Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် ကော့ဒ်၏ မျက်နှာထက်၌ ခက်ထန်သော အောင်နိုင်သူအပြုံးတစ်ခု ယှက်သန်းလာသည်။ သူသည် ချားလ်စ်၏ မျက်နှာကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ကပ္ပတိန်ချားလ်စ်။ ဒီရေကြောင်းပြမြေပုံကို အခုလို အလွယ်တကူ မျှဝေပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ တကယ်ကို ကြင်နာတတ်တာပဲ။”</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် စင်္ကြံလမ်း၌ ကင်းစောင့်နေသော မြင့်မြတ်သောအလင်းအဖွဲ့ ၏ နောက်လိုက်တစ်ဦးသည် အမူအရာကင်းမဲ့သော မျက်နှာဖြင့် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာကာ ချားလ်စ်ကို အကဲခတ်နေ၏။ ထိုသို့ အငြိုးအတေးဖြင့် ခြိမ်းခြောက်နေသည့်ကြားမှ ချားလ်စ်ကမူ အေးစက်တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကော့ဒ်ကို ပြန်ကြည့်ကာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါနဲ့။ ကျန်နေတဲ့ ကျွန်း သုံးဆယ့်သုံးကျွန်းလုံးကို ခင်ဗျားတစ်ယောက်တည်း စူးစမ်းရှာဖွေဖို့ ကြံရွယ်နေတာလား။”</p> <p> </p> <p>“ငါ့မှာ ဒီမြေပုံရှိနေသရွေ့ တခြားကပ္ပတိန်တွေကို ငါနဲ့ပူးပေါင်းအောင် လုပ်လို့ရတယ်။ အလင်းပြည်တော်ကို ပထမဆုံး ရှာဖွေတွေ့ရှိသူဟာ ငါပဲ ဖြစ်ရမယ်။”</p> <p> </p> <p>ကော့ဒ်က ထိုသို့ကြွေးကြော်လိုက်သည်နှင့် သူ၏နောက်လိုက်များက ဝတ်ရုံထဲမှ သေနတ်များကို ထုတ်ယူလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>တုံ့ပြန်မှုအနေဖြင့် ချားလ်စ်၏ ဘယ်ဘက်လက်သည် အလိုအလျောက် လှုပ်ရှားသွားပြီး ဝတ်ရုံထဲတွင် ဝှက်ထားသော လျှပ်စီးလက်တံဆီသို့ လှမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>‘နေဦး။ ဒါက ခြိမ်းခြောက်ရုံသက်သက်ပဲ။’</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က စိတ်ထဲမှနေ၍ ရစ်ချက်ကို တားဆီးလိုက်သဖြင့် ရစ်ချက်၏ ရန်လိုသော တုံ့ပြန်မှုမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က ကော့ဒ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားက ကျွန်တော် အလင်းပြည်တော်ကို အရင်တွေ့သွားပြီး ခင်ဗျားတို့ရဲ့ နေနတ်ဘုရားကို ပြန်ပေးဆွဲသွားမှာ ကြောက်နေတာလား။ အမြင်ကျဉ်းမနေစမ်းပါနဲ့။ ဒီကိစ္စမှာ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ ပန်းတိုင်က အတူတူပါပဲ။”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် သူ၏ ညာဘက်လက်ကို ကမ်းပေးရင်း ရှေ့က အဖိုးကြီးကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။ ကော့ဒ်သည် ချားလ်စ်ထံသို့ အတင်းပြေးဝင်လာပြီး အင်္ကျီကော်လာကို ဒေါသတကြီး ဆွဲကိုင်လိုက်၏။ လည်ပင်းကြောများ ထောင်ထွက်လာသည်အထိ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ကော့ဒ်က မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါက ဘာလို့ မင်းနဲ့ ပူးပေါင်းရမှာလဲ။ မင်းခိုင်းတဲ့အလုပ်ကို ပြီးမြောက်ဖို့ ငါ့မှာရှိတဲ့ အာဏာအားလုံးကို သုံးခဲ့ရတာ။ အကယ်၍ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးနဲ့ သူ့လူတွေသာ သိသွားရင် ငါ့ကို မြင့်မြတ်သောအလင်း မဟာဘုရားကျောင်းဆီ ဆွဲခေါ်သွားပြီး စီရင်ချက်ချကြလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျား။ ကြောက်နေတာလား။”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်၏ မေးခွန်းကြောင့် ကော့ဒ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထိတ်လန့်ရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားကာ တင်းမာသော အမူအရာမှာ ပျက်ယွင်းသွားသည်။ ချားလ်စ်၏ မျက်နှာတွင် နားလည်သဘောပေါက်သည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး စကားလမ်းကြောင်းကို ရုတ်တရက် ပြောင်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီလိုဆိုရင် ခင်ဗျားအတွက် ဝါရင့် စူးစမ်းရှာဖွေရေး ကပ္ပတိန်တစ်ယောက်က ပိုပြီး လိုအပ်တာပေါ့။ နောက်ပြီး ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ တကယ့် ရန်ငြိုးရန်စတွေလည်း မရှိပါဘူး။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို တစ်ခါ လှည့်စားတယ်၊ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို တစ်ခါ ပြန်လှည့်စားတယ်၊ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ကျေပြီပေါ့။”</p> <p> </p> <p>ကော့ဒ်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အရေးအကြောင်းများ တုန်ခါသွားပြီးနောက် ချားလ်စ်၏ ကော်လာကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်က ဒိုင်ယာရီစာမျက်နှာပေါ်တွင် ဆွဲထားသော ရေကြောင်းပြမြေပုံဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွား၏။</p> <p> </p> <p>“လောလောဆယ် ငါ့လက်အောက်မှာ စူးစမ်းရှာဖွေရေးသင်္ဘော သုံးစင်း ရှိတယ်။ မင်းရဲ့သင်္ဘောအပါအဝင်ဆိုရင် စုစုပေါင်း လေးစင်းပေါ့။ သင်္ဘောတစ်စင်းက ကျွန်းတစ်ကျွန်းကို နှစ်လကြာ စူးစမ်းမယ်ဆိုရင် အစောဆုံး နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ အလင်းပြည်တော်ဆီ သွားတဲ့ လှေကားထစ်ကို ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>အဖွဲ့ဝင်များက သေနတ်ပြောင်းကို နှိမ့်ချလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ချားလ်စ်သည် စားပွဲ၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ လျှောက်သွားကာ ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျားထင်သလောက် မရိုးရှင်းဘူး။ မသိသေးတဲ့ ကျွန်းတစ်ကျွန်းကို စူးစမ်းဖို့ဆိုတာ အန္တရာယ်တွေ အများကြီးပဲ။ ခင်ဗျားရဲ့ သင်္ဘောသုံးစင်းက အဆုံးထိ ခံနိုင်ရည်ရှိပါ့မလား။ ကျွန်တော်တို့အပြင် ဆော့တွမ်ရဲ့ ဘုရင်ကလည်း အဲဒီနေရာအကြောင်းကို သိနေတယ်။”</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အောင်မြင်အောင် လုပ်ရမယ်။ ငါ အရာအားလုံးကို ရင်းထားပြီးပြီ။ ငါ သေရမယ်ဆိုရင်တောင် အလင်းပြည်တော်မှာပဲ သေချင်တယ်။ အဲဒီမှာ သေမှသာ ငါတို့ရဲ့ နေနတ်ဘုရားရဲ့ နိုင်ငံတော်ထဲကို ဝင်ခွင့်ရမှာ။”</p> <p> </p> <p>ကော့ဒ်က ရူးသွပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကော့ဒ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ချားလ်စ်သည် ထိုအဖိုးကြီးအပေါ် သနားစိတ် အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်မိသည်။ ဤအဖိုးကြီးသည် လုံးဝကို ရူးသွပ်နေသူ တစ်ယောက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားတို့အဖွဲ့ထဲမှာ တခြားသူတွေ မရှိတော့ဘူးလား။ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို ကူညီပေးနိုင်ကောင်း ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>“ငါ ခုနက ပြောတာ မကြားဘူးလား။ သူတို့ သိသွားရင် ငါ သေမှာ။ နောက်ပြီး အဲဒီ မဟာဘုရားကျောင်းက ခေါင်းမာတဲ့ အဖိုးကြီးတွေက မင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>ကော့ဒ်က စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြန်လည်အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ရှေ့သို့ ကိုင်းလိုက်ပြီး မြေပုံပေါ်သို့ လက်ညှိုးဖြင့် ထောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ထားလိုက်ပါတော့။ စူးစမ်းမှုကိုပဲ စကြစို့။ ခင်ဗျားရဲ့ သင်္ဘောသုံးစင်း သွားမယ့် ကျွန်းတွေကို ပြောပါ။ ကျွန်းတစ်ကျွန်းတည်းကို နှစ်ခါသွားပြီး အချိန်မဖြုန်းချင်ဘူး မဟုတ်လား။”</p> <p> </p> <p>ကော့ဒ်သည် အနီးရှိ မှင်အိုးထဲမှ ငှက်တောင်ကလောင်ကို ထုတ်ယူကာ မြေပုံပေါ်ရှိ ကျွန်းသုံးကျွန်းကို ဝိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သတင်းအချက်အလက်တွေ ဖလှယ်ဖို့အတွက် နောက်နှစ်လနေရင် ဒီနေရာမှာပဲ ပြန်ဆုံကြမယ်။”</p> <p> </p> <p>ကော့ဒ်က ထိုသို့ပြောကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟက်။ ဒီငတုံးကြီးလည်း သိပ်တော့ အဆင်ပြေပုံမရဘူးပဲ။”</p> <p> </p> <p>ရစ်ချက်က ချားလ်စ်၏ စိတ်ထဲမှနေ၍ လှောင်ပြောင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“သူ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့။ ဒီလို ဂိုဏ်းသားတွေက သူတို့ရဲ့ ယုံကြည်မှု ပြင်းထန်လေလေ၊ သူတို့ကို ကြိုးကိုင်ရတာ ပိုလွယ်လေလေပဲ။”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က ပြန်ပြောကာ စားပွဲပေါ်က မြေပုံကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျွန်းတစ်ကျွန်းကို ဝိုင်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါ။ ငါတို့ရဲ့ နောက်ထပ် ပစ်မှတ်ပဲ။”</p> <p> </p> <p>ကြွက်မလေး လီလီ၏ အကူအညီဖြင့် အဖွဲ့သားများကို လျင်မြန်စွာ စုစည်းလိုက်သည်။ သုံးလကြာ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှု လုပ်ပြီးနောက် ‘နာဝေးလ်’ သင်္ဘောကြီးသည် ပင်လယ်ပြင်သို့ ထွက်ခွာရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုတစ်ခေါက် ခရီးစဉ်သည် အရင်နှင့် မတူပေ။</p> <p> </p> <p> ဂျိမ်းစ်၏ ဇနီး မိုဆီကာ ကိုယ်တိုင် သင်္ဘောဆိပ်သို့ လိုက်ပါပို့ဆောင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ၏ အလုပ်အကိုင် အစစ်အမှန်ကို သိသွားပြီးနောက် ဂျိမ်းစ်သည် သူ၏ ဇနီးကို ဖုံးကွယ်ထားစရာ မလိုအပ်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>လင်မယားနှစ်ယောက် ချစ်ချစ်ခင်ခင် နှုတ်ဆက်နေကြသည်ကို ကြည့်ကာ သင်္ဘောပေါ်ရှိ လူပျိုကြီးများမှာ မနာလို ဖြစ်နေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လာစတိုသည် ချားလ်စ်ထံသို့ ထော့နဲ့ထော့နဲ့ လျှောက်လာပြီး ဂျယ်လီကဲ့သို့ အနှစ်များကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီအတောအတွင်း မင်း ဘယ်လိုနေသေးလဲ ကြည့်ရအောင်။”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခေါင်းကို မော့၍ ထိုအနှစ်များကို မျိုချလိုက်သည်။ နားထဲတွင် မြည်သံများ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ယခင်ကထက် ပို၍ တိုးညင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>အနည်းဆုံးတော့ လာစတိုသည် သူ့ရှေ့တွင် ထူးဆန်းသော မိစ္ဆာကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲမသွားပေ။ အဖိုးကြီး၏ လူသားပုံသဏ္ဌာန်ကို သူ မြင်နေရသေးသည်။ သုံးမိနစ်အကြာတွင် ထိုထူးဆန်းသော ခံစားချက်များ ပျောက်ကွယ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ယခုတစ်ခေါက်တွင်မူ လာစတိုက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ကာ မှတ်စုစာအုပ်လေးထဲတွင် အသည်းအသန် မှတ်တမ်းတင်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း အခု လုပ်နေတဲ့အတိုင်းပဲ ဆက်လုပ်။ ဒါက မင်းရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ညစ်ညမ်းမှုတွေကို ဖယ်ရှားပေးလိမ့်မယ်။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် နတ်ဘုရားရဲ့ ကျိန်စာ ရှိနေပေမဲ့ မင်း အသက် သုံးဆယ်အထိ နေရလိမ့်မယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျိန်စာတိုက်နေသလို ဖြစ်နေသော ဆရာဝန်ကြီး၏ အာမခံချက်ကို ချားလ်စ် ဂရုမစိုက်ဘဲ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အနက်ရောင် မှန်ချပ်ကို ပြင်လို့ ရပြီလား။ အဲဒါကို လျှပ်စစ်ဓာတ်အား တိုက်ရိုက် မပေးပါနဲ့။ အဲဒါက တော်တော်လေး နုနယ်တယ်။”</p> <p> </p> <p>လာစတိုက ခေါင်းပင်မဖော်ဘဲ ပြန်ဖြေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါက အခု ငါ့ပစ္စည်း ဖြစ်သွားပြီ။ ငါ့ဘာသာငါ နည်းလမ်းရှိတယ်။ မင်း ဝင်မပါနဲ့။”</p> <p> </p> <p>“အကယ်၍ အဲဒါကို ဖွင့်လို့ရသွားရင် ကျွန်တော့်ကို အသိပေးပါ။”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က ပြောလိုက်သည်။ ထိုမှန်ချပ်ထဲတွင် ဘာတွေ ရှိနေမလဲဆိုသည်ကို သူလည်း သိချင်နေမိသည်။ လာစတိုသည် ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ပင်လယ်ပြင်က ဘဝသည် အမြဲတမ်းလိုလို ငြီးငွေ့စရာ ကောင်းလှသည်။ ထူးဆန်းသော အရာများနှင့်လည်း မတွေ့ရသေးပေ။ ထိုအချိန်တွင် တက်မခန်း တံခါးသည် ဝုန်းခနဲ ပွင့်လာသည်။ ဒုတိယအရာရှိ ကော်နာက တက်မကိုင်ရန် တာဝန်ကျနေချိန် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကပ္ပတိန်။ မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့ အန္တရာယ်ကင်းတဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ ရှိနေတုန်းပါ။ ဘာမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>“သတိမလွတ်စေနဲ့။ အန္တရာယ်ကင်းတဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်မှာတောင် တစ်ခါတလေ တစ်ခုခု ဖြစ်တတ်တယ်။”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က ပြန်ပြောကာ အဝေးက ရေကြောင်းပြဗော်ယာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ထိုဗော်ယာမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေပြီး နာဝေးလ် သင်္ဘောကြီး အနားသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာနေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကပ္ပတိန်။ တောင်ပိုင်းပင်လယ်က မီးတောင်ကျွန်းအကြောင်း ကြားဖူးလား။ ကျွန်တော် အဲဒီမှာ မွေးတာဗျ။”</p> <p> </p> <p>ကော်နာက စကားစလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အင်း။ ကြားဖူးပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က နံရံတွင် ချိတ်ထားသော ရေကြောင်းပြမြေပုံကို စစ်ဆေးရင်း ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူ၏ ဒုတိယအရာရှိမှာ တော်တော်လေး စကားပြောဝါသနာပါသူ ဖြစ်ကြောင်း သူ သတိပြုမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီကျွန်းရဲ့ အထူးထွက်ကုန်အကြောင်းရော ကြားဖူးလား။ သံနဲ့ ကြေးနီမိုင်းတွေအပြင် ဝေလငါးဆီကလည်း တော်တော် နာမည်ကြီးတာ။ အဲဒါကို စက်ဆီအဖြစ် သုံးရုံတင်မကဘူး၊ ဖယောင်းတိုင်နဲ့ ဆပ်ပြာလုပ်ရာမှာလည်း သုံးလို့ရတယ်။ အကြွင်းအကျန်တွေကိုတော့ လောင်စာအဖြစ် သုံးလို့ရသေးတယ်။ အခု ကျွန်တော်တို့ သင်္ဘောရဲ့ စက်ခန်းထဲမှာ သုံးနေတဲ့ လောင်စာတွေက ကျွန်တော့်ဇာတိက ဖြစ်နေမလားပဲ။”</p> <p> </p> <p>ကော်နာပြောသည့် အချက်များကို ချားလ်စ် သိပါသည်။ ကမ္ဘာမြေ၏ စက်မှုတော်လှန်ရေး အစောပိုင်း ကာလများတွင်လည်း ရေနံ မတွေ့ရှိခင်က ပစိဖိတ်သမုဒ္ဒရာမှ ဝေလငါးဆီများသည် အလွန် အရေးပါသော စက်မှုကုန်ကြမ်းများ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ခင်ဗျားက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး မြောက်ပိုင်းပင်လယ်ကို ရောက်လာတာလဲ။ မီးတောင်ကျွန်းကနေ သန္တာကျောက်တန်းကျွန်းစုအထိဆိုရင် အနည်းဆုံး ခြောက်လလောက် ခရီးနှင်ရမှာ မဟုတ်လား။”</p> <p> </p> <p>ကော်နာက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ပြန်ဖြေ၏။</p> <p> </p> <p>“အမှန်တော့ ကျွန်တော့်အဖေက ဝေလငါးဖမ်းသင်္ဘော ကပ္ပတိန် တစ်ယောက်ပါ။ သူက ကျွန်တော့်ကို သူ့သင်္ဘောကို ဆက်ခံစေချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မလုပ်ချင်ဘူး။ ဝေလငါးကြီးတွေက အနည်းဆုံး မီတာတစ်ရာလောက် ရှည်တာဗျ။ နှစ်တိုင်းလိုလို အဲဒီငါးကြီးတွေကြောင့် သင်္ဘောတွေ မှောက်ပြီး သင်္ဘောသားတွေ အဲဒီငါးကြီးတွေရဲ့ ဗိုက်ထဲ ရောက်ကုန်ကြတာ။”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ခင်ဗျားက အန္တရာယ်တွေကို ကြောက်လို့ ဒီဘက်ကို ထွက်လာတာပေါ့။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော့်သင်္ဘောပေါ် တက်လာတာကတော့ အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှု မဟုတ်လောက်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က ခနဲ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကော်နာက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဆက်ပြော၏။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် အန္တရာယ်ကို မကြောက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကလေးတွေကို ကျွန်တော့်လို အန္တရာယ်များတဲ့ အလုပ်တွေမှာ မကျင်လည်စေချင်ဘူး။ ကျွန်တော် အပြောင်းအလဲ တစ်ခု လုပ်ချင်တယ်။”</p> <p> </p> <p>မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသော အသံဖြင့် ကော်နာက ဆက်လက်ရှင်းပြသည်။</p> <p> </p> <p>“သိလား ကပ္ပတိန်။ ကျွန်တော့် အသက် တစ်ဆယ်နှစ်ပြည့် မွေးနေ့တုန်းက အဖေက ကျွန်တော့်ကို ဗဟိုကျွန်းဆီ ခေါ်သွားဖူးတယ်။ အဲဒီခရီးစဉ်က ကျွန်တော့်ဘဝကို ပြောင်းလဲစေခဲ့တာပဲ။ ဗဟိုကျွန်းသားတွေက တကယ့်ကို ပျော်စရာကောင်းတာဗျ။ သူတို့မှာ ကိုယ်ပိုင်မြေရှိပြီး ဘာအလုပ်မှ လုပ်စရာ မလိုဘူး။ မြေငှားခတွေကို သိမ်းပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေနေကြတာ။ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဒီကျွန်းကို စရောက်တုန်းက သူတို့က သင်္ဘောသားတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြလို့ အခုလို ကံကောင်းနေကြတာပေါ့။”</p> <p> </p> <p>“မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ တစ်နေ့ကျရင် ခင်ဗျားလည်း ကိုယ်ပိုင်မြေ ပိုင်ဆိုင်လာမှာပါ။”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က ကော်နာကို အားပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီနေ့ကျရင် ကျွန်တော့်မိသားစု တစ်ခုလုံးကို ဒီဘက်ခေါ်လာပြီး သူတို့ကို ဗဟိုကျွန်းသားတွေ ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးမယ်။”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း ကော်နာ၏ မျက်လုံးထဲတွင် နာကျင်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြေးသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save