Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">နှာမောင်းဖြင့် လမ်းလျှောက်သူများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အခြားသူများသည် သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝိုင်းဝန်းကြည့်ရှုကြရာ သူတို့နှင့်အတူပါလာသည့် ထူးခြားသော ပတ်တီးများ ပတ်ထားသည့် အဖော်ဖြစ်သူမှာ မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မရှိတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်များ ယှက်သန်းသွား၏။ သူတို့၏ ရဲဘော်ရဲဘက်မှာ မည်သည့်ခြေရာလက်ရာမျှ မကျန်ဘဲ မည်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားရသနည်း။</p> <p> </p> <p>“ပတ်တီး ကို နောက်ဆုံး ဘယ်သူ မြင်လိုက်သေးလဲ”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မြင့်တက်လာသော စိုးရိမ်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ရင်း တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် မြင်လိုက်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ဂျိမ်းစ်က တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းဖြင့် လက်ညှိုးထောင်ကာ ဆက်ပြော၏။</p> <p> </p> <p>“လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးမိနစ်လောက်က သူ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရှေ့တည့်တည့်မှာ ရှိနေသေးတာပါ”</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တယ်။ ကျွန်မကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်မိနစ်လောက်ကတည်းက သူ့ကို မတွေ့တော့တာ”</p> <p> </p> <p>လီလီက ချားလ်စ်၏ ကော်လာထဲမှ ခေါင်းလေးပြူထွက်ကာ ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သင်္ဘောသားများ၏ ပြောကြားချက်များမှာ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ကွဲပြားနေသော်လည်း ပတ်တီး ပျောက်ဆုံးသွားသည်မှာ လွန်ခဲ့သော ဆယ်မိနစ်အတွင်း ဖြစ်သည်ဟု အားလုံးက ကောက်ချက်ချလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ထူထပ်သော မြူခိုးများကို ကြည့်ရင်း ချားလ်စ်၏ မျက်ခုံးများမှာ မသိမသာ တွန့်ချိုးသွားကာ အော်ဒရစ် ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လင်းနို့အဖြစ် ပြောင်းပြီး ငါ နံရံပေါ်မှာ ထွင်းထားတဲ့ မြားတွေအတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်ဦး။ ပတ်တီး တစ်နေရာရာမှာ လမ်းမှားသွားတာလားဆိုတာ သွားကြည့်စမ်း”</p> <p> </p> <p>အော်ဒရစ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံသွားကာ လင်းနို့တစ်ကောင်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားတော့သည်။ လင်းနို့များသည် သူတို့၏ အသံလှိုင်းတုံ့ပြန်မှုစနစ်ကို အသုံးပြု၍ လမ်းကြောင်း ရှာဖွေနိုင်သဖြင့် ထူထပ်သော မြူခိုးများမှာ သူတို့အတွက် အဟန့်အတား မဖြစ်ပေ။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် သွေးစုတ်ဖုတ်ကောင်မှာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာ၏။ အော်ဒရစ်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါပြလိုက်ခြင်းမှာ ချားလ်စ်၏ အဆိုးဆုံး သံသယကို အတည်ပြုပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်၊ ပတ်တီး ပျောက်ဆုံးသွားခြင်းမှာ ဤကျွန်းနှင့် တစ်ခုခု ပတ်သက်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>နံရံကို မှီရပ်ရင်း ချားလ်စ်သည် တန်ပြန်ဖြေရှင်းမည့် နည်းလမ်းများကို စဉ်းစားကာ မျက်မှောင်ကြုတ်နေမိ၏။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာများနှင့် တိုက်ခိုက်ရသည်ထက် ပို၍ မုန်းတီးပေသည်။</p> <p> </p> <p>အနည်းဆုံးတော့ မိစ္ဆာများနှင့်ဆိုလျှင် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်နိုင်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ မမြင်ရ၊ မသိရသော ခြိမ်းခြောက်မှုမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင်မူ မည်မျှပင် အစွမ်းထက်ပါစေ အဖြေရှာရန် ခက်ခဲလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် မြူခိုးများထဲမှ ဟိန်းခနဲ အသံကြီးတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် လူတိုင်းမှာ လန့်ဖျပ်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က ချက်ချင်းပင် မှန်သေတ္တာ ကို ဖွင့်လိုက်ရာ အတွင်းမှ နေရောင်ခြည်သည် မြူခိုးများကို တစ်ဖန် ထိုးဖောက်သွားပြန်သည်။ သို့သော် ထိုအသံထွက်ပေါ်လာသည့် နေရာတွင်မူ မည်သည့်အရာကိုမျှ မတွေ့ရပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုဖြစ်ရပ်များ ဖြစ်ပွားပြီးနောက် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ထူထပ်သော မြူခိုးများမှာ စတင်၍ ပါးလွှာလာသည်။ သို့သော် ထိုအပြောင်းအလဲမှာ ကောင်းမွန်သည့် နိမိတ်ထက် ဆိုးယုတ်သည့် အငွေ့အသက်မျိုး ဖြစ်နေသည်ဟု ချားလ်စ် ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>အားလုံး၏ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသည့် အကြည့်များအောက်တွင် ချားလ်စ်က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အရင်ဆုံး ဒီနေရာကနေ ထွက်ကြစို့”</p> <p> </p> <p>ဖရေး က ချက်ချင်းပင် ကန့်ကွက်၏။</p> <p> </p> <p>“ကပ္ပတိန်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ပထမအရာရှိ ပတ်တီး ကို ရှာမတွေ့သေးဘူးလေ!”</p> <p> </p> <p>“ငါ ခိုင်းတဲ့အတိုင်း လုပ်စမ်း။ အရင်ဆုံး အပြင်ထွက်ပြီးမှ ပြန်တိုင်ပင်ကြမယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ချားလ်စ်က အဖွဲ့ကို ချက်ချင်းပင် ဦးဆောင်၍ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ပတ်တီးအတွက် သူ စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသော်လည်း ချားလ်စ်သည် ကပ္ပတိန် တစ်ယောက် ဖြစ်သဖြင့် အဖွဲ့သားအားလုံး၏ ဘေးကင်းရေးကို ဦးစားပေးရန်မှာ သူ၏ တာဝန် ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ တစ်ယောက် ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်လျှင် နောက်ထပ် တစ်ယောက်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ပတ်တီး ပျောက်ဆုံးသွားရသည့် အကြောင်းရင်းကို မသိရသေးမီအထိ ဤနေရာတွင် ဆက်နေခြင်းမှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည့် ဆုံးဖြတ်ချက် မဟုတ်ပေ။ အဖွဲ့သား တစ်ယောက်အတွက်နှင့် ကျန်ရှိနေသည့် လူအားလုံး၏ အသက်ကို ချားလ်စ် မစွန့်စားနိုင်ပေ။ ထို့ပြင် ပတ်တီးမှာ ပြင်းထန်သော ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်စွမ်း ရှိသည့် ဖတာဂန်ဝါဒီ တစ်ယောက် ဖြစ်သဖြင့် ထိုမျှနှင့် အလွယ်တကူ ကျဆုံးသွားမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့အနေဖြင့် အပြင်ရောက်မှသာ ကယ်ဆယ်ရေး အစီအစဉ်ကို ချမှတ်နိုင်ပေလိမည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်၏ အမိန့်ပေးမှုအောက်တွင် လူတိုင်းသည် ဝင်္ကပါနံရံများပေါ်၌ ထွင်းထုထားသည့် မြားများအတိုင်း လိုက်ပါလာကြပြီး ထွက်ပေါက်ရှိရာသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြန်လည် လျှောက်လှမ်းလာကြ၏။</p> <p> </p> <p>မီးရှူးတိုင်များမှ အလင်းရောင်မှာ ထူထပ်သော မြူခိုးများကို ထိုးဖောက်နေပြီး ရွှံ့နွံများထဲတွင် နင်းလျှောက်နေသည့် သူတို့၏ ခြေသံများမှာ လေထုထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသော တစ်ခုတည်းသော အသံ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သင်္ဘောသားများက ဒုတိယအသုတ် မီးရှူးတိုင်များကို ထွန်းညှိလိုက်သည့်အခါ ချားလ်စ်၏ မျက်နှာမှာ ပိုမို၍ ပျက်ယွင်းလာသည်။ သူတို့ ပြေးလာသည်မှာ အတော်ပင် ကြာနေပြီဖြစ်ရာ ဝင်္ကပါ၏ ထွက်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိနေရမည် ဖြစ်သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် ဖွင့်ဟနေသော အပေါက်ဝကို မတွေ့ရသေးသနည်း။</p> <p> </p> <p>“ရပ်ကြဦး”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က သူ၏ အဖွဲ့သားများကို ရပ်တန့်ရန် လှမ်းပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် နံရံပေါ်တွင် ထွင်းထားသည့် မြားကို လှည့်ကြည့်ကာ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်၏။</p> <p> </p> <p> ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးပြီးနောက် မြားအတွင်း၌ သူ တမင်တကာ ထည့်သွင်းထားသည့် လျှို့ဝှက်အမှတ်အသားများမှာ မူလအတိုင်း ရှိနေသည်ကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ ဤမြားမှာ သူကိုယ်တိုင် ထွင်းထုခဲ့ခြင်း သေချာပြီး မည်သူမျှ လာရောက် ပြင်ဆင်ထားခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအမှတ်အသားများ ရှိနေပါလျက်နှင့် သူတို့ ဝင်္ကပါထဲမှ ထွက်မရ ဖြစ်နေသည်။ ချားလ်စ်၏ စိတ်ထဲတွင် ဝေခွဲမရမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ဤဝင်္ကပါမှာ မည်သို့သော အရာမျိုးနည်း။ ၎င်းသည် အသက်ရှိနေပြီး ပုံစံများကို ပြောင်းလဲနိုင်သည်လား။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းသည်မှာ ဝင်္ကပါထဲသို့ မဝင်ခင်ကတည်းက ချားလ်စ်သည် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာနိုင်သည်ကို ကြိုတင်တွေးဆထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဓားနက် သည် သူ၏ လက်ချောင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်ရာ ထွက်ပေါ်လာသော သွေးများကို လင်းနို့မှန် ပေါ်တွင် သုတ်လိမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အနက်ရောင် အမွေးအမှင်များ ပေါက်လာပြီး လက်မောင်းအောက်မှ အရေပြားများမှာလည်း အတောင်ပံများအဖြစ် လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လင်းနို့ကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစဉ် သူ၏ အဖွဲ့သားများကို ညွှန်ကြားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီမှာပဲ စောင့်နေကြ။ ငါ ထွက်ပေါက်ကို ရှာတွေ့တာနဲ့ ပြန်လာပြီး အားလုံးကို ခေါ်ထုတ်သွားမယ်”</p> <p> </p> <p>မည်မျှပင် ရှုပ်ထွေးသည့် ဝင်္ကပါဖြစ်ပါစေ ၎င်းမှာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပြဿနာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးကို ကျောပေါ်တင်၍ လေထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပျံတက်သွားနိုင်လျှင် ဤဝင်္ကပါထဲမှ ထွက်သွားနိုင်ပေလိမည်။</p> <p> </p> <p>စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် ချားလ်စ်သည် ဧရာမ လင်းနို့ကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သူ၏ လင်းနို့တောင်ပံများကို ခတ်လိုက်သည့်အခါ အောက်ရှိ ရွှံ့နွံမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လှိုင်းများ ဖြစ်ပေါ်သွား၏။ ချားလ်စ်သည် မြေပြင်ကို ခြေဖြင့် ကန်ကာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဧရာမ လင်းနို့ကြီးမှာ ပါးစပ်ကို ဟ၍ လူတို့ မကြားနိုင်သော အသံလွန်လှိုင်းများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုလှိုင်းများမှာ လမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ အရာဝတ္ထုများနှင့် ထိတွေ့ကာ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည့်အခါ ချားလ်စ်သည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပတ်ဝန်းကျင် မြေပုံတစ်ခုကို ရေးဆွဲနိုင်ခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>စောစောက ဝင်္ကပါ၏ ရှုပ်ထွေးလှသော တည်ဆောက်ပုံကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တည်ဆောက်ပုံ တစ်ခုလုံး ပေါ်ထွက်လာသည့်အခါတွင်မူ အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု လိမ်ယှက်နေသော လမ်းဆုံလမ်းခွများမှာ ခေါင်းမူးစရာပင် ကောင်းလှပေသည်။ ချားလ်စ်သည် ထိုအကွေ့အကောက်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အပေါ်သို့သာ ဆက်လက် ပျံတက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>အတောင်ပံများကို ပိုမို အရှိန်ပြင်းပြင်း ခတ်လိုက်သည့်အခါ ချားလ်စ်မှာ ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာတစ်ခုကို ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားသည်။ သူသည် အပေါ်သို့ မည်မျှပင် ပျံတက်ပါစေ ဝင်္ကပါနံရံများမှာ သူနှင့်အတူ အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ လိုက်ပါ မြင့်တက်လာပေသည်။</p> <p> </p> <p>သုံးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ချားလ်စ်မှာ လေထဲတွင် ခေတ္တရပ်ကာ အောက်ဘက်သို့ အသံလွန်လှိုင်းတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။ သို့သော် မျှော်လင့်ထားသည့် ပဲ့တင်သံမှာ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်မလာပေ။ သူသည် မြေပြင်မှ အနည်းဆုံး ကီလိုမီတာ တစ်ထောင်ခန့် အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိ အခြေအနေမှာ ယုတ္တိမရှိသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။ ချားလ်စ်မှာ ကျွန်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို မှတ်မိနေသေး၏။ မြူခိုးများက အမြင်အာရုံကို ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း ထိုကျွန်းမှာ ဤမျှအထိ မမြင့်နိုင်ကြောင်း သူ အသေအချာ သိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆက်လက် ပျံတက်ခြင်းမှာ ထူးခြားမည် မဟုတ်သည်ကို သိရှိသွားသဖြင့် ချားလ်စ်က အောက်သို့ ပြန်လည် ဆင်းသက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကပ္ပတိန်၊ ဘယ်လို ဖြစ်သွားလဲ”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က သွေးအိတ်တစ်ခုကို ဖောက်သောက်နေစဉ် ဒစ်ပ်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အဆင်မပြေဘူး။ ငါ အပေါ်ကို ကီလိုမီတာ တစ်ထောင်လောက်အထိ ပျံတက်ခဲ့ပေမဲ့ နံရံတွေက ငါနဲ့အတူ လိုက်မြင့်နေတယ်”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်၏ အဖြေစကားကြောင့် လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မှောင်မိုက်သွားကြသည်။ သူတို့သည် မြားများအတိုင်း လိုက်ပါခဲ့သော်လည်း ထွက်ပေါက်ကို ရှာမတွေ့ခဲ့သည့်အပြင် နံရံများမှာလည်း ကီလိုမီတာ တစ်ထောင်ကျော်အထိ မြင့်မားနေပေသည်။ သူတို့မှာ ပိတ်မိနေသည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“မကြောက်ကြနဲ့ဦး။ ငါတို့မှာ တခြား နည်းလမ်း ရှိသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် ဂျိမ်းစ်၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ယမ်းခွေ တစ်ထုပ်ကို နှိုက်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝုန်း...</p> <p> </p> <p>နံရံကြီးမှာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး အပျက်အစီးများ လွင့်ထွက်သွားကာ ဝင်္ကပါနံရံမှာ ပွင့်ထွက်သွား၏။ မီးရှူးတိုင်များ၏ အလင်းရောင်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် နံရံ၏ အခြားတစ်ဖက်ကို သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ထွက်ပေါက်ကို ရှာမတွေ့လျှင် သူတို့ကိုယ်တိုင် ထွက်ပေါက်တစ်ခု ပြုလုပ်ယူရုံသာ ဖြစ်သည်။ မျဉ်းဖြောင့်အတိုင်း သွားခြင်းမှာ မည်သည့် ဝင်္ကပါအတွက်မဆို အမြန်ဆုံး နည်းလမ်းပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ပေါက်ကွဲသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အဖွဲ့သားများသည် ထိုအပေါက်များမှတစ်ဆင့် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားခဲ့ကြသည်။ ချားလ်စ်မှာ မကြာမီ ရွှံ့နွံတောထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိတော့မည်ဟု အစပိုင်းတွင် တွေးထင်ထားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လက်တွေ့မှာမူ သူ၏ မျှော်လင့်ချက်အတိုင်း ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။ သူတို့သည် နောက်ထပ် အပေါက်တစ်ခုမှ ထွက်လာသည့်အခါတွင်မူ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ရေစက်များ ကျနေသည့် အသံမှာ သူတို့၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုရေကျသံမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပိုမို စိပ်လာကာ ကျယ်လောင်လာပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သည့် ညတစ်ညတွင် မိုးရွာနေသည့် အသံကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်မှာ သတိဝီရိယဖြင့် ထိုအသံထွက်ပေါ်ရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်၏။ သူတို့ထံသို့ ဦးတည်လာနေသည့် ထူးဆန်းသော သတ္တဝါအုပ်စုတစ်စုမှာ တဖြည်းဖြည်း မြင်ကွင်းထဲသို့ ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသတ္တဝါများမှာ ရှေ့ခြေထောက်များဖြင့် မတ်တပ်ရပ်နေသည့် အမွှေးမရှိသော ကြွက်ကြီးများနှင့် တူနေသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတိုင်းမှာ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေပြီး ရှည်လျားနေ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ နှာခေါင်းများမှာ ဆင်နှာမောင်းများနှင့် တူနေပြီး ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ စည်းချက်ကျကျ ရိုက်ခတ်နေကြသည်။ သူတို့မှာ သူတို့၏ နှာခေါင်းများဖြင့် လမ်းလျှောက်နေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>စောစောက ကြားလိုက်ရသည့် ရေကျသံမှာ ဤသတ္တဝါများ ရွှံ့နွံများထဲတွင် သွားလာနေသဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည့် အသံ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်မီတာခန့် မြင့်မားသည့် ဤနှာမောင်းဖြင့် လမ်းလျှောက်တတ်သော သတ္တဝါဆန်းများမှာ အရေအတွက် များပြားလှပေသည်။ မည်းနက်ပြီး ညစ်ပတ်သည့် ရေပြင်ပေါ်တွင် သူတို့ စုပြုံနေသည်မှာ စိုက်ခင်းထဲရှိ ပြောင်းပင်များကဲ့သို့ သိပ်သည်းလှ၏။ ဤကဲ့သို့ ကျိန်စာသင့်နေသည့် နေရာမျိုးတွင် ထိုကဲ့သို့သော သတ္တဝါများနှင့် တွေ့ဆုံရခြင်းမှာ တကယ်ပင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ဒစ်ပ်သည် သူ၏ ဖိနပ်ထဲမှ ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏၊ ထိုလက်နက်၏ ပုံစံမှာ ချားလ်စ်၏ ဓားနက် နှင့် ဆင်တူပေသည်။ သူသည် တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်ပြီး သူ၏ ကပ္ပတိန်ထံမှ အမိန့်ကို စောင့်မျှော်ရင်း လှည့်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ခဏစောင့်ဦး။ သူတို့ ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က သူ၏ အဖွဲ့သားတစ်ဦး၏ သေနတ်ပြောင်းကို ချခိုင်းရင်း အမိန့်ပေးလိုက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save