Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(၃၅၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကံကြမ္မာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လေးရက်ကြာပြီးနောက်…</p> <p>ဆယ်လပိုင်း ဆယ့်လေးရက်နေ့ ညနေခင်းတွင် ရသေ့ကြီး၊ ရှောင်လုံနှင့် နှင်းပန်းတို့ သုံးယောက် လီရှန်းမြို့သို့ ရောက်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p>ကွေ့ယန်မြို့မှ အော်မေ့တောင်သို့ ခုနှစ်ရက်ခန့် သွားရမည်ဟု ရသေ့ကြီးက ပြောခဲ့သော်လည်း လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ ခရီးဆက်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် လေးရက်တည်းဖြင့် လီရှန်းမြို့သို့ ရောက်လာနိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ ခရီးသွားနှုန်းက အနည်းငယ်ပိုမြန်သွားသော်လည်း မသိသာခဲ့ပေ။</p> <p>အကြောင်းမှာ ခရီးလမ်းတစ်လျှောက်တွင် တခြားလူများကလည်း မြန်မြန်ခရီးသွားနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လပြည့်နေအမီ အိမ်ပြန်နေသော ဒေသခံများ၊ လပြည့်နေ့အမီ ဦးတည်ရာအရောက် သွားနေသော ခရီးသွားများ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရှောင်လုံတို့သည်လည်း အများနည်းတူ ခပ်မြန်မြန် ခရီးသွားခဲ့ကြသဖြင့် မမြင်ရသော မျက်လုံးများက သတိပြုမိသွားမည်ကို မစိုးရိမ်ရတော့ပေ။</p> <p>လီရှန်းမြို့သို့ ရောက်လာကတည်းက ရသေ့ကြီး၏ အမူအရာက အလွန်လေးနက်နေပြီး ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။ စကားလည်း သိပ်မပြောတော့ဘဲ တစ်ယောက်တည်းသာ နေခဲ့သည်။</p> <p>နှင်းပန်းလည်း လီရှန်းမြို့သို့ ရောက်လာကတည်းက သူမ၏ မျက်နှာက မလန်းဆန်းဘဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p>ရှောင်လုံတစ်ယောက်သာ ပေါ့ပါးသွက်လက်နေပြီး တက်ကြွနေခဲ့သည်။</p> <p>လီရှန်းမြို့ ညနေခင်းက ထူးထူးခြားခြား သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေ၏။ မြို့ခံများက လမ်းများ အိမ်များ သစ်ပင်များတွင် ရောင်စုံမီးပုံးအိမ်များ ချိတ်ဆွဲအလှဆင်နေကြသည်။ ကလေးများက လမ်းပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးလွှားဆော့ကစားနေကြသည်။ တချို့လူများကတော့ လှည့်လည်သွားလာ၍ လျှောက်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဆိုင်ကြီးဆိုင်ငယ်များနှင့် လမ်းဘေးဆိုင်လေးများနှင့် စည်ကားနေ၏။ လူများစွာကလည်း သွားလာကြည့်ရှုနေကြသည်။ တချို့က ဝယ်ယူနေကြသည်။</p> <p>ဆိုင်တိုင်းလိုလိုတွင် ရောင်စုံစက္ကူမီးပုံးများ ရောင်းနေကြသည်။ တချို့ဆိုင်များတွင် မီးပုံးများသာမက မီးကြာပန်းများကိုပါ ရောင်းနေသည်။ မီးပုံးများနှင့် မီးကြာပန်းများက ပုံစံအမျိုးမျိုးနှင့် အလွန်လှသည်။ တချို့ဆိုင်များတွင်တော့ အလှအပသုံးအ​ဆောင်များလည်း ရောင်းနေကြသည်။</p> <p>အစားသောက်များ ရောင်းသော ဆိုင်အမျိုးမျိုးလည်း ရှိလေ၏။</p> <p>“မီးပုံးတွေ အများကြီးပဲ”</p> <p>“အိမ်း…၊ မနက်ဖြန်က ဆယ်လပိုင်း၊ ဆယ့်ငါးရက်၊ လပြည့်နေ့၊ နတ်ဘုရားပူဇော်ပွဲတော်ရှိတယ်လေကွယ်။ ဒါကြောင့် အိမ်တိုင်း မိသားစုတိုင်းက ကြိုတင်ပြင်ဆင်နေကြတာ။ နတ်ဘုရားပူဇော်ပွဲတော်က အရေးကြီးတဲ့ ပွဲတော်မို့ လပြည့်နေ့အမီ အိမ်ပြန်ရောက်အောင် ခရီးအမြန်နှင်သူတွေ ရှိနေတာပေါ့”</p> <p>“ဪ…၊ ဒါကြောင့် ခရီးအမြန်နှင်နေကြတာကိုး။ နတ်ဘုရားပူဇော်ပွဲတော်ဆိုတာက ဘာလုပ်တဲ့ ပွဲတော်လဲ ဘိုးဘိုး”</p> <p>ရှောင်လုံ၏ တစ်သက်တွင် ရိုးရာပွဲတော်ဟူ၍ နှစ်ကူးပွဲတော်နှင့် နဂါးလှေပွဲတော်ကိုသာ ဟုတ်တိပတ်တိ ကြုံဖူးသည်။ ကျန်မည်သည့်ပွဲတော်ကိုမှ မကြုံဖူးပေ။ ငယ်စဉ်က နယ်ခြား၌ နေခဲ့သည့်တစ်လျှောက်တွင် အဘွားလော့ထော်က နှစ်ကူးပွဲတော်ကို လုပ်ပေးတတ်သည်။ နဂါးလှေပွဲတော်ကိုတော့ ငှက်ကျွန်းမှ ထွက်လာပြီး အရူးသမားတော်ကို လိုက်ရှာကြရင်းက ပီးကင်းမြို့တော် ရွှေငါးစားတော်ဆက်သို့ ရောက်ခဲ့စဉ်က ကြုံခဲ့နွှဲခဲ့ရဖူးသည်။</p> <p>ကျန်နှစ်များတစ်လျှောက်တွင် အရိပ်မဲ့ကျွန်းပေါ်၌ လေ့ကျင့်ရင်းဖြင့် အချိန်ကုန်ခဲ့ရသည်။ မည်သည့် နှစ်မှန်း၊ မည်သည့် လမှန်း မသိခဲ့ရသလို လူသူလည်း မရှိသောကြောင့် အရိပ်မဲ့ကျွန်းသခင်က မည်သည့်ပွဲတော်မှ မလုပ်ခဲ့ပေ။</p> <p>“အိမ်း…၊ နတ်ဘုရားပူဇော်ပွဲတော်က နတ်ဘုရားတွေကို ပူဇော်ပြီး ဆုတောင်းတဲ့ ပွဲတော်ပါ။ မိသားစုဝင်တွေ ပြန်စုဆုံပြီး စုစုစည်းစည်း ညီညီညွတ်ညွတ်နဲ့ နတ်ဘုရားတွေကို အတူတူ ပူဇော်ဆုတောင်းကြတဲ့ ပွဲတော်ပါ”</p> <p>ရှောင်လုံက မျက်ခုံးတွန့်ပြီး စဉ်းစားလိုက်သည်။</p> <p>‘မနက်ဖြန် လပြည့်ညမှာ ဒီလို ပွဲတော်ရှိတာဆိုတော့ လူတိုင်း ပွဲတော်ကို အာရုံရောက်နေကြမှာပဲ။ ငါတို့ လှုပ်ရှားဖို့ အခွင့်ရေးကောင်းတစ်ခု ရနိုင်တယ်…’</p> <p>ရှောင်လုံက သူ့အတွေးကို ရသေ့ကြီးအား လျှို့ဝှက်အသံဖြင့် ပြောပြသည်။</p> <p>~~ဘိုးဘိုး အော်မေ့တောင်ကို မနက်ဖြန်ည အရောက်သွားပြီး လှုပ်ရှားရအောင်~~</p> <p>~~မနက်ဖြန်ညလား~~</p> <p>~~ဟုတ်ကဲ့။ မနက်ဖြန်ညမှာ နတ်ဘုရားပူဇော်ပွဲတော်ရှိတာဆိုတော့ လူတွေက ပွဲတော်ကို အာရုံစိုက်နေကြမှာပဲ။ သားတို့ လှုပ်ရှားဖို့ အခွင့်ရေးကောင်း ဖြစ်လိမ့်မယ်~~</p> <p>သူတို့သုံးယောက် အော်မေ့တောင်ကို ချဉ်းကပ်ဖို့က မခက်ပေ။ လူကယ်ပြီးနောက် ပြန်ထွက်ခွာလျှင်သာ ခက်ခဲနိုင်သည်။</p> <p>~~အိမ်း…၊ ကောင်းသားပဲ။ ဒါဆို မနက်ဖြန်ညမှာ လှုပ်ရှားကြတာပေါ့။ ဒီတစ်ည ဒီမြို့မှာ တည်းခိုပြီး မနက်စောစော အော်မေ့တောင်ကို သွားလိုက်ကြမယ်~~</p> <p>~~ဟုတ်ကဲ့ ဘိုးဘိုး~~</p> <p>ထို့နောက် ညအိပ်တည်းခိုရန် တည်းခိုခန်း ရှာလိုက်ကြသည်။</p> <p>နံပါတ်တစ်တည်းခိုခန်း…။</p> <p>ရသေ့ကြီးက ထိုတည်းခိုခန်းရှေ့သို့ရောက်လျှင် ခြေလှမ်းတုံ့ကနဲ ရပ်သွားသည်။ နှင်းပန်းလည်း အတူတူပင်။ သူမ၏ ခြေလှမ်းများ တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>“ဒီတည်းခိုခန်းက ကောင်းတယ် ဘိုးဘိုး။ အစားသောက်တွေ တော်တော်ကောင်းမယ့်ပုံပဲ။ အနံ့ရရုံနဲ့ သွားရည်တောင် ကျတယ်။  ဒီမှာ တည်းကြရအောင်။ ဟီးဟီး…”</p> <p>ရှောင်လုံကတော့ လေထဲ အနံ့ခံရင်း နံပါတ်တစ်တည်းခိုခန်းတွင် တည်းရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။</p> <p>ရသေ့ကြီးနှင့် နှင်းပန်းက မကန့်ကွက်ကြဘဲ လေးပင်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>နံပါတ်တစ်တည်းခိုခန်းက လွန်ခဲ့သော ဆယ့်ငါးနှစ်ကထက် များစွာ ပိုကြီးကျယ်ခမ်းနားနေခဲ့သည်။</p> <p>ရသေ့ကြီးက ခါတိုင်းကဲ့သို့ ရှောင်လုံနှင့် နှစ်ယောက်တစ်ခန်း မယူဘဲ တစ်ယောက်တည်း တစ်ခန်းယူရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။</p> <p>နှင်းပန်းကလည်း သူမ တစ်ယောက်တည်းတစ်ခန်း ယူခဲ့သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ရှောင်လုံလည်း တစ်ယောက်ခန်းတစ်ခန်း ယူလိုက်ရတော့သည်။</p> <p>‘ဘိုးဘိုးနဲ့ မမက ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ။ စိတ်မပျော်သလိုပဲ…’</p> <p>ရှောင်လုံက သူ့ဘိုးဘိုးနှင့် သူ့မမ စိတ်မပျော်ဖြစ်နေသည်ကို ခံစားမိနေသည်။ သို့သော် မမေးခဲ့ပါ။ သူ့ဘိုးဘိုးနှင့် သူ့မမက မပြောပြသောကြောင့် သူကလည်း တမင် မမေးဘဲ နေလိုက်သည်။</p> <p>ရသေ့ကြီးနှင့် နှင်းပန်းက သူတို့အခန်းထဲ ဝင်သွားပြီးနောက် တံခါးပိတ်ထားလိုက်ကြသည်။</p> <p>‘မမနဲ့ ဘိုးဘိုးက တစ်ခုခု ဖြစ်နေကြတယ်…’</p> <p>ရှောင်လုံလည်း မတတ်သာဘဲ သူ့အခန်းထဲဝင်ပြီး နားလိုက်သည်။</p> <p>“ဝါး…၊ ရှုခင်းက တကယ်လှတာပဲ”</p> <p>ပြတင်းပေါက်မှ လှမ်းကြည့်လိုက်လျှင် မြစ်နှစ်စင်း ပေါင်းဆုံပြီး မြစ်တစ်စင်းတည်းအဖြစ် စီးဆင်းသွားသည့် မြစ်ဆုံမြင်ကွင်းက ထူးထူးခြားခြား လှပနေခဲ့သည်။ မြစ်ပြင်ကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်လာသော ဆောင်းဦးလေနုအေးကလည်း ရေငွေ့ရနံ့နှင့်အတူ နှာသီးဖျားကို အေးအေးသက်သက်နှင့် ကလူကျီစယ်နေခဲ့သည်။</p> <p>“ဒီတည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်က နေရာရွေးတာ တကယ်တော်တယ်”</p> <p>ရှောင်လုံက တစ်ယောက်တည်း တီးတိုးရေရွတ်နေရင်းက ရုတ်တရက် သူ့မမအခန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်က အပြုံးလည်း ပျောက်သွားသည်။ သူ့မမထံမှ အလွန်ဝမ်းနည်းနေသော ခံစားချက်ကို ခံစားမိလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>‘မမက ဘာလို့ ဝမ်းနည်းနေတာလဲ…’</p> <p>နှင်းပန်းကလည်း အခန်းပြတင်းပေါက်တွင်ရပ်လျက် မြစ်ဆုံမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျက်ရည်များ ရစ်ဝဲနေခဲ့ပြီး မြစ်ဆုံမြင်ကွင်းကလည်း ဝေဝါးနေခဲ့သည်။ သူမ၏ စိတ်က လွန်ခဲ့သော ဆယ့်ငါးနှစ်ခန့်က ဤတည်းခိုခန်းတွင် သူမ၏ အဘွားနှင့် လာရောတည်းခိုခဲ့သည့် မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်သတိရကာ မြင်ယောင်နေခဲ့သည်။</p> <p>‘ဘွားဘွား…၊ ဘွားဘွားရေ…’</p> <p>လီရှန်းမြို့ထဲ မြေးအဘွားနှစ်ယောက် လျှောက်လည်ခဲ့သည်များ၊ နံပတ်တစ်တည်းခိုခန်း၌ တည်းခိုခဲ့သည်များ၊ မြစ်ဆုံမြင်ကွင်းကို ပြတင်းပေါက်မှ ယခုကဲ့သို့ပင် မြေးအဘွားနှစ်ယောက် အတူကြည့်ခဲ့ကြသည်များ၊ မြစ်ထဲ လှေအပျော်စီးခဲ့သည်များ၊ လှေစီးရင်း သူမဘွားဘွား နားထောင်ချင်သည့်  ‘တောတောင်ရေမြေ’တေးသံကို ကျောက်စိမ်းပလွေဖြင့် တီးမှုတ်ခဲ့သည်များကို တရိပ်ရိပ်နှင့် ပြန်မြင်ယောင်နေခဲ့သည်။</p> <p>သူများအတွက် သူမအဘွားက ကြောက်စရာကောင်းသော အကြည်းတန်အရုပ်ဆိုးလှသော အဆိပ်ကဝေမကြီး ဖြစ်သော်လည်း သူမအတွက်ကား အချစ်ရဆုံးသော အတွယ်တာရဆုံးသော အကြင်နာဆုံးသော တစ်ဦးတည်းသော ဆွေမျိုးရင်းချာ ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဘွားဘွား…၊ အဟင့် အဟင့်…”</p> <p>နှင်းပန်းက တီးတိုးရေရွတ်ရင်း အသံထွက်၍ ငိုနေမိတော့သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ မျက်ရည်များက ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးဆင်းနေခဲ့သည်။ ရှောင်ယွဲ့အသွင် ရုပ်ဖျက်ထားသော်လည်း နှင်းပန်းအသွင်ကို မဖုံးဖိနိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p>ရသေ့ကြီးလည်း အခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူ့အတွေးများကလည်း ဤနံပါတ်တစ်တည်းခိုခန်းတွင် တည်းခိုခဲ့သည့် အတိတ်နှင့်အတူ ရှောင်ပိုင်ချွမ်းနှင့် ရှန်းမေတို့၏ ပုံရိပ်များကို မြင်ယောင်နေခဲ့သည်။</p> <p>‘ရှောင်ပိုင်ချွမ်း…၊ ရှန်းမေ…။ ဒါက ကံကြမ္မာပဲလား။ ကံကြမ္မာက တစ်ပတ်လည်လာတာလား…’</p> <p>ရသေ့ကြီး၏ အိုမင်းနေသော မျက်လုံးများက မှေးမှိန်ဝေဝါးနေပြီး မျက်ရည်စတို့ဖြင့် စိုစွတ်နေ၏။ ရှောင်လုံကို အခုချိန်ထိ သူ့မိဘနှစ်ပါးအကြောင်းကို မပြောပြရသေးပေ။ မနက်ဖြန်ဆိုလျှင် အော်မေ့တောင်ကို ရောက်ပေတော့မည်။ မပြောပြ၍ မဖြစ်တော့ပေ။ ပြောပြရပေတော့မည်။ မည်သို့ စပြောရမှန်း မသိအောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p>ရှောင်လုံက သူ့မမနှင့် သူ့ဘိုးဘိုးတို့၏ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် စိတ်ပင်ပန်းမှုကို ခံစားမိနေသဖြင့် သူလည်း မပျော်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘဲ ရုတ်တရက်ကြီး ဝမ်းနည်းလာခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ခုသော ခံစားချက်တစ်ခုက သူ့နှလုံးအိမ်ထဲတွင် တလှပ်လှပ်နှင့် လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။</p> <p>“ဟူး…”</p> <p>ရှောင်လုံက သက်ပြင်းရှိုက်ရင်း မြစ်ဆုံမြင်ကွင်းကိုသာ အဓိပ္ပါယ်မဲ့ ငေးကြည့်နေမိခဲ့သည်။</p> <p>ထိုစဉ် နှင်းပန်းက အခန်းထဲမှ ထွက်သွားလေ၏။</p> <p>‘မမ…’</p> <p>ရှောင်လုံလည်း အခန်းထဲမှ ထွက်၍ သူ့မမနောက်မှ လိုက်သွားလိုက်သည်။</p> <p>နှင်းပန်းက ရှောင်လုံလိုက်လာမှန်း သိပုံမရဘဲ တွေဝေငေးငိုင်လျက် တည်းခိုခန်းမှ ထွက်ကာ မြစ်ကမ်းဘက်သို့ ထွက်သွားသည်။</p> <p>မြစ်ကမ်းသို့ ရောက်လျှင် အပျော်စီးလှေငယ်များထားသည့်နေရာတွင် အကြာကြီးရပ်လျက် တွေဝေငေးငိုင်နေခဲ့သည်။ မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း မျက်ရည်များနှင့် ပြည့်နေလေ၏။</p> <p>ထို့နောက် နှင်းပန်းက လှေငယ်တစ်စင်းထဲ ဆင်းသွားပြီး လှေကြိုးကို ဖြေကာ လှော်ထွက်သွားသည်။</p> <p>သူမက ပကတိ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မသိဘဲ အတွေးမှတ်ဉာဏ်ထဲ နစ်မျောလျက် စိတ်၏ စေ့ဆော်မှုအတိုင်းသာ လိုက်လုပ်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ လှော်ပေါ်တွင် ရှောင်လုံ တက်လိုက်လာသည်ကို မသိဘဲ လှေကိုသာ လှော်နေခဲ့သည်။</p> <p>ရှောင်လုံကလည်း သူ့မမ၏ စိတ်ခံစားချက်ကို မနှောက်ယှက်ဘဲ တိတ်တဆိတ်သာ လိုက်စောင့်ရှောက်ပေးနေလိုက်သည်။</p> <p>မြစ်ပြင်သို့ရောက်လျှင် နှင်းပန်းက လှေကို ဆက်မလှော်တော့ဘဲ မြစ်ကြောင်းအတိုင်းသာ မျောထားလိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ အသိစိတ်က ပကတိပတ်ဝန်းကျင်နှင့် အဆက်ပြတ်နေပုံရသော်လည်း ထိုနေရာကိုတော့ သိနေသည်။ ထိုနေရာက တစ်ချိန်က သူမ၏ ဘွားဘွားနှင့်အတူ လှေမျောစီးခဲ့သော နေရာဖြစ်သည်။</p> <p>နှင်းပန်း ကျောက်စိမ်းပလွေကို ထုတ်ပြီး တောတောင်ရေမြေဟူသော တေးသံကို စတင် တီးမှုလေ၏။</p> <p>တောတောင်ရေမြေ…။ ထိုတေးသံက သူမဘွားဘွား အလွန်နှစ်သက်သော တေးသံဖြစ်သည်လေ။</p> <p>“ ♪… ♪… ♪… ”</p> <p>သာယာငြိမ့်ညောင်းသော တေးသံက ညနေခင်း လေပြေနှင့်အတူ မြစ်ယံ၌ လွင့်ပျံသွားလေ၏။</p> <p>ရှောင်လုံက သူမမကို ကြည့်၍ တေးသံကို နားထောင်နေလိုက်သည်။ ပလွေသံက ရှောင်လုံ၏ စိတ်အစဉ်ကို သာယာအေးချမ်းသော တော၊ တောင်၊ ရေ၊ မြေ၊ သဘာဝအလှတရားတစ်ခုထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>နှင်းပန်း၏ စိတ်အစဉ်ကလည်း သူမ၏ ပလွေသံစဉ်ထဲ နစ်မျောဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ လောကမာယာတေးကဗျာ သံစဉ်သိုင်းကို မလေ့ကျင့်သည်မှာ အချိန်ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယခုလို စိတ်အခြေနေက အတိတ်မှတ်ဉာဏ်များနှင့် လွှမ်းခြုံနစ်မျောနေချိန်တွင် သံစဉ်သိုင်းကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားတီးမှုတ်နိုင်နေသည်။ သူမ၏ အတွင်းအားတိုးတက်သန့်စင်လာမှုနှင့် သိုင်းနှလုံးသားရင့်သန်လာမှုတို့နှင့်ပါ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ပလွေသံက သူမ အရင်က တီးမှုတ်နိုင်ခဲ့ဖူးသမျှထက် ပိုထူးခြားအားကောင်းနေတော့သည်။ </p> <p>“ ♪…♪…♪…♪…”</p> <p>နှင်းပန်း၏ စိတ်အစဉ်က တေးသံစဉ်၏ ခေါ်ဆောင်မှုထဲ ရောက်သွားပြီး အတိတ်မှတ်ဉာဏ်ပုံရိပ်များနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ တစ်ချိန်က သူမအဘွားနှင့်အတူ လှေစီးခဲ့သည့် ပုံရိပ်များနှင့် ခံစားချက်များက အစစ်မှန်ကဲ့သို့ ထင်ဟပ်လာတော့သည်။</p> <p>နှင်းပန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန်နူးညံ့သန့်စင်သော အပြုံးလေး ပေါ်နေခဲ့သည်။ မည်သည့်အပူအပင်မှ မရှိသော ကလေးမလေးတစ်ယောက်၏ အပြုံးမျိုး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာက ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် သံယောဇဉ်ကြားထဲ ရှင်သန်ဖူးပွင့်နေသော ပန်းကလေးတစ်ပွင့်သဖွယ် သန့်ရှင်းသိမ်မွေ့နေခဲ့သည်။</p> <p>နှင်းပန်းမှာ လွန်ခဲ့သော ဆယ့်ငါးနှစ်ကျော်ကာလ ကလေးမလေးတစ်ယောက်၏ သန့်စင်သော မှတ်ဉာဏ်ကို ခံစားရင်း နစ်မျောပျော်ဝင်နေလေ၏။</p> <p>ရှောင်လုံလည်း ထို့အတူပင်။ သူ၏ အလှပဆုံး အပျော်ရွှင်ဆုံး အတိတ်မှတ်ဉာဏ်ထဲ ပျော်ဝင်နစ်မျောနေခဲ့သည်။ အဘွားလော့ထော်ကို မြင်ယောင်နေခဲ့သည်။ အဘွားလော့ထော် ပြောပြသော ပုံပြင်များကို နားထောင်ခဲ့ရသော ညများကို အမှတ်ရနေခဲ့သည်။ လုံထွေ၏ ကျောကုန်းပေါ်တွင် အိပ်ရင်း သူ့မမ သိုင်းလေ့ကျင့်နေသည်ကို ကြည့်ခဲ့သော အတိတ်မြင်ကွင်းများကို မြင်ယောင်နေခဲ့သည်။</p> <p>ပလွေတေးသံက သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကိုအတိတ်က အလှပဆုံး အသန့်ရှင်းဆုံး အဖြူစင်ဆုံး အပျော်ရွှင်ဆုံး မှတ်ဉာဏ်ပုံရိပ်များထဲ ဆွဲခေါ်နစ်မျောနေစေခဲ့သည်။</p> <p>အချိန်တချို့ကြာပြီးနောက် ပလွေသံက တဖြည်းဖြည်း တိုးတိတ်သွားပြီး တေးသံလည်း ပြီးဆုံးသွားသည်။</p> <p>နှစ်ယောက်လုံးလည်း တဖြည်းဖြည်းမျက်လုံးပွင့်လာကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများက ကြည်လင်နေ၏။ အေးချမ်းနေ၏။ နူးညံ့သိမ့်မွေ့နေ၏။ စိတ်ရောကိုယ်ရော အေးချမ်းလျက် မည်သည့်အပူပင်မှ မရှိနေခဲ့ပေ။</p> <p>“မမ…”</p> <p>“မောင်လေး…”</p> <p>နှင်းပန်းမှာ ပကတိပတ်ဝန်းကျင်ကို ပြန်အာရုံစိုက်နိုင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ ခံစားဝမ်းနည်းနေခဲ့ရသော ခံစားမှုများနှင့် အတိတ်မှတ်ဉာဏ်ထဲ နစ်မျောမှုများက ပလွေတေးသံနှင့်အတူ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။</p> <p>“မမတို့ လှေစီးနေကြာလား…”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ မမ…၊ မမနောက်ကို ကျွန်တော် လိုက်လာတာ”</p> <p>နှင်းပန်းလည်း သူမ၏ ခုနက အခြေနေကို ပြန်မှတ်မိသွားသည်။ သူမက ပကတိပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိမပြုမိနိုင်သည်အထိ အတိတ်မှတ်ဉာဏ်ထဲ နစ်မျောမိခဲ့သည်ကို ပြန်သတိထားမိသွားသည်။</p> <p>နှင်းပန်းက ရှောင်လုံကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။</p> <p>“မမမှာ အရမ်းချစ်ရတဲ့ ဘွားဘွားတစ်ယောက် ရှိခဲ့တယ်။ ဘွားဘွား မမကို အရမ်းချစ်တယ်။ အရမ်းလည်း ဂရုစိုက်တယ်”</p> <p>နှင်းပန်းက ပြောရင်း ကောင်းကင်ပေါ်သို့ မော့ကြည့်သည်။</p> <p>အနောက်ဘက် ကောင်းကင်ယံ၌ ညနေခင်းဆည်းဆာရောင်က နီစွေးစွေးနှင့် ဝမ်းနည်းလွမ်းဆွေးဖွယ် မှိုင်းညို့နေလေ၏။</p> <p>သို့သော် နှင်းပန်း၏ မျက်လုံးများက ကြည်လင်နေပြီး ချစ်ခြင်းတရားတို့ဖြင့် ပြည့်လျှံရွှမ်းစိုနေခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန်လှပသန့်စင်သော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p>“မမရဲ့ ဘွားဘွား အရမ်းလှပြီး အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းမှာပဲ”</p> <p>နှင်းပန်းက ကြည်နူးစွာ ပြုံး၍ ခေါင်းကလေးကို သွက်လက်စွာ ညိတ်ပြသည်။</p> <p>“ဟုတ်တယ်။ ဘွားဘွားက အရမ်းလှပြီး အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းတယ်။ တစ်လောကလုံးက အဘွားအိုတွေထဲမှာ အလှဆုံးနဲ့ ချစ်စရာအကောင်းဆုံးပဲ”</p> <p>ရှောင်လုံကလည်း ပြုံး၍ နားထောင်နေခဲ့သည်။</p> <p>“လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ့်ငါးနှစ်လောက်က မမနဲ့ မမရဲ့ဘွားဘွားက အခုလိုပဲ လှေကလေးစီးခဲ့ကြတယ်။ မမကို တောတောင်ရေမြေ တေးသံ တီးမှုတ်ခိုင်းတယ်။ ဘွားဘွားက တောတောင်ရေမြေသံစဉ်ကို အရမ်းသဘောကျတယ်။ လောကမာယာတေးကဗျာထဲမှာ ဘွားဘွားက ဒီတေးသံကို အကြိုက်ဆုံးပဲ”</p> <p>နှင်းပန်း ဆက်၍ သူမ၏ အဘွားနှင့် သူမတို့ သိုင်းလောကထဲ ပျော်ရွှင်စွာ လျှောက်သွားခဲ့ပုံများ လည်ပတ်ခဲ့ပုံများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြောပြသည်။</p> <p>ထိုသို့ပြောပြနေစဉ်အတွင်း နှင်းပန်းမှာ ရယ်လည်း ရယ်သည်။ ပြုံးလည်းပြုံးသည်။ ပျော်လည်း ပျော်နေခဲ့သည်။</p> <p>ရှောင်လုံက သူ့မမ ပြောပြသမျှကို နားထောင်ရင်း သူ့မမ ပြုံးလျှင် လိုက်ပြုံးမိသည်။ သူ့မမ ရယ်လျှင် လိုက်ရယ်မိသည်။ သူ့မမ ပျော်လျှင် သူလည်း ပျော်နေခဲ့သည်။ သူ့မမနှင့် စိတ်ချင်းဆက်လျက် တစ်ထပ်တည်း လိုက်ခံစားနေခဲ့သည်။</p> <p>စကားတပြောပြောနှင့် လာခဲ့ကြရာ လှေကလေးက ရေစီးအတိုင်း မျောပါလာပြီး မြစ်ကမ်းဘေးက ကျောက်တောင်ထွင်း လီရှန်းဗုဒ္ဓဆင်းတုကြီးရှေ့နားသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>“ဝါး… ရုပ်တုကြီးက အကြီးကြီးပါလား”</p> <p>မြစ်ကမ်းဘေး ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ထုဆစ်ပုံဖော်ထားသော လီရှန်းဗုဒ္ဓဆင်းတုကြီးကို ကြည့်ပြီး ရှောင်လုံမှာ အံ့ဩနေလေ၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင်  ဗုဒ္ဓဆင်းတုကြီးကို အနီးကပ် တက်ကြည့်ချင်သည့် စိတ်ကလည်း စေ့ဆော်လာခဲ့သည်။</p> <p>“တက်ကြည့်ကြရအောင်”</p> <p>နှင်းပန်းရော ရှောင်လုံရော ပြိုင်တူ ပြောလိုက်မိကြသည်။</p> <p>“ဟီးဟီး…”</p> <p>“ခစ်ခစ်…”</p> <p>နှစ်ယောက်သား သူတို့စကား တိုက်ဆိုင်နေ၍ ရယ်လိုက်မိကြသည်။</p> <p>နှင်းပန်းက သူမအဘွားနှင့်တုန်းက ထိုဗုဒ္ဓကျောက်ဆင်းတုကြီးကို တက်မကြည့်ခဲ့ရသည်ကို မှတ်မိသွားသေးသည်။ သို့သော် သူမက ထိုလီရှန်းဗုဒ္ဓကျောက်ဆင်းတုကြီးသို့ ချယ်ရီဂိုဏ်း၏ လျှို့ဝှက်လှုပ်ရှားမှု တာဝန်ဖြင့် အကြိမ်များစွာ ရောက်လာခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>ရှောင်လုံက လှေငယ်ကို ကမ်းသို့ ကပ်နိုင်အောင် လှော်နေသည်။</p> <p>နှင်းပန်းကလည်း ကူ၍ ထိန်းပေးသည်။</p> <p>လှေ ကမ်းကပ်သွားသည်နှင့် လှေကြိုးအမြန်ချည်ပြီး ကမ်းပေါ် တက်လိုက်ကြသည်။</p> <p>“ဝါး…၊ အနီးကပ်ကြည့်လေ ကြီးလေပဲနော် မမ”</p> <p>“အင်း…၊ ဟုတ်တယ်”</p> <p>“ဒီမှာတော့ မီးပုံးတွေ မပြင်ဆင်ထားဘူး”</p> <p>လီးရှန်းတစ်မြို့လုံး မီးပုံးများ ပြင်ဆင်ချိတ်ထားသော်လည်း ဤလီရှန်းဗုဒ္ဓကျောက်ဆင်းတုတွင်တော့ မီးပုံးများ အထူးတလည် မပြင်ဆင်ထားပါ။ ပုံမှန် ထွန်းညှိနေကျဖြစ်သည့် မီးပုံးတချို့သာ ရှိသည်။</p> <p>“နတ်ဘုရားပူဇော်ပွဲတော်က တာအိုဝါနဲ့ နတ်ဘုရားဝါဒတွေနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ ပွဲတော်လေ။ ဗုဒ္ဓဝါဒပွဲတော် မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီနေရာမှာ မီးအိမ်တွေ မပြင်ဆင်ထားတာ ဖြစ်မယ်”</p> <p>“တာအိုဝါဒ၊ နတ်ဘုရားဝါဒ၊ ဗုဒ္ဓဝါဒ…”</p> <p>ရှောင်လုံက တီးတိုးရေရွတ်ရင်း ရင်ပြင်ပေါ်တွင် ရှေ့သွားလိုက် နောက်ပြန်သွားလိုက် လုပ်ပြီး ဗုဒ္ဓဆင်းတုကြီးကို လှည့်ပတ်ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>“ကျွန်တော့်ကို ပြုံးပြပြီး လိုက်ကြည့်နေသလိုပဲ ဟီးဟီး…”</p> <p>ရှောင်လုံက သူ့အဖြစ်ကို သူရယ်ရင်း သဘောကျနေခဲ့သည်။</p> <p>ဟုတ်လည်းဟုတ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်မှန်း မသိပေ။ သူ အရှေ့ဘက်သို့ သွား၍ မော့ကြည့်လျှင်လည်း ဗုဒ္ဓဆင်းတုကြီးက သူ့ဘက်ကို လှည့်၍ ပြုံးပြကာ ငုံ့ကြည့်နေသလို မြင်နေရသည်။ အနောက်ဘက်သို့ ပြန်လျှောက်သွားပြီး ကြည့်လျှင်လည်း ထိုအတိုင်းသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အရှေ့မှ အနောက်၊ အနောက်မှ အရှေ့ မည်သို့သွားသွား လိုက်ကြည့်နေသလို မြင်နေရသည်။</p> <p>နှင်းပန်းကလည်း ရှောင်လုံနှင့်အတူ လိုက်လျှောက်ပြီး ဗုဒ္ဓဆင်းတုမျက်နှာကို မော့ကြည့်သည်။ သူမ သွားသည့်ဘက်ကို လိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်ပြီး သူမလည်း အံ့ဩသွားရသည်။</p> <p>“ဟီးဟီး…၊ ထူးဆန်းတယ်နော် မမ”</p> <p>“ခစ်ခစ် ဟုတ်တယ်နော်”</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမှ မရှိနေ၍ သူတို့နှစ်ယောက် ပင်ကိုယ်အသံဖြင့် ပြောဆိုနေခဲ့ကြသည်။</p> <p>ထိုစဉ်</p> <p>“ဖျပ်ဖျပ် ဖျပ်ဖျပ်”</p> <p>ခြေသံနှင့်အတူ မဟာယနဗုဒ္ဓဘာသာဘုန်းတော်ကြီးအိုတစ်ပါး လျှောက်လာနေသည်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ ဘုန်းကြီးအိုကြီး၏ လက်ထဲတွင် ပန်းများ ပါလာ၏။</p> <p>ရှောင်လုံနှင့် နှင်းပန်းလည်း ကလေးများလို ဆော့နေသည်ကို ရပ်လိုက်သည်။</p> <p>ဘုန်းကြီးအိုကြီးက ရှောင်လုံတို့ကို မြင်လျှင် ပြုံးသည်။ ရှောင်လုံတို့ကို ပြုံးပြခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဘုန်းကြီးအိုကြီးဘာသာ တစ်ခုခုကို သဘောကျ၍ ပြုံးခြင်းမျိုး ဖြစ်သည်။</p> <p>“အိမ်း…”</p> <p>ဘုန်းကြီးအိုကြီးက အသံပြုသော်လည်း စကားမပြောခဲ့ပေ။ ပန်းအိုးများရှိရာသို့ သွားပြီး ပန်းအိုးလွတ်တစ်လုံးတွင် သူယူလာသော ပန်းများကို သေချာညင်သာစွာ ထိုးနေလိုက်သည်။</p> <p>ရှောင်လုံနှင့် နှင်းပန်းက ရပ်၍သာ ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>ဘုန်းကြီးအိုကြီးက ပန်းထိုးပြီးနောက် ရေခွက်ထဲက ရေကို သွန်ပစ်ပြီး ဆေးကြောကာ ရေအသစ်ထပ်ဖြည့်သည်။ ထို့နောက် မူလနေရာတွင် ပြန်ထားသည်။</p> <p>နေဝင်သွားပြီ ဖြစ်၍ ဆည်းဆာရောင်နှင့် လင်းနေသော ကောင်းကင်က တဖြည်းဖြည်း မှောင်လာသည်။</p> <p>ဘုန်းကြီးအိုကြီးက မီးကျည်တောက်ကို ထုတ် မီးပုံးအိမ်များကို မီးထွန်းညှိလိုက်သည်။</p> <p>ဘုန်းကြီးအိုကြီး၏ လှုပ်ရှားမှုများက နေ့စဉ်ပြုလုပ်နေကျ အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်နေသည်နှင့် တူနေသော်လည်း အလွန်လေးနက်၍ တည်ကြည်ငြိမ်သက်လှသည်။ မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုကမှ ပေါ့ပေါ့ဆဆ မရှိပေ။ အလွန်ရိုးရှင်းသော နေ့စဉ်လုပ်နေကျအလုပ်ကို သတိအပြည့်ဖြင့် ဂရုတစိုက်လုပ်နေသည်ကို မြင်ရသည်က တစ်မျိုးထူးခြားနေသည်။</p> <p>ရှောင်လုံ သတိပြုမိသလို နှင်းပန်းကလည်း သတိပြုမိသည်။ ထို့ကြောင့် နှစ်ယောက်သားက ဘုန်းကြီးအိုကြီး လှုပ်ရှားမှုများကို ဂရုတစိုက် လိုက်ကြည့်နေမိကြသည်။</p> <p>ဘုန်းကြီးအိုကြီးက လုပ်စရာရှိသည်များ လုပ်ပြီးနောက် လက်အုပ်ချီ၍ ဗုဒ္ဓဆင်းတုကြီးကို မမှိတ်မသုန်သော အကြည့်ဖြင့် မော့ကြည့်သည်။ ဘုန်းကြီးအိုကြီး၏ မျက်လုံးအကြည့်က ရေပြင်လို တည်ငြိမ်ပြီး ရေစင်လို သန့်ရှင်းနေသည်။ ကြည်ညိုမြတ်နိုးရိပ်များလည်း ထင်ဟပ်နေသည်။ တစ်စုံတစ်ခုကို ရှင်းလင်းစွာ သိမြင်နားလည်နေသည့် အလင်းရောင်တစ်ခုလည်း ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p>ရှောင်လုံတို့မှာ ဘုန်းကြီးအိုကြီးက သူတို့ကို စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့သော်လည်း လှုပ်ရှားမှုများမှတစ်ဆင့် စကားများစွာ ပြောပြနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။</p> <p>သို့သော် ထိုလှုပ်ရှားမှုဖြင့် ပြောပြနေသော စကားကို သူတို့နှစ်ယောက်မှာ နားမလည်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။ နားမလည်သော်လည်း သူတို့က မျက်ခြည်မပြတ် လိုက်ကြည့်နေမိကြသည်။</p> <p>ဘုန်းကြီးအိုကြီးက ဘုရားစာတချို့ကို တီးတိုးရွတ်ဆိုပြီးနောက် လက်အုပ်ချီ၍ ရှိခိုးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှောင်လုံတို့ဘက်သို့ တစ်ချက် လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးပြသည်။</p> <p>ထိုအပြုံးကတော့ ရှောင်လုံတို့ကို ပြုံးပြခြင်း ဖြစ်သည်။ ကြည်လင်၍ တည်ငြိမ်အေးချမ်းလှသော အပြုံးဖြစ်သည်။</p> <p>“မနက်ဖြန်ဆိုရင် နတ်ဘုရားတွေကို ပူဇော်ပြီး ဆုတောင်းကြမယ့် ပွဲတော်နေ့ပဲ။ မိသားစုတွေ ဆုံစည်းကြမယ့် နေ့လည်း ဟုတ်တယ်”</p> <p>ဘုန်းကြီးအိုကြီးက တစ်ယောက်တည်း ပြောသလို တီးတိုးပြောဆိုပြီး ရှောင်လုံတို့ကို ထပ်ပြုံးပြသည်။</p> <p>“ဒီဘုန်းကြီးအိုကြီးကတော့ ဗုဒ္ဓကို နေ့တိုင်းပူဇော်ဖြစ်တယ်။ သတ္တဝါတွေ အေးချမ်းကြပါစေလို့လည်း ဆုတောင်းမေတ္တာပြုပေးဖြစ်တယ်။ အိမ်း…ဆုံတွေ့ဖို့ ကံကြမ္မာရှိသူတွေနဲ့လည်း ဆုံစည်းရပါတယ်”</p> <p>ဘုန်းကြီးအိုကြီးက ပြောဆိုပြီးနောက် ပြန်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ဘုန်းကြီးအိုကြီး၏ ပုံရိပ်က တဖြည်းဖြည်း ဝေးသွားပြီး တောင်စွန်းအကွေ့တစ်ခုသို့ ချိုးကွေ့ပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>လေထဲတွင်တော့ တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော တီးတိုးအသံတစ်ခု လွင့်မျောလာခဲ့လေ၏။</p> <p>“သတ္တဝါတွေ အေးချမ်းကြပါစေ…”</p> <p>အခန်း(၃၅၉)ပြီး</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save