BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၆၆</h2>

ကျား၊မ ခွဲခြားမှုရှိသော မိသားစုများရှိ မိန်းကလေး အတော်များများမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက စိတ်ဒဏ်ရာများကို ရရှိတတ်ကြပြီး ထိုဒဏ်ရာများမှာ တစ်သက်လုံး ကုသ၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်တတ်သည်။ သူမ၏ အိမ်နီးနားချင်း သမီးဖြစ်သူမှာ ထိုကဲ့သို့သော မိသားစုတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ရပြီး ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ဂရုစိုက်မှုများကို လုံးဝ မရရှိခဲ့ပေ။ သူမသည် လူမှုပတ်ဝန်းကျင်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် အိမ်သို့ လုံးဝ ပြန်မလာတော့ပေ။

ထျန်မိုင်သည် နင်ရှို့၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဤကဲ့သို့သော အဘွားမျိုး ရထားသည့် သူမ၏ သမီးအတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမ ကျန်းနျန်ကို ပြောလိုက်သည်။ "တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်။ နင်သာ မရှိရင် ရှို့အာက တစ်သက်လုံး သူခိုးဆိုတဲ့ နာမည်ဆိုးကြီးနဲ့ နေသွားရတော့မှာ။"

ကျန်းနျန်သည် ကိုးနှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ် နင်ရှို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ပိန်ပိန်ပါးပါးလေး ဖြစ်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ပခုံးလေးများ တွန့်လျက် တိတ်တဆိတ် ငိုကြွေးနေခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ သူမ၏ လက်လေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ထိုလက်လေးမှာ အေးစက်ပြီး ချွေးများ စိုနေခဲ့သည်။ နင်ရှို့သည် တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ လက်ကို ပြန်လည် ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် ညင်သာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သမီးက တကယ်ကို သတ္တိရှိတာပဲ။"

နင်ရှို့သည် ငြိမ်ကျသွားပြီး ကျန်းနျန်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သတိထား၍ မော့ကြည့်လာခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်၏ မျက်လုံးထဲရှိ ကြင်နာမှုကို မြင်သောအခါ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ ခေါင်းပြန်ငုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ကို ပြန်ရုန်းရန် ကြိုးစားပြန်သည်။

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "အဘွားရဲ့ မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲမှုတွေကို သမီးရဲ့ အပြစ်မရှိကြောင်း သက်သေပြဖို့အတွက် သမီးက ပြန်ပြီး ခုခံပြောဆိုခဲ့တယ်လေ။ အဲဒါက တကယ့်ကို သတ္တိရှိတာပဲ။"

ဘယ်သူကမှ သူမကို သတ္တိရှိတယ်လို့ မပြောဖူးခဲ့ပေ။ သူမ၏ အဘွားက အမြဲတမ်း သူမကို အသုံးမကျတဲ့လူလို့ပဲ ခေါ်ခဲ့ပြီး မွေးကတည်းက ရေနှစ်သတ်လိုက်ရမှာဟု ပြောခဲ့သည်။ သူမ၏ ဖခင်ကတော့ အဘွားကို ရိုသေရမယ်၊ ပြောတာကိုပဲ နားထောင်ရမယ်ဟု ပြောလေ့ရှိပြီး သူမ၏ မိခင်ကလည်း သူမကို အသုံးမကျသူဟုသာ ခေါ်ခဲ့သည်။ သူမကို သတ္တိရှိသည်ဟု ပထမဆုံးအကြိမ် ချီးကျူးပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန် တွန်းအားပေးခဲ့သူမှာ ယခုတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

နင်ချန့်သည် နင်ရှို့ထက် တစ်နှစ်ငယ်သော ရှစ်နှစ်အရွယ် ဖြစ်ပြီး ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့သည်။ "ကျွန်မ အစ်မကို ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒေါ်လေးကျန်း။"

နင်ချန့်သည် ကြောက်ရွံ့တတ်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု မရှိသော်လည်း နင်ရှို့ထက်စာလျှင် ပို၍ ခံနိုင်ရည်ရှိကာ တက်ကြွသူ ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။"သမီးလည်း သတ္တိရှိတာပါပဲ။"

ဤဖြစ်ရပ်မှာ တစ်မနက်ခင်းအတွင်းမှာပင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

မွန်းတည့် ထမင်းစားချိန်တွင် နင်မိသားစုမှာ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေခဲ့သည်။ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးနင် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ထျန်မိုင်က ဖြစ်ပျက်သမျှကို အသေးစိတ် ပြန်လည် ပြောပြလိုက်သည်။ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးနင်သည် နားထောင်ရင်း မျက်မှောင်များ ပို၍ ကြုတ်လာခဲ့သည်။ မိမိအခန်းထဲတွင် တံခါးပိတ်အောင်းနေသော မိခင်ဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

"အမေ၊ အပြင်ထွက်ခဲ့ပါ။ အမေ ဘာတွေ လုပ်ချင်နေတာလဲ။ အမေ့သားကို စစ်တပ်ကနေ အထုတ်ခံရအောင် လုပ်နေတာလား။"

ထိုအဘွားကြီးသည် အခန်းထဲတွင် ပုန်းနေပြီး အပြင်မထွက်ဘဲ နင်ရှို့က သူမပိုက်ဆံကို ခိုးတာပါဟုသာ ဇွတ်ငြင်းနေခဲ့သည်။

နင်မိသားစုမှာ တစ်မွန်းလွဲလုံး ဆူညံနေခဲ့သည်။ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးနင်သည် မွန်းလွဲပိုင်းတွင် တပ်ရင်းသို့ မသွားတော့ဘဲ အိမ်မှာနေ၍ ထိုပြဿနာကို ဖြေရှင်းခဲ့ရသည်။

ထိုအဘွားကြီးသည် သူမ၏ ထုံးစံအတိုင်း ငိုယိုခြင်း၊ ပြဿနာရှာခြင်းနှင့် ကြိုးဆွဲချသေပစ်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခြင်းများကို ပြုလုပ်ခဲ့သဖြင့် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးနင်မှာ ထိုကိစ္စကို အသာတကြည်ပင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခဲ့ရတော့သည်။

ထျန်မိုင်သည် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်ပြီး လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးနင်နှင့် ရန်ဖြစ်ခဲ့ရာ ထိုအထပ်တစ်ခုလုံးမှာ နင်မိသားစုမှ အော်ဟစ်သံများကို ကြားနေရတော့သည်။

ဟဲမိသားစုအိမ်တွင် သူတို့ လေးယောက်သည် သစ်သားစားပွဲတွင် ညစာစားနေကြသည်။ ညစာမှာ ရိုးရှင်းလှသော အချဉ်တည်ထားသည့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ၊ မုန်လာဥများနှင့် ပြောင်းဖူးပန်ကိတ်များသာ ဖြစ်သည်။ လန်ဟွေ့သည် စာတတ်မြောက်ရေးအတန်းတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို တပ်ရင်းမှူးဟဲအား ပြောပြလိုက်ရာ သူသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး လန်ဟွေ့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "သူမက တကယ်ပဲ အဲဒီလို ပြောခဲ့တာလား။"

လန်ဟွေ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "စစ်သည်ဇနီးသည်တွေ အကုန်လုံး ကြားလိုက်တာပဲ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အလိမ်အညာ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။"

တပ်ရင်းမှူးဟဲက ရယ်မောလိုက်သည်။ "လုယွီကတော့ ဒီလောက် အသိတရားရှိတဲ့ မိန်းမကို ရထားတာ တကယ်ကို ကံကောင်းတဲ့လူပဲ။"

လန်ဟွေ့သည် ပြောစရာစကားမဲ့သွားခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ တူဖြင့် တပ်ရင်းမှူးဟဲ၏ တူကို ခေါက်လိုက်ပြီး မျက်စောင်းထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်ကတော့ ကံမကောင်းဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ ကျွန်မကရော အသိတရား မရှိလို့လား။ ရှင့်ကို သားနှစ်ယောက်တောင် မွေးပေးထားတာလေ။" ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဟဲမင်နှင့် ဟဲပင်းကို လှည့်မေးလိုက်သည်။ "မေမေ ပြောတာ ဟုတ်တယ်မလား။"

ဟဲမင်နှင့် ဟဲပင်းတို့မှာ ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့ကြသည်။ "မေမေ ပြောတာ အမြဲတမ်း အမှန်ပါပဲ။"

တပ်ရင်းမှူးဟဲမှာတော့ သနားစဖွယ် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း မကောင်းဘူးလို့ ငါ ဘယ်တုန်းက ပြောလို့လဲ။ မင်းက ကိုယ်တို့မိသားစုရဲ့ အရှင်သခင်မပဲလေ၊ မင်း ပြောသမျှ အကုန်လုံးက အမိန့်တော်ပါပဲ။"

စာတတ်မြောက်ရေးအတန်းတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စပြီးနောက် လန်ဟွေ့သည် ကျန်းနျန်ကို အတန်းသို့ ခေါ်သည့်အခါတိုင်း စစ်သည်ဇနီးသည်များသည် ကျန်းနျန်ကို ရင်းနှီးဖော်ရွေစွာ နှုတ်ဆက်ကြပြီး သူတို့၏ စကားများတွင် ကြင်နာမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ နေ့ရက်များကို ပန်းထိုးခြင်းနှင့် စာတတ်မြောက်ရေးအတန်း တက်ခြင်းတို့ဖြင့် အကျိုးရှိစွာ ကုန်လွန်စေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း လုယွီနှင့် နှစ်လကြာ အတူအိပ်စက်ခဲ့ပြီးနောက် သူ ထွက်သွားသည့်အခါ တစ်ယောက်တည်း အိပ်စက်ရခြင်းမှာ အေးစက်ပြီး အထီးကျန်သလို ခံစားရသည်။

ကျန်းနျန်သည်လည်း သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် စိုက်ပျိုးမြေကွက်သို့ ရေလောင်းရန်အတွက် အမြဲ သတိထား ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ သူမ သွားကြည့်သည့် အခါတိုင်း မြေကွက်မှာ ရေလောင်းပြီးသား ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူမ ဟဲယွဲ့ကို မေးကြည့်သောအခါ ဗိုလ်ကြီးဖန်မှာ မအားလပ်သဖြင့် ရေလာမလောင်းနိုင်ကြောင်း သိရသည်။ ထို့ကြောင့် ရေလာလောင်းပေးသူမှာ ချန်ယောင်သာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ကျန်းနျန် သံသယဝင်နေခဲ့သည်။

လုယွီ ထွက်ခွာသွားသည်မှာ လဝက်ခန့် ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း ယနေ့ထက်တိုင် မည်သည့်သတင်းစကားမှ မကြားရသေးပေ။ သူ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်နေသည်ကို ကျန်းနျန် မသိရဘဲ တာဝန်တစ်ခုဖြင့် သွားနေခြင်းဖြစ်ကြောင်းသာ သိထားသည်။

တစ်နေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကင်းစောင့်စစ်သားတစ်ဦးက သူမထံ ဖုန်းလာနေကြောင်း လာရောက်အကြောင်းကြားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် လုယွီဟု ထင်မှတ်ကာ အလွန်ဝမ်းသာအားရ ပြေးသွားခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်း ဖုန်းထဲမှ ကြားလိုက်ရသည်မှာ ကျန်းရှောင်၏ အသံဖြစ်နေသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ သူမ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ မေးလိုက်သည်။ "နင်က နောက်လဆို မွေးတော့မှာ မဟုတ်လား။"

ကျန်းရှောင် ရယ်မောလိုက်သည်။"ဟုတ်တယ် အစ်မကျန်း၊ အစ်မ လာဦးမှာလား။ ကျွန်မ အစ်မကို တွေ့ချင်တယ်။"

ကျန်းနျန် ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "လာမှာပေါ့။"

သူမသည်လည်း ကျန်းရှောင်ကို လွမ်းဆွတ်နေမိသလို ရှု့ယန်နှင့် ကလေးနှစ်ယောက်ကိုလည်း သွားကြည့်ချင်သည်။ လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်အတွင်း သူတို့ မည်သို့ရှိနေကြမည်နည်းဟုလည်း သူမ တွေးနေမိသည်။

ကျန်းရှောင်နှင့် ခဏတာ စကားပြောပြီးနောက် ကျန်းနျန် ဖုန်းချလိုက်သည်။ သူမသည် အိမ်၌ နောက်ထပ် နှစ်ရက်ခန့် စောင့်နေခဲ့သော်လည်း လုယွီထံမှ သတင်းတစ်စုံတစ်ရာ မကြားရသေးပေ။

သူကတော့ အစောဆုံး လဝက် ဒါမှမဟုတ် နောက်ဆုံး တစ်လအတွင်း ပြန်လာမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ သူတို့နှစ်ဦး၏ ဓာတ်ပုံကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ လုယွီသည် အဖြူရောင် ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာတွင် အပြုံးများဖြင့် သူမ၏ ပခုံးကို ဖက်ထားသည်။ ဓာတ်ပုံထဲတွင်ပင် သူသည် သူမကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးနေကြောင်း သိသာလှသည်။

ကျန်းနျန်သည် မေးထောက်လျက် သူမ၏ ပန်းထိုးအလုပ်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

သူမ လုယွီကို လွမ်းနေမိသည်။

သူမ နေ့တိုင်း သူ့အကြောင်းကို တွေးနေမိသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စာ စားပြီးနောက် ဟဲယွဲ့သည် သူမထံ ရောက်လာပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေးသို့ သွားချင်လားဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။ လယ်ထဲက ဟင်းသီးဟင်းရွက်များမှာလည်း ကောင်းကောင်း မကြီးထွားသေးသဖြင့် ကျန်းနျန်လည်း လိုက်ရန် သဘောတူလိုက်သည်။ သူမသည် အဝတ်အစားလဲကာ ဟဲယွဲ့နှင့်အတူ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ဟဲယွဲ့သည် လှေကားထစ်တွင် ထားထားသည်မှာ နှစ်လကျော်နေပြီဖြစ်သော စက်ဘီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တပ်ရင်းမှူးလု ဝယ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းနျန်မှာ တစ်ခါမှ မစီးဖူးပေ။

တခြားသူသာဆိုလျှင် သူတို့တွင် စက်ဘီးရှိကြောင်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် နေ့တိုင်း စီးပြနေကြမည် ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းနျန်ကမူ ထိုစက်ဘီးကို သံတိုသံစတစ်ခုကဲ့သို့သာ သဘောထားနေခဲ့သည်။

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ဟဲယွဲ့မှာ စမ်းစီးကြည့်ချင်စိတ် ပေါက်နေသည်။ သူမ ကျန်းနျန်ကို မေးလိုက်သည်။ "ငါတို့တွေ နင့်ရဲ့ စက်ဘီးကို စီးသွားကြမလား။"

ကျန်းနျန်က တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ခြေထောက်က မြေကြီးနဲ့ မမီဘူးလေ။ လဲကျမှာ ကြောက်လို့။"

ဒါ့အပြင် သူမသည် ဤကဲ့သို့သော စက်ဘီးမျိုးကို စီးတတ်သူလည်း မဟုတ်ပေ။

ဟဲယွဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "ငါက နင့်ထက် အရပ်ရှည်တယ်လေ၊ ပြီးတော့ ငါ့ဦးလေးရဲ့ စက်ဘီးကိုလည်း အရင်က စီးဖူးတယ်။ ငါ ထိန်းနိုင်ပါတယ်၊ ငါ နင့်ကို တင်သွားမယ်လေ။"

ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေးသို့ သွားရမည့်လမ်းမှာ မနီးလှပေ။ ကျန်းနျန် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ ဒါပေမယ့် သေသေချာချာ ထိန်းစီးနော်။ ကျွန်မ မလဲချင်ဘူး။"

ဟဲယွဲ့က လက်ခုပ်တီးလျက် ပြောလိုက်သည်။"စိတ်မပူပါနဲ့။"

ဟဲယွဲ့သည် စက်ဘီးကို လှေကားထစ်မှ တွန်းထုတ်လာပြီး ကျန်းနျန်ကို ပြောလိုက်သည်။  "ငါ အတည်တကျ ဖြစ်အောင် စီးပြမယ်၊ ပြီးမှ နင်က နောက်ကနေ ခုန်တက်လိုက်နော်။"

ကျန်းနျန်မှာတော့ ခုန်တက်လိုက်သည်နှင့် လဲကျသွားမည်ကို စိုးရိမ်ကာ အနည်းငယ် ကြောက်လန့်နေမိသည်။

ဟဲယွဲ့သည် စက်ဘီးနင်းတံကို အနည်းငယ်နင်းကာ စက်ဘီးပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး အတည်တကျ ဖြစ်အောင် ဟန်ချက်ညီအောင် ထိန်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျန်းနျန်ကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အမြန် တက်တော့လေ။"

ကျန်းနျန်သည် အနားသို့ ပြေးသွားပြီး အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားသော်လည်း မတက်ရဲသဖြင့် ဟဲယွဲ့မှာ အနည်းငယ် စိတ်မရှည် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဟဲယွဲ့ စိတ်ပူလာသည်နှင့်အမျှ စက်ဘီးလက်ကိုင်မှာလည်း ယိမ်းထိုးလာသည်။ သူမသည် စက်ဘီးကို တည်ငြိမ်အောင် ရှေ့သို့ ဆက်နင်းသွားရင်း ပြောလိုက်သည်။"မြန်မြန်လုပ်ပါ၊ ငါတို့တွေ အိမ်ရာဝင်းထဲကတောင် ထွက်လာပြီ"

ကျန်းနျန်သည် အံကြိတ်ကာ အနားသို့ ပြေးသွားပြီး နောက်ထိုင်ခုံကို ကိုင်လျက် ခုန်တက်လိုက်သည်။ "သေသေချာချာ စီးနော်... အား။"

သူမ စကားမဆုံးသေးမီမှာပင် ဟဲယွဲ့၊ စက်ဘီးနှင့် ကျန်းနျန်တို့ အားလုံးသည် ညာဘက်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။ ကျန်းနျန်သည် နောက်ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ရုံရှိသေးသော်လည်း အနောက်သို့ လန်ကျသွားခဲ့သည်။ သူမ မြေကြီးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျခါနီးအချိန်မှာပင် သန်မာသော လက်မောင်းတစ်ဖက်က သူမ၏ ခါးကို ဖမ်းထိန်းလိုက်ပြီး လှည့်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန်၏ ကျောပြင်မှာ ထိုအမျိုးသား၏ ဘေးတစ်စောင်းတွင် မှီနေပြီး သူမ၏ ကိုယ်အလေးချိန် တစ်ခုလုံးကို သူ၏ လက်မောင်းဖြင့် ထိန်းမထားခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ဟဲယွဲ့သည်လည်း လဲမကျခဲ့ပေ။ ထိုအမျိုးသားက အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် စက်ဘီးနှင့် ဟဲယွဲ့ကိုပါ တည်ငြိမ်အောင် ဖမ်းထိန်းပေးခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် ကျောပေးထားသဖြင့် ထိုသူမှာ မည်သူမှန်း မသိပေ။ သူမ၏ ခါးကို ဖက်ထားသော လက်မောင်းမှ စစ်စိမ်းရောင် အင်္ကျီလက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမသည် ထိုလက်မောင်းကို ဝမ်းသာအားရ ဖက်တွယ်လိုက်မိသည်။ သူမကို ဤကဲ့သို့ ကာကွယ်ပေးမည့်သူမှာ လုယွီတစ်ယောက်သာ ရှိမည်ဟု သူမ စိတ်ထဲမှ အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေခဲ့သည်။ "လုယွီ၊ ရှင် နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီပေါ့။"

သူမ ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်မောင်းမှာ ခဏမျှ တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် သူမခါးကို ဖက်ထားသော လက်မှာလည်း ချက်ချင်းပင် လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူမ ခေါင်းပေါ်မှ ရင်းနှီးသော အသံနိမ့်နိမ့်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ခယ်မလေး၊ ကျွန်တော်ပါ... ကုရှစ်ကျိုးပါ။"

ကျန်းနျန် မှင်တက်သွားပြီး သူမ ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်မောင်းကို အမြန်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

ခြေထောက်များ မြေကြီးနှင့် ထိသည်နှင့် သူမ အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အနောက်ရှိ အမျိုးသားမှာ လုယွီကဲ့သို့ပင် အရပ်ရှည်လှသည်။ သူတို့သည် အလွန်နီးကပ်စွာ ရပ်နေကြသဖြင့် သူမ၏ မြင်ကွင်းထဲတွင် စစ်စိမ်းရောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမ နောက်သို့ နှစ်လှမ်းခန့် ဆုတ်လိုက်ပြီး မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကုရှစ်ကျိုး၏ တည်ကြည်သော မျက်နှာပေါ်တွင် အနေရခက်သော အပြုံးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းနျန် - ....

သူမ၏ မျက်နှာတွင်လည်း အနေရခက်မှုများ ပေါ်လွင်နေသည်။ သူမသည် အားနာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ကလေးများကို ဆုပ်ထားမိသည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ လုယွီ ပြန်လာပြီ ထင်လို့ပါ။"

ဟဲယွဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ဖက်သို့ စောင်းနေပြီး ခြေဖျားများ မြေကြီးပေါ် ထောက်ထားရသည်။ ကုရှစ်ကျိုး၏ အကူအညီဖြင့် သူမ စက်ဘီးကို ပြန်တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်နိုင်သည်။ သူမက ကုရှစ်ကျိုးကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။"နိုင်ငံရေးမှူးကု၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ကုရှစ်ကျိုး ပြောလိုက်သည်။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး။"

"မရီး၊ စက်ဘီး စီးမလို့လား။"

ချန်ယောင်နှင့် ယွီလျန်တို့သည် စစ်သားတစ်စုနှင့်အတူ ပြေးလာကြသည်။ သူတို့ အပြင်ထွက်မည့်ပုံရသည်။ သူသည် ယွီလျန်နှင့် စကားပြောနေစဉ် နိုင်ငံရေးမှူးကု ရုတ်တရက် ပြေးထွက်သွားသည်ကို မြင်သဖြင့် ထူးခြားသည့် ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်ကာ လိုက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ တကယ်တမ်းကြတော့ မရီးနှစ်ယောက် စက်ဘီးပေါ်က လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။

ဟဲယွဲ့က ချန်ယောင်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ စက်ဘီးစီးတာ သိပ်မကျွမ်းသေးဘူးလေ၊ လဲတော့မလို့ပဲ။ နိုင်ငံရေးမှူးကုသာ မရှိရင် ကျန်းနျန်နဲ့ ငါနဲ့တော့ အတော်လေး နာသွားမှာ။"

ကျန်းနျန် - ....

နောက်ဆိုလျှင် ဤကိစ္စမျိုးတွင် လုယွီကိုသာ ယုံကြည်ရတော့မည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူရှိလျှင် သူမ မြေကြီးပေါ် နဖူးနှင့် တိုက်မိမည် မဟုတ်ပေ။

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ရှင်တို့ အပြင်သွားမလို့လား။"

ချန်ယောင် ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်တို့တွေ အပြင်သွားမလို့။"

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်စိုက်ခင်းကို ရေလောင်းရန် တာဝန်ပေးထားသည်ကို သတိရသွားပြီး ချန်ယောင်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို ရေလောင်းပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်။"

ချန်ယောင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် နိုင်ငံရေးမှူးကုကိုလည်း ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်နော်။ ကျွန်တော် မအားတဲ့အချိန်ဆို သူပဲ လာလောင်းပေးတာ။"

ကျန်းနျန် အံ့အားသင့်သွားပြီး ကုရှစ်ကျိုးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့လိုလူမျိုးက စိုက်ခင်းထဲ ရေလာလောင်းပေးသည်မှာ သူမအတွက် အံ့သြစရာပင်။

ကုရှစ်ကျိုး ပြောလိုက်သည်။ "လုယွီ မသွားခင်ကတည်းက ကျွန်တော်တို့ကို မှာခဲ့တာပါ။"

ချန်ယောင်လည်း ပြောခဲ့သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ တပ်ရင်းမှူးလု ပြန်လာရင်တော့ မရီးက ကျွန်တော်တို့တွေကို ကောင်းကောင်း ကျွေးရမယ်နော်။ ကျွန်တော်တို့ကတော့ မရီးလုပ်တဲ့ အစုံသုပ်ကိုပဲ စားချင်တာ။"

အရင်က သူနှင့် ကျိုးကျီတို့ ဆေးရုံတက်စဉ်က မရီးသည် ပန်းထိုးဆိုင်မှ ဟင်းလျာများကို မကြာခဏ လာပို့ပေးတတ်သည်။ အစိုးရစားသောက်ဆိုင်တွေမှာတောင် မရနိုင်တဲ့ အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေကို သူတို့ အများကြီး စားခဲ့ရဖူးသဖြင့် ထိုခေါက်ဆွဲသုပ်ကို သူ လွမ်းနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ချန်ယောင် အနည်းငယ် ရှက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ရတာပေါ့၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး။"

"နိုင်ငံရေးမှူးကု၊ သွားကြစို့၊ ဟိုမှာ သူတို့ စောင့်နေကြပြီ။"

ချန်ယောင် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ကုရှစ်ကျိုးလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "သွားကြစို့။"

သူသည် တွန့်ကြေသွားသော အင်္ကျီလက်ကို ပြန်ဆွဲဆန့်လိုက်ပြီး စခန်းအပြင်သို့ လျှောက်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်က ဟဲယွဲ့ကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။"အစ်မဘာသာပဲ စီးလိုက်ရင်ရော။ ကျွန်မတော့ မစီးတော့ဘူး။"

နောက်တစ်ခါ ထပ်လဲလျှင် ယခုကဲ့သို့ ကံကောင်းချင်မှ ကံကောင်းမည်ဟု သူမ တွေးမိသည်။

ဟဲယွဲ့က အားနာစွာဖြင့် ပြောသည်။ "ငါလည်း မစီးတော့ပါဘူး။ စက်ဘီးကို ပြန်ထားလိုက်ဦးမယ်၊ ဒီမှာ ခဏစောင့်နော်။" ထို့နောက် စက်ဘီးကို တွန်းပြီး ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

***

Book List