မှ ကလေးယူမယ်လို့ အခိုင်အမာ ပြောရတာလဲ။

ဒီသုံးနှစ်က သူ့ရဲ့ ရာထူးတိုးတက်ဖို့အတွက် အရေးကြီးတဲ့ ကာလမို့လို့လား။

ဒါပေမယ့် ဒါက ကလေးယူတာနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။

ကျန်းနျန်သည် စဉ်းစားလို့ မရသောကြောင့် ဆက်မတွေးရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤအတိုင်းသာ ဆက်တွေးနေလျှင် သူမသည် ကလေးယူမည့်ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်ပြီး စိုးရိမ်စိတ်များ ဝင်လာပေလိမ့်မည်။

လုယွီသည် ညဥ့်နက်မှ အိမ်ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ယခုအချိန်မှာ နွေရာသီသို့ ကူးပြောင်းခါနီးဖြစ်သော်လည်း ညဘက်တွင် အအေးဓာတ် ရှိနေသေးသည်။ သူသည် အပြင်မှာ ခဏမျှ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ကာ ခန္ဓာကိုယ် ပူနွေးလာသည်အထိ စောင့်ပြီးမှ အိမ်ထဲဝင်လာခဲ့သည်။ စောင်ကိုမပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲချလိုက်သည်။ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းဖက်ထားကာ သူမ၏ ဗိုက်လေးကို ပွတ်သပ်ပေးနေခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ သူမ၏ အနီးနားတွင် လုယွီကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် သက်တောင့်သက်သာ မှီတွယ်ရင်း ပြန်အိပ်ပျော်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်မှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံက ဟိန်းထွက်လာခဲ့သည်။

"လော့ချန်ယိ။ ဒါ ရှင် ကျွန်မကို ပေးခဲ့တဲ့ ကတိလား၊ သူ ကျွန်မတို့ကို နောက်ထပ် လာမနှောင့်ယှက်စေရဘူးဆိုတာလေ။ ဘာလို့ သူက အခု ညကြီးသန်းခေါင်မှာ ပြန်ရောက်လာရတာလဲ။"

"ရှင် ကျွန်မကို လိမ်လို့ရမယ် ထင်နေတာလား။"

တံခါးကို ဒုန်းခနဲ မြည်အောင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပိတ်ချလိုက်သံကြောင့် လုယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကျန်းနျန်မှာ လန့်ဖျပ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် သူမ၏ တုန်ရီနေသော မျက်တောင်လေးများကို အသာအယာ နမ်းပြီး တိုးတိုးလေး ချော့မြူလိုက်သည်။ "ဟိုဘက်ခန်းက ရန်ဖြစ်နေကြတာပါ၊ ကိုယ်တို့တွေနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ပြန်အိပ်လိုက်နော်။"

ကျန်းနျန် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဟဲယွဲ့ ပြောတာ မှန်ပုံရသည်… ဒီအထပ်မှာတော့ အေးအေးဆေးဆေး နေရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုရန်ပွဲသည် ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် ကျန်းနျန် နိုးလာသောအခါ လုယွီမှာ ထွက်သွားနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ မြေကွက်ရှိ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို လုယွီက နေ့တိုင်း ညနေခင်းတွင် ရေလောင်းပေးလေ့ရှိပြီး တနင်္လာနေ့ နံနက်အစောကြီးအထိ သူ ဂရုတစိုက် လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် အဝတ်အစားသစ်များ လဲလှယ်ကာ တခြားသူများနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

လုယွီ မရှိသည့်အချိန်တွင် ကုရှစ်ကျိုးသည် သူ၏ တာဝန်များကို ယာယီ လွှဲပြောင်းရယူထားသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်အစောပိုင်းတွင် လန်ဟွေ့သည် ကျန်းနျန်ထံ ရောက်လာပြီး သူမကို စာတတ်မြောက်ရေးအတန်းသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ လန်ဟွေ့သည် အလွန်တက်ကြွနေသဖြင့် ကျန်းနျန်လည်း ငြင်းမရတော့ပေ။ ထိုအချိန်တွင် ဟဲယွဲ့သည်လည်း ထွက်လာသဖြင့် လန်ဟွေ့က သူမကိုပါ တစ်ပါတည်း ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ဟဲယွဲ့  - ....

သူမက အပြင်ခဏ ထွက်ကြည့်ရုံသက်သက်ပါပဲ။

သူတို့ လှေကားရင်းသို့ ရောက်သောအခါ အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာသော ကွမ်လုနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်အတွက် ကွမ်လုကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ရှပ်အင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီရှည်ကို ဝတ်ထားပြီး ဆံပင်ကို ပခုံးပေါ်သို့ ဝဲကျနေစေသည်။ သဘာဝအတိုင်း လှပနေပြီး နုနယ်သိမ်မွေ့ကာ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးချင်စရာ ကောင်းသော ပုံစံမျိုး ရှိသည်။

လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့သည် ကွမ်လုထက် အသက်အများကြီး ကြီးသည်ကို ကျန်းနျန် သိထားသော်လည်း ယနေ့ သူတို့ကို တွဲမြင်ရသောအခါ ဇနီးမောင်နှံနှင့်ပင် မတူတော့ပေ။

လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့က တကယ့်ကို ပုခက်ထဲက ကလေးကို ခိုးယူလိုက်သလိုပါပဲ။

"ငါ ပြန်လာပြီ။"

လန်ဟွေ့သည် တွေ့သမျှလူတိုင်းကို ပြုံးပြနှုတ်ဆက်လေ့ရှိပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ စိတ်အနှောင့်အယှက် မပေးသလို ဘယ်သူနှင့်မှလည်း မပြိုင်ဆိုင်တတ်ပေ။

ကွမ်လုသည် ပခုံးတစ်ဖက်စောင်း လွယ်အိတ်ဟောင်းလေး တစ်လုံးကို လွယ်ထားသည်။ သူမသည် လန်ဟွေ့ကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ကျန်းနျန်နှင့် ဟဲယွဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မျက်နှာလွှဲလျက် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ အသံမှာ သာယာချိုအေးနေပြီး မနေ့ညက စိတ်မရှည်သံနှင့်တော့ အနည်းငယ် ဆင်တူနေသည်။

ကျန်းနျန် ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရာ မနေ့ညက ကွမ်လုနှင့် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့တို့ ရန်ဖြစ်ကြခြင်းမှာ လော့ရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ သူတို့အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လှေကားထစ်တွင် ဆယ်မိနစ်ခန့် ငြင်းခုန်ခဲ့ကြပြီး လော့ရှောင်ယွဲ့သည် ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ သူတို့အခန်းထဲ မဝင်ရန် ကတိပေးရမည်ဟု ကွမ်လုက အလေးအနက် ပြောဆိုခဲ့သည်။

မိသားစုကိစ္စများသည် ဖြေရှင်းရ အခက်ခဲဆုံး ဖြစ်သည်။ ဇနီးနှင့် သမီးကြားတွင် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့အနေဖြင့် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မကိုင်တွယ်နိုင်လျှင် နှစ်ဖက်စလုံး စိတ်မချမ်းသာစရာ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ကျန်းနျန်နှင့် တခြားသူများ အောက်ထပ်သို့ ရောက်သောအခါ အပြင်ထွက်လာသော ထျန်မိုင်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ သူမသည် နင်ရှို့၊ နင်ချန့်တို့နှင့်အတူ ရှိနေသည်။ လန်ဟွေ့က မေးသည်။ "စာတတ်မြောက်ရေးအတန်း သွားဦးမှာလား။"

ထျန်မိုင် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "သွားမှာပေါ့၊ ဘာလို့မသွားရမှာလဲ။ ငါက အိမ်မှာနေရတာ ပျင်းဖို့ကောင်းရတဲ့အထဲ ငါ့ယောက္ခမမျက်နှာကို မြင်ရရင် ပိုပြီး နေလို့မကောင်းဘူး။ ကလေးတွေကို ခေါ်ပြီး အပြင်မှာ လမ်းလျှောက်ထွက်တာက ပိုကောင်းတယ်။"

ဤအချိန်တွင် ကလေးအများစုမှာ ကျောင်းတက်နေကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း နင်ရှို့နှင့် နင်ချန့်တို့မှာ ကျောင်းမတက်ရသေးပေ။

ကျန်းနျန်က ဟဲယွဲ့ကို အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးမြန်းရာ ဟဲယွဲ့က နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဟိုအဘွားကြီးက မိန်းကလေးတွေ စာသင်တာ အပိုပဲလို့ ထင်နေတာ။ ကြီးလာရင် သူများအိမ်ကို လက်ထပ်သွားရမှာပဲတဲ့။ စာသင်ဖို့အတွက် စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံကို မင်္ဂလာဆောင်တဲ့အခါ ခန်းဝင်ပစ္စည်းအဖြစ်ပဲ သုံးသင့်တယ်လို့ ပြောတယ်။ ရှို့အာနဲ့ ချန့်အာကို ကျောင်းတက်ဖို့ အပြတ်အသတ် ငြင်းဆိုနေတာ။ ကလေးနှစ်ယောက် ကျောင်းသွားဖို့ လုပ်တိုင်း အဘွားကြီးက ပြဿနာရှာတတ်တယ်။ ခဏခဏ ဖြစ်လာတော့ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးနင်လည်း ရှက်တာနဲ့ ကလေးတွေကို အိမ်မှာပဲ ထားလိုက်တော့တာပေါ့။"

ကျန်းနျန် - ....

ကျန်းနျန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ထိုအဘွားကြီး၏ ရှေးရိုးစွဲ အမြင်များကို သူမ အလွန်ပင် ရွံရှာမိသည်။

စာတတ်မြောက်ရေးအတန်းတွင် စစ်သည်ဇနီးသည် အတော်များများ ရှိနေကြသည်။ ကျန်းနျန်နှင့် ဟဲယွဲ့တို့သည် ဘေးချင်းယှဉ် ထိုင်ခဲ့ကြသည်။ ဟဲယွဲ့သည် ဘေးသို့လှည့်၍ ကျန်းနျန် စာကို အလေးအနက် ရေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ယနေ့ သင်ခန်းစာမှာ ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ကျက်မှတ်ပြီး ရေးချရခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန်၏ လက်ရေးမှာ အရင်ကထက် အများကြီး ပိုကောင်းလာခဲ့သည်။ သေသပ်လှပလွန်းသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း ဖတ်ရလွယ်ကူကာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် လက်ရေးအစုတ်လေးကို ကြည့်ရင်း ဟဲယွဲ့က မှတ်ချက်ပေးခဲ့သည်။ "မင်းလက်ရေးက တကယ်လှတာပဲ။"

ကျန်းနျန် - ???

ကျန်းနျန် အံ့သြသွားသည်။ 'တကယ်ကြီးလား'

နောက်နေတာလား။

သူမသည် တမင်တကာ ဝိုင်းစောင်းပြီး ရေးထားသော သူမ၏ လက်ရေးအကျည်းတန်လေးကို မကြည့်ရက်နိုင်အောင် ဖြစ်နေစဉ် ဟဲယွဲ့၏ မှတ်စုစာအုပ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းနျန် - ....

ဟဲယွဲ့၏ လက်ရေးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူမ၏ လက်ရေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပိုလှနေသည်ကို ကျန်းနျန် သဘောပေါက်လိုက်သည်။

လန်ဟွေ့သည် ဟဲယွဲ့၏ စကားကို ကြားသောအခါ လည်ပင်းဆန့်၍ လှမ်းကြည့်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။"ကျန်းနျန်၊ မင်း တိုးတက်လာပြီပဲ။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "နေ့တိုင်း လေ့ကျင့်ရင်တော့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကောင်းလာမှာပါ။"

ဟဲယွဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "ငါကတော့ မလုပ်နိုင်ဘူး။"

လန်ဟွေ့က သူမကို မျက်စောင်းထိုးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာက စာသင်နေတာကို မင်းက ဟိုကြည့်ဒီကြည့်နဲ့ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေတာ၊ စာတတ်ရင် အံ့သြစရာပဲ။"

သူမ၏ ဆူပူသံမှာ တပ်ရင်းမှူးဟဲနှင့်ပင် ဆင်တူနေသည်။

ဟဲယွဲ့ကတော့ သက်ပြင်းသာ ချနေခဲ့သည်။

နင်ရှို့နှင့် နင်ချန့်တို့သည် ထျန်မိုင်၏ ဘေးတွင် ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေကြသည်။ ထျန်မိုင်သည်လည်း စာကို အာရုံမစိုက်နိုင်ဘဲ ဆရာ စတင်စကားပြောသည်နှင့် ငိုက်မြည်းနေတော့သည်။ နင်ချန့်ကမူ မှတ်စုများကို သေသေချာချာ လိုက်ရေးနေခဲ့သည်။ ဆရာက ပြောလိုက်လျှင် နင်ချန့်က အောက်တွင် ချက်ချင်း လိုက်ရေးလေ့ရှိသော်လည်း နင်ရှို့မှာမူ ခေါင်းငုံ့လျက် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာထဲတွင် လမ်းပျောက်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်နေသော ခန်းမအတွင်းသို့ ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ဟိန်းထွက်လာခဲ့သည်။ "နင်ရှို့၊ နင် ငါ့ပိုက်ဆံကို ဘယ်လိုတောင် ခိုးဝံ့ရတာလဲ။ နင်တို့မိသားစုကတော့ တကယ့်ကို ကျေးဇူးကန်းတဲ့ ကောင်မလေးကို မွေးထားတာပဲ။"

အဘွားကြီးဝူ၏ အသံမှာ အလွန်ကျယ်လောင်လှသဖြင့် ခန်းမအတွင်းရှိ လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ အပြင်ဘက်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

အဘွားကြီးဝူသည် မျက်နှာပျက်ပျက်နှင့် ခန်းမထဲသို့ အတင်းဝင်လာပြီး နင်ရှို့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။ "မနေ့ညက ငါ့နောက်ကွယ်မှာ မင်းဘာတွေ လုပ်နေလဲလို့ ငါ စဉ်းစားနေတာ။ အခုတော့ ငါ့ပိုက်ဆံ သုံးယွမ်ကို ခိုးသွားတာကိုး။ အဲဒီပိုက်ဆံက ငါ ခက်ခက်ခဲခဲ ရှာထားပြီး နည်းနည်းချင်းစီ စုထားတာ။ ငါ့ပိုက်ဆံ သုံးယွမ်ကို အခုချက်ချင်း ပြန်ပေးစမ်း။ နင်တို့ ညီအစ်မ နှစ်ယောက်ကို ကျွေးမွေးနေရတာနဲ့တင် ငါတို့ နင် မိသားစုက အရှုံးပေါ်နေပြီ။ အခုတော့ ပိုက်ဆံပါ ခိုးဝံ့နေပြီပေါ့လေ။ ငါတို့ ပိုက်ဆံကို စားပြီးသောက်ပြီး ဒီလောက်တောင် အရှက်မရှိရတာလား။"

သူမသည် "အရှုံးပေါ်နေတယ်" ဟူသော စကားကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေသဖြင့် ကျန်းနျန် စိတ်ပျက်စွာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

***

Book List