Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရွှံ့နွံတော</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>[ ဇန်နဝါရီ ၂ ရက်၊ ကူးသန်းခြင်း ၉ နှစ်မြောက်။</p> <p> </p> <p>ငါတို့ ပင်လယ်ပြင်မှာ ခရီးနှင်လာတာ ရက်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော်သွားပြီ။ စူးစမ်းရမယ့် ပစ်မှတ်ကျွန်းက နည်းနည်းလှမ်းနေသလို နာဝေးလ် သင်္ဘောပေါ်မှာလည်း ရိက္ခာတွေ ပြတ်လပ်စပြုနေပြီ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ၁၀၀၂ ရှိတဲ့ကျွန်းသာ ကျွန်းသစ်တစ်ခု ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင် အဲဒီမှာ ရိက္ခာဖြည့်တင်းရတာ ပိုပြီး လွယ်ကူသွားလိမ့်မယ်။</p> <p> </p> <p>ငါတို့ သင်္ဘောထွက်လာတုန်းက အဲဒီကျွန်းနားကို ငါ တမင်တကာ ကပ်ပြီး တစ်ချက်ကြည့်ခဲ့သေးတယ်။ ကမ်းခြေက ပျက်စီးနေတဲ့ အပိုင်းအစတွေကို ကြည့်ရသလောက်တော့ အဲလိဇဘတ်နဲ့ ၁၀၀၂ တို့ရဲ့ တိုက်ပွဲက သိပ်ပြီး အဆင်မပြေလှဘူး ထင်တယ်။ အဲဒီကျွန်းကို ပြန်လည် ထူထောင်ဖို့ဆိုတာ လွယ်မှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p> </p> <p>ဒါကလည်း ဖြစ်သင့်တာပါပဲ။ ၁၀၀၂ ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ စွမ်းအားက ရင်ဆိုင်ရတာ လွယ်ကူတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူးလေ။ သူတို့အားလုံး အဆင်ပြေကြဖို့ပဲ ငါ မျှော်လင့်ရတာပေါ့။</p> <p> </p> <p>ကော့ဒ်လည်း ခရီးစတင်နေပြီ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အရာအားလုံးက ကောင်းမွန်တဲ့ ဘက်ကို ဦးတည်နေပါတယ်။ အန်နာ အခု ဘယ်ရောက်နေမလဲ။ သူ ဖြစ်နိုင်တာကတော့... ]</p> <p> </p> <p>မှင်တွေ ခြောက်သွားပြီးနောက် ချားလ်စ်သည် ဒိုင်ယာရီကို ပိတ်လိုက်ကာ သင်္ဘောကို နေ့စဉ် စစ်ဆေးရန် ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် စားဖိုဆောင် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် ငါးဖမ်းတံကို ကိုင်ထားသော ဒစ်ပ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ့ဘေးမှ ပြေးထွက်သွား၏။ ငါးမျှားချိတ်တွင် ဂျယ်လီငါးနှင့် တူသော သတ္တဝါတစ်ကောင် ပါလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဖရေး။ ကြည့်ဦး။ ကျုပ်ဖန်သားဂျယ်လီငါး တစ်ကောင် မိလာပြီ။ အဲဒါနဲ့ စွပ်ပြုတ် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ သိလား။”</p> <p> </p> <p>ဒစ်ပ်က လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စားဖိုဆောင်ထဲမှ စားဖိုမှူး ဖရေး၏ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ထွက်သွားစမ်း။ သင်္ဘောပေါ်ကို ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေ ယူမလာနဲ့။ အဲဒါနဲ့ တစ်ခုခု ချက်စားချင်ရင် မင်းဘာသာမင်း ချက်။ ငါတော့ မလုပ်ပေးနိုင်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် စားဖိုဆောင်ထဲသို့ ဝင်လာကာ သူတို့နှစ်ဦးဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားပြီး အတွင်းပိုင်းတွင် ထူးခြားမှု ရှိမရှိ စစ်ဆေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဖရေး။ ဆားနယ်မုန့်တွေထဲမှာ ပိုးကောင်တွေ စတွေ့နေပြီ။ သတိထားဦး။”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်၏ စကားကြောင့် သင်္ဘောသားနှစ်ဦး၏ စကားလက်ဆုံမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဖရေးသည် ချားလ်စ်ထံသို့ အပြေးလာကာ ထိုကိစ္စကို ချက်ချင်း ဖြေရှင်းလိုက်မည်ဟု အာမခံ၏။ ထို့ပြင် ပိုးကောင်ကိုက်နေသော မုန့်များသည် သင်္ဘောသားများအတွက်သာ ဖြစ်ပြီး ကပ္ပတိန်အတွက် အစားအသောက်မှာ လုံးဝ အဆင်ပြေစေရမည်ဟု အထူးတလည် ပြောကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သင်္ဘောသားတွေအတွက် ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ သင်္ဘောသားတွေကရော လူ မဟုတ်ဘူးလား။”</p> <p> </p> <p>ဒစ်ပ်သည် သူ့လက်အောက်ငယ်သားများ၏ အခွင့်အရေးအတွက် ဖရေးနှင့် တစ်ခါ ထပ်မံ ငြင်းခုံပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ် ဝင်မပါတော့ချေ။ သူတို့ မသိသေးသော ပင်လယ်ပြင်ထဲသို့ စတင်ဝင်ရောက်စဉ်က ကြောက်ရွံ့ တင်းမာနေသော အခြေအနေနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အခုလို သာမန်ကိစ္စလေးတွေနဲ့ ငြင်းခုံနိုင်နေခြင်းက ပိုကောင်းပါသည်။</p> <p> </p> <p> လူသားတွေသည် အခြေအနေသစ်ကို လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် နေထိုင်ရာတွင် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် စွမ်းဆောင်နိုင်ကြသူများ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>စားဖိုဆောင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ချားလ်စ်သည် သင်္ဘော၏ အခြားအခန်းများဆီသို့ လှည့်လည်ကြည့်ရှုသည်။ သင်္ဘောကို ပတ်ကြည့်ခြင်းမှာ မဖိတ်ခေါ်ဘဲ တက်လာသည့် သတ္တဝါများကို စစ်ဆေးရန်သာမက ခရီးစဉ်ကို ထိခိုက်စေနိုင်သည့် အခြား အချက်အလက်များကိုပါ ကြည့်ရှုရန် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> အစားအသောက် ရိက္ခာ၊ လောင်စာ သယံဇာတ သို့မဟုတ် သင်္ဘောသားများ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေ၊ ထိုအချက်များထဲမှ တစ်ခုခုတွင် ဟာကွက်ရှိသွားပါက သင်္ဘောကြီးမှာ ရေပေါ်က ခေါင်းတလားကြီး ဖြစ်သွားပြီး အားလုံး သေဆုံးကြရပေလိမည်။</p> <p> </p> <p>ဒက်ခ်၊ တက်မခန်း၊ စက်ခန်း၊ အဖွဲ့သားအိပ်ဆောင်၊ စားဖိုဆောင်၊ ကုန်လှောင်ရုံနှင့် ရေတိုင်ကီ စသည်ဖြင့် နေရာတိုင်းကို ချားလ်စ် အသေးစိတ် စစ်ဆေးသည်။ တခြား ကပ္ပတိန်တွေကတော့ စည်းကမ်းချက် တစ်မျိုးစီ ရှိနိုင်သော်လည်း သူကတော့ ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးရသည်ကို ပိုကြိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အသေးစိတ် အချက်အလက်များကသာ အောင်မြင်မှု သို့မဟုတ် ရှုံးနိမ့်မှုကို ဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်ပြီး သူ၏ ထိုသို့ စေ့စပ်သေချာမှုကြောင့်ပင် ပင်လယ်ပြင်၌ ဤမျှ ကြာရှည်စွာ အသက်ရှင်နေနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရိုးရှင်းပြီး ငြီးငွေ့စရာ ကောင်းသော်လည်း အရေးကြီးသည့် ဤအလုပ်များသည် ကပ္ပတိန်တစ်ဦး၏ အဓိက တာဝန်များပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကပ္ပတိန်။ ကျွန်းတစ်ကျွန်း တွေ့ပြီ။”</p> <p>လောင်စာ သိုလှောင်မှုကို စစ်ဆေးနေစဉ် ထွက်ပေါ်လာသော စကားကြောင့် ချားလ်စ် ခဏမျှ အံ့ဩသွားသည်။ သူ တွက်ချက်ထားသည်ထက် သုံးရက်ခန့် စောနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ အမြန်ပြေးတက်လာရာ နာဝေးလ် သင်္ဘောကြီး၏ ရှာဖွေရေး မီးမောင်းအလင်းအောက်တွင် ဝေးလံသော နေရာမှ ကျွန်းတစ်ခု၏ ပုံရိပ်လွှာကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>အရင်က တွေ့ဖူးသည့် ကျွန်းများနှင့် မတူဘဲ ဤကျွန်းမှာ အလွန် မြင့်မားလှသည်။ ကျွန်းထက် တောင်ထိပ်ပြားကြီး တစ်ခုနှင့် ပိုတူနေ၏။ ပတ်ပတ်လည်ရှိ ကျောက်နံရံများမှာ ပြောင်ချောနေပြီး အပင်တစ်ပင်မျှ မရှိချေ။ တောင်ကြီးမှာ မြင့်လွန်းလှသဖြင့် တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ဘာရှိသည်ကိုလည်း မမြင်ရပေ။</p> <p> </p> <p>ရှေ့ရှိ ထူးဆန်းသော မြေပုံသဏ္ဌာန်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ချားလ်စ်က ကျောက်ဆူးချရန် အချက်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင် သင်္ဘောသား အော်ဒရစ်ကို ကြည့်ကာ ညွှန်ကြားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အော်ဒရစ်။ အပေါ်ကို ပျံတက်ပြီး တစ်ချက်လောက် သွားကြည့်လိုက်ဦး။”</p> <p> </p> <p>အော်ဒရစ်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ လင်းနို့အဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်။ အော်ဒရစ် ပြန်အလာကို စောင့်နေစဉ်မှာပင် ဒစ်ပ်က ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော မျက်နှာဖြင့် ချားလ်စ်ထံ ချဉ်းကပ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ကပ္ပတိန်။ ကျောက်ဆူးက ပင်လယ်ကြမ်းပြင်ကို မထိဘူးဗျ။”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်းရဲ့ ဘေးတင်မှာ ရှိနေတာကို ဘယ်လိုဖြစ်လို့ မထိရမှာလဲ။”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် ကျောက်ဆူးစက်ရှိရာသို့ သွားကြည့်ရာ ကျောက်ဆူးကြိုး တစ်ခွေလုံး အဆုံးထိ ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နာဝေးလ် သင်္ဘော၏ ကျောက်ဆူးကြိုးသည် မီတာ တစ်ရာကျော် ရှည်လျားသော်လည်း ပင်လယ်ကြမ်းပြင်သို့ မရောက်ရှိနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>‘ဒီကျွန်းရဲ့ တည်ဆောက်ပုံက ဘယ်လိုမျိုးပါလိမ့်။ ထောင်လိုက်စိုက်ထားတဲ့ ကြေးနန်းတိုင်ကြီး တစ်ခုလိုလား။’</p> <p> </p> <p>ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ချားလ်စ်က ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဒါဆို ကျောက်ဆူးမချနဲ့တော့။ ခဏနေရင် ငါတို့ ကုန်းပေါ်တက်မယ်။ ဖရေးနဲ့ သင်္ဘောသားတွေက သင်္ဘောပေါ်မှာပဲ နေခဲ့ကြ။”</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် အော်ဒရစ် ပြန်ရောက်လာသော်လည်း သူ့မျက်နှာမှာ ထူးဆန်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကပ္ပတိန်။ အပေါ်မှာက ရွှံ့နွံတောကြီးဗျ။”</p> <p> </p> <p>“ရွှံ့နွံတော ဟုတ်လား။”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ် အံ့ဩသွားမိသည်။ ကျွန်းရဲ့ တောင်ထိပ်ပေါ်မှာ ရွှံ့နွံတော ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်။ သွားကြည့်ကြတာပေါ့။ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ဒီကျွန်းက ဘုရင်ရဲ့ ရိက္ခာဖြည့်တင်းတဲ့ နေရာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။”</p> <p> </p> <p>ပျံသန်းနိုင်သော အော်ဒရစ်၏ အကူအညီဖြင့် ကျောက်နံရံတွင် ကြိုးလှေကားကို လျင်မြန်စွာ ချိတ်လိုက်သည်။ ချားလ်စ်နှင့် အဖွဲ့သားများသည် နံရံကို ဂရုတစိုက် တွယ်တက်ကာ တောင်ထိပ်သို့ ရောက်လာခဲ့ကြ၏။ အော်ဒရစ် ပြောသည့်အတိုင်းပင် ကျွန်း၏ တောင်ထိပ်တွင် ရွှံ့နွံတောကြီး တစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤရွှံ့နွံတောသည် သစ်တောများထဲတွင် တွေ့ရသည့် ရွှံ့နွံများနှင့် မတူပေ။ သစ်ပင်၊ ပန်းမန် သို့မဟုတ် သက်ရှိအရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>စိုစွတ်နေသော မြေပြင်၊ ပုပ်သိုးနေသော ရေများနှင့် ထူထပ်သော မြူခိုးများသာ ရှိသည်။ သို့သော် ရွှံ့ဗွက်များကြားတွင် အရွယ်အစား အမျိုးမျိုးရှိသော ကျောက်တုံးများ ပြန့်ကျဲနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ငါးအသားအချို့ကို ရွှံ့ဗွက်ထဲသို့ ပစ်ချကြည့်သော်လည်း တက်စားမည့် သက်ရှိတစ်ကောင်မျှ ထွက်မလာပေ။ ချားလ်စ်သည် ရွှံ့ဗွက်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် လျှောက်ကြည့်ရာ သိပ်မနက်ကြောင်း တွေ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>အနက်ဆုံးနေရာမှာပင် သူ့ပေါင်လယ်လောက်သာ ရှိ၏။ ညာဘက်ခြေထောက်ဖြင့် ဖိနင်းကြည့်ရာ ရွှံ့ဗွက်အောက်တွင် ခိုင်မာသော မြေပြင်ရှိနေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဟေ့ လူ။ ဒီနေရာက ဟော့ပေါ့အိုးကြီးနဲ့ မတူဘူးလား။ ကြည့်စမ်း။ ဟိုကျောက်တုံးတွေက ဟော့ပေါ့ထဲက အသားလုံးတွေ မျောနေသလိုပဲ။’</p> <p> </p> <p>ရစ်ချက်၏ လှောင်ပြောင်မှုကို ချားလ်စ် ဂရုမစိုက်ဘဲ ရွှံ့ရေအချို့ကို လက်ဖြင့် ခတ်ယူကာ နှာခေါင်းနားသို့ ကပ်၍ နမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ပင်လယ်ရေနံ့ကို အရင်ရပြီးနောက် ပုပ်သိုးနေသော အနံ့ဆိုးတစ်ခုက နှာခေါင်းကို လာမှန်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤရွှံ့နွံထဲက ရေများသည် သာမန် ပင်လယ်ရေများသာ ဖြစ်ပြီး ဘာမှ အသုံးမဝင်ချေ။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က သူ့လူတွေကို နောက်ကလိုက်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ လူတိုင်း၏ မျက်ခုံးများမှာ တွန့်ချိုးနေကြ၏။ ညစ်ပတ်သည့် နေရာကို မည်သည့်လူသားမျှ မနှစ်သက်ပေ။ ရွှံ့ဗွက်ထဲ လျှောက်ရခြင်းမှာ မိလ္လာတွင်းထဲ လျှောက်နေရသလို ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p>လီလီ၏ ကြွက်ညိုအုပ်စုသည်လည်း ရွှံ့ရေထဲ ခြေချလိုက်သည်နှင့် မီးသွေးခဲများကဲ့သို့ မည်းနက်သွားကြသည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ လီလီသည် ချားလ်စ်၏ လည်ပင်းကို အတင်းဖက်ထားပြီး သူမ၏ အဖြူရောင် အမွေးအမှင်များပေါ်တွင် အမည်းစက် တစ်စက်မျှ အတင်မခံချေ။</p> <p> </p> <p>သူ့မှာ ညဘက် မြင်နိုင်စွမ်းရှိသော်လည်း ထူထပ်သော မြူဖြူများကြောင့် အဝေးကို မမြင်ရပေ။ ဒီနေရာတွင် ဘာမှ သေချာမမြင်ရချေ။</p> <p> </p> <p>ဒီပတ်ဝန်းကျင်က သူတို့ ပထမဆုံး စူးစမ်းခဲ့သည့် ကျွန်းကို သတိရစေသည်။ အတိတ်က အမှားမျိုး ထပ်မဖြစ်စေရန် ချားလ်စ်က ဆုံးဖြတ်ထား၏။ သူသည် အချိန်အပိုင်းအခြားအလိုက် လူစာရင်းကို ပြန်စစ်ဆေးပြီး လက်ပတ်ပေါ်ရှိ အရေအတွက်နှင့် တိုက်ဆိုင်ကြည့်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ထူးထူးဆန်းဆန်း ပေါ်မလာစေရန် သို့မဟုတ် ပျောက်မသွားစေရန် သေချာအောင် လုပ်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လက်ထဲက မီးရှူးတိုင်များသည် နဂါးတစ်ကောင်၏ အသက်ရှူသံကဲ့သို့ မြူခိုးများကို ဖယ်ရှားရင်း ကျွန်း၏ အလယ်ဗဟိုဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ညစ်ပတ်နေသော ရေများသည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ အေးစက်လှသည်။ သူတို့ လမ်းလျှောက်လာတာ နာရီဝက်ခန့်သာ ရှိသေးသော်လည်း ချားလ်စ်မှာ သူ၏ ခြေချောင်းများကို ခံစားလို့ မရတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>အန္တရာယ် မကြုံစေရန်အတွက် ချားလ်စ်က အဖွဲ့သားများကို ရပ်နားရန် ကျောက်တုံးများ ရှာခိုင်းလိုက်သည်။ ခြေချောင်းများ ပြန်လည် နွေးထွေးလာမှသာ ခရီးကို ဆက်ကြမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ခေတ္တ အနားယူနေစဉ်မှာပင် အဖွဲ့သားများသည် အစားအစာများကို ပါးစပ်ထဲ အတင်းထိုးထည့်နေကြသည်။ သူတို့ ဗိုက်မဆာလျှင်တောင် အင်အားရှိနေစေရန် စားသောက်ကြရပေမည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save