BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">အနားယူခြင်း</h2>

သံပြားပူပူပေါ်တွင် ကမာခွံများ ရိုက်ခတ်မိသံမှာ တစီစီ မြည်နေ၏။ သိပ်မကြာခင်မှာပင် ပူပူနွေးနွေး နို့နှစ်ရောင် ကမာကင်တစ်ခွက်သည် ချားလ်စ်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ချားလ်စ်က ပိုက်ဆံပေးရန် အိတ်ထဲမှ အက်ကိုးကို ထုတ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အဘိုးကြီးဂျွန်က လက်ကာပြလိုက်သည်။ “ဒီတစ်ပွဲတော့ ငါဧည့်ခံပါရစေ ကပ္ပတိန်။ ကုန်းပေါ်တက်ပွဲတော်ကြောင့် ငါ့ဆိုင်လေး အရောင်းအသွက်နေလို့ပါ။ ဒီလောက်တော့ ငါ တတ်နိုင်ပါတယ်”

ချားလ်စ်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှ အက်ကိုးငွေစက္ကူတစ်ရွက်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ခပ်ဖွဖွ လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ငွေစက္ကူမှာ ငွေသိမ်းသေတ္တာထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပျံဝင်သွားတော့သည်။

“နောက်တစ်ခါမှပေါ့။ အခုတော့ ကျုပ်ဆီမှာ အကြွေတွေ ပိုနေလို့ပါ”

ဂျွန် တစ်ခုခု ထပ်မပြောနိုင်မီမှာပင် ချားလ်စ်သည် ကမာကင်ခွက်ကို ကိုင်ကာ လူအုပ်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ဟူး... ဒီကောင်လေးကတော့ တကယ့် သူဌေးကြီး ဖြစ်နေပြီပဲ။ ငါသာ အဲဒီသင်္ဘောပေါ်မှာ ဆက်နေခဲ့ရင်...” အဘိုးကြီးဂျွန်က ရေရွတ်ရင်း ငွေသိမ်းသေတ္တာထဲသို့ လက်နှိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ အံ့ဩသွားသည်မှာ ချားလ်စ် ပစ်ထည့်လိုက်သော ငွေစက္ကူထဲတွင် ရွှေဒင်္ဂါးပြားတစ်ဝက်ကို သေသေသပ်သပ် ထုပ်ပိုးထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ချားလ်စ်သည် ကမာကင်၏ အရသာကို ခံစားရင်း လမ်းဘေးက ဖျော်ဖြေရေးများကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေမိသည်။ လူစုရန်အတွက် အနားရှိ ပြဇာတ်ရုံတစ်ခုက လမ်းမပေါ်တွင် စင်မြင့်တစ်ခု ဆောက်ကာ ပြဇာတ်အသစ်တစ်ခုကို အားရပါးရ ကပြနေကြ၏။ ၎င်းမှာ သန္တာကျောက်တန်းကျွန်းစု၏ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနှင့် ပတ်သက်သော အချစ်ဇာတ်လမ်းတစ်ခု ဖြစ်ပုံရသည်။

ပွဲကြည့်ပရိသတ်အချို့ကတော့ မိနစ်အနည်းငယ် ကြည့်ပြီးနောက် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါနေကြသည်။ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး နီကိုးလ်သည် အချစ်ရေးတွင် မည်မျှ ဖောက်ပြန်တတ်ပြီး ချောမောသော လူငယ်လေးများကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လိုက်စားတတ်သည်ကို ဒေသခံတိုင်း သိကြသည်။

သူသည် အချစ်အတွက်နှင့် အသက်ပေးရမည့် ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုးကို ဘယ်တော့မှ ချမည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ့ကို အချစ်ကြီးသူတစ်ဦးအဖြစ် ပုံဖော်ထားခြင်းမှာ ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင် လက်တွေ့မကျလှပေ။

ပွဲတော်လာ လူအုပ်ကြီးထဲတွင် လျှောက်သွားရင်း ချားလ်စ်သည် ပျော်ရွှင်နေသော ကျွန်းသားများနှင့် တဖြည်းဖြည်း ရောနှောသွားတော့သည်။

“ဖေဖေ။ ဟိုမှာကြည့်... အဲဒါ အဲဒီနေ့က သမီးကို ဖမ်းဖို့လုပ်တဲ့ဦးလေးကြီး”

ကလေးမလေးတစ်ဦး၏ အသံကြောင့် ချားလ်စ် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လမ်းတစ်ဖက်တွင် လီလီ၏ မိသားစုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့က ချားလ်စ်ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေကြ၏။

‘ဒီမှာ လာဆုံကြတာ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ’ ဟု ချားလ်စ် တွေးမိသည်။ ပျော်ရွှင်စရာ ပွဲတော်ရက် ဖြစ်သဖြင့် ချားလ်စ်က သူတို့ကို ခေါင်းညိတ် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

သို့သော် ချားလ်စ်ကို မြင်လိုက်ရခြင်းက အိုလီဗာနှင့် သူ၏ ဇနီးကို ပို၍ ထိတ်လန့်သွားစေပုံရသည်။ သူတို့သည် ဘာစကားမှ မပြောဘဲ သမီးဖြစ်သူကို ကောက်ချီကာ အနားရှိ ရဲစခန်းအသေးစားလေးဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားကြတော့သည်။

ချားလ်စ်ကတော့ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောရင်း ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။ ဆပ်ကပ်အဖွဲ့တစ်ခုက သူ့ကို ကြိုဆိုနေသကဲ့သို့ပင်။ တွေ့ရခဲသော ခြင်္သေ့ကြီးများက လှောင်အိမ်ထဲမှနေ၍ ဟိန်းဟောက်နေကြရာ ကျွန်းသားများမှာလည်း ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်နေကြ၏။

ဆပ်ကပ်အဖွဲ့တွင် မြေပြင်မှ မြင့်မားသော လေထဲ၌ လွှဲနေသူများ၊ ဘီးတစ်ဘီးတပ် စက်ဘီးစီးနေသော လူပြက်များ၊ မီးကွင်းထဲမှ ခုန်ထွက်နေသော ခြင်္သေ့များနှင့် အခြားသော ဖျော်ဖြေမှုများစွာ ရှိနေသည်။ ကျွန်းပေါ်တွင် ဤမျှစုံလင်သော ဖျော်ဖြေရေးများ ရှိသည်ကို ယခုမှပင် သူ သတိထားမိတော့သည်။

သူ၏ အပြင်ထွက်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ် အကျိုးရှိမရှိ သူ မသိသော်လည်း ဤကဲ့သို့ ပွဲတော်တွင် ပါဝင်ဆင်နွှဲလိုက်ခြင်းက သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကို သိသိသာသာ မြှင့်တင်ပေးလိုက်နိုင်ပါသည်။

တစ်နေ့ကုန် အပြင်မှာ အချိန်ဖြုန်းပြီးနောက် သူသည် ဈေးပေါသော ပင့်ကူဂဏန်းလက်မကင်မှသည် ဈေးကြီးသော အမဲသားဒူးဆစ်ကင်အထိ စားစရာမျိုးစုံကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။ သူသည် ထိုစားစရာများကို ကိုင်ကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့၏။

ဤစားစရာများမှာ လီလီအတွက် ဖြစ်သည်။ သူကတော့ ပွဲတော်မှာ ဗိုက်ဝအောင် စားခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သော်လည်း အိမ်မှာတော့ အစာကျွေးမည့်သူကို စောင့်နေသည့် ကြွက်မလေး တစ်ကောင် ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

“လီလီ... မင်းအတွက် စားစရာတွေ ပါလာတယ်”

ချားလ်စ်သည် အခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်စဉ် အခန်းထဲ၌ မမျှော်လင့်ထားသော ဧည့်သည်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စကားစရပ်သွားသည်။ အထူးတလည် ပြင်ဆင်ဝတ်ဆင်ထားသော အဲလစ်ဇဘက်သည် ချားလ်စ် အခန်းထဲ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သူမကိုယ်သူမ ချားလ်စ်ဆီသို့ ပစ်သွင်းလိုက်တော့သည်။

ချားလ်စ် တစ်ခုခု ပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း အဲလိဇဘက်၏ နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းများက သူ၏ စကားလုံးများကို တားဆီးလိုက်၏။ သူမ၏ တက်ကြွမှုမှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် ပိုနေပါသည်။

“နေဦး... ကြွက်တွေ...” ချားလ်စ်က အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ငါ သူတို့ကို မောင်းထုတ်လိုက်ပြီ” ဟု အဲလိဇဘက်က တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ ကိုယ်သင်းနံ့သင်းသင်းလေးက ချားလ်စ်၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီး အကောင်းစား ဝိုင်တစ်ခွက်ကြောင့် မူးယစ်နေရသလိုပင်။ ချားလ်စ်သည် သူ၏ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်ဖြင့် တံခါးကို အနောက်သို့ ကန်ပိတ်လိုက်တော့သည်။

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် ချားလ်စ်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေရင်း မျက်နှာကြက်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ အဲလစ်ဇဘက်၏ နူးညံ့လှသော ခန္ဓာကိုယ်အိအိလေးက သူ့ကို ဖိကပ်ထားသဖြင့် သူ ခေါင်းပြန်ကိုက်လာပြန်သည်။ သူမနှင့် သူကြားက ကိစ္စတွေ ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ ပြန်လည် ပတ်သက်မိပြန်လေပြီ။

“အဲလိဇဘက်... တကယ်တော့ ငါက” ချားလ်စ် စကားမဆုံးမီမှာပင် နူးညံ့သော လက်ကလေးတစ်ဖက်က သူ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။

အဲလစ်ဇဘက်က ချားလ်စ်၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း “ဒါက ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ မင်းကို တွယ်ကပ်နေဖို့ စိတ်ကူးမရှိပါဘူး။ မင်း လုပ်စရာ ရှိတာကို သွားလုပ်ပါ။ ပင်ပန်းလာတဲ့အခါတိုင်း ပြန်လာခဲ့ပေါ့။ ငါ့ကျွန်းမှာ မင်းအတွက် အုပ်ချုပ်ရေးမှူး နေရာရဲ့ တစ်ဝက်က အမြဲတမ်း ရှိနေမှာပါ”

ယခုအချိန်တွင် အဲလစ်ဇဘက်မှာ သူမ၏ ထုံးစံအတိုင်း လွှမ်းမိုးလိုစိတ် ရှိသူတစ်ဦး မဟုတ်တော့ဘဲ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ အလှကို ထုတ်ပြနေသကဲ့သို့ပင်။

သူမ၏ စကားများကို ကြားရသောအခါ ချားလ်စ်မှာ ငြင်းဆန်ရန် အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ပေ။ အကယ်၍ သူသာ ထပ်ပြီး ငြင်းနေဦးမည်ဆိုလျှင် သူကိုယ်တိုင်လည်း မိမိကိုယ်မိမိ အထင်သေးသွားမိလိမ့်မည်။

ချားလ်စ်၏ နှုတ်ခမ်းကို အနမ်းရှည်ကြီးတစ်ခု ပေးပြီးနောက် အဲလစ်ဇဘက်မှာ မချင့်မရဲဖြင့် ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် လူနေလို့ရသော ကျွန်းသစ်တစ်ခု၏ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအသစ် ဖြစ်သဖြင့် ထိုကျွန်းကို သိမ်းပိုက်ရန်အတွက် သင်္ဘောအုပ်စုတစ်စုကို စုစည်းရဦးမည် မဟုတ်ပါလား။

ချားလ်စ်သည် ကုတင်ပေါ်မှထကာ ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။ သူ ရေချိုးခန်းထဲမှ ပြန်ထွက်လာသောအခါ ဖြူဖွေးနေသော ကြွက်မလေး လီလီသည် အခန်းထဲတွင် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ ပြေးလွှားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

‘ဒီကြွက်မလေးက နှာခေါင်း အရမ်းကောင်းတာပဲ။ တစ်ခုခုကို အနံ့ခံမိသွားတာများလား’

ချားလ်စ်သည် ပြတင်းပေါက်များကို အမြန်ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ သူ လှည့်အပြောတွင် ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ ပြဲထွက်နေသော အနီရောင် ရင်စိအင်္ကျီ တစ်ထည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ စကားလုံးများမှာ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်သွားတော့သည်။

လီလီကတော့ ထိုအရာကို သတိမထားမိဘဲ ချားလ်စ်ဆီသို့ အပြေးအလွှား လာကာ “မစ္စတာ ချားလ်စ်။ လူကောင်ကြီး (ဂျိမ်းစ်) ကို ရဲတွေ ဖမ်းသွားပြီ!” ဟု အသည်းအသန် အော်ပြောလိုက်သည်။

ချားလ်စ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း တည်သွားပြီး “ဂျိမ်းစ် အဖမ်းခံရတယ် ဟုတ်လား။ ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

“အရပ်ရှည်ရှည် မမကြီးတစ်ယောက်က ကျွန်မကို စားစရာဝယ်ဖို့ အက်ကိုးတွေ အများကြီး ပေးသွားတာ။ ဒါနဲ့ ကျွန်မ ငါးကင်ဆိုင်ကို သွားတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ဝဝကုတ်ကုတ် လူကြီးက ကျွန်မကို မရောင်းပေးတဲ့အပြင် တံမြက်စည်းနဲ့တောင် ရိုက်သေးတယ်။ အဲဒါနဲ့ ကျွန်မ”

“အဓိက အချက်ကိုပဲ ပြောစမ်း” ချားလ်စ်သည် သူ၏ ကုတ်အင်္ကျီကို ကောက်စွပ်ကာ လီလီကို ကောက်ချီပြီး ပြတင်းပေါက်မှ ခုန်ထွက်လိုက်သည်။

“ကျွန်မ လူကောင်ကြီးရဲ့ ဇနီးရှိတဲ့ ပေါင်မုန့်ဆိုင်ကို သွားတာ။ အဲဒီရောက်တော့ သွေးတွေ အများကြီးပဲ။ အဲဒီ မမကြီးကလည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ငိုနေတာ။ ဘာဖြစ်တာလဲလို့ ကျွန်မမေးတော့ လူကောင်ကြီးကို ရဲတွေ ဖမ်းသွားပြီလို့ ပြောတယ်”

“ဘယ်ရပ်ကွက်လဲဆိုတာ သိလား”

“သိတယ်၊ ရပ်ကွက် ၇။ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းက လူတွေကို ချုပ်ထားတဲ့ နေရာထဲကို ခိုးဝင်ကြည့်ခဲ့တာ။ လူကောင်ကြီး အထဲမှာ ရှိနေတယ်၊ ပြီးတော့ လူတစ်ယောက်က သူ့ကို တုတ်နဲ့ ရိုက်နေတယ်”

ချားလ်စ်သည် ရေနွေးငွေ့သုံး ယာဉ်တစ်စီးကို ငှားကာ ရပ်ကွက် ၇ ရှိ ရဲစခန်းသို့ အမြန် ရောက်လာခဲ့သည်။ အနက်ရောင် လေးထပ်တိုက် အဆောက်အဦးကြီးမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြားအရာများကြားတွင် ထင်ရှားနေ၏။

ယူနီဖောင်းအမည်းရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးများမှာ အဆောက်အဦးအတွင်း အပြင် သွားလာနေကြသည်။

ချားလ်စ်သည် အထဲသို့ ဝင်လာပြီးနောက် ရဲအရာရှိချုပ်၏ ရုံးခန်းကို ရှာတွေ့သွားသည်။ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ စာရွက်ပေါ်တွင် တစ်ခုခု ရေးခြစ်နေသော ရဲယူနီဖောင်းဝတ် အဘိုးကြီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ချားလ်စ်သည် ထိုအဘိုးကြီး၏ ရှေ့တွင် ကုလားထိုင်ကို ဆွဲထိုင်လိုက်ပြီး “ခင်ဗျားတို့ ဂျိမ်းစ်လို့ ခေါ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ဖမ်းထားတယ် မဟုတ်လား” ဟု တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်သည်။

ချားလ်စ်၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို မြင်ပြီးသည် နှင့် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ပင်လယ်နံ့သင်းသင်းလေးကို ရကာ အရာရှိချုပ် ရေးနိုး ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နက်မှောင်သွားသည်။

သူသည် ပင်လယ်သားများနှင့် ဆက်ဆံရသည်ကို အမြဲတမ်း ကြောက်လန့်နေသူ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ အဆင့်အတန်း မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ အသက်ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားတတ်ကြသည်။

သူတို့သည် ဥပဒေ သို့မဟုတ် ရဲများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တတ်ကြပေ။ လူသတ်ပြီးလျှင်လည်း သူတို့၏ သင်္ဘောဖြင့် အခြားကျွန်းသို့ ထွက်ပြေးသွားကြရုံသာ ဖြစ်သည်။

ရေးနိုးက လက်ကာပြလိုက်ရာ တံခါးဝတွင် ရှိနေသော လက်နက်ကိုင် ရဲများ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

“ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိပါရစေဦး” ဟု ရေးနိုးက မေးလိုက်သည်။

“ချားလ်စ်။ ခင်ဗျား ဖမ်းထားတာ ကျုပ်ရဲ့ သင်္ဘောသားပဲ။ သူ့ကို လွှတ်ပေးဖို့ ဘယ်လောက် ပေးရမလဲ”

“ခင်ဗျားရဲ့ သင်္ဘောသားက လူသတ်မှုနဲ့ အဖမ်းခံထားရတာဗျ။ ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးနိုင်မှာလဲ” ရေးနိုး၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားသည်။

“ကျုပ်က သန္တာကျောက်တန်းကျွန်းစုကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးတာလို့ ခင်ဗျား ထင်နေတာလား။ ပင်လယ်မြွေဂိုဏ်းက နားရွက်သေး ကို ခင်ဗျားတို့ ဘယ်နှစ်ခါ ဖမ်းဖူးသလဲ၊ သူက ပိုက်ဆံပေးပြီး ပြန်ထွက်သွားတာပဲ မဟုတ်လား။ ဈေးနှုန်းကိုသာ ပြောပါ။ ခင်ဗျားသာ သူ့ကို မလွှတ်ပေးဘူးလို့ ဆက်ပြီး ခေါင်းမာနေဦးမယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော့်မှာလည်း ဖြေရှင်းမယ့် နည်းလမ်းတွေ ရှိတယ်နော်”

***

Book List