BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၆၇</h2>

နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းနျန်နှင့် ဟဲယွဲ့တို့သည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေးသို့ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။ ပစ္စည်းအနည်းငယ် ဝယ်ပြီးနောက် သမဝါယမဆိုင်မှ ပြန်လာသော ကွမ်လုနှင့် ဆုံခဲ့သည်။ ကွမ်လုသည် နှင်းခရင်မ်တစ်ဘူးနှင့် မုန့်ထုပ်တစ်ထုပ် ဝယ်လာသည်။ သူမသည် ကျန်းနျန်နှင့် ဟဲယွဲ့ကို မြင်သောအခါ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ခေါင်းညိတ် နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။

ဟဲယွဲ့က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "နေ့လယ်စာအတွက် မက်မွန်မုန့်စားမလို့လား။"

ကျန်းနျန် - ....

ကွမ်းလု - ....

ဟဲယွဲ့ကတော့ သူမ၏ မေးခွန်းတွင် ဘာမှားနေလဲဟု မတွေးမိပေ။ နေ့လယ်စာ စားရမည့်အချိန် ရောက်နေပြီဖြစ်သဖြင့် မုန့်ဝယ်လာလျှင် မုန့်စားမည်ပေါ့။

ကွမ်လု ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။"

သူမသည် ကျန်းနျန်တို့နှင့် အတူတူ လမ်းမလျှောက်ချင်သဖြင့် ခပ်မြန်မြန်ပင် ထွက်သွားတော့သည်။

လွန်ခဲ့သည့် လဝက်အတွင်း လော့ချန်ယိ၏ အိမ်တွင် ရန်ဖြစ်သံများ သိပ်မကြားရပေ။ ကျန်းနျန် အပြင်ထွက်သည့် အခါတိုင်းလည်း ကွမ်လုကို တွေ့ရခဲသော်လည်း လော့ရှောင်ယွဲ့ကိုမူ မကြာခဏ တွေ့ရတတ်သည်။ ကျောင်းမှ ပြန်လာသော လော့ရှောင်ယွဲ့က သူမကို ဒေါ်လေးကျန်းဟု ချိုချိုသာသာ လှမ်းခေါ်တတ်သည်။

ကွမ်လု၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ဟဲယွဲ့က ခေါင်းခါလျက် ပြောလိုက်သည်။ "အသစ်စက်စက် လင်မယားတွေဆိုတော့လည်း ကွာတာပေါ့။ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့ကတော့ သူ့မိန်းမကို သူ့သမီးထက်တောင် ပိုအလိုလိုက်သေးတယ်။ နှင်းခရင်မ်တွေ၊ မုန့်တွေနဲ့..." သူမ ခဏရပ်ကာ ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "နင့်ရဲ့ တပ်ရင်းမှူးလုကတော့ သူ့မိန်းမကို ပိုတောင် အလိုလိုက်သေးတယ်။"

ကျန်းနျန် - ....

ဟဲယွဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ငါ့ယောက်ျားကတော့ တကယ့် လူကြမ်းကြီးပါပဲ။"

ကျန်းနျန် ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။ သူမသည် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ မျက်နှာသစ်ပြီး ပန်းထိုးအလုပ်ကို ဆက်လုပ်ခဲ့သည်။ ရာသီဥတု ပူလာသဖြင့် ပြတင်းပေါက်များကို ဖွင့်ထားရာ တတိယထပ်မှ လေညင်းက အေးမြမှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးသည်။ တံခါးခေါက်သံ ကြားသဖြင့် သွားဖွင့်လိုက်ရာ ကင်းစောင့်စစ်သားတစ်ဦးက သူမအတွက် ဖုန်းလာနေကြောင်း လာပြောခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ လုယွီဆီမှ ဖုန်းဖြစ်မည်ဟု သူမ သေချာနေသဖြင့် တံခါးပိတ်ကာ ကင်းစောင့်ရုံးသို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ရာ လုယွီ၏ နက်ရှိုင်းပြီး သာယာသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဖုန်းထဲမှ ကြားရသော သူ၏အသံမှာ ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသကဲ့သို့ပင်။ "နေ့လယ်စာ စားပြီးပြီလား။"

ကျန်းနျန် အသက်ရှုသံ မြန်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။"မစားရသေးဘူး၊ အခုမှ လုပ်မလို့။"

သူမသည် ဖုန်းထဲမှ လုယွီ၏ ရယ်သံတိုးတိုးကို နားထောင်ရင်း ဖုန်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ သူမ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ဘယ်တော့..."

"လာမယ့် ဗုဒ္ဓဟူးနေ့ကြရင် ပြန်လာမယ်။"

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ပြိုင်တူပြောလိုက်ကြသော်လည်း တစ်ဖက်သား၏ စကားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရသည်။ ကျန်းနျန်၏ စိတ်ထဲတွင် အုံ့မှိုင်းနေသော လွမ်းဆွတ်မှု တိမ်တိုက်များမှာ လေတိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူမ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "စောင့်နေမယ်နော်။"

ယနေ့မှာ ကြာသပတေးနေ့ဖြစ်သဖြင့် လုယွီ ပြန်လာရန် ရက်အနည်းငယ်သာ လိုတော့သည်။

ကျန်းနျန်သည် အချိန်ကို ဤမျှအထိ နှေးကွေးသည်ဟု တစ်ခါမှ မခံစားခဲ့ဖူးပေ။ လုယွီ ဗုဒ္ဓဟူးနေ့ ပြန်လာမည်ဟု ပြောကတည်းက သူမ ရက်များကို ရေတွက်နေမိသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် စနေနေ့ ရောက်လာသော်လည်း နှစ်ရက်သာ ကုန်လွန်သွားသေးသည်။

နေ့လယ်စာ စားချိန်နီးသောအခါ ထျန်မိုင်သည် သူမ၏ ကလေးနှစ်ယောက်နှင့်အတူ ရောက်လာပြီး ကျန်းနျန်အတွက် ပေါက်စီနှစ်လုံး ယူလာပေးခဲ့သည်။ တစ်လုံးမှာ ယုန်ရုပ်လေးဖြစ်ပြီး နောက်တစ်လုံးမှာ ကျားရုပ်လေးဖြစ်ကာ ပန်းကန်လုံးထဲတွင် သန့်ရှင်းသော အဝတ်နှင့် အုပ်ထားသည်။

ကျန်းနျန်က သူတို့ကို အိမ်ထဲ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ ထျန်မိုင်က ပေါက်စီများကို မီးဖိုချောင် စားပွဲပေါ်တင်ကာ ပြောခဲ့သည်။ "ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခါက ကိစ္စအတွက် သေသေချာချာ ကျေးဇူးမတင်ရသေးလို့ပါ။ ငါ့သမီး ရှို့အာအတွက် လုပ်ပေးခဲ့တာတွေကို တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "အစ်မထျန်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းကလည်း ဖက်ထုပ်တွေ လာပေးသေးတယ်၊ အခုလည်း ပေါက်စီတွေ ထပ်လာပေးပြန်ပြီ။ နောက်တစ်ခါ ထပ်လာပေးရင်တော့ ကျွန်မ တံခါးမဖွင့်ပေးတော့ဘူးနော်။"

သူမသည် အများကြီး လုပ်ပေးခဲ့သည်ဟု မထင်သော်လည်း အစ်မထျန်၏ ထပ်ခါတလဲလဲ ကျေးဇူးတင်စကားများကြောင့် သူမ အားနာမိသည်။

ထျန်မိုင် ပြောလိုက်သည်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ နောက်ဆိုရင် ဘာမှ မယူလာတော့ဘူး။"

ကျန်းနျန်က ပြုံးကာ ပေါက်စီများကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မထျန်က တကယ်ကို လက်ရာကောင်းတာပဲ။ ကြည့်၊ ဒီယုန်ရုပ်လေးက တကယ့် အသက်ရှိနေသလိုပဲ၊ အရမ်းလှတာပဲ။"

သူမ ချဲ့ကားပြောနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ အစ်မထျန်၏ လက်ရာမျိုးနှင့်ဆိုလျှင် ခေတ်သစ်ကမ္ဘာတွင်ဆိုလျှင် ပိုက်ဆံအများကြီး ရနိုင်သလို အွန်လိုင်းတွင် ဗီဒီယိုတင်လျှင်လည်း ပရိသတ်အများကြီး ရနိုင်ပေသည်။ ဤကဲ့သို့သော အရည်အချင်းမှာ သင်ယူရန် မလွယ်ကူပေ။

ထျန်မိုင် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါ ငါလုပ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ရှို့အာ လုပ်တာ။"

ကျန်းနျန် အံ့သြသွားသည်။ သူမသည် ကျားရုပ်လေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာရာ နင်ရှို့သည် ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် ခေါင်းငုံ့ကာ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျန်းနျန်က ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။ "ရှို့အာ၊ ဒါလေးကို သမီးလုပ်တာလား။"

နင်ရှို့သည် ခဏကြာမှ ခေါင်းမော့ကြည့်ခဲ့သည်။ သူမ၏ အကြည့်မှာ ကျန်းနျန်လက်ထဲမှ ပေါက်စီရုပ်လေးဆီမှ ကျန်းနျန်၏ ပြုံးနေသော မျက်နှာဆီသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

ကျန်းနျန် ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ဒေါ်လေးကျန်း ပြောတာ မမှားဘူး၊ ရှို့အာက တကယ်ကို တော်တာပဲ။"

နင်ရှို့သည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့ကာ ပြုံးရန် ကြိုးစားသော်လည်း မည်သို့ ပြုံးရမည်ကို မေ့နေပုံရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ခဏမျှ တောင့်တင်းသွားပြီးမှ ပြန်‌၍ ခေါင်းငုံ့သွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် ပေါက်စီကို လှမ်းကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "ရှို့အာ၊ ဒေါ်လေးကျန်းကို ပြောပြပါဦး၊ သမီး ပုံဆွဲတတ်လား။"

ထျန်မိုင်က ကြားဖြတ်ကာပြောခဲ့သည်။ "ဘာလို့ အဲဒါ မေးတာလဲ။ ပုံဆွဲတတ်တော့ ဘာဖြစ်မှာမို့လို့လဲ။"

နင်ရှို့က ဘာမှ မပြောသော်လည်း နင်ချန့်က "ဒေါ်လေးကျန်း၊ အစ်မက ပုံအရမ်းဆွဲကောင်းတာ။ သမီးတို့တွေ အပြင်က မြေကြီးပေါ်မှာ အမြဲတမ်း ပုံဆွဲကြတယ်လေ။"

ကျန်းနျန်က ထျန်မိုင်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ရှို့အာက ဒီဘက်မှာ အရည်အချင်း ရှိတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်။"

ထျန်မိုင်သည် နင်ရှို့ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ ပုံဆွဲခြင်းက ပိုက်ဆံလည်း မရသလို ထမင်းလည်း မကျွေးနိုင်သဖြင့် အဘယ်ကြောင့် အရည်အချင်းဟု ခေါ်နိုင်မည်နည်းဟု သူမ နားမလည်ပေ။

ကျန်းနျန်သည် ဗီရိုထဲမှ မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ်နှင့် ဘောပင်တစ်ချောင်းကို ထုတ်ကာ နင်ရှို့၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

နင်ရှို့သည် ထိတ်လန့်သွားကာ သူမ၏လက်များကို အနောက်သို့ ဝှက်လိုက်ပြီး ဘာမှ မပြောပေ။ ကျန်းနျန်သည် သူမ၏အရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ စိတ်ရှည်လက်ရှည် ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။

"ရှို့အာ လုပ်ထားတဲ့ ပေါက်စီလေးတွေက အရမ်းလှတယ်လို့ ဒေါ်လေးကျန်း ထင်တယ်။ ဒါပေမယ့် အန်တီကျန်း အိမ်က မှန်က ကွဲနေတော့ ဒေါ်လေးကျန်း မျက်နှာကို သေသေချာချာ မမြင်ရဘူး။ ဒေါ်လေးကျန်းကို ပုံဆွဲပေးပါလား၊ ဒေါ်လေးကျန်း အခု ဘယ်လိုပုံစံ ဖြစ်နေလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်လို့။"

ကျန်းနျန်သည် နင်ရှို့အနေဖြင့် အခြားတိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများကို များများစားစား မြင်ဖူးမည်မဟုတ်သလို စိတ်ကူးပုံဖော်နိုင်စွမ်းလည်း အကန့်အသတ်ရှိနိုင်သည်ဟု တွေးမိသောကြောင့် ၎င်းတို့ကို ထည့်သွင်းပြောဆိုရန် ရှောင်ကြဉ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် လူပုံတူဆွဲခြင်းက နင်ရှို့တွင် ပုံဆွဲခြင်းနှင့်ပတ်သက်သည့် အခြေခံကောင်းများ ရှိ၊ မရှိကို ပိုသိသာစေမည်ဟု သူမ ခံစားမိခြင်းဖြစ်သည်။

နင်ချန့်က နင်ရှို့၏လက်မောင်းကို လှုပ်ခါကာ ပြောလိုက်သည်။"မမ၊ ဒေါ်လေးကျန်းအတွက် တစ်ပုံလောက် ဆွဲပေးလိုက်ပါ။"

ကျန်းနျန်က အတည်ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ထျန်မိုင်လည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ရှို့အာ၊ ဒေါ်လေးကျန်းက ဆွဲခိုင်းနေတာပဲ၊ ဆွဲပေးလိုက်ပါ။"

နင်ရှို့သည် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ကျန်းနျန်ကို မော့ကြည့်သည်။ သူမသည် အလိုအလျောက်ပင် အကြည့်ချင်းဆုံမိခြင်းကို ရှောင်လွှဲလိုသော်လည်း ကျန်းနျန်က ပြောလိုက်သည်။ "ဒေါ်လေးကျန်း ဒီမှာပဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေပေးမယ်၊ ဘယ်မှမသွားဘူးနော်။"

ကျန်းနျန်၏အသံမှာ ညင်သာပြီး စိတ်အေးချမ်းစေသည်။ နင်ရှို့သည် နောက်ဆုံးတွင် သူမကို ကြည့်ရဲသွားသည်။ အသက်ရှူသံများ မြန်နေသော်လည်း နင်ရှို့သည် ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာသွင်ပြင်များကို သေချာကြည့်ရှုနေပြီး အကြည့်ချင်း တိုက်ရိုက်ဆုံခြင်းကိုမူ ရှောင်နေဆဲဖြစ်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူမ ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး ဘောပင်ကိုကိုင်ကာ တစ်ဖက်သို့လှည့်၍ ပုံစတင်ဆွဲတော့သည်။

နင်ရှို့သည် လူအများ၏အကြည့်အောက်တွင် ရှိနေရသည်ကို မနှစ်သက်သလို သူတစ်ပါး၏ အာရုံစိုက်မှုကိုလည်း ကြောက်ရွံ့ပြီး သူမကိုယ်သူမ လုံခြုံသည်ဟု ထင်ရသည့် ထောင့်လေးတစ်ခုတွင်သာ ပုန်းအောင်းနေလိုခြင်းကို ကျန်းနျန် သိရှိသည်။ နင်ချန့်နှင့် ထျန်မိုင်တို့သည်လည်း ဤအခြေအနေကို နေသားကျနေပြီဖြစ်သဖြင့် သူမ တိတ်ဆိတ်စွာ ပုံဆွဲနေစဉ် ဘေးမှ ဝိုင်းအုံကြည့်မနေကြပေ။

ခဏအကြာတွင် နင်ရှို့သည် ကျန်းနျန်ကို တစ်ချက်တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေပြီး သူမ၏မျက်ဝန်းများမှာလည်း ကြင်နာမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ နင်ရှို့သည် အပြန်ပြန်အလှန်လှန် အကြိမ်အနည်းငယ် ကြည့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းနျန်၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့်ကြည့်ရဲလာသည်။ သူမ ပုံဆွဲခြင်းမှာ နာရီဝက်ခန့် ကြာမြင့်သွားပြီးနောက် မှတ်စုစာအုပ်အား ကျန်းနျန်ထံသို့ ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်ဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ကျန်းနျန်က မှတ်စုစာအုပ်ကို ယူကြည့်လိုက်သောအခါ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။

နင်ရှို့၏ ပုံဆွဲလက်ရာမှာ အပြင်ကလူနှင့် အတိအကျကြီး တူမနေသော်လည်း ကျန်းနျန်၏ ထူးခြားသည့် သွင်ပြင်များကို ဖမ်းဆုပ်နိုင်ရုံတင်မကဘဲ ပိုပေါ်လွင်အောင်ပင် ဆွဲထားနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ၏ ပုံဆွဲစွမ်းရည်မှာ တကယ့်ကို အထင်ကြီးစရာပင် ဖြစ်သည်။ ထျန်မိုင်က ပုံကို လှမ်းကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အိုးးး ဒါက ညည်းနဲ့ တကယ့်ကို တူတာပဲ။"

နင်ချန့်ကလည်း ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ထပ်၍ပြောဆိုခဲ့သည်။ "သမီးအစ်မက ပုံဆွဲအရမ်းကောင်းတာ။"

ကျန်းနျန် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ နင်ရှို့သည် သူမ၏ အဆုံးအဖြတ်ကို စောင့်နေသကဲ့သို့ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ခေါင်းငုံ့နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါ တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ၊ ဒေါ်လေးကျန်း အရမ်းကြိုက်တယ်။"

နင်ရှို့၏ တင်းမာနေသော ပခုံးလေးများ အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသည်ကို သူမ သတိထားမိလိုက်သည်။

ကျန်းနျန်က ထျန်မိုင်ကို ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မထျန်၊ ရှို့အာမှာ ဒီဘက်မှာ ပါရမီရှိတာပဲ။ အစ်မအနေနဲ့ သမီးကို ဒီထက်မက တိုးတက်အောင် လုပ်ပေးသင့်သလို သမီးရဲ့ အစွမ်းအစတွေကို ဖော်ထုတ်ပေးသင့်တယ်။ အစ်မသမီး အရွယ်ရောက်လာလို့ ဒီပညာကို ကျွမ်းကျင်သွားရင် ဒါဟာ သူမအတွက် ဂုဏ်ယူစရာဖြစ်သလို အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလည်း ဖြစ်လာနိုင်တယ်။"

ထျန်မိုင်မှာ မှင်တက်သွားခဲ့သည်။ "ဘာ... ပုံဆွဲတာက အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်လို့ ရတယ် ဟုတ်လား။"

ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "တကယ်လို့ ရှို့အာသာ သူမရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ဆက်ပြီး ဖွံ့ဖြိုးအောင် လုပ်မယ်ဆိုရင် ဒါဟာ သူမဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံးသော အဖိုးတန်အရာ ဖြစ်လာမှာပါ။"

သူမသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဗီရိုထဲမှ ပန်းထိုးဒီဇိုင်းပုံတစ်ပုံကို ယူကာ စားပွဲပေါ်တွင် ဖြန့်ပြလိုက်ပြီး ထျန်မိုင်ကို ပြောခဲ့သည်။ "ဒီဒီဇိုင်းပုံကို ဆွဲတဲ့သူဟာလည်း ဒီပညာရပ်နဲ့ပဲ ပိုက်ဆံရှာတာပါ။ ရှို့အာရဲ့ ပုံဆွဲစွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် အရွယ်ရောက်လာတဲ့အခါ ဒီနယ်ပယ်မှာ ပါဝင်ပတ်သက်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ယုံကြည်တယ်။"

ထျန်မိုင်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ ဒီဇိုင်းပုံကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဖခင်နှင့် သားဖြစ်သူ၏ ပုံတူလေးဖြစ်သည်။ သူမသည် နင်ရှို့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ နင်ရှို့သည်လည်း အားတက်သရောဖြင့် ဒီဇိုင်းပုံကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထျန်မိုင်၏ မျက်ဝန်းများမှာ နွေးထွေးစိုစွတ်လာပြီး ကျန်းနျန်ကို ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ရှို့အာသာ ဒါနဲ့ အသက်မွေးနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ ညည်းကို သူမရဲ့ မွေးစားအမေအဖြစ် သတ်မှတ်ခိုင်းပြီး ညည်းအိုမင်းတဲ့အထိ ပြုစုစောင့်ရှောက်ခိုင်းရမှာပဲ။"

ကျန်းနျန် - ....

ဤမျှအထိ ကျေးဇူးတင်ရန် မလိုအပ်ပါပေ။

ထျန်မိုင်တို့ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းနျန် မှတ်စုစာအုပ်ကို ပြန်ကြည့်ခဲ့သည်။ နင်ရှို့ အရွယ်နည်းနည်း ရလာသောအခါ ကောမိန်၏ အကူအညီဖြင့် နင်ရှို့အား ဒီဇိုင်းပုံဆွဲသည့် လောကထဲသို့ မိတ်ဆက်ပေးချင်မိသည်။ တစ်နေ့တွင် နင်ရှို့သည် ဤနယ်ပယ်တွင် ကြီးကျယ်သော အောင်မြင်မှုများ ရရှိနိုင်ကောင်း ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ထိုနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ကျန်းနျန်သည် မိမိကိုယ်တိုင်အတွက် ရိုးရှင်းသော ဟင်းတစ်ပွဲ ချက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ ဟဲယွဲ့၏ သမီး ဖန်ရှက သူမကို နေ့လယ်စာစားရန် လာဖိတ်ခဲ့သည်။ သူမ တုံ့ဆိုင်းနေတုန်းမှာပင် ဟဲယွဲ့ ကိုယ်တိုင် ရောက်လာပြီး သူမကို ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

ဟဲယွဲ့က နေ့လယ်စာအတွက် ဟင်းတစ်ခွက် ပိုချက်ထားသည်။ ဗိုလ်ကြီးဖန် ပြန်ရောက်လာသောအခါ ကျန်းနျန်ကို တွေ့သဖြင့် တောင်းပန်လိုက်သည်။"မကြာသေးခင်က အလုပ်တွေ အရမ်းများနေလို့ စိုက်ခင်းကို ရေမလောင်းပေးနိုင်ခဲ့ဘူး၊ တောင်းပန်ပါတယ်။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ရပါတယ်။"

လူတိုင်းတွင် ကိုယ်စီတာဝန်များ ရှိကြခြင်းကြောင့် သူမ အနည်းငယ် နေရခက်သွားသည်။

ကျန်းနျန် အများကြီး တွေးနေမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဟဲယွဲ့က ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "လောင်ဖန်က တကယ့်ကို အလုပ်များနေတာ။ တစ်ခါတလေဆို နေ့လယ်စာ စားဖို့တောင် အိမ်ပြန်မလာနိုင်ဘူး။"

ယင်းကို ကျန်းနျန် သိရှိသည်။ ဗိုလ်ကြီးဖန် ပြန်လာတတ်သည်ကို သတိထားမိလေ့ရှိသော်လည်း လွန်ခဲ့သည့် လဝက်အတွင်း သူ ပြန်လာခြင်းမှာ တကယ်ပင် နည်းပါးသွားခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် အဆိုပါအကြောင်းကို အများကြီး မတွေးမိသော်လည်း ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး၏ ရှင်းပြချက်များနှင့် အထူးတလည် နေ့လယ်စာ ဖိတ်ကျွေးခြင်းများကြောင့် သူမ အနည်းငယ် အားနာမိသွားခြင်းဖြစ်သည်။

နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက်တွင် ဖန်ရှနှင့် ဖန်ကောတို့ ကျောင်းပြန်သွားကြသလို ဗိုလ်ကြီးဖန်လည်း သူ၏တာဝန်များဆီသို့ အမြန်ပြန်သွားသည်။ ဟဲယွဲ့က ပန်းကန်များ ဆေးပြီးနောက် ကျန်းနျန်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ ကိုယ်ပိုင်စိုက်ခင်းဆီ သွားကြစို့။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက သွားကြည့်တော့ ငါတို့တွေရဲ့ စိုက်ခင်းတွေမှာ ပေါင်းမြက်တွေ အရမ်းပေါနေပြီ။ အဲဒါတွေကို ရှင်းမှဖြစ်မယ်၊ မဟုတ်ရင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ကောင်းကောင်း ကြီးထွားမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ကျန်းနျန် - "အဝတ်အစား သွားလဲလိုက်ဦးမယ်။"

သူမသည် ဖာထေးထားသည့် အင်္ကျီအစား အညိုနုရောင် ရှပ်အင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီကို လဲဝတ်လိုက်ပြီး ပေါက်ပြားလေးတစ်ခုကို ကိုင်ကာ ဟဲယွဲ့နှင့်အတူ စိုက်ခင်းဆီသို့ သွားခဲ့သည်။

လုယွီ ထွက်သွားကတည်းက ကျန်းနျန်သည် စိုက်ခင်းဆီသို့ မရောက်ဖြစ်သည်မှာ လဝက်ခန့် ရှိပြီဖြစ်သည်။

သူတို့ ကန်တင်းကို ဖြတ်ကျော်လာသောအခါ စစ်စိမ်းရောင် ယူနီဖောင်းဝတ် စစ်သားများ စခန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ယွမ်မြို့က စစ်ခရိုင်မှာ ကြီးမားပြီး စနစ်ကျကာ ကျယ်ဝန်းလှသည်။ ကျောင်းမှာ စိုက်ခင်းနှင့် မဝေးလှသလို ဆရာများကိုလည်း စစ်တပ်ထဲမှ အထူးတလည် ခေါ်ယူထားခြင်းဖြစ်သည်။

ဟဲယွဲ့၏ စိုက်ခင်းမှာ ကျန်းနျန်၏ စိုက်ခင်းနှင့် နှစ်ကွက်ခန့် ဝေးကွာသည်။ ဟဲယွဲ့၏ စိုက်ခင်းနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ ဟဲယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ "ဟေး ဟိုမှာ နိုင်ငံရေးမှူးကု မဟုတ်လား။"

ကျန်းနျန် မှင်တက်သွားပြီး မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ ရာသီဥတုက ပူပြင်းနေပြီး ကုရှစ်ကျိုးမှာ အဖြူရောင် ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ထားကာ သူ၏သန်မာသည့် လက်မောင်းများ ပေါ်အောင် လက်ကို လိပ်တင်ထားသည်။ သူသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းကို စနစ်တကျ ရေလောင်းရန် ရေပုံးနှစ်ပုံးကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ဟဲယွဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူးလုက မထွက်ခင်မှာ အားလုံးကို အဆင်ပြေအောင် စီစဉ်သွားတာပဲ၊ နင် ဘာမှ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး။ ငါ့ယောက်ျား လောင်ဖန်ကို ကြည့်ပါဦး၊ ယောက်ျားချင်း အတူတူပဲကို ဘယ်လောက်တောင် ကွာလိုက်လဲ။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်မ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။"

ဟဲယွဲ့ - "သွားလေ။"

ကျန်းနျန် စိုက်ခင်းအစပ်သို့ ပြေးသွားသောအခါ ကုရှစ်ကျိုးနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့သွားခဲ့သည်။ ထိုအမျိုးသားသည် သူမကို ထိုနေရာတွင် တွေ့ရသဖြင့် အနည်းငယ် အံ့သြသွားပုံရသည်။

သူက အရပ်ရှည်သဖြင့် ကျန်းနျန်သည် ပြုံးလျက် မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။"နိုင်ငံရေးမှူးကု၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ကုရှစ်ကျိုး၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဒီနေ့ ချန်ယောင် အလုပ်များနေလို့ ကျွန်တော် လာလောင်းပေးတာပါ။"

ကျန်းနျန် အားနာမိသော်လည်း အများကြီးတော့ ထပ်မပြောတော့ပေ။ လုယွီ ပြန်လာသောအခါ သူတို့ကို ကျေးဇူးတင်သည့်အနေဖြင့် ကောင်းကောင်းလေး တစ်နပ် ချက်ကျွေးမည်ဟုသာ စိတ်ထဲက တွေးထားလိုက်သည်။

***

Book List