Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">နာဝေးလ်၏ အဖွဲ့သားများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် သေဆုံးနေသော အလောင်းပေါ်မှ ဓားနက် ကို ဆွဲနှုတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အက်ရှရှအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ “လူသတ်လိုက်ရတာက မင်းရဲ့ ဝေဒနာတွေကို သက်သာစေသလား။ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ဘေးတွင် လာစတို ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အဘိုးကြီးသည် လက်ထဲတွင် မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ကာ တစ်ခုခုကို အသည်းအသန် ရေးမှတ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျား ဒီကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ” ချားလ်စ်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ အိမ်မွေးကြွက်မလေးက ငါ့ကို အလောတကြီး လာခေါ်တာလေ။ ငါကတော့ ပြဿနာ အကြီးအကျယ် တက်နေပြီ ထင်တာ၊ ဒါလေးတင်လား” လာစတိုက သူ၏ သံခြေထောက်ဖြင့် သွေးအိုင်ထဲသို့ အမှတ်မထင် နင်းဝင်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အိတ်ထဲမှ အမှုန့်ထုပ်တစ်ခုကို ထုတ်ကာ အလောင်းများပေါ်သို့ ဖြူးလိုက်သည်။ တစီစီ မြည်သံနှင့်အတူ အလောင်းများမှာ လျင်မြန်စွာ အရည်ပျော် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သိပ်မကြာခင်မှာပင် အဖွဲ့သားများအားလုံး ချားလ်စ်၏ အခန်းသို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ သူတို့ကိုယ်ပေါ်တွင် လတ်ဆတ်သော သွေးနံ့များ လှိုင်နေ၏။ ဒစ်ပ်ကတော့ သူ၏ လူပြက်မျက်နှာဖုံးကို ကစားနေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ လူအချို့ကို သတ်လိုက်ရခြင်းက သူ့အတွက်တော့ ဘာမှမဟုတ်သည့်အလားပင်။</p> <p> </p> <p>ဂျိမ်းစ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ထရပ်ကာ အားလုံးကို အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ “အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က သူ၏ မမြင်ရသော လက်တံများဖြင့် ဂျိမ်းစ်ကို ထူပေးလိုက်ပြီး “မင်းကိုယ်တိုင် မဖြေရှင်းနိုင်ဘူးလား” ဟု သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ခရမ်းရောင် ပိရမစ်ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် ဂျိမ်းစ်သည် ထိုလူမိုက်များကိုရော၊ သူ့ကို ဖမ်းဆီးခဲ့သော ရဲများကိုပါ အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ချားလ်စ်က ဘာကြောင့် သူ့လူက သူတို့ကို စောင့်နေခဲ့ရသလဲဆိုသည်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်...” ဂျိမ်းစ်မှာ ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိဘဲ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် ဂျိမ်းစ်၏ စရိုက်ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ ကောင်းကောင်းပြောရလျှင် စိတ်သဘောထား နူးညံ့လွန်းခြင်းဖြစ်ပြီး ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ပြောရလျှင်တော့ ထုံအအ နိုင်လွန်းခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အခြားအဖွဲ့သားများကဲ့သို့ အရက်သောက်ခြင်း၊ မိန်းမလိုက်စားခြင်းများကို ဘယ်တော့မှ မလုပ်ပေ။ ကွယ်လွန်သူ မိခင်ဖြစ်သူ၏ စကားကို နားထောင်ကာ ပိုက်ဆံကို စုဆောင်းပြီး အိမ်ဝယ်ကာ အိမ်ထောင်ပြုရန်သာ ကြိုးစားနေသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>စူးစမ်းရှာဖွေရေး သင်္ဘောသားအလုပ်ကို အခြားသူတွေက အသက်နှင့်ရင်းပြီး လုပ်ကြသော်လည်း ဂျိမ်းစ်ကတော့ သာမန်ရုံးအလုပ်တစ်ခုလို သဘောထားကာ လုပ်ကိုင်နေသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့က အကြောင်းမရှိဘဲ ရန်မစဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူများက လာစော်ကားတာကိုတော့ ငြိမ်ခံနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ မှတ်ထားပါ... ငါတို့က သန္တာကျောက်တန်းကျွန်းစုက သာမန်အရပ်သားတွေ မဟုတ်ဘူး။ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဥပဒေတွေက ငါတို့ကို ချုပ်ကိုင်ထားလို့ မရဘူး”</p> <p> </p> <p>မိမိအသက်ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားသူများအတွက် သူတစ်ပါးအသက်ကို တန်ဖိုးထားရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့်ပင် ကျွန်းသားများသည် ပင်လယ်သားများကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ အထင်သေးခြင်းများ ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ဂျိမ်းစ်၏ မျက်နှာတွင် တွေဝေသွားသည့် အရိပ်အယောင်လေး ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူသည် မိမိ၏အလုပ်မှာ ကျွန်းပေါ်က အခြားအလုပ်တွေလိုပဲ လုပ်အားပေးပြီး ပိုက်ဆံရတဲ့ အလုပ်တစ်ခုလို့သာ အမြဲထင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုတော့ ထိုသို့မဟုတ်မှန်း သူ သိလိုက်ရပြီ။</p> <p> </p> <p>“ကပ္ပတိန်... လူတွေ အများကြီး သေသွားတာက ကပ္ပတိန်အတွက် ပြဿနာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား” ဂျိမ်းစ်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရပါတယ်။ ဆိပ်ကမ်းရပ်ကွက်မှာ အမှိုက်တချို့ သေသွားတာကို ကျွန်းအတွင်းပိုင်းက လူတွေက ဂရုစိုက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီကိစ္စ ပြီးသွားပြီ။ မင်းဇနီးကို ခေါ်ပြီး အိမ်ပြန်တော့” ဟု ချားလ်စ်က ဂျိမ်းစ်၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဂျိမ်းစ်သည် အဖွဲ့သားများကို နှုတ်ဆက်ကာ သူ၏ ဇနီးနှင့်အတူ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“နေဦး” ချားလ်စ်က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ ဂျိမ်းစ် ချက်ချင်း ရပ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>“ပန်းပဲဆရာတစ်ယောက်ကို ရှာပါ။ မင်းရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အတွက် သင့်တော်မယ့် ဝတ်စုံနဲ့ လက်နက်တစ်ခု လုပ်ခိုင်းလိုက်။ အဲဒါက တိုက်ပွဲတွေမှာ မင်းရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးနဲ့ ခုခံရေးစွမ်းရည်ကို အများကြီး မြှင့်တင်ပေးလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ပါ” ဂျိမ်းစ်က အားတင်းကာ ပြုံးပြရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ခြောက်ကပ်နေသော လမ်းမပေါ်တွင် မိုစီကာနှင့် ဂျိမ်းစ်တို့ ဘေးချင်းယှဉ်ကာ လျှောက်လာကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ အတွေးကိုယ်စီဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေကြ၏။ ခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှမှာ သူတို့အတွက် အလွန်ပင် တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>မိုစီကာသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “ရှင် အဲဒီအဖွဲ့ကနေ ထွက်လို့ မရဘူးလား။ ကျွန်မရဲ့ ပေါင်မုန့်ဆိုင်က ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ကျွေးထားနိုင်ပါတယ်၊ ရှင်ကတော့”</p> <p> </p> <p>ဂျိမ်းစ်၏ မျက်နှာတွင် တွေဝေသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ကပ္ပတိန်က ကိုယ့်အသက်ကို ကယ်ထားတာပါ။ သူကိုယ်တိုင် ခရီးမထွက်တော့ဘူးလို့ မဆုံးဖြတ်မချင်း ကိုယ် ဘယ်တော့မှ အလုပ်ထွက်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အမြဲတမ်း အေးဆေးတည်ငြိမ်လှသော ခင်ပွန်းသည် ယခုကဲ့သို့ ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ မိုစီကာမှာ အကြည့်လွှဲလိုက်မိသည်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူသည် စိတ်သဘောထား နူးညံ့သော်လည်း တစ်ခုခုကို ဆုံးဖြတ်ပြီးလျှင် ဘယ်သူမှ ဖျောင်းဖျ၍ မရမှန်း သူမ သိသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို... ရှင့်အလုပ်က အရမ်း အန္တရာယ်များလား” မိုစီကာက စိုးရိမ်တကြီး မေးပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ဂျိမ်းစ်က မိုစီကာကို ဖက်ထားလိုက်ရင်း “မရှိပါဘူး။ ဘာမှ အန္တရာယ် မရှိပါဘူး။ ကိုယ်က စက်ခန်းထဲမှာပဲ နေရတာပါ၊ ဘာမှ စိုးရိမ်စရာ မရှိပါဘူး” ဟု လိမ်ညာကာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင် ဘာပဲလုပ်လုပ် ကိုယ်တိုင် အန္တရာယ်မဖြစ်ဖို့ပဲ ကျွန်မ ဆုတောင်းပါတယ်။ ကျွန်မတို့ ကလေးလေးက အဖေမရှိဘဲ မကြီးပြင်းပါရစေနဲ့...” မိုစီကာ၏ မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အင်း... ကိုယ် ကတိပေးပါတယ်” ဂျိမ်းစ်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ဂျိမ်းစ်၏ နောက်ကျောကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ဝင်တိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နမ်းချင်ရင်လည်း အခန်းထဲမှာ သွားနမ်းကြစမ်းပါ။ လမ်းလယ်ခေါင်မှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ” လာစတိုက လက်ထဲတွင် ဝိုင်ပုလင်းကို ကိုင်ကာ ညည်းညူလိုက်သည်။ သူသည် သူတို့ကို အေးစက်စက် ကြည့်ကာ ကျွန်းအတွင်းပိုင်းသို့ ထော့နဲ့ထော့နဲ့ဖြင့် လျှောက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သင်တုန်းဓားဂိုဏ်း၏ ကိစ္စမှာ ကျွန်းပေါ်ရှိ အေးချမ်းသာယာမှုကို မထိခိုက်စေသော ဖြစ်ရပ်လေးတစ်ခုလိုပင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ ချားလ်စ်အတွက်လည်း ထိုကိစ္စမှာ သိပ်ပြီး အရေးမပါလှပေ။ အကယ်၍ ကိစ္စကြီးထွားလာခဲ့လျှင်လည်း သူသည် အခြားကျွန်းသို့ ပြောင်းသွားရုံသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ပြောင်းလဲမှုအချို့တော့ ရှိလာသည်။ ယခုအခါ သူ အပြင်ထွက်တိုင်း ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ၏ ကြောက်ရွံ့သော အကြည့်များကို သူ ခံစားနေရသည်။ သူ လမ်းလျှောက်လာလျှင် လူများက သူ့အနားမှ အလိုအလျောက် ခွာပေးကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုကိစ္စ ပြီးသွားသောအခါ ချားလ်စ်သည် မည်သို့ အနားယူရမည်ဆိုသည့် မူလမေးခွန်းဆီသို့ ပြန်ရောက်သွားပြန်သည်။ ကုန်းပေါ်တက်ပွဲတော်က နေ့တိုင်း ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရစ်ချက်  ထံ လွှဲပေးလိုက်ပြီး ရစ်ချက် စိတ်ကြိုက် လုပ်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပထမတော့ ရစ်ချက်မှာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။ သူသည် ကျွန်းပေါ်က ဖျော်ဖြေရေး နေရာစုံကို လှည့်ပတ်သွားလာခဲ့သော်လည်း တစ်ပတ်ခန့်အကြာတွင်တော့ သူလည်း ပျင်းရိလာတော့သည်။ သူသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်ရင်း ပျင်းရိလွန်း၍ ညည်းညူနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အဆုံးသတ်တွင်တော့ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ‘ကောင်းကျိမင်’ များသာ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အိမ်သို့သာ ပြန်ချင်ကြပြီး ဤနေရာတွင် အချိန်ဖြုန်းနေရန် စိတ်မပါကြပေ။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် စူးစမ်းရှာဖွေသူများအသင်း  တွင် တွေ့ခဲ့သော ရင်းနှီးသူများကို သတိရလိုက်သဖြင့် ထိုနေရာသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုသူများက ‘နတ်ဘုရား၏ ကျိန်စာ’ ကို မည်သို့ ဖယ်ရှားရမည်ကို သိနိုင်ကောင်း သိနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာ... သူတို့အားလုံး ထွက်သွားကြပြီ ဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်၏ အံ့ဩနေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ အသင်းမှ ဝန်ထမ်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ “နှင်းဆီနက်သင်္ဘောက ကပ္ပတိန် အဲလစ်ဇဘက်က လူနေလို့ရတဲ့ ကျွန်းတစ်ကျွန်းကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်လေ။ အဲဒါနဲ့ သူမ သိတဲ့ ကပ္ပတိန်တွေ အားလုံးကို ဖိတ်ခေါ်ပြီး ကျွန်းကို သိမ်းပိုက်ဖို့အတွက် သင်္ဘောအုပ်စုကြီး ဖွဲ့ပြီး ထွက်သွားကြပြီ”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် အသင်းထဲမှ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဘာမှ လုပ်စရာမရှိဘဲ ဖြစ်နေရသည့် ခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် စိတ်ညစ်ဖို့ ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဟေ့... မင်းမှာ တစ်ခုခု စဉ်းစားမိတာ ရှိလား’ ဟု ချားလ်စ်က သူ၏ ဒုတိယစိတ်ဝိညာဉ်ကို မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>‘အဘိုးကြီးဆီ သွားရအောင်။ သူက အနားယူတာဟာ စိတ်ချောက်ချားတာအတွက် အကောင်းဆုံး ဆေးပဲလို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ သူက ဆရာဝန်ဆိုတော့ ကုသမှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခု ထပ်ပြောနိုင်မှာပေါ့’</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် ရစ်ချက်၏ အကြံကို သဘောတူကာ ကျွန်းအတွင်းပိုင်းသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ လာစတိုက သူ့ကို လိပ်စာတစ်ခု ပေးခဲ့ဖူးသဖြင့် ထိုနေရာကို ရှာဖွေခဲ့ရာ ဟောင်းနွမ်းလှသော တည်းခိုခန်းတစ်ခုသို့ ရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>လာစတိုမှာ ချားလ်စ် ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်တိုသွားပုံရသည်။ လက်ထဲတွင် ဝိုင်ယာကြိုးအချို့ကို ကိုင်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်ပြန်ပြီလဲ”</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျား အဲဒီ မှန်နက်ကို အားသွင်းဖို့ ကြိုးစားနေတာလား” ချားလ်စ်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး။ မင်း ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ” လာစတိုက ဝိုင်ယာကြိုးများကို ပစ်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် ဘယ်လောက်အထိ ထပ်ပြီး အနားယူရဦးမှာလဲ။ ကျွန်တော် အနားယူလို့ ဝပြီလို့ ထင်တယ်”</p> <p> </p> <p>လာစတိုက သူ၏ ရုပ်ဆိုးလှသော မျက်နှာကို ချားလ်စ်၏ ရှေ့သို့ တိုးလာစေကာ ချားလ်စ်၏ မျက်လုံးများကို စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အိတ်ထဲမှ အနံ့ဆိုးထွက်နေသော စေးကပ်ကပ် အရာတစ်ခုကို ထုတ်ပေးကာ “ဒါကို မျိုချလိုက်” ဟု ညွှန်ကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ထိုအရာကို တစ်ခုလုံး မျိုချလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏ နားထဲတွင် ဆူညံသံများ ပြည့်နှက်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးမှာ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်ကုန်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခြေအနေမှာ သုံးမိနစ်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီးနောက်မှ ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားသည်။ လာစတိုက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရသော ချားလ်စ်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မရသေးဘူး။ မင်း အနားယူတာ မလုံလောက်သေးဘူး။ ဆက်ပြီး အနားယူပါ။ နောက်တစ်ပတ်နေရင် ငါ မင်းဆီကို ဆေးအချို့ ယူပြီး လာခဲ့မယ်”</p> <p> </p> <p>“အဘိုးကြီး... ဘာကို အနားယူတယ်လို့ ခေါ်တာလဲ။ ကျွန်တော် ဘယ်လို အနားယူရမှန်းကို မသိတော့ဘူး။ ကျွန်တော် ပင်လယ်ထဲ ပြန်ထွက်ချင်ပြီ” ရစ်ချက်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“စူးစမ်းရှာဖွေရေး ကပ္ပတိန်တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီးတော့ မင်းက ဘယ်လိုပျော်ရမလဲဆိုတာ မသိဘူးလား။ အသီးအနှံတွေ စားမလား၊ အရက်သောက်မလား၊ လောင်းကစားလုပ်မလား၊ မိန်းမလိုက်စားမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဟိုမျက်မမြင် သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်လို နေ့တိုင်း ပန်းချီဆွဲမလား... မင်း ကြိုက်တာလုပ်။ ငါ့ကို လာမနှောင့်ယှက်နဲ့တော့၊ ငါ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်ကွ”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်၏ မျက်နှာရှေ့မှာပင် တံခါးကြီးမှာ ‘ဒုန်း’ ခနဲ အရှိန်ဖြင့် ပိတ်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save