Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">နို့နှစ်ရောင် ကမာကင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီအချိန်လေးတော့ ငါ့ကို ခဏလွှဲပေးပါလား။ မင်းမှာ လုပ်စရာမရှိပေမဲ့ ငါ့မှာတော့ လုပ်ချင်တာတွေ အများကြီးရှိတယ်” ချားလ်စ်၏ နားထဲတွင် ရစ်ချက်၏ အသံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ချားလ်စ်သည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စိတ်လိုလက်ရပင် လွှဲပေးလိုက်၏။ သူ၏ ဒုတိယစိတ်ဝိညာဉ်က ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ဘာတွေလုပ်မလဲဆိုသည်ကိုလည်း သူ သိချင်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် ချားလ်စ်၏ တွေဝေငေးမောနေသော မျက်နှာပေးမှာ အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်တက်ကြွနေသည့် ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် မြေပြင်ကို အားပြုကာ လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး အနားရှိ အလုပ်သမားတစ်ဦး၏ ပုခုံးကို နင်းကာ ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ပေါ့ပါးစွာ ဆင်းသက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ခေါင်မိုးတစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ ခုန်ကူးရင်း ရစ်ချက်သည် လမ်းအတော်များများကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ကျော်ခဲ့ပြီးနောက် နီယွန်မီးရောင်စုံများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော “ပါတီည” ဟု အမည်ရသည့် ဘားသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ၎င်းမှာ ဆိပ်ကမ်းရပ်ကွက်တစ်ခုလုံးတွင် အကြီးဆုံးသော သောက်စားကစားရာ နေရာပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ပျော်ပါးနေသော လူအုပ်ကြီးထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ဘားကောင်တာသို့ ရောက်သွား၏။ ထို့နောက် သူ၏ ဓားနက် ကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်ရှိ သံတိုင်ကို ခပ်ဖွဖွ ခေါက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>‘တောင်...’</p> <p> </p> <p>ခေါင်းလောင်းသံလိုအသံက ခန်းမတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး လူတိုင်း၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။ ဤနေရာသို့ လာနေကျ ဝါရင့်သူများကတော့ ထိုအသံ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ကောင်းကောင်း နားလည်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“အားလုံးပဲ... ဒီနေ့ သောက်သမျှ ငါ အကုန်အကျခံမယ်။ ပျော်ကြစမ်းဟေ့”</p> <p> </p> <p>ရစ်ချက်၏ ကြေညာချက်ကြောင့် သင်္ဘောသားများ၏ အော်ဟစ်သံမှာ အမိုးပွင့်မတတ် ကျယ်လောင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရစ်ချက်က တဟားဟား ရယ်မောရင်း ဝတ်လစ်စလစ်နီးပါး ဖြစ်နေသော စားပွဲထိုးမလေးတစ်ဦးကို ဖက်ကာ သူမကိုင်ထားသော လင်ဗန်းထဲက အရက်ခွက်များကို တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက် မော့ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အေးစက်လှသော ချားလ်စ်နှင့် ယှဉ်လျှင် ဖော်ရွေလှသော ရစ်ချက်မှာ မိတ်ဆွေဖွဲ့ရာတွင် အလွန်ထူးချွန်ပုံရသည်။ သူသည် လူသစ်တစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း သိပ်မကြာခင်မှာပင် ဘားထဲရှိ လူတိုင်းနှင့် ရင်းနှီးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရစ်ချက်၏ ဟာသများကြောင့် လူများမှာ တဟားဟား ရယ်မောနေကြရ၏။ သူ၏ အကြွေစေ့ မျက်လှည့်များကလည်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို အံ့ဩမှင်သက်စေသည်။ သူသည် ကြွားဝါချင်စိတ်ဖြင့် သူပိုင်ဆိုင်ထားသော ‘ရတနာ’ အချို့ကိုပင် ထုတ်ပြလိုက်သေးသည်။ သူ၏ ဆွဲဆောင်မှုမှာ ဘားတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးထားပြီး လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံနေရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် သူ၏ ဘယ်ဘက်မျက်လုံးကို ထိန်းချုပ်ကာ အရက်ခွက်ပေါ်က အလင်းပြန်မှုမှတစ်ဆင့် မိမိကိုယ်မိမိ ရယ်မောနေသည်ကို ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ကြည့်နေ၏။</p> <p> </p> <p>မှန်ထဲက သူ၏အပြုံးမှာ ပုံပျက်နေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ ငိုနေသည်နှင့်ပင် တူလှသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ချားလ်စ်သည် ရစ်ချက်အပေါ် ကိုယ်ချင်းစာစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာမိသည်။ အဆုံးသတ်တွင်တော့ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ အိမ်ပြန်ချင်နေကြသော ကောင်းကျိမင် များသာ ဖြစ်ကြပြီး လက်ရှိအခြေအနေအပေါ် တုံ့ပြန်ပုံချင်းသာ ကွဲပြားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟားဟားဟား” ချားလ်စ်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားသည့်အလား ရုတ်တရက် အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် မိမိ၏ ပေါင်ကို အားရပါးရ ရိုက်ကာ မျက်ရည်များ ထွက်လာသည်အထိ ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အရက်ခွက်ထဲက ချားလ်စ်၏ ပုံရိပ်မှာ မြင့်တက်သွားပြီး အရက်များမှာ အမှောင်ထုထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။ တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက်... ချားလ်စ်၏ အသိစိတ်မှာ အရက်ရှိန်ကြောင့် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားကာ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး မှောင်အတိ ကျသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို မသိသော်လည်း ချားလ်စ် နိုးလာသောအခါ ခေါင်းမှာ အုန်းအုန်းထနေအောင် ကိုက်နေတော့သည်။ သူ၏ အမြင်အာရုံမှာ ဝေဝါးနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ဘယ်ဘက်နားထင်ကို လက်သီးဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ထုလိုက်သောအခါမှ ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် ကြိုးတစ်ချောင်းပေါ်တွင် တွဲလောင်းဖြစ်နေပြီး သူ၏ အောက်တွင်တော့ မူးမေ့နေကြသော လူများ၊ လဲကျနေသော စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် ကြိုးကို အရှိန်ယူကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်၏။ သူသည် ဘားထဲမှ အပြင်သို့ ထွက်လာစဉ် လဲနေသော သင်္ဘောသားအချို့ကို မတော်တဆ နင်းမိသွားသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် ခြောက်သွေ့နေသော နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်ရင်း စိတ်ထဲမှ မေးလိုက်သည်။ “ဆိုတော့... မင်းရဲ့နည်းလမ်းက အလုပ်ဖြစ်တယ်လို့ ထင်လား”</p> <p> </p> <p>“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း! ငါ ပင်ပန်းနေပြီ၊ အိပ်ပါရစေဦး”</p> <p> </p> <p>‘ဒီကောင့်နည်းလမ်းကတော့ အလုပ်ဖြစ်ပုံမရဘူး’ ဟု ချားလ်စ် တွေးရင်း ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူသည် အတွေးများစွာဖြင့် လူအုပ်ကြီးထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>‘ငါ အပေါ်ကမ္ဘာမှာတုန်းက ဘယ်လို အနားယူခဲ့ပါလိမ့်။ ဖုန်းကိုပဲ တစ်နေကုန် ပွတ်နေတာလား၊ ဂိမ်းဆော့တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ညီမဖြစ်သူနဲ့ ရန်ဖြစ်နေတာလား’ ဟု ချားလ်စ်က သူ၏ အတိတ်ကို ပြန်လည် စဉ်းစားနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒီကို စရောက်ခါစတုန်းကတော့ ငါလည်း သူများတွေလို ဘားမှာ အရက်သောက်ပြီး လူမှုရေးလုပ်ခဲ့တာပဲ။ အဲဒီတုန်းက အရာအားလုံးက ငါ့အတွက် အသစ်အဆန်းတွေ ဖြစ်နေခဲ့တာ။ ဘယ်အချိန်ကစပြီး ငါက ဒီလောက်အထိ သည်းမခံနိုင်တဲ့သူ၊ စိတ်မရှည်တဲ့သူ ဖြစ်သွားတာလဲ’</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် ခေါင်းမော့ကာ အထက်က အနက်ရောင် ကောင်းကင်ယံကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>‘ငါက ရွေးချယ်ခံရတဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်ကစပြီး ဖြစ်မယ်။ ငါလည်း ဒီနေရာမှာ သေသွားနိုင်တယ်ဆိုတာကို သိလိုက်ရလို့၊ အိမ်ပြန်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်တွေ နည်းပါးလာလို့ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အဲဒီ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေက ငါ့ကို နှိပ်စက်ခဲ့တာ’</p> <p> </p> <p>‘ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အခြေအနေ ကောင်းသွားပါပြီ။ အိမ်ပြန်မယ့်လမ်းကို ငါ ရှာတွေ့ခဲ့ပြီလေ။ ဒါပေမဲ့... အပြင်က ကမ္ဘာကြီးကရော အရင်လို ရှိနေပါဦးမလား’</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် ထိုအတွေးများကို ခေါင်းခါကာ ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။ ဒီနေ့တော့ သူ အနားယူဖို့ လာခဲ့တာဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော အတွေးများကို နောက်မှသာ စဉ်းစားတော့မည်။</p> <p> </p> <p>သူ သတိပြုမိလိုက်သောအခါ ဆိပ်ကမ်းရပ်ကွက်မှ ကျော်လွန်ကာ စည်ကားလှသော ကျွန်းအတွင်းပိုင်းသို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လမ်းဘေးဝဲယာရှိ မီးပုံများကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှ ယနေ့သည် သန္တာကျောက်တန်းကျွန်းစု၏ “ကုန်းပေါ်တက်ပွဲတော်” (Landing Festival) ဖြစ်ကြောင်း ချားလ်စ် သတိရလိုက်သည်။ ကျွန်းသားများသည် မိမိတို့ကျွန်းကို သိမ်းပိုက်အောင်နိုင်ခဲ့သည့်နေ့ကို အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် ကြီးကျယ်စွာ ကျင်းပကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသော ပွဲတော်တစ်ခုပင်။ ကျွန်းသားများသည် သူတို့၏ အကောင်းဆုံး အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ကာ စုဝေးနေကြသည်။ ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသော အငွေ့အသက်များမှာ လူတိုင်းဆီသို့ ကူးစက်နေပြီး သူတို့၏ လမ်းလျှောက်ပုံများမှာပင် ပေါ့ပါးသွက်လက်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>လမ်းဘေးတစ်လျှောက်တွင် တူရိယာပစ္စည်းများ တီးခတ်နေသော ဂီတပညာရှင်များ ရှိနေကြသည်။ ဗိုင်အိုလင် တီးနေသူများ၊ ထရမ်ပတ် မှုတ်နေသူများနှင့် ဗုံတီးနေသူများဖြင့် ဆူညံနေ၏။ ကတတ်သူများက ကခုန်နေကြပြီး မကတတ်သူများကလည်း အားရပါးရ ကြည့်ရှု အားပေးနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် လူအုပ်ကြီးနောက်သို့ လိုက်ပါရင်း ပွဲတော်၏ အငွေ့အသက်ထဲတွင် နစ်မြောနေမိသည်။ ရယ်မောသံများနှင့် ပျော်ရွှင်စရာ စကားသံများကို ကြားရသောအခါ သူ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း ပေါ့ပါးလာသလို ခံစားရသည်။ ဤပွဲတော်သည် သူ့ကို အိမ်က တရုတ်နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ကို သတိရစေသည်။ အနီရောင်တွေနဲ့ ဗျောက်အိုးသံတွေ မရှိတာကလွဲရင်ပေါ့။</p> <p> </p> <p>‘ဂွပ်... ဂွပ်...’</p> <p> </p> <p>ဗိုက်ထဲက မြည်သံကြောင့် ချားလ်စ်၏ အတွေးစများ ပြတ်တောက်သွားသည်။ မနေ့ညက အရက်တွေပဲ သောက်ခဲ့ပြီး ဘာမှ မစားရသေးသဖြင့် ယခုတော့ ဗိုက်ဆာလာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် လမ်းဘေးက ဈေးသည်တစ်ဦးထံတွင် လေးအက်ကိုး ပေးကာ ပင့်ကူဂဏန်းလက်မ တစ်ခု ဝယ်လိုက်သည်။ အခွံကို ခွာပြီး နူးညံ့အိစက်နေသော ဂဏန်းသားကို မြည်းစမ်းလိုက်၏။ မီးကင်ထားသော ဂဏန်းသားမှာ အလွန်ပင် အရသာရှိလှသည်။ ဖြူဖွေးနေသော အသားကို ကိုက်လိုက်သည့်အခါ ဂဏန်း၏ ချိုမြိန်သော အရသာမှာ ပါးစပ်ထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဂဏန်းလက်မ တစ်ခုတည်းနှင့် ဗိုက်မဝသော်လည်း ချားလ်စ်၏ အစားအသောက်စိတ်ကိုတော့ နှိုးဆွပေးလိုက်သည်။ သူသည် နောက်ထပ် စားစရာကို လိုက်ရှာနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် လေထဲ၌ လွင့်ပျံနေသော နို့နံ့သင်းသင်းလေးကို သူ ရလိုက်သည်။ ထိုရနံ့နောက်သို့ လိုက်သွားရာ မုတ်ဆိတ်ဖြူဖြူနှင့် ဝဝကုတ်ကုတ် အဘိုးကြီးတစ်ဦးက သံပြားပူပေါ်တွင် နို့နှင့် ကမာများကို အသည်းအသန် မွှေနေသော ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်သို့ ရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချားလ်စ်က “ကျွန်တော့်ကို တစ်ပွဲပေးပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့... အခုချက်ချင်း ရပါမယ်” အဘိုးကြီးဂျွန်က လက်ကို ခပ်သွက်သွက် လှုပ်ရှားရင်း ပြန်ထူးလိုက်သည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင်မှ ထိုအသံကို မှတ်မိသွားပြီး မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟေး... ကပ္ပတိန်၊ မတွေ့တာ တော်တော်ကြာပြီပဲ”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် သူ၏ သင်္ဘောသားဟောင်းကြီးကို ကြည့်ကာ ဆိုင်လေးကို လက်ညှိုးထိုးရင်း “ခင်ဗျား ကုန်းပေါ်မှာ အနားယူတော့မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးကြီးဂျွန်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “ငါ့အကြောင်း မင်းသိသားပဲ။ အငြိမ်းစားယူလို့ ရတဲ့ ပိုက်ဆံတွေက လောင်းကစားဝိုင်းနဲ့ မိန်းမတွေဆီ ရောက်ကုန်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ဆိုင်လေးကိုတော့ အထင်မသေးနဲ့ဦး။ တွက်ကြည့်လိုက်ရင် ပင်လယ်ထဲမှာ ရှာတာထက်တောင် ပိုရသေးတယ်ဗျ”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် အဘိုကြီးဂျွန်၏ ဘောင်းဘီပေါ်က ဖာရာတွေကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်မိသော်လည်း ဘာမှတော့ မပြောတော့ပေ။ သူက ခေါင်းညိတ်ပြကာ “ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းတာပေါ့။ အနည်းဆုံးတော့ အသက်အန္တရာယ် မရှိတော့ဘူးပေါ့” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးကြီးဂျွန်က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် “မင်းတကယ်ကြီး စူးစမ်းရှာဖွေရေး သင်္ဘောတစ်စင်း ရလာတယ်လို့ ကြားတယ်။ လူလိုဦးမလားဗျာ။ ပိုက်ဆံအတွက် မဟုတ်ပါဘူး၊ ပင်လယ်ရဲ့ ခေါ်သံကို လွမ်းနေလို့ပါ။ ဒီကျွန်းပေါ်က ဘဝက အရမ်းပျင်းဖို့ကောင်းတယ်။ ကျွန်းသားတွေက ကျုပ် ပင်လယ်ထွက်ခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတာ သိရင် အထင်သေးကြတယ်ဗျ။ ကျုပ်က သင်္ဘောသားအဖြစ် သွားတာပါ၊ ပင်လယ်ဓားပြ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်သွားပြီးမှ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ၊ ကျုပ်မှာ အဖွဲ့သားတွေ အပြည့်ရှိနေပြီဗျ”</p> <p> </p> <p>သူသည် အဘိုးကြီးဂျွန်ကို ပင်လယ်ထဲမှာ အသက်အန္တရာယ် ထပ်မကြုံစေချင်တော့ပေ။ ကုန်းပေါ်မှာနေရင် ဆင်းရဲကောင်း ဆင်းရဲလိမ့်မည်၊ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ အိုမင်းပြီးမှ အေးအေးဆေးဆေး သေဆုံးနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ဂျွန်၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်လေး ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ဟန်ဆောင်ပြုံးလိုက်ကာ “ရပါတယ်ကွာ၊ ကျုပ် ဒီအတိုင်း ပြောကြည့်တာပါ။ ခဏစောင့်ဦး... ကပ္ပတိန်၊ ခင်ဗျားရဲ့ နို့နှစ်ရောင် ကမာကင်က ရတော့မယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save