Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(၃၆၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">တမလွန်သို့ စကား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မှောင်ရီပျိုး ဝိုးတဝါးကောင်းကင်က တစ်စတစ်စနှင့် ပို၍ မှောင်လာပြီးနောက် ညအမှောင်တွင်း လုံးဝ သက်ဆင်းသွားလေတော့သည်။</p> <p>လီရှန်းဗုဒ္ဓဆင်းတုကြီး၏ ရင်ပြင်၌ ရှောင်လုံနှင့် နှင်းပန်းတို့နှစ်ယောက် စကားမဆိုကြဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကြသည်။ သူတို့၏ စိတ်က ခုနက ဘုန်းကြီးအိုကြီး၏ လှုပ်ရှားမှုများနှင့် စကားများကို စဉ်းစားဆင်ခြင်နေသည်။</p> <p>မြစ်ပြင်မှ ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်လာသော ဆောင်းဦးညလေအေး ခပ်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ဖြတ်တိုက်သွားသည်။</p> <p>“ဟူး ဟူး…”</p> <p>“ဖြုန်း ဖြုန်း …”</p> <p>လေပြင်းတစ်ချက် ဖြတ်တိုက်သွားသောကြောင့် မြစ်ရေက လှိုင်းထသွားပြီး ကမ်းပါးကို တဖြုန်းဖြုန်း လာရိုက်ပုတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ကျီ ဘုန်း…”</p> <p>သူတို့ စီးလာသော လှေငယ်လည်း ရေလှိုင်းပုတ်ခတ်မှုကြောင့် လှေနံဘေးနဲ့ ကမ်းပါးနံရံနှင့် ရိုက်မိပြီး အသံထွက်လာသည်။</p> <p>ချိတ်ဆွဲထွန်းညှိထားသော မီးပုံးအိမ်များလည်း တဖျပ်ဖျပ် ယိမ်းထိုးလှုပ်ခတ်သွားသည်။</p> <p>အတွေးနက်လျက် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေကြသော ရှောင်လုံနှင့် နှင်းပန်းတို့၏ ဆံပင်နှင့် အဝတ်စားများလည်း လေထဲတွင် တဖျပ်ဖျပ် လွင့်ပျံသွားလေ၏။</p> <p>ခဏအကြာတွင် လေအရှိန်က တဖြည်းဖြည်း ပြန်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။ အားလုံး ပြန်ငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p>အလင်းပျောက်ပြီးနောက် အမှောင် ရောက်လာသည်။ လေပြေနှင့်အတူ လေပြင်း တိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။ အခု လေပြင်းပျောက်ကွယ်၍ လေပြေအေးလေး တငြိမ့်ငြိမ့် ပြန်တိုက်ခတ်နေပြန်သည်။ အလှည့်အပြောင်းတို့သည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ချိတ်ဆက်၍ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>~~မမ…~~</p> <p>~~မောင်လေး…~~</p> <p>ရှောင်လုံတို့လည်း အတွေးနက်နေရာမှ နိုးထလာကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလွန်စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသော တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထင်ဟပ်နေ၏။</p> <p>~~မှောင်သွားပြီ~~</p> <p>~~အင်း…၊ မနက်ဖြန်မှ လပြည့်ညဆိုတော့ ဒီည လထွက်ဖို့ အချိန်နည်းနည်းတော့ လိုလိမ့်ဦးမယ်~~</p> <p>ရှောင်လုံက ပတ်ဝန်းကျင်ကို အာရုံခံကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>အသံနိမ့်လှိုင်းအာရုံခံနယ်မြေ။</p> <p>ပေနှစ်ထောင်ပတ်လည်အတွင်းက သစ်ပင် မြက်ပင် သစ်ရွက် သစ်ခက် သက်ရှိပိုးမွှား လှုပ်ရှားမှုအားလုံးကို အာရုံခံမိသည်။</p> <p>ရှောင်လုံက မျက်ခုံးတွန့်လိုက်သည်။ သူရှာချင်သော တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံ မခံမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကြေးမျက်နှာဖုံးကို ထုတ်၍ တပ်ဆင်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံနယ်မြေကို ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>ပေငါးထောင်ပတ်လည်ရှိ တည်ရှိမှုအားလုံး ပကတိမျက်စိဖြင့် မြင်ရသည်ထက် ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>ရှောင်လုံက ကျေနပ်သွားသည်။ သူ လိုချင်သည်ကို ရှာတွေ့လိုက်၍ ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှောင်လုံက ထိုနေရာမှ ရိပ်ကနဲ လှုပ်ရှားပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။</p> <p>နှင်းပန်းက ရှောင်လုံ ရုတ်တရက် ပျောက်သွားသည်ကို မြင်ပြီး မျက်ခုံးမြင့်တက်သွားသည်။</p> <p>‘ဒီကလေး ဘာလုပ်နေတာလဲ…’</p> <p>နှင်းပန်း၏ အတွေးဆုံးပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပင် ရှောင်လုံ၏ ပုံရိပ်က ထိုနေရာ၌ ပြန်ပေါ်လာ၏။ သူ့လက်ထဲတွင် တောပန်းတချို့နှင့် သစ်ခွပန်းတချို့ ပါလာသည်။</p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး နှင်းပန်းက ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>~~ဘုန်းကြီးအိုကြီး လုပ်သလို လိုက်လုပ်ကြည့်မလို့လား~~</p> <p>~~ဟီးဟီး…၊ ဟုတ်ကဲ့ မမ။ မမလည်း လာလုပ်ကြည့်~~</p> <p>ရှောင်လုံမှာ ခုနက ဘုန်းကြီးအိုကြီး၏ လှုပ်ရှားမှုကို အလွန်စိတ်ဝင်စားနေသည်။ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ် သာမန်ရိုးရှင်းသော အလုပ်ကို သတိအပြည့်ဖြင့် လုပ်သွားခြင်းက သူ လိုက်မလုပ်နိုင်သော အဆင့်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ထိုကြောင့် ရှောင်လုံက ဘုန်းကြီးအိုကြီး လုပ်သွားသည့်အတိုင်း လိုက်လုပ်ကြည့်ရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှောင်လုံက ပန်းအိုးများရှိရာသို့ သွား၍ ပန်းထိုးရန် ပြင်သည်။</p> <p>~~နေဦး မောင်လေး၊ ပန်းတွေကို ရေဆေးရဦးမယ်။ ခုနက ဘုန်းကြီးအိုကြီးက ပန်းတွေကို ရေဆေးထားတယ်။ မမကို ပေး၊ မမ ရေဆေးပေးမယ်~~</p> <p>~~အဲ ဟုတ်သားပဲ~~</p> <p>ဟုတ်သည်။ ခုနက ဘုန်းကြီးအိုကြီး၏ လက်ထဲက ပန်းများမှာ ရေဆေးထားသည်။ ရေစိုနေပြီး ပရေစက်ကလေးများ ခိုသီးနေခဲ့သည်။ ထိုခိုသီးနေသော ရေစက်ကလေးများက ပန်းပွင့် ပန်းရွက်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျလာတော့မလိုလို ဖြစ်နေသော်လည်း ပြုတ်ကျမလာခဲ့သည်။ ခိုသီးနေသည့်အတိုင်းသာ ရှိနေခဲ့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းက အလွန်သာမန်ဆန်ပြီး ရိုးရှင်းသော်လည်း ရှောင်လုံတို့ကတော့ ဘုန်းကြီးအိုကြီး၏ နက်နဲသော လှုပ်ရှားမှုကြောင့်သာ ထိုသို့ ထိန်းထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း နားလည်ခဲ့သည်။</p> <p>ဘုန်းကြီးအိုကြီးက ပန်းပေါ်က ရေစက်ကလေးများ ပြုတ်ကျမသွားအောင် သတိထား၍ ကိုင်ဆောင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ ခန္ဓာကိုယ် ဟန်ချက်နှင့် ခြေလက်လှုပ်ရှားမှု အသေးဖွဲလေးများကိုသာ သတိထားသည် မဟုတ်၊ ပန်းပေါ်က ရေစက်ကလေးများအားလုံးကိုလည်း သတိထားခဲ့သည်။</p> <p>ရှောင်လုံက သူ ခူးလာသော ပန်းများကို သူ့မမအား ပေးလိုက်သည်။</p> <p>နှင်းပန်းက ပန်းများကို ယူပြီး ရေသွားဆေးသည်။ ရေဆေးပြီးနောက် ခုနက ကိုယ်တော်လက်ထဲ ပန်းများလို ရေစိုပြီး ရေစက်ရေပေါက်ကလေးများ ခိုသီးနေသည့် အနေထားရအောင် ချိန်ဆ၍ ရေခါလိုက်သည်။</p> <p>~~ရပြီ မောင်လေး~~</p> <p>ရှောင်လုံနှင့် နှင်းက ပန်းတစ်ဝက်စီ ခွဲယူလိုက်ကြသည်။</p> <p>“အဲ…”</p> <p>ပန်းခွဲယူစဉ် ရေစက်ရေပေါက်များ ပြုတ်ကျသွား၍ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နှစ်ယောက်သား ပန်းကို ရေပြန်ဆေးလိုက်ရပြန်သည်။ ပန်းပွင့် ပန်းရွက်များပေါ်တွင် ရေသီးရေစက်ကလေးများ ခိုသီးနေသည့် အနေထားရအောင်ပင် အတော်ကြိုးစားနေရသည်။ ရေက အစိုများသည့်အခါ များနေသည်။ အစိုနည်းသည့်အခါ နည်းနေသည်။</p> <p>~~ရလောက်ပြီ မမ~~</p> <p>~~အင်း ရလောက်ပြီ~~</p> <p>သူတို့ လိုချင်သော အနေထားရလျှင် ပန်းများကို ကိုင်၍ ပန်းအိုးများရှိရာသို့ သွားလိုက်သည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ဟန်ချက်၊ သူတို့၏ ခြေလှမ်း၊ သူတို့ လှမ်းရှားမှုများကို သတိထားလိုက်သည်။</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် ပန်းပေါ်မှ ရေစက်တချို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။</p> <p>“ပေါက် ပေါက်…”</p> <p>~~မရပ်နဲ့ မမ၊ ဆက်သွား။ တစ်ခါတည်းနဲ့ လိုက်လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်လောက် လိုက်လုပ်နိုင်လဲဆိုတာကိုပဲ အရင်သိအောင် လုပ်ကြည့်ကြမယ်~~</p> <p>~~အင်း…၊ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် သတိထားလွန်းသွားရင် လက်ထဲက ပန်းတွေကို သတိမထားနိုင်တော့ဘူး~~</p> <p>~~ဟုတ်တယ်။ ကိုယ်တော်က သူ့ကိုယ်သူရော ပန်းတွေကိုရော ပန်းပေါ်က ရေစက်လေးတွေကိုရော သေချာကို သတိထားနိုင်ခဲ့တယ်~~</p> <p>ရှောင်လုံက အသံနိမ့်လှိုင်းသိုင်းပညာဖြင့်လည်းကောင်း စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့်လည်းကောင်း အာရုံခံ၍ သတိထားလျှင် အားလုံးကို သတိထားနိုင်ဖွယ်ရှိသော်လည်း ထိုသို့ မလုပ်ခဲ့ပေ။ ကိုယ်တော်၏ လှုပ်ရှားမှုများက သာမန်အတိုင်း လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်အတိုင်းသာ လုပ်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ကလည်း မည်သည့်သိုင်းပညာ မည်သည့်လျှို့ဝှက်ပညာကိုမှ မသုံးဘဲ သာမန်အတိုင်းသာ လှုပ်ရှားရန် လိုသည်။</p> <p>“ပေါက် ပေါက်…”</p> <p>အနည်းငယ် အတွေးများသွားသည်နှင့် ရေစက်ရေပေါက်လေးများ ထပ်ပြုတ်ကျကုန်ပြန်သည်။</p> <p>ထိုမျှ ရိုးရှင်းသော သာမန်လှုပ်ရှားမှုလေးက သူတို့အတွက် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်တော်၏ လှုပ်ရှားမှုက မည်မျှနက်ရှိုင်းကြောင်း ပိုနားလည်လာကြသည်။</p> <p>“ဟူး…”</p> <p>“ပေါက် ပေါက်…”</p> <p>လေတစ်ချက် အဝှေ့တွင်လည်း ပန်းများ လှုပ်ခါသွားပြီး ရေစက်ကလေးများ ပြုတ်ကျသွားပြန်သည်။</p> <p>ပန်းအိုးများရှိရာသို့ ရောက်လာချိန်မှာတော့ သူတို့၏ အခြေနေက သိပ်မကောင်းတော့ပေ။ သူတို့ပန်းများပေါ်တွင် ရေစက်ရေပေါက်လေးများ သိပ်မကျန်တော့ပေ။</p> <p>ပန်းအိုးလွတ်တစ်လုံးစီတွင် ပန်းထိုးလိုက်ကြသည်။ ထိုအခါတွင်လည်း ရေစက်လေးများ ထပ်ပြုတ်ကျသွားပြန်သည်။</p> <p>“ပေါက် ပေါက် ပေါက်…”</p> <p>ပန်းထိုးပြီးနောက် ရှောင်လုံက သူထိုးထားသော ပန်းကို ကြည့်သည်။ ကိုယ်တော် ထိုးထားသော ပန်းနှင့် ယှဉ်ကြည့်သည်။</p> <p>~~ငါထိုးထားတာက တကယ်ကို ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတာပဲ~~</p> <p>ကိုယ်တော် ထိုးထားသော ပန်းများက သူ့နေရာနှင့်သူ နေရာကျပြီး စီရီညီညာကာ လှပကြည့်ကောင်းနေခဲ့သည်။</p> <p>ရှောင်လုံက ခေါင်းကုတ်ရင်းနှင့် သူ့မမကို ကြည့်သည်။</p> <p>နှင်းပန်းကတော့ ပန်းထိုးနေတုန်းပင် ရှိသေးသည်။</p> <p>~~ငါ နည်းနည်း လောသွားတာပဲ~~</p> <p>ရှောင်လုံက သူ အနည်းငယ် စိတ်လောသွားမှန်း သူ့ကိုယ်သူ သိလိုက်သည်။</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် နှင်းပန်းလည်း ပန်းထိုး၍ ပြီးသွားသည်။</p> <p>နှင်းပန်းကလည်း သူမ ထိုးထားသော ပန်းကို ပြန်စစ်ဆေးကြည့်သည်။ ထို့နောက် ကိုယ်တော်၏ ပန်းထိုးလက်ရာနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်သည်။</p> <p>~~သေချာ ဂရုစိုက်ထားတာတောင် ကိုယ်တော်ရဲ့ ပန်းထိုးလက်ရာကို မမီသေးဘူးပဲ~~</p> <p>သို့သော် နှင်းပန်း၏ ပန်းထိုးလက်ရာက ရှောင်လုံ၏ ပန်းထိုးလက်ရာထက်တော့ ပိုသပ်ရပ်ပြီး ပိုလှနေခဲ့သည်။</p> <p>~~ဝါး…၊ မမက အရမ်းတော်တာပဲ။ မမ ထိုးထားတာ အရမ်းလှတယ်~~</p> <p>ရှောင်လုံက သူ့မမ၏ ပန်းထိုးလက်ရာကိုကြည့်ပြီး သဘောကျလျက် အားရပါးရ ချီးမွမ်းနေတော့သည်။</p> <p>နှင်းပန်းက သူ့မောင်လေး၏ ချီးမွမ်းမှုကြောင့် သဘောကျစွာ ပြုံးသည်။</p> <p>~~မောင်လေးက ရေစက်တွေ မကျအောင် သတိထားတဲ့ နေရာမှာ မမထက် ပိုတော်တယ်~~</p> <p>~~ဟီးဟီး~~</p> <p>ထို့နောက် နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပြုံးကြည့်ရင်း ကိုယ်တော် လုပ်သလို ရေခွက်တချို့ကို ဆေးကြော၍ ရေသစ် လဲလှယ်ပြီး နေရာတကျ ပြန်ထားလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် လက်အုပ်ချီ၍ ဗုဒ္ဓကျောက်ဆင်းတုတော်ကြီးကို မော့ကြည့်ကြသည်။</p> <p>ထိုသို့ မော့ကြည့်စဉ် သူတို့၏ စိတ်ကို တည်ငြိမ်နေအောင်၊ ကြည်လင်နေအောင်၊ ရှင်းလင်းနေအောင် ဂရုစိုက်သတိထားသည်။ ကိုယ်တော် လုပ်တောင်ခဲ့စဉ်ကအတိုင်း လိုက်လုပ်နိုင်အောင် ကြိုးစားကြသည်။</p> <p>သို့သော် ထူးဆန်းစွာပင် သူတို့က ကြိုးစား၍ ဂရုစိုက်သတိထားလေလေ သူတို့၏ စိတ်က မငြိမ်သက်ဘဲ အတွေးများနေသည်ကို သတိထားမိကြသည်။ ဗုဒ္ဓကျောက်ဆင်းတုကြီးကို သေချာကြည့်နေသည့်အတွင်းမှာပင် မြင်တစ်ချက် မမြင်တစ်ချက်နှင့် တစ်ချက်တစ်ချက် ဝေဝါးသွားသည်ကို သတိထားမိကြသည်။ သူတို့၏ စိတ်များက မငြိမ်သက်ဖြစ်နေသောကြောင့် သူတို့၏ မျက်လုံးအရောင်များကလည်း လှုပ်ခတ်နေခဲ့သည်။</p> <p>ထို့နောက် နှစ်ယောက်လုံး အတူတူ ရှိခိုးပူဇော်လိုက်ကြသည်။</p> <p>“အဲ…”</p> <p>ကိုယ်တော်က ကျမ်းစာတချို့ကို ရွတ်ဆိုသွားသည် မဟုတ်ပါလား။ သူတို့တွင် ရွတ်ဆိုစရာ မရှိနေပေ။ သူတို့က မဟာယနဗုဒ္ဓဘာသာကျမ်းစာများကို မသိပေ။</p> <p>သို့သော် ရှောင်လုံက ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“အာမီတော်ဖော်… အာမီတော်ဖော်…အာမီတော်ဖော်…”</p> <p>ထိုစကားလုံးမှာ ရှောင်လုံ သိထားသော တစ်လုံးတည်းသော စကားဖြစ်သည်။ ရှောင်လင်ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ရွတ်ဆိုသည်ကို ကြားဖူး၍ မှတ်မိနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ရှောင်လုံက ထိုသို့ ရွတ်ဆိုလိုက်သောအခါ နှင်းပန်းလည်း ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“ဗုဒ္ဓေါ… ဗုဒ္ဓေါ… ဗုဒ္ဓေါ…”</p> <p>သူမက အော်မေ့ဂိုဏ်း၏ အမွေခံတပည့်ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။ အော်မေ့ဂိုဏ်းမှာ ဗုဒ္ဓဝါဒနှင့် တာအိုဝါဒတို့ ပေါင်းစပ်ထားသော ဂိုဏ်းဖြစ်၍ မဟာယနဗုဒ္ဓဘာသာမူရင်းကျမ်းစာများကို မသိသော်လည်း ထိုသို့ရွတ်ဆိုပူဇော်နည်းကိုတော့ နှင်းပန်းက သိသည်။</p> <p>ထို့နောက် နှစ်ယောက်သား ပြိုင်တူ ထပ်ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“သတ္တဝါတွေ အေးချမ်းကြပါစေ…”</p> <p>သူတို့၏ ရွတ်ဆိုသံများက ကိုယ်တော်၏ ရွတ်ဆိုသံလို တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော အငွေ့သက်များ မရှိနေဘဲ သာမန်မျှသာ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော်လည်း ထိုမျှက သူတို့ လုပ်နိုင်သည့် အတိုင်းအတာအတွင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထိုထက်ပို၍ မလုပ်နိုင်ပေ။ ထိုထက်ပို၍ လုပ်နိုင်ရန်ဆိုလျှင် အကြိမ်များစွာ ကြိုးစားသွားရပေမည်။</p> <p>သို့သော်လည်း သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော အငွေ့သက်လေးတစ်ခုကိုတော့ သူတို့ကိုယ်တိုင် ခံစားမိခဲ့ကြသည်။ ထိုအငွေ့သက်လေးက သေးမျှင်လှသော်လည်း သူတို့ ခံစားနိုင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>~~လထွက်လာပြီ မမ~~</p> <p>~~ဟုတ်တယ်နော်၊ လထွက်လာပြီဆိုတော့ မမတို့ ပြန်ကြစို့~~</p> <p>~~ဟုတ်ကဲ့ မမ~~</p> <p>ထို့နောက် ရှောင်လုံနှင့် နှင်းပန်းက လက်အုပ်ချီ၍ လီရှန်းဗုဒ္ဓကျောက်ဆင်းတုကြီးကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်အရိုသေပေးပြီးနောက် ထိုနေရာမှ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။</p> <p>“သွားလိုက်ဦးမယ်နော်”</p> <p>ရှောင်လုံက ဗုဒ္ဓကျောကဆင်းတုကြီးကို မော့ကြည့်ပြီး ပြုံးပြကာ နှုတ်တက်သည်။</p> <p>~~ခစ်ခစ်…၊ အဲဒီလို နှုတ်ဆက်လို့ ရလို့လားကွယ်~~</p> <p>~~ဟီးဟီး…၊ မသိဘူး မမ၊ ဒါပေမဲ့ ဗုဒ္ဓဆင်းတုကြီးက ကျွန်တော့်ကို ပြုံးပြနေလို့ ကျွန်တော်လည်း ပြန်ပြုံးပြပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်တာ~~</p> <p>~~ခစ်ခစ်…၊ အဲဒီလိုလား~~</p> <p>နှင်းပန်းလည်း သူ့မောင်လေး၏ ကလေးဆန်သော အတွေးကို သဘောကျပြီး ရယ်နေမိသည်။ သူ့မောင်လေးက တစ်ခါတစ်ရံ အလွန်အူတူတူနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>နှစ်ယောက်သား လှေထဲဆင်းပြီး လှေကြိုးဖြေကာ လီရှန်းမြို့ဘက်သို့ ပြန်၍ ဦးတည်လှော်ခတ်လာလိုက်ကြသည်။</p> <p>~~မမ…၊ ကျွန်တော် လှေလှော်မယ်။ မမက တေးသံတစ်ခုလောက် တီးမှုတ်~~</p> <p>~~မောင်လေးက တေးသံ နားထောင်ချင်လို့လား~~</p> <p>~~ဟုတ်ကဲ့ မမ~~</p> <p>~~အင်း…~~</p> <p>နှင်းပန်းက ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြီး ကောင်းကင်ပေါ်က လဝန်းကြီးကို မော့ကြည့်သည်။</p> <p>“ပတ်ဝန်းကျင်က ဒီအနေထားဆိုတော့ ‘လရိပ် လေပြေ လှိုင်းနဲ့လှေ’ဆိုတဲ့ တေးသွားကို တီးမှုတ်ပြမယ်”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ မမ”</p> <p>နှင်းပန်းက ကျောက်စိမ်းပလွေကို ထုတ်ကာ စတင် တီးမှုတ်လိုက်သည်။</p> <p>“♪… ♪… ♪… ♪…”</p> <p>သာယာသော ကျောက်စိမ်းပလွေသံက ညလေပြေနှင့်အတူ မြစ်ရေပြင်တစ်လျှောက် လွင့်ပျံစီးမျောသွားလေ၏။</p> <p>ကောင်းကင်တွင် လမင်းကြီးက ထိန်လင်းစွာ သာနေ၏။ ညလေပြေကလည်း မြစ်ပြင်တစ်လျှောက် တသုန်သုန် တိုက်ခတ်နေ၏။ လှော်ခတ်နေသော လှေငယ်ကို လှိုင်းကြက်ခွပ်လေးများက တဖုတ်ဖုတ်တဖတ်ဖတ်နှင့် လာရိုက်ခတ်နေ၏။ ထိုရေလှိုင်းကလေးများကို လရောင်က ဟပ်သွားတိုင်း တဖျပ်ဖျပ် တလက်လက်နှင့် တောက်ပသွား၏။ လှေငယ်က မြစ်ရေပြင်နှင့် ထိုရေလှိုင်းကလေးများကို ထိုးခွဲဖြတ်သန်း၍ တရိပ်ရိပ် တငြိမ့်ငြိမ့်နှင့် ရှေ့ဆက်နေ၏။ လှော်တက်ခတ်သံကလည်း စည်းချက်မှန်မှန်ဖြင့် ခပ်တိုးတိုး ထွက်ပေါ်နေ​လေ၏။</p> <p>ပလွေတေးသံက ထိုပတ်ဝန်းကျင်၊ ထိုမြင်ကွင်း၊ ထိုလမင်း၊ ထိုလရောင်၊ ထိုလရိပ်၊ ထိုရေလှိုင်း၊ ထိုလေပြေတို့နှင့် လိုက်ဖက်လျက် ငြိမ့်ညောင်းသာယာစွာ ထွက်ပေါ်လွင့်ပျံ့နေခဲ့သည်။</p> <p>ရှောင်လုံတို့၏ လှေငယ်လေးက လရောင်အောက်တွင် တရွေ့ရွေ့နှင့် ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် လီရှန်းဗုဒ္ဓကျောက်ဆင်းတုကြီး၏ ရင်ပြင်ပေါ်သို့ ကိုယ်တော်က ပြန်ရောက်လာသည်။</p> <p>ကိုယ်တော်က မြစ်ပြင်၌ လွင့်ပျံလာသော ပလွေသံကို တစ်ချက်နားထောင်ပြီး အဝေးသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သော လှေငယ်လေးကို လှမ်းကြည့်၍ ပြုံးသည်။ ထို့နောက် သူက ရှောင်လုံတို့ ထိုးထားခဲ့သော ပန်းအိုးနှင့် ရေခွက်များကို ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>“အိမ်း…၊ မျိုးစေ့လေးက အပင်ပေါက်လို့ ရှင်သန်အရွယ်ရောက်ပြီးရင် နောက်ထပ် မျိုးစေ့ ထပ်ပွားတာဟာ ဓမ္မတာပါပဲလေ”</p> <p>ကိုယ်တော်က တီးတိုးရေရွတ်ပြီးနောက် ပြန်လှည့်ထွက်သွားခဲ့လေ၏။</p> <p>ရှောင်လုံက လှေကို လှော်ခတ်ရင်း ပလွေတေးသံကို နားထောင်နေသည်။ သူ့မမကိုလည်း မမှိတ်မသုန် ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ့မမက ရှောင်ယွမ်အဖြစ် ရုပ်ဖျက်ထားသော်လည်း သူ့မျက်လုံးထဲတွင် သူ့မမ၏ ပကတိပုံစံကိုသာ မြင်နေသည်။ သူ အချစ်ရဆုံး သူ့မမနှင့် ယခုလိုလေး ဖြတ်သန်းနေရသည့် အချိန်လေးက ရှောင်လုံအတွက် စကားလုံးဖြင့် ပြောပြရန်ခက်သော ကျေနပ်ပျော်ရွှင်မှုဖြစ်သည်။ သူ့စိတ်နှင့် သူ့နှလုံးသားထဲ နွေးထွေးအေးမြနေခဲ့သည်။</p> <p>နှင်းပန်းကလည်း မျက်လုံးမှိတ်၍ ပလွေတီးမှုတ်နေရင်းက မျက်လုံးပွင့်လာပြီး ရှောင်လုံကို ကြည့်သည်။ သူမ၏ ပုံစံကလည်း အပေါ်ယံတွင်သာ ရှောင်ယွမ် ဖြစ်နေသော်လည်း သူမ၏ အမူအရာ၊ အငွေ့အသက်များက နှင်းပန်းပုံစံ ဖြစ်နေသည်။ ရှောင်ယွမ်ပုံစံဖြစ်အောင် ဟန်မဆောင်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>ရှောင်လုံကို ကြည့်သော နှင်းပန်း၏ မျက်ဝန်းလှလှလေးထဲတွင်လည်း အလွန်နွေးထွေးအေးမြသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာအငွေ့သက်လေးများ ပြည့်နေခဲ့သည်။ အစ်မတစ်ယောက်က သူ့မောင်ငယ်လေးကို ကြည့်သော မျက်ဝန်းမျိုးနှင့် မိခင်တစ်ယောက်က သူ့သားကို ကြည့်သော မျက်ဝန်းမျိုးလည်း ဖြစ်လေ၏။ </p> <p>“♪… ♪… ♪…”</p> <p>လှေကလေးက တဖြည်းဖြည်းနှင့် လီရှန်းမြို့အနီးသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ ပလွေတေးသံကလည်း တဖြည်းဖြည်းတိုးတိတ်၍ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။</p> <p>“အရမ်း နားထောင်လို့ကောင်းတယ် မမ”</p> <p>“အင်း…၊ လောကမာယာတေးကဗျာကို မလေ့ကျင့်ဖြစ်တာ ကြာလို့ နားထောင်ကောင်းရုံလောက်ပဲ မှုတ်နိုင်တော့တယ်”</p> <p>“ကျွန်တော်ဆို အရင်က လေ့ကျင့်ဖူးတာတွေတောင် မေ့ကုန်ပြီ ဟီးဟီး…”</p> <p>လောကမာယာတေးကဗျာမှာ သာမန်ဂီတသံစဉ်မျှသာ မဟုတ်ဘဲ သံစဉ်သိုင်းပညာ ဖြစ်နေ၍ ပေါက်မြောက်အောင် မလေ့ကျင့်နိုင်သေးဘဲ လေ့ကျင့်မှုကို ရပ်ထားခဲ့မိသဖြင့် အတော်များများ လေ့ကျင့်ဖူးသော နှင်းပန်းအတွက်ပင် ဂီတသံစဉ်များကို တီးမှုတ်ရန် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။ သို့ဖြစ်၍ ရှောင်လုံလို သူ့မမကို သတိရ၍ အလွမ်းပြေလေ့လာတီးမှုတ်ခဲ့သူအတွက်က မေ့ကုန်သည်မှ သာမန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် လှေငယ်က လီရှန်းမြို့ကမ်းခြေသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>“ဘိုးဘိုးတော့ ညစာစားဖို့ သားတို့ကို စောင့်နေလောက်ပြီ”</p> <p>“အင်း…၊ မြန်မြန်သွားကြစို့”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့…၊ အစ်ကို”</p> <p>နှင်းပန်းက ရှောင်ယွမ်ပုံစံ ရှောင်ယွမ်ဟန်ပန် ပြန်ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ မြို့သို့ ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်၍ သူမ ရုပ်ဖျက်ထားသော ပုံစံအတိုင်း ပြုမူလှုပ်ရှားကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် ရှောင်လုံကလည်း အလိုက်သင့် ပူးပေါင်းလိုက်သည်။</p> <p>စာပေသမားလူရွယ်လေး ရှောင်ယွမ်နှင့် သိုင်းသမားလူငယ်လေး ရှောင်လုံတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် လှေငယ်ကို ကြိုးချည်ထားခဲ့ပြီးနောက် ကမ်းပေါ်သို့ တက်သွားလိုက်ကြသည်။</p> <p>လပြည့်ည မဟုတ်သေးသော်လည်း လရောင်က ကြည်လင်ရွှမ်းပစွာ သာနေ၏။</p> <p>လမ်းတစ်လျှောက် ပြင်ဆင်ချိတ်ဆွဲထားသော ရောင်စုံအလှမီးပုံးများကလည်း လင်းထိန်နေ၏။ လှပလွန်းနေ၏။</p> <p>မြစ်ကမ်းခြေ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဝတ်ကောင်းစားလှ ဝတ်ဆင်၍ သွားလာနေသူများလည်း အများအပြားပင်။ တချို့က မိသားစုလိုက် သွားလာနေကြသည်။ တချို့က ရွယ်တူချင်း အပေါင်းသင်းသူငယ်ချင်းများနှင့် အုပ်စုဖွဲ့၍ သွားလာနေကြသည်။</p> <p>တချို့ကလေးငယ်များက လမ်းဘေးတစ်လျှောက် ရောင်းချနေသော ဆိုင်များမှ မီးကြာပန်းများ၊ မီးလှေငယ်များကို ဝယ်၍ မီးထွန်းညှိပြီး မြစ်ကမ်းခြေတွင် သွားမျှောကြသည်။ ကလေး တချို့က ထိုသို့ လုပ်နေသည်ကို မြင်ပြီး တခြားကလေးများကလည်း လိုက်လုပ်ကြသည်။</p> <p>ထိုသို့ဖြင့် မြစ်ရေပြင်ထဲတွင် မီးလှေကလေးများ မီးကြာပန်းကလေးများက တစ်ခုနှစ်ခုမှ တစ်ဆယ်နှစ်ဆယ်၊ တစ်ရာနှစ်ရာအထိ များလာခဲ့သည်။</p> <p>“လှတယ်”</p> <p>ကလေးများ ဆော့ကစားနေကြသည်ကို လူကြီးများ၊ မိဘများ၊ အုပ်ထိန်းသူများက ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>မြစ်ရေထဲတွင် တရွေ့ရွေ့ တလှုပ်လှုပ်နှင့် မျောပါသွားသော ရောင်စုံ မီးကြာပန်းများ ရောင်စုံ မီးလှေငယ်များ၏ အလှက ထူးခြားနေခဲ့သည်။ လူအများ၏ မျက်လုံးများကို ဖမ်းစားထားခဲ့သည်။ တချို့လူရွယ်များနှင့် မိန်းမပျိုလေးများကလည်း သဘောကျလာကြပြီး သူတို့လည်း ပါဝင်ဆင်နွှဲတော့သည်။</p> <p>မနက်ဖြန်တွင်လည်း ယခုကဲ့သို့ပင် မီးပုံးများထွန်းညှိ၍၊ မီးကြာပန်းများ မျှော၍၊ မီးပုံးပျံများ လွှတ်တင်၍ မြေနတ်မင်း၊ ရေနတ်မင်းနှင့် ကောင်းကင်နတ်မင်းတို့ကို ပူဇော်ကြမည် ဖြစ်သည်။ ဆုတောင်းကြမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခုတွင်တော့ ကလေးများက စလိုက်သော ကစားပွဲက လူရွယ်များနှင့် မိန်းမပျိုလေးများပါ ပါဝင်ဆော့ကစားရင်းက မြစ်ရေပြင်၌ ရောင်စုံမီးကြာပန်းများ ရောင်စုံ မီးလှေငယ်များနှင့် လင်းထိန်နေခဲ့သည်။</p> <p>ရှောင်လုံနှင့် နှင်းပန်းလည်း တည်းခိုခန်းသို့ မပြန်နိုင်သေးဘဲ ထိုမြင်ကွင်းကို အတူရပ်ကြည့်နေမိကြသည်။</p> <p>“တကယ်လှတယ်”</p> <p>ထိုစဉ် ရှောင်လုံက မီးကြာပန်းရောင်းသော ဆိုင်သို့ အပြေးသွားပြီး အနီရောင်မီးကြာပန်းနှစ်ခု ဝယ်လိုက်သည်။</p> <p>ဆိုင်ရှင်များမှာ ပြုံးပျော်နေကြသည်။</p> <p>“အစ်ကိုရှောင်ယွမ်…”</p> <p>ရှောင်လုံက ခေါ်ရင်း သူ့မမကို မီးကြာပန်းတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။</p> <p>နှင်းပန်းက သဘောကျစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး မီးကြာပန်းကို လက်ခံသည်။</p> <p>ထို့နောက် နှစ်ယောက်သား မြစ်ကမ်းခြေ ရေစပ်သို့ ဆင်းသွားလိုက်ကြသည်။</p> <p>နှစ်ယောက်သား ရေစပ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ကြသည်။ တခြားလူများကလည်း ရှောင်လုံတို့လိုပင် မီးကြာပန်း လာမျှောနေကြသည်။ မြစ်ရေပြင်တွင် မီးကြာပန်းက လင်းထိန်နေ၏။</p> <p>နှင်းပန်းက သူမလက်ထဲက မီးကြာပန်းလေးကို ကြည့်ရင်း သူမအဘွားကို ရုတ်တရက် သတိရလာခဲ့သည်။ နှစ်သစ်ကူး မီးထွန်းပွဲတော်များတွင် သူမအဘွားနှင့် သူမက မြစ်ထဲ မီးပုံးမျှောတတ်ကြသည်လေ။</p> <p>နှင်းပန်းက မီးကြာပန်းကို မီးညှိလိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးမှိတ်ကာ တီးတိုးလေး ပြောသည်။</p> <p>“ဘွားဘွား…၊ ဒီမြေးက ဘွားဘွားကို အရမ်းလွမ်းပါတယ်။ တမလွန်ဘဝမှာ ဘွားဘွားတစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်နေလား။ ဘွားဘွားရဲ့ စကားတွေကို ထပ်ကြားချင်တယ်။ မြေးလေးလို့ ခေါ်တဲ့ ဘွားဘွားရဲ့ အသံကို ကြားချင်တယ်။ ဘွားဘွားကို ဒီမြေးက အရမ်းချစ်ပါတယ်။  ဘွားဘွားကို ဒီနေရာကနေ မြေး ကန်တော့ပါတယ်။ ဘွားဘွား တမလွန်မှာ ငြိမ်းချမ်းပျော်ရွှင်ပါစေ…”</p> <p>သူမ၏ အသံက တိုးသော်လည်း သူမ၏ လေးနက်သော ခံစားချက်ကို ရှောင်လုံသာမက တခြားလူများပါ ခံစားမိခဲ့ကြသည်။ တချို့ နှင်းပန်းကို ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>ချောမောငယ်ရွယ်သော စာပေသမားလေးက သူ့အဘွားကို သတိရလွမ်းဆွတ်လျက် မီးကြာပန်းလေးဖြင့် ကန်တော့ရင်း ဆုတောင်းနေသည်ကို ကြည့်ပြီး သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်လာကြသည်။ သူတို့လည်း သူတို့၏ ကွယ်လွန်သွားသော မိဘဘိုးဘွားများကို သတိရလာကြသည်။</p> <p>ရှောင်လုံကလည်း သူ့မီးကြာပန်းကို မီးညှိပြီး တီးတိုးရွတ်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“ဘွားဘွားကို မြေး မမြင်ခဲ့ဖူးပေမဲ့ ဘွားဘွားက အရမ်းလှပြီး အရမ်းချစ်စရာကောင်းတယ်ဆိုတာ မြေး သိတယ်။ ဘွားဘွားကို မြေးလည်း ချစ်ပါတယ်။ မမကို မြေး စောင့်ရှောက်ပေးမှာမို့ ဘွားဘွား စိတ်မပူပါနဲ့။ ဘွားဘွားကို မြေး ဒီနေရာက ကန်တော့ပါတယ်။ ဘွားဘွား တမလွန်ဘဝမှာ အေးချမ်းပျော်ရွင်ပါစ…”</p> <p>ရှောင်လုံက သူ့စိတ်ထဲရှိသည့်အတိုင်း ပြောဆိုပြီးနောက် သူ့မမကို ကြည့်သည်။</p> <p>နှင်းပန်းကလည်း ရှောင်လုံကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာများနှင့်အတူ ဝမ်းသာကြည်နူးရိပ်များ ပြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>ထို့နောက် နှစ်ယောက်သား မီးကြာပန်းလေးနှစ်ခုကို အတူတူ ရေထဲချပြီး မျှောလိုက်ကြသည်။</p> <p>မီးကြာပန်းလေးနှစ်ခုက တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထိကပ်လျက် မြစ်ရေစီးကြောင်းအတိုင်း တရွေ့ရွေ့ တလှုပ်လှုပ်နှင့် မျောပါသွားလေ၏။</p> <p>ရှောင်လုံနှင့် နှင်းပန်း လုပ်သကဲ့သို့ တချို့လူငယ်များ မိန်းမပျိုလေးများကလည်း လိုက်လုပ်ကြသည်။ သူတို့၏ ကွယ်လွန်သွားကြသော မိဘဘိုးဘွားများကို ကန်တော့ကြသည်။ ဆုတောင်းစကား ပြောကြသည်။ အမှတ်တရစကားများ ပြောကြသည်။</p> <p>ထိုအပြုအမူလေးက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကူးစက်သွားပြီး လူအများအပြား လိုက်လုပ်ကြသည်။ လူကြီးများပင် ပါဝင်လာကြသည်။</p> <p>မြစ်ရေတစ်ပြင်လုံး ရောင်စုံမီးကြာပန်းများနှင့် ရောင်စုံမီးပုံးလေးများဖြင့် ပြည့်လုမတတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>ကောင်းကင်တွင် ငွေလမင်းကြီးက ရွှန်းပစွာ သာနေ၏။</p> <p>မြစ်ရေပြင်တွင် ရောင်စုံ မီးကြာပန်းများ မီးပုံးများ တရွေ့ရွေ့မျောပါနေ၏။</p> <p>အစောပိုင်း ကလေးများ မျှောလိုက်သော မီးကြာပန်းများနှင့် မီးလှေများက တဖြည်းဖြည်း ဝေး၍ ဝေး၍ မျောပါသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>နောက်မှ မျှောလွှတ်လိုက်သော မီးကြာပန်းများနှင့် မီးပုံးများကလည်း တရွေ့ရွေ့နှင့် ဝေး၍ဝေး၍ မျောပါသွားကြသည်။</p> <p>ရှောင်လုံနှင့် နှင်းပန်းတို့ မျှောလွှတ်လိုက်သော အနီရောင်မီးကြာပန်းနှစ်ခုမှာလည်း အဝေးသို့ ရောက်သွားပြီးနောက် မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ တမလွန်လောကသို့ ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားသလိုပင်။</p> <p>မီးကြာပန်းလေးများက သူတို့၏ ရင်တွင်းစကားများနှင့် ဆုတောင်းစကားများကို သယ်ဆောင်ပြီး တမလွန်မှ ဘွားဘွားထံ ပို့ပေးလိုက်သည်လော။</p> <p>ထိုခံစားချက်ကို ရှောင်လုံနှင့် နှင်းပန်းသာ မဟုတ်ဘဲ တခြားလူငယ်များနှင့် တချို့လူကြီးများလည်း ခံစားကြရသည်။</p> <p>သူတို့၏ မျက်နှာနှင့် မျက်လုံးများတွင် သူတို့၏ ရင်တွင်းစကားနှင့် ဆုတောင်းစကားကို တမလွန်မှ မိဘဘိုးဘွားများ လက်ခံရရှိခဲ့သည်ဟူသော ယုံကြည်မှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုအရိပ်များ ထင်ဟပ်နေခဲ့လေ၏။</p> <p>အခန်း(၃၆၀)ပြီး</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save