Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း - ၆၄၇</h2> <h2 style="text-align: center;">လိမ္မာသွားပြီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချင်စန်းက ဖက်တီးပိုးကောင်ကို သင်ခန်းစာ ပေးရန် ပြင်ဆင်နေခြင်းပင်။</p> <p>ဤကောင်မှာ အလွန် ပျင်းရိပြီး အနာကျက်သည်နှင့် နာကျင်မှုကို မေ့လျော့တတ်သည်။ သာမန် နည်းလမ်းများက အသုံးမဝင်ပေ... လှည့်ထွက်လိုက်သည်နှင့် ပြစ်ဒဏ်ကို မေ့သွားတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ချင်စန်းက လက်တစ်ဖက်တွင် မိစ္ဆာမီးလျှံဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် အစစ်အမှန်ချီ အသုံးပြုကာ လှောင်အိမ်တစ်ခု ဖန်တီး၍ ပိုးကောင်ဖက်တီးကြီးအား အတွင်း၌ ပိတ်လှောင်လိုက်သည်။</p> <p>ကိုးလွှာငရဲ မိစ္ဆာမီးလျှံ၏ အငွေ့အသက်ကို အာရုံခံမိ၍လား မသိ... ပိုးကောင်ဖက်တီးကြီးမှာ ပိုးမွေးအိတ်ထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်လာတော့သည်။</p> <p>ချင်စန်းက တမင်တကာပင် မီးအပ်ကို ပိုနီးကပ်အောင် တိုးလိုက်၏။ ပိုးကောင်ဖက်တီးကြီးမှာ အသည်းအသန် နောက်ဆုတ်ပြီး လက်ဖဝါးမှ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း အစစ်အမှန်ချီ လှောင်အိမ်က မြဲမြံစွာ ချုပ်နှောင်ထားသည်။</p> <p>မြင်ရခက်သော မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ ပြည့်နှက်နေပြီး စူးရှသော အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ကိုးလွှာငရဲ မိစ္ဆာမီးလျှံက မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုထိရောက်နေသည်။ ပိုးကောင်မှာ သဘာဝ ရန်သူနှင့် တွေ့ဆုံရသည်ထက်ပင် ပို၍ ထိတ်လန့်နေပုံရ၏။</p> <p>ချင်စန်းက ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ့အကြည့်များမှာ အေးစက်နေပြီး မီးအပ်ကို ပို၍ နီးကပ်အောင် တိုးလိုက်သည်။</p> <p>ရုတ်တရက် ပိုးကောင်မှာ တောင့်တင်းသွားပြီး မလှုပ်ရှားတော့ချေ။</p> <p>ကြောက်လွန်း၍ သတိလစ်သွားခြင်းပင်။</p> <p>"ကြောက်ပြီး သေသွားတာလား... ဘာမှ သုံးမရတဲ့ ဝက်လိုကောင်ပဲ... စားဖို့နဲ့ အိပ်ဖို့ပဲ သိတယ်… ဒီလောက် အသုံးမကျမှတော့ မီးရှို့ပစ်လိုက်တာမှ ကောင်းဦးမယ်"</p> <p>ချင်စန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း လက်ချောင်းကို ပယ်ခတ်၍ ကိုးလွှာငရဲ မိစ္ဆာမီး တစ်စအား ပိုးကောင်ဆီ ပစ်လွှတ်လိုက်၏။</p> <p>စူးရှသော အော်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပိုးကောင်ဖက်တီးကြီးမှာ ခုန်ထကာ ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားတော့သည်။ တကယ်တမ်းတွင် သေချင်ယောင် ဆောင်နေခြင်းပင်။ သို့သော် လှောင်အိမ်ထဲ ပိတ်မိနေပြီး မီးတောက်လောက်လည်း မမြန်ဆန်သောကြောင့် ချက်ချင်းပင် ဖမ်းမိသွားလေပြီ။</p> <p>မျက်လုံးများ နောက်တစ်ကြိမ် လည်ထွက်သွားပြီး သည်တစ်ခါတော့ အမှန်တကယ် သတိလစ်သွားတော့သည်။ ကြောက်လွန်း၍ ထွက်ကျလာသော မျက်ရည်များလား၊ သွားရည်များလား မသဲကွဲသည့် အရည်အိုင် တစ်ခုက အောက်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။</p> <p>ချင်စန်း နှုတ်ခမ်းစွန်းတွင် အပြုံးရေးရေးလေး ပေါ်လာသည်။ သူက ကိုးလွှာငရဲ မိစ္ဆာမီးကို သံကြိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ပိုးကောင်ကို တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်လိုက်သည်။</p> <p>မကြာမီ ပိုးကောင် ပြန်နိုးလာသော်လည်း စိတ်သက်သာရာ မရနိုင်ခင်မှာပင် သူ့ကိုယ်ပေါ် ရစ်ပတ်ထားသော မီးသံကြိုးများကို မြင်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် မေ့လဲသွားပြန်သည်။</p> <p>ထိုကဲ့သို့ အကြိမ်အနည်းငယ် နှိပ်စက်ခံရပြီးနောက် ပိုးကောင်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ထုံကျင်သွားလေပြီ။</p> <p>ထိုအချိန်၌ ချင်စန်းအပေါ် ကြည့်သော အကြည့်များမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော မိစ္ဆာကောင်ကြီး တစ်ကောင်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့မှု၊ ဝမ်းနည်းမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ သနားစဖွယ် တုန်ယင်နေ၏။</p> <p>အကယ်၍ ဉာဏ်ရည်သာ လုံလောက်အောင် ရှိခဲ့လျှင် ဤပင်လယ်ဓားပြ သင်္ဘောပေါ် တက်မိခဲ့ခြင်းအတွက် နောင်တရနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ချင်စန်းက ကိုးလွှာငရဲ မိစ္ဆာမီးကို ပြန်မရုတ်သိမ်းပေ။</p> <p>ပိုးကောင်ကို မီးသံကြိုးများဖြင့် ဆက်လက် ချည်နှောင်ထားပြီး ဘယ်ရီသီး တစ်လုံး ထုတ်ယူကာ အရည်ညှစ်ချလိုက်သည်။ သူ့အကြည့်များက ပိုးကောင်အပေါ် စူးစိုက်လျက်။</p> <p>ဤအသီးမှာ ဝိညာဉ်ပိုးမွှားများကို ကျွေးမွေးရန် အကောင်းဆုံးသော ဝိညာဉ်သစ်သီး တစ်မျိုးပင်။ အထူးသဖြင့် ပထမအဆင့် ပြောင်းလဲခြင်း ကာလတွင် ကြီးထွားမှုနှုန်းကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်း လောကတွင် ဈေးကြီးပေး၍ ဝယ်ယူရသည်။</p> <p>ချင်စန်းက ပိုးမွှားငါးကောင်ဂိုဏ်းမှ အနည်းငယ် ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခင်က ပိုးကောင်ဖက်တီးကြီးကို ကျွေးစဉ်က လှည့်ပင် မကြည့်ခဲ့ပေ။ ယခုမူ တိုက်တွန်းစရာ မလိုဘဲ အရည်များကို အငမ်းမရ မျိုချပြီး အရသာရှိရှိ စားသောက်တော့သည်။</p> <p>"ဗိုက်ဝအောင်စားပြီး ပြန်ဝင်အိပ်တော့"</p> <p>ပိုးကောင် မျက်လုံးထဲရှိ ကျေးဇူးတင်သော မျက်ရည်များကို မြင်လျှင် ချင်စန်း ကျေနပ်သွားသည်။</p> <p>စားသောက်ပြီးနောက် ပိုးကောင်ဖက်တီးကြီးက ပိုးမွေးအိတ်ထဲသို့ သူ့အလိုလို တွားသွား ဝင်ရောက်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်းချမ်းမှု ပြန်ရလာခဲ့လေပြီ။</p> <p>ပိုးကောင်ကိစ္စ ဖြေရှင်းပြီးနောက် ချင်စန်းက ခရီးဆက်ခဲ့ပြီး လိပ်ပြာချိုင့်ဝှမ်း၏ ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ဤရာသီတွင် စုန်းနတ်ဘုရား တိုက်ကြီး၏ ရာသီဥတုမှာ အေးစက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း လိပ်ပြာချိုင့်ဝှမ်း အတွင်း၌မူ ငှက်များ တွန်မြည်ကာ ပန်းများ ပွင့်လန်းနေပြီး နွေဦးရာသီကဲ့သို့ နွေးထွေးနေဆဲပင်။</p> <p>ရှုခင်းများမှာ ဂုဏ်သတင်းနှင့်အညီ လှပနေသည်။ ရောင်စုံပန်းများက မြေပြင်ကို ဖုံးလွှမ်းထားပြီး ကြည်လင်သော စမ်းချောင်းများက ချိုင့်ဝှမ်းတစ်လျှောက် စီးဆင်းနေကာ ပျားများနှင့် လိပ်ပြာများလည်း ပန်းများကြား ကခုန်နေကြ၏။</p> <p>ချင်စန်းက ရှုခင်းကို ငေးမောကြည့်ရှုနေသော်လည်း မရေမတွက်နိုင်သော လိပ်ပြာများအား မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အတွေးနက်သွားသည်။</p> <p>ကောင်းကင်မျက်လုံး လိပ်ပြာမှာ အလွန် သတိကြီးပြီး ကြောက်တတ်သည်။ အနည်းငယ် နှောင့်ယှက်လိုက်သည်နှင့် အသိုက်ထဲ ပြန်ဝင်ပြေးပြီး ထွက်လာတော့မည် မဟုတ်ပေ။ အခြား ဝိညာဉ်ပိုးမွှားများကို ဆွဲဆောင်နိုင်သည့် အရာများက ၎င်းအတွက် အသုံးမဝင်။</p> <p>ချင်စန်းက မဆင်မခြင် ဝင်ရောက်ခြင်း မပြုဘဲ လိပ်ပြာချိုင့်ဝှမ်း၏ အပြင်ဘက် တစ်လျှောက် တိတ်တဆိတ် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့် အတိုင်းပင် ထူးခြားမှု တစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရ။ လိပ်ပြာတိုင်းမှာ သာမန်သာ ဖြစ်ပုံရသည်။</p> <p>ချိုင့်ဝှမ်းထဲရှိ လိပ်ပြာအားလုံးကို ဖမ်းဆီးလိုက်လျှင်ပင် အသုံးဝင်မည် မဟုတ်ပေ။ ကောင်းကင်မျက်လုံး လိပ်ပြာမှာ ရုပ်ဖျက်ကောင်းလွန်းသဖြင့် ကျန်လိပ်ပြာများနှင့် ခွဲခြား၍ မရနိုင်ချေ။ ကြက်သွေးရောင် မီးရွှေစင် မရှိဘဲနှင့် ၎င်းကို မျှားခေါ်ရန် ပိုကောင်းသော နည်းလမ်း မရှိတော့။</p> <p>သူ့အလောင်းကောင် ရုပ်သေးများမှ အလောင်းငွေ့များက ကောင်းကင်မျက်လုံး လိပ်ပြာကို လန့်သွားစေမည် စိုးရိမ်သဖြင့် ချင်စန်းက တစ်ယောက်တည်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်။</p> <p>သူက ကိုယ်ဖျောက်ပြီး ဝင်ရောက်ရန်လည်း မရဲပေ။</p> <p>လိပ်ပြာက တတိယအကြိမ် ပြောင်းလဲခြင်း ပြီးမြောက်သွားပြီလား မသိနိုင်။ အကယ်၍ ကောင်းကင်မျက်လုံးများ နိုးထလာပြီဆိုလျှင် မည်သည့် ကိုယ်ယောင်ဖျောက် နည်းလမ်းမှ အသုံးဝင်မည် မဟုတ်တော့။</p> <p>ချင်စန်းက ချိုင့်ဝှမ်းအစွန်းရှိ နေရာကောင်း တစ်ခုတွင် ပုန်းအောင်းလိုက်သည်။ ထိုနေရာမှနေ၍ လိပ်ပြာချိုင့်ဝှမ်း တစ်ခုလုံးနီးပါးကို လှမ်းမြင်နိုင်သည်။ ထို့နောက် ကြက်သွေးရောင် မီးရွှေစင်များကို ဖြန့်ခင်းထား၏။</p> <p>ဤသို့ဖြင့် စောင့်ဆိုင်းခြင်း စတင်လေပြီ။</p> <p>လိပ်ပြာချိုင့်ဝှမ်းမှာ ကျယ်ပြန့်သော်လည်း ဝိညာဉ်ပိုးမွှားများမှာ အာရုံခံစားမှု အလွန် ထက်မြက်ကြသည်။ ကောင်းကင်မျက်လုံး လိပ်ပြာသာ ရှိနေသေးလျှင် ကြက်သွေးရောင် မီးရွှေစင်၏ အငွေ့အသက်ကို မကြာမီ အာရုံခံမိပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ၎င်း၏ သတိကြီးပြီး ကြောက်တတ်သော သဘာဝကြောင့် ဘယ်အချိန် ထွက်လာမည်ကို ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p>ချင်စန်းက ပုန်းအောင်းရာ နေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ နေရင်း အသက်ရှူသံကို ထိန်းချုပ်ကာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်သည်။</p> <p>တောရိုင်းထဲတွင် လိုချင်သော ဝိညာဉ်ပိုးမွှားကို ဖမ်းဆီးခြင်းမှာ လွယ်ကူသော ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။ အမွေအနှစ် မရှိကြသော စုန်းမျိုးနွယ်၏ လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများ ဆိုလျှင် ပိုးမွှားအသိုက်များတွင် နှစ်ချီ၍ စောင့်ဆိုင်းလေ့ ရှိကြသည်။ ထိုသည်မှာ ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ်ပင်။</p> <p>အချို့ဆိုလျှင် အချိန်အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ အသိုက်က စွန့်ပစ်ခံထားရမှန်း သိလိုက်ရသည်များလည်း ရှိသည်။</p> <p>ချင်စန်းကမူ ဝိညာဉ်ပိုးမွှားများကို အလွန် ဆွဲဆောင်နိုင်သော ကြက်သွေးရောင် မီးရွှေစင် ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် ကံကောင်းသည် ဆိုရမည်။ ၎င်းက ပိုးမွှား ရှိ၊ မရှိ အမြန်ဆုံး အတည်ပြုပေးနိုင်သည်။ တစ်လ မပြည့်ခင်မှာပင် သူက ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော နေရာခြောက်ခုကို ဖယ်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>နေဝင်သွားပြီး လထွက်လာသည်။</p> <p>မျက်တောင် တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် ညတစ်ည ကုန်ဆုံးသွားခဲ့၏။</p> <p>လိပ်ပြာချိုင့်ဝှမ်းမှာ ညနက်ချိန်တွင် ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။ ကောင်းကင်ယံရှိ ကြယ်များက စမ်းချောင်းများထဲ အရိပ်ထင်ဟပ်နေပြီး ချိုင့်ဝှမ်းတစ်လျှောက် တောက်ပသော ခါးပတ်တစ်ခု သွယ်တန်းထားသကဲ့သို့ပင်။ ဖော့စဖရပ် အလင်းရောင် မှိန်မှိန်အောက်တွင် ပန်းများနှင့် လိပ်ပြာများက ကပွဲကြီး တစ်ခု ဆင်နွှဲနေသယောင်။</p> <p>တစ်ညလုံး လိပ်ပြာချိုင့်ဝှမ်း အတွင်း မည်သည့် ထူးခြားမှုမှ မရှိခဲ့ပေ။</p> <p>မိုးလင်းခါနီး အချိန်ရောက်မှသာ...</p> <p>ပုံသဏ္ဍာန်မျိုးစုံနှင့် အရွယ်အစား မျိုးစုံရှိသော လိပ်ပြာအုပ် တစ်အုပ်က စမ်းချောင်းကို ဖြတ်ကျော် ပျံသန်းလာသည်။ သူတို့၏ ပျံသန်းပုံမှာ ပုံသေမရှိ... ဘယ်လိုက် ညာလိုက်၊ နိမ့်လိုက် မြင့်လိုက်၊ မြန်လိုက် နှေးလိုက်ဖြင့်...</p> <p>တစ်ခါတစ်ရံ လိပ်ပြာများက ရုတ်တရက် လူစုခွဲသွားပြီး လျင်မြန်စွာ ပြန်စုဝေးတတ်ကြသည်။</p> <p>အချို့က ထွက်ခွာသွားကြပြီး အချို့က အသစ် ဝင်ရောက်လာသည်။ ပန်းပွင့် တစ်ပွင့်က သူတို့ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်နှင့် ဝိုင်းဝန်း ကခုန်ကြရာ လိပ်ပြာအုပ်မှာ နုနယ်သော ပန်းထိုးဘောလုံး တစ်ခုနှင့် တူနေတော့သည်။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းမျိုးမှာ လိပ်ပြာချိုင့်ဝှမ်းတွင် မြင်တွေ့နေကျပင်။</p> <p>သို့သော် လိပ်ပြာအုပ်က မြက်ခင်းပြင် တစ်ခုအပေါ် ဖြတ်ကျော်သွားချိန်တွင် ချင်စန်း မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး မျက်ဝန်းထဲ၌ စူးရှသော အရောင်တစ်ချက် လက်သွားသည်။</p> <p>ကြက်သွေးရောင် မီးရွှေစင် တစ်စက် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>ချင်စန်း အကြည့်က ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး မြက်ခင်းပေါ် ဖြတ်ပျံသွားသော လိပ်ပြာအုပ်ပေါ် စူးစိုက်လိုက်သည်။</p> <p>သူ့မျက်လုံး အမြင်အာရုံမှာ အလွန် ကောင်းမွန်၏။ စိတ်စွမ်းအင်ကို မသုံးလျှင်ပင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်သည်။ အုပ်စုထဲတွင် လိပ်ပြာ အမျိုးအစားစုံ ရာဂဏန်းနီးပါး ရှိသည်။ သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အခြား အုပ်စုများနှင့် မကွာခြားပေ။</p> <p>သူက တစ်ကောင်ချင်းစီကို သေချာ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ အားလုံးမှာ အပြစ်အနာအဆာ မရှိသော သာမန် လိပ်ပြာများသာ ဖြစ်ပုံရ၏။</p> <p>သူက သတိထားပြီး စိတ်စွမ်းအင်ကို ဖြန့်ကျက်ကာ လိပ်ပြာအုပ်ကို စစ်ဆေးကြည့်သော်လည်း ဘာမှ မတွေ့ရပေ။</p> <p>"တကယ့်ကို အံ့မခန်း ရုပ်ဖျက်စွမ်းရည်ပဲ"</p> <p>ချင်စန်း စိတ်ထဲ အံ့ဩသွားသည်။ ကောင်းကင်မျက်လုံး လိပ်ပြာက ရုပ်ဖျက်လိုက်လျှင် ရွှေအမြူတေ အဆင့် ကျင့်ကြံသူများပင် အမှန်ကို မမြင်နိုင်ဟု ဆိုစမှတ် ပြုကြသည်။</p> <p>ယခု မြင်တွေ့နေရသည့် အတိုင်းဆို ထိုဂုဏ်သတင်းမှာ အမှန်ပင် ဖြစ်လောက်သည်။</p> <p>ချင်စန်းက လိပ်ပြာအုပ်၏ လှုပ်ရှားမှုကို စောင့်ကြည့်နေစဉ် နောက်ထပ် ကြက်သွေးရောင် မီးရွှေစင် တစ်စက် ရုတ်တရက် အစားခံလိုက်ရပြန်သည်။</p> <p>"ရန်သူ့အာရုံကို လှည့်စားတတ်သေးတာပဲ... တစ်ညလုံး သည်းခံစောင့်ဆိုင်းနိုင်တာကို ကြည့်ရင် သူ့ဉာဏ်ရည်က တော်တော် မြင့်မားတာပဲ"</p> <p>ချင်စန်း တစ်ယောက်တည်း တိတ်တဆိတ် ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>ကောင်းကင်မျက်လုံး လိပ်ပြာ ရှိနေကြောင်း သေချာသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် စိတ်အေးသွားတော့သည်။</p> <p>သူက လိပ်ပြာအုပ်ကို ဆက်လက် မကြည့်တော့ဘဲ သူ့အနီးဆုံးရှိ ကြက်သွေးရောင် မီးရွှေစင်ကိုသာ အာရုံစိုက်ပြီး အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။</p> <p>တစ်ညလုံး အန္တရာယ် ရှိ၊ မရှိ သေချာအောင် စမ်းသပ်ပြီးနောက် ကောင်းကင်မျက်လုံး လိပ်ပြာလည်း ကြက်သွေးရောင် မီးရွှေစင်၏ ဆွဲဆောင်မှုကို မလွန်ဆန်နိုင်တော့ပေ။ ၎င်းက လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလာပြီး တစ်စက်ပြီး တစ်စက် အငမ်းမရ စားသောက်တော့သည်။</p> <p>End</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save