BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၇၀</h2>

ဟင်းချက်ပြီးနောက် လုယွီ ပြန်လာပြီး ကျန်းနျန်ကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။ "ထမင်းစားဖို့ အချိန်တန်ပြီ။"

"အင်း။"

ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ ပခုံးပေါ်သို့ လက်တင်ထားပြီး သူ၏အပေါ်တွင် မေးတင်ကာ ပျင်းရိစွာ မှီထားသည်။ သူမ ခေါင်းစောင်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မေးစေ့မှ မုတ်ဆိတ်တိုလေးများကို တွေ့သဖြင့် လက်ဖြင့် ကလိထိုးကြည့်ရာ လက်ချောင်းလေးများ ယားကျိကျိ ဖြစ်သွားသည်။ သူမ ရယ်မောလျက်ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် မုတ်ဆိတ်ရိတ်ဖို့ လိုနေပြီ။"

လုယွီ၏ ရယ်သံထွက်လာခဲ့သည်။ "ထမင်းစားပြီးရင် ရိတ်လိုက်ပါ့မယ်။"

သူသည် ကျန်းနျန်ကို စားပွဲဆီသို့ ပွေ့ချီသွားပြီး ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို သူမအနားသို့ တိုးပေးခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်မှာ ခေါက်ဆွဲ တစ်ပန်းကန်ဖြင့် ဗိုက်ပြည့်သွားသော်လည်း လုယွီက သုံးပန်းကန် စားလိုက်သည်။ ပန်းကန်များ ဆေးပြီးနောက် သူသည် ရေချိုးခန်းထဲတွင် မုတ်ဆိတ်ရိတ်သည်။ သူ ပြန်ထွက်လာသောအခါ သူမ သိကျွမ်းခဲ့သော အေးစက်တည်ကြည်သည့် လုယွီအဖြစ် ပြန်လည်ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ ကျန်းနျန်ကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။ "ထပ်အိပ်လိုက်ဦး။ ကိုယ် တပ်ရင်းကို ခဏသွားရမယ်၊ ညနေကြမှ ပြန်လာခဲ့မယ်နော်။"

ကျန်းနျန်က ယားကျိကျိ ဖြစ်နေသဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အင်း။"

လုယွီ ပြန်ရောက်လာကတည်းက သူသည် သူမကို နေရာအနှံ့သို့ ပွေ့ချီသွားပြီး အရာရာကို ဂရုစိုက်ပေးနေသဖြင့် သူမကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားစရာ မလိုသလောက် ဖြစ်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူက သူမကို ကုတင်ပေါ်တွင် ပြန်ချပေးပြီး စောင်ပါးပါးလေး ခြုံပေးကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

နေ့လယ်ပိုင်းတွေ ဟဲယွဲ့ လာလည်သည်။ ကျန်းနျန်မှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက် အိပ်ပျော်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ ထလိုက်သောအခါ ကိုယ်လက်အနည်းငယ် နာကျင်နေသည်။ အဝတ်အစားသစ်လဲပြီးနောက် ဟဲယွဲ့နှင့် တွေ့ရန် ထွက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်၏ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ဆံပင်များကို မြင်သောအခါ ဟဲယွဲ့က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။"နေ့လယ်ခင်း တရေးအိပ်နေတာလား။"

ကျန်းနျန်က အနေရခက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ အခုလေးတင် နိုးတာပါ။"

ကျန်းနျန်၏ ဟနေသော အင်္ကျီကော်လာတွင် အမှတ်အသားတစ်ခု ရှိနေသည်ကို ဟဲယွဲ့ သတိပြုမိသွားသည်။ သူမသည် ကလေးနှစ်ယောက်မိခင် ဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားသည်။ တပ်ရင်းမှူးလု ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်သလို အိမ်မှာလည်း လှပသော ဇနီးသည်ရှိနေသဖြင့် မည်သည့်အမျိုးသားမဆို သူမကို နီးနီးကပ်ကပ် ထားချင်မည်မှာ လူတိုင်း သိကြသည့် ကိစ္စပင်ဖြစ်သည်။

ဟဲယွဲ့က စကားလမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်သည်။ "ငါ့အမေက ပြောတယ်၊ မနက်ဖြန် ရွာက ငါးကန်ကို ရေစစ်တော့မယ်တဲ့။ နင် လိုက်မလား။ ငါးသွားဝယ်လို့ရတယ်၊ အသားငါးအရောင်းဆိုင်ထက် ပိုသက်သာတယ်။"

ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က ရှု့ယန်၊ ဖန့်မိန်တို့နှင့်အတူ ငါးဖမ်းထွက်ခဲ့သည်ကို ကျန်းနျန် သတိရသွားပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။"လိုက်မယ်လေ။"

ထို့နောက် ဟဲယွဲ့က နင်ရှို့ကို သွားကြည့်ရန် ပြောသည်။ ကျန်းနျန်က သူမနှင့်အတူ လိုက်သွားရန် တံခါးပိတ်လိုက်သည်။ ဟဲယွဲ့က သူမကို တားလိုက်ပြီး အနေရခက်စွာဖြင့် အကြံပြုခဲ့သည်။ "နင် အင်္ကျီကော်လာ ကြယ်သီးတပ်လိုက်ဦး။"

ကျန်းနျန် - ???

သူမ အိမ်ထဲ ပြန်ဝင်ပြီး မှန်ကြည့်လိုက်သောအခါ လည်ပင်းတွင် အညိုအမည်းကွက်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းနျန် - ....

သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို ဖိစေ့ထားပြီး ထိုအမှတ်အသားကို ဖုံးကွယ်ရန် အင်္ကျီကော်လာကို အဆုံးအထိ တပ်လိုက်သည်။ လုယွီသည် ဤနေရာကို အတိအကျသိပြီး တမင်လုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်မည်ဟု သူမ တွေးမိသည်။

ဟဲယွဲ့၏ အကြည့်ကို ပြန်စဉ်းစားမိပြီး ကျန်းနျန် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမ မျက်နှာကို ခပ်ဖွဖွပုတ်ပြီး ဟဲယွဲ့ရှိရာ အပြင်သို့ ထွက်လာလိုက်သည်။ ဟဲယွဲ့၏ မျက်နှာမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် နင်ရှို့ကို ကြည့်ရန် ထျန်မိုင်၏ အိမ်သို့ သွားကြသည်။

မနေ့ကတည်းက ထျန်မိုင်သည် နင်ရှို့ကို စောင့်ကြည့်နေခြင်းဖြစ်သည်။ အိမ်တွင် အဘွားကြီးမရှိတော့သဖြင့် နင်ရှို့မှာ အခြေအနေ ပိုကောင်းလာပြီး ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်ကာ နင်ချန့်နှင့် စကားပြောနေသည်။ ကျန်းနျန်နှင့် ဟဲယွဲ့ ရောက်လာသောအခါ နင်ရှို့သည် ခေါင်းငုံ့ထားသော်လည်း ဘာမှမပြောသလို ပုန်းလည်း ပုန်းမနေတော့ပေ။

ရာသီဥတု ပူပြင်းသဖြင့် ကလေးများမှာ လက်တိုဝတ်ထားကြရာ သူတို့၏ လက်မောင်းများတွင် အဆိတ်ခံထားရသည့် အမှတ်အသားများ ပြည့်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ဟဲယွဲ့ ဒေါသထွက်သွားသည်။ "အဲဒီအဘွားကြီးက တကယ့်ကို ယုတ်မာတာပဲ။"

ကျန်းနျန်လည်း သဘောတူမိသည်။ ထိုအဘွားကြီးသည် မိခင် သို့မဟုတ် အဘွားတစ်ဦး ဖြစ်ရန် မထိုက်တန်ပေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးနင်က သူမကို ပြန်ပို့လိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး မဟုတ်ပါက နင်ရှို့၏ ခုန်ချရန် ကြိုးပမ်းမှုမျိုးမှာ ထပ်မံ၍ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ပြီး ကာကွယ်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ထျန်မိုင်၏အိမ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် အသားငါးအရောင်းဆိုင်သို့ သွားသည်။ လုယွီ ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်၍ ယနေ့ညအတွက် ဟင်းအပိုများ ချက်ရန် စီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ သူ မရှိသည့် ရက်ပေါင်း ၂၀ အတွင်း ပိန်သွားသဖြင့် သူမက သူ့ကို အားရှိအောင် ပြုစုချင်နေသည်။

ဟဲယွဲ့သည် ကျန်းနျန်နှင့်အတူ လိုက်ပါလာပြီး ကျန်းနျန်က အသားတစ်ပိဿာနှင့် နံရိုးအချို့ ဝယ်ယူကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေးသို့ ဆက်သွားသည်။ ဟဲယွဲ့ မေးလိုက်သည်။ "ဧည့်သည် ဖိတ်ထားလို့လား။"

ကျန်းနျန် ခဏစဉ်းစားလိုက်သည်။ "နိုင်ငံရေးမှူးကုနဲ့ ဗိုလ်ကြီးချန်တို့ကို ထမင်းဖိတ်ကျွေးမလားလို့ပါ။ လုယွီ မရှိတုန်းက သူတို့က ရေလောင်း၊ ပေါင်းမြက်ရှင်းတာတွေ ကူညီပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ ဧည့်ခံရမှာပေါ့။"

ဟဲယွဲ့က သဘောတူလိုက်သည်။ "မှန်တာပေါ့။"

သူတို့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေးမှ ထွက်လာပြီး စစ်တပ်စခန်းဂိတ်ဝသို့ ရောက်သောအခါ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ကို စည်းနှောင်ထားကာ ပခုံးတွင် အိတ်ငယ်တစ်လုံး လွယ်ထားသည့် သတ်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျန်းနျန်သည် သူမကို ရင်းနှီးသလို ခံစားရသော်လည်း မည်သူမှန်း မမှတ်မိခင်မှာပင် ဟဲယွဲ့က သူမကို တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါ လော့ရှောင်ယွဲ့ရဲ့ အမေလေ။"

လော့ရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏ဖခင်ထက် မိခင်နှင့် ပိုတူခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် ကျန်းနျန်နှင့် ဟဲယွဲ့တို့ကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ ဟဲယွဲ့က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "သူ ဘာလို့ ဒီကို ထပ်လာပြန်တာလဲ မသိဘူး။"

စခန်းထဲ ဝင်လာသောအခါ ကျန်းနျန် မေးလိုက်သည်။ "သူမ ခဏခဏ လာတတ်လို့လား။"

ဟဲယွဲ့ - "ဟုတ်တယ်၊ တစ်လကို အနည်းဆုံး လေးခါလောက် လာတတ်တယ်။ သမီးကို လွမ်းလို့ လာတွေ့တာလို့ ပြောပေမယ့် လူတိုင်းကတော့ သူက လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့နဲ့ ကွမ်လုတို့ကို ဒုက္ခပေးချင်လို့ လာတာမှန်း သိကြတယ်။ သူလာတိုင်း လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့က လက်မှတ်ထိုးပေးမှ ဝင်လို့ရတာ၊ အခုနောက်ပိုင်း အကြိမ်ကြိမ် ပြဿနာဖြစ်ပြီးတော့ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့က လော့ရှောင်ယွဲ့ကိုပဲ အပြင်ထွက်တွေ့ခိုင်းတော့တယ်။"

ကျန်းနျန်သည် လော့ရှောင်ယွဲ့မှာ သူမ မြင်ရသကဲ့သို့ ရိုးရှင်းသူ မဟုတ်နိုင်ဟု သံသယဝင်လာခဲ့သည်။

ဟဲယွဲ့ ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "ငါ ဒီမှာ နေတာ ၇ နှစ်ရှိပြီ။ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့ရဲ့ ဇနီးဟောင်းနဲ့ လေးနှစ်လောက် အိမ်နီးချင်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ သူမက တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့လူ။ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့က တခြားစစ်သည်မိသားစုဝင် အမျိုးသမီးတွေနဲ့ စကားပြောရင် သူ့ယောက်ျားကို ဖြားယောင်းနေတယ်လို့ စွပ်စွဲတတ်တာကြောင့် လူတိုင်းက သူ့ကို ရှောင်ကြတာ။"

ယင်းမှာ သံသယလွန်ကဲပြီး ပိုင်စိုးပိုင်နင်းနိုင်လွန်းခြင်းဖြစ်ကာ လော့ချန်ယိကို မည်သည့်အမျိုးသမီးနှင့်မျှ မပတ်သက်စေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူတို့၏ အိမ်ထောင်ရေး ပြိုကွဲသွားခြင်း ဖြစ်မည်။

ဟဲယွဲ့ - "သူတို့နှစ်ယောက် ကွဲပြီးတော့ ကလေးက လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့ဆီမှာ ကျန်ခဲ့တယ်။ တစ်နှစ်အကြာမှာ တစ်ယောက်ယောက်က ကွမ်လုကို လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တာ။"

ထိုသို့ ပြောရင်း ဟဲယွဲ့က လှောင်ပြုံးလေး ပြုံးလိုက်သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလော့ကတော့ အမျိုးသမီးတွေနဲ့ ပတ်သက်ရင် တော်တော် ကံကောင်းတာပဲ။ သူက အသက် ၃၀ ကျော်နေပြီ ဖြစ်ပေမယ့် အသက် ၂၀ အစောပိုင်းပဲ ရှိသေးတဲ့ ကွမ်လုကို လက်ထပ်နိုင်ခဲ့တာလေ။ ကွမ်လုအတွက်က ဒါ ပထမဆုံး အိမ်ထောင်ရေးပဲ။"

ကျန်းနျန်က ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။

နွားအိုမြက်နုစားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဤမြက်နုလေးမှာ အိမ်တွင် လုံးဝ ပျော်ရွှင်နေပုံ မရပေ။

အပြန်လမ်းတွင် ကျန်းနျန်သည် ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးဖြင့် ပြေးလာသော လော့ရှောင်ယွဲ့နှင့် ဆုံခဲ့သည်။ လော့ရှောင်ယွဲ့သည် ကျန်းနျန်နှင့် ဟဲယွဲ့တို့ကို မြင်သောအခါ ချိုသာစွာ ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ "ဒေါ်လေးကျန်း၊ ဒေါ်လေးဟဲ"

ဟဲယွဲ့ နောက်လိုက်သည်။ "အမေ့ဆီ သွားမလို့လား။"

လော့ရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာမှာ ခေတ္တမျှ တောင့်တင်းသွားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"

မိသားစုတိုက်တန်း၏ လှေကားရင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းနျန်သည် ယွဲ့ချောင်၊ ကွမ်လုတို့နှင့် ဆုံခဲ့သည်။ ယွဲ့ချောင်မှာ တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် ကွမ်လုနှင့် တစ်ခုခုကို စကားပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ရှိနေသည်။ ယွဲ့ချောင်သည် ကျန်းနျန်နှင့် ဟဲယွဲ့တို့ကို မြင်သောအခါ လက်လှမ်းပြခဲ့သည်။ "အစ်မကျန်း၊ အစ်မဟဲ၊ ဒီမှာ ခဏလာထိုင်ကြပါဦး။"

ယွဲ့ချောင်မှာ အလွန်ပင် ဖော်ရွေသူဖြစ်သဖြင့် ကျန်းနျန်အနေဖြင့် သူမ၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကို ငြင်းဆိုရန် ခက်ခဲနေသည်။ သူမ၏ ပစ္စည်းများကို အိမ်ထဲတွင် ထားခဲ့ပြီးနောက် ဟဲယွဲ့နှင့်အတူ ယွဲ့ချောင်၏ အိမ်သို့ သွားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ကျန်းနျန်အနေဖြင့် ကွမ်လုနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် အတူထိုင်ရခြင်းဖြစ်သည်။ ကွမ်လုသည် ခြေထောက်ချိတ်ထိုင်လျက် ကြွေပန်းကန်လုံးလေးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ပန်းကန်လုံးထဲမှ ရေပူကို မှုတ်နေသည်။ သူမ၏ ပုံစံမှာ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းရိပ်သန်းနေသလို ပညာတတ်ဆန်သော အငွေ့အသက်များ ရှိနေသဖြင့် လော့ချန်ယိ၏ ဇနီးဟောင်းနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားလှသည်။

ကျန်းနျန်အနေဖြင့် ကွမ်လုကဲ့သို့ ရုပ်ရည်နှင့် ပင်ကိုယ်စရိုက်ရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အဘယ်ကြောင့် သင့်တော်သော ခင်ပွန်းကောင်းကို မရှာဘဲ ကလေးတစ်ယောက်နှင့် အိမ်ထောင်ကွဲဖြစ်သူ လော့ချန်ယိကို လက်ထပ်ခဲ့သည်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေမိသည်။

သူမ၏ အကြည့်မှာ တည့်တိုးဆန်လွန်းလှသည်။ ကွမ်လုသည် ဝန်လေးစွာဖြင့် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ကျန်းနျန်၏ အကြည့်နှင့် ဆုံသွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်က အသာအယာ ပြုံးပြလိုက်ရာ ကွမ်လုမှာ အငိုက်မိသွားသည်။ သူမက ခဏမျှ ပြန်ပြုံးပြပြီးမှ ခေါင်းပြန်ငုံ့ကာ ရေသောက်နေဟန် ဆောင်လျက် ကျန်းနျန်၊ ဟဲယွဲ့တို့နှင့် စကားပြောခြင်းကို ရှောင်ရှားနေသည်။

ကွမ်လုသည် လူအများနှင့် အများကြီး မပတ်သက်ချင်ပုံရသည်။

ယွဲ့ချောင်က ကျန်းနျန်နှင့် ဟဲယွဲ့တို့အတွက် ရေပူငှဲ့ပေးသည်။ ယွဲ့ချောင်၏ စကားများအရ သူမနှင့် ကွမ်လုမှာ တစ်ရပ်ကွက်တည်းတွင် ကြီးပြင်းလာကြပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက သိကျွမ်းခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်ဟု သိလိုက်ရသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ စစ်တပ်၏ တပ်ရင်းတစ်ခုတည်းရှိ စစ်သည်မိသားစုဝင်များ ဖြစ်လာကြသလို ပို၍ တိုက်ဆိုင်သည်မှာ အိမ်နီးချင်းများပါ ဖြစ်လာကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဟဲယွဲ့ နောက်ပြောင်လိုက်သည်။ "နင်တို့နှစ်ယောက်ကတော့ တကယ့်ကို ရေစက်ပါပဲ။"

ကျန်းနျန်သည် ခဏမျှ ထိုင်ပြီးမှ ပြန်လာခဲ့သည်။ မီးဖိုချောင်တွင် လက်ဆေးပြီး ညစာပြင်ဆင်နေစဉ် နေဝင်ချိန်၌ လုယွီ ပြန်ရောက်လာသည်။ ကျန်းနျန်၏ ဝက်သားနီချက်မှာ ကျက်ခါစဖြစ်၍ ဟင်းနံ့မှာ အခန်းတွင်း ပြည့်နှက်နေပြီး ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အိမ်နီးချင်းများထံသို့ ပျံ့လွင့်သွားကာ အပေါ်ထပ်အောက်ထပ်မှ လူများကို ဗိုက်ဆာစေသည်။

လုယွီသည် သူ၏ စစ်ယူနီဖောင်းကို ချိတ်တွင် ချိတ်လိုက်ပြီး အေပရွန် ဝတ်ထားသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်သည်။ သူမ ဝတ်ထားသည့် အေပရွန်မှာ သူ မကြာသေးမီက ဝယ်ပေးထားသည့် အပွလေးဖြစ်ပြီး ခါးတွင်လည်း အလွန်မတင်းကျပ်ပေ။ သူသည် သူမအနားသို့ လျှောက်သွားကာ အနောက်မှ ဖက်ထားရင်း သူမ၏ နားရွက်ဖျားကို နမ်းကာ မေးခဲ့သည်။ "ဘာချက်နေတာလဲ။"

ကျန်းနျန် မျက်နှာလေး အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီး ခေါင်းစောင်းလျက် ပြောလိုက်သည်။"ထမင်းရယ်၊ ဝက်သားနီချက်နဲ့ ဂေါ်ဖီထုပ်၊ ပြီးတော့ စွပ်ပြုတ်တစ်ခွက်။"

"အိုး။"

ကျန်းနျန်သည် ယောင်းမကို မလိုက်ပြီး လုယွီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ သူမ၏ အင်္ကျီကော်လာကို ကိုင်ပြီး မေးလိုက်သည်။"ရှင် ဒါကို တမင်လုပ်တာ မဟုတ်လား။"

လုယွီက အက်ရှရှအသံဖြင့် ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ကိုယ် တမင်လုပ်တာ။"

ကျန်းနျန် - ....

ကျန်းနျန်သည် ယောင်းမကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ လုယွီ၏ အနားမှ ရုန်းထွက်ပြီး သူ့ကို ထမင်းဝိုင်းပြင်ခိုင်းလိုက်သည်။ ထမင်းစားနေစဉ် လုယွီက ပြောခဲ့သည်။ "သန်ဘက်ခါကြရင် ကုရှစ်ကျိုးနဲ့ ချန်ယောင်တို့ ကိုယ်တို့အိမ်မှာ ထမင်းလာစားလိမ့်မယ်။"

ကျန်းနျန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။" သူမ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန်ကြရင် ကျွန်မ အစ်မဟဲနဲ့အတူ ဘေးရွာကို ငါးသွားဖမ်းမလို့။ နေ့လယ်စာ စားချိန်အထိ ပြန်မရောက်ရင် ရှင် ကန်‌တင်းမှာပဲ သွားစားလိုက်နော်။"

လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

နောက်တစ်နေ့တွင် ကျန်းနျန် အိပ်ပျော်သွားသည်။ ဟဲယွဲ့က တံခါးကို အတင်းခေါက်သဖြင့် သူမ အမြန်ထပြီး တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်ရာ ဟဲယွဲ့က ခါးထောက်လျက် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ "နေတောင် ထွက်နေပြီ၊ နင် ဘာလို့ အိပ်နေသေးတာလဲ။"

ကျန်းနျန် - ....

သူမ အနေရခက်စွာဖြင့် ဆံပင်များကို လက်ဖြင့် သပ်တင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မနေ့ညက အိပ်လို့မပျော်လို့ပါ။"

ဟဲယွဲ့က အခြေအနေကို သိနေသော်လည်း အပြင်ထုတ်မပြောပေ။ သူမက ကျန်းနျန်ကို နောက်ပြောင်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မြန်မြန် ပြင်ဆင်တော့။ ငါတို့တွေက ငါ့အမေတို့ရွာကို ငါးသွားဖမ်းမှာဆိုတော့ နောက်ကျရင် ငါးတွေ မကျန်တော့ဘဲ နေဦးမယ်။"

ကျန်းနျန် - "ဟုတ်ပြီ။"

သူမ ပြင်ဆင်ပြီးသောအခါ အိုးထဲတွင် လုယွီ ပြင်ဆင်ပေးထားသည့် မနက်စာကို တွေ့လိုပ်ရသည်။ သူမ အနည်းငယ် စားလိုက်ပြီးနောက် ခြင်းတောင်းကို လွယ်ကာ ဟဲယွဲ့နှင့်အတူ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ လှေကားရင်းတွင် စျေးမှပြန်ရောက်ကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ သယ်လာသည့် ယွဲ့ချောင်၊ ကွမ်လုတို့နှင့် ဆုံခဲ့သည်။

ယွဲ့ချောင်သည် ကျန်းနျန်နှင့် ဟဲယွဲ့တို့ကို မြင်သောအခါ နှုတ်ဆက်ပြီး ဟဲယွဲ့ကို မေးခဲ့သည်။ "အစ်မ ဘယ်သွားမလို့လဲ။"

ဟဲယွဲ့ - "ငါတို့တွေ ငါ့အမေရွာကို ငါးသွားဖမ်းမလို့လေ။"

သူမ ခေတ္တရပ်ပြီး ကွမ်လုကို လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "လိုက်ချင်လား။"

ဟဲယွဲ့မှာ ယဉ်ကျေးမှုအရ မေးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အမြင်တွင် ကွမ်လုမှာ သူတို့နှင့် တစ်တန်းတည်း မဟုတ်ပေ။ တွေ့တိုင်းလည်း ကွမ်လုမှာ ခေါင်းငုံ့ပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ထွက်သွားလေ့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယွဲ့ချောင် ပြောလိုက်သည်။ "လိုက်မယ်လေ၊ ဒီမှာ ခဏစောင့်နော်။ ကျွန်မ ကွမ်လုနဲ့အတူ ခြင်းတောင်း သွားယူလိုက်ဦးမယ်။" သူမသည် ထိုသို့ ပြောပြီး ကွမ်လုကို ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် စင်္ကြံတွင် ခဏမျှ စောင့်နေကြသည်။ ယွဲ့ချောင်နှင့် ကွမ်လုတို့ ခြင်းတောင်းများ လွယ်လျက် ထွက်လာကြသည်။ သူတို့ လေးဦးသည် စစ်တပ်ဝင်း၏ အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။ ဘေးရွာသည် အတော်လေး ဝေးကွာလှသဖြင့် ခြေကျင်လျှောက်လျှင် မိနစ်လေးဆယ်ကျော် ကြာမြင့်ပေသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ယွဲ့ချောင်နှင့် ဟဲယွဲ့တို့ကသာ အဓိက စကားပြောဆိုလာကြပြီး ကျန်းနျန်ကမူ တစ်ခါတရံမှသာ စကားထောက်ပေးကာ ကွမ်လုမှာမူ ဟိုတစ်ခွန်း ဒီတစ်ခွန်းဖြင့်သာ နှုတ်ဆိတ်နေတတ်သည်။

သူတို့တစ်သိုက် ကျေးရွာပိုင် ငါးကန်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် တပ်ဖွဲ့ဝင်များနှင့် ပညာတတ်လူငယ် အများအပြားမှာ ငါးကန်ထဲ၌ ငါးဖမ်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဟဲယွဲ့က ကျန်းနျန်ကို ဆွဲကာ ပြောလိုက်သည်။"မြန်မြန်လုပ်၊ နောက်ကျသွားရင် ငါးတွေ ကုန်သွားလိမ့်မယ်။"

ယွဲ့ချောင်သည် စခန်းထဲမှာပင် ကြီးပြင်းလာသူဖြစ်၍ ငါးဖမ်းသည့် အတွေ့အကြုံ သိပ်မရှိသလို ကွမ်လုမှာမူ ပို၍ပင် နုနယ်သေးသည်။ သူတို့သည် ဟဲယွဲ့နှင့် ကျန်းနျန်၏ နောက်မှနေ၍ ငါးကန်ထဲသို့ ဆင်းသွားကြသည်။ ငါးကန်အောက်ခြေရှိ ရွှံ့နွံများမှာ ချော်နေသဖြင့် ကွမ်လုတစ်ယောက် ချော်လဲမလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန် အချိန်မီ လှမ်းဆွဲလိုက်သဖြင့်သာ တော်တော့သည်။ ကွမ်လုက ကျန်းနျန်ကို ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုး ပြောခဲ့သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ရပါတယ်၊ ကျွန်မလည်း ပထမဆုံးအကြိမ် ငါးကန်ထဲ ဆင်းတုန်းက ချော်လဲမလို ဖြစ်ခဲ့တာပဲ။"

ကျန်းနျန်၏ အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကွမ်လု၏ မျက်ဝန်းထဲမှ စိမ်းကားမှုများမှာ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ခေါင်းငုံ့ပြီး ဟဲယွဲ့၏ နောက်မှနေ၍ ငါးဖမ်းနည်းကို စိတ်ပါလက်ပါ လိုက်လံသင်ယူသည်။ ဟဲယွဲ့က ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျန်းနျန်မှာ ကျွမ်းကျင်စွာ ငါးဖမ်းနေသည်ကို တွေ့ပြီး အံ့သြတကြီးဖြင့် မေးမြန်းခဲ့သည်။ "အိုး... ကျန်းနျန်၊ နင်က ငါးဖမ်းတာကို ဒီလောက် ကျွမ်းတာလား။"

ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "အရင်က ယောက်မတွေနဲ့ ငါးဖမ်းထွက်ဖူးလို့ပါ၊ သူတို့ သင်ပေးထားတာလေ။"

ဟဲယွဲ့ ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါကိုတော့ ငါ တကယ် မမျှော်လင့်ထားဘူး။"

ယွဲ့ချောင်ကမူ ငါးကို အတင်းလိုက်ဖမ်းရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် အော်ဟစ်နေသည်။ "ဘာလို့ မမိရတာလဲ၊ လွတ်သွားပြန်ပြီ။"

ခဏအကြာတွင် ကွမ်းလုသည် ငါးအစား ရွှံ့များကိုသာ ဆွဲမိနေပြန်သည်။ ကျန်းနျန်က သူမအနားသို့ သွားပြီး ငါးဘယ်လိုဖမ်းရမည်ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် သင်ပေးလိုက်သည်။ ကွမ်လုသည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ကျန်းနျန် သင်ပေးသည့်အတိုင်း လိုက်နာလုပ်ဆောင်ရာ နောက်ဆုံးတွင် ငါးတစ်ကောင်ကို အောင်မြင်စွာ ဖမ်းမိသွားသည်။ သို့သော် သူမ ကျောပေါ်ရှိ ခြင်းတောင်းထဲသို့ ထည့်ရန် ကြိုးစားစဉ် ငါးက လက်ထဲမှ ချော်ထွက်သွားသည်။ ယင်းကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန်က ငုံ့ပြီး ငါးကို ဖမ်းပေးကာ ကွမ်လု၏ ခြင်းတောင်းထဲသို့ စနစ်တကျ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ကွမ်လုက ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

သူမ ပြုံးလိုက်သည့်အခါ မျက်ခုံးနှင့် မျက်ဝန်းများတွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အလှတရားတို့ ပေါ်လွင်နေသဖြင့် ငယ်စဉ်ကတည်းက အဆင့်မြင့်သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့မှန်း သိသာလှသည်။ ကျန်းနျန် ပို၍ပင် သိချင်စိတ် ပြင်းပြလာမိသည်။ ကွမ်လုကဲ့သို့သော မိန်းကလေးမျိုးက ဘယ်လိုအကြောင်းကြောင့် လော့ချန်ယိကို လက်ထပ်ခဲ့ရသနည်းဟုလည်း တွေးနေမိပြန်သည်။

Book List