Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း - ၆၅၁</h2> <h2 style="text-align: center;">မြင်သည်နှင့် ထွက်ပြေး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အအမလေးမှာ ချင်းယီမြစ် တစ်လျှောက် မျောပါနေပုံရသည်။</p> <p>ချင်စန်း အိမ်ခြေတစ်ထောင်ရွာ အပေါ်မှ ဖြတ်ကျော်သွားစဉ် ရွာအတွင်းရှိ အရာအားလုံး ပုံမှန်အတိုင်း ရှိနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ရွာသူရွာသားများမှာ အေးချမ်းစွာ နေထိုင်နေကြ၏။ အမျိုးသမီးများက ချက်ပြုတ်နေပြီး ကလေးများက ဆော့ကစား ရယ်မောနေကြသည်။ အေးချမ်းသာယာသော မြင်ကွင်းတစ်ခုပင်။</p> <p>"ဟမ်..."</p> <p>ရွာကို ကျော်ဖြတ် ပျံသန်းတော့မည့် ဆဲဆဲတွင် ချင်စန်း ရုတ်တရက် အောက်သို့ ဆင်းသက်ပြီး အိမ်ခြေတစ်ထောင်ရွာ၏ နောက်ဘက်တောင်ကုန်း၊ အအမလေး နေထိုင်ခဲ့ဖူးသော တဲအိမ်လေး ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။</p> <p>သူမ ထွက်ခွာသွားသည်မှာ တစ်နှစ်ပင် မပြည့်သေးပေ။ တဲအိမ်ထဲတွင် မည်သူမှ ဝင်ရောက် နေထိုင်ခြင်း မရှိသဖြင့် ပြောင်းလဲမှု သိပ်မရှိလှ။</p> <p>ချင်စန်းက အမိုးပေါ်ရှိ အပေါက်ကြီး တစ်ခုကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ တဲအိမ်မှာ ဟောင်းနွမ်းပြီး မိုးသည်းလျှင် ယိုစိမ့်လေ့ ရှိသော်လည်း အအမလေးက သက်ကယ်မိုးဖြင့် လုံ့လဝီရိယရှိရှိ ဖာထေးလေ့ ရှိသည်။ ဤမျှ ကြီးမားသော အပေါက်ကြီး မရှိသင့်ပေ။</p> <p>ကျောက်တုံး တစ်တုံးဖြင့် ပစ်ပေါက် ဖောက်ထွင်းထားပုံရပြီး အရာမှာလည်း လတ်ဆတ်နေသေးသည်။</p> <p>ချင်စန်းက စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် တဲအိမ်အတွင်း ဖြန့်ကျက် စစ်ဆေးကြည့်ရာ အထဲတွင် ကျောက်ပြာတုံး တစ်တုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရေညှိများ ကပ်ငြိနေဆဲဖြစ်ပြီး ချင်းယီမြစ်ထဲမှ ဆယ်ယူလာခါစ ဖြစ်ကြောင်း သိသာနေ၏။</p> <p>ကျောက်တုံးကို သေချာ မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ချင်စန်း၏ မျက်နှာထား တင်းမာသွားသည်။</p> <p>ကျောက်တုံးပေါ်တွင် စာလုံးရှစ်လုံးကို ကြမ်းတမ်းစွာ ထွင်းထုထားသည်။</p> <p>"ရန်သူများ လိုက်နေသည်။ မြင်သည်နှင့် ထွက်ပြေး"</p> <p>လက်ရေးမှာ ကြမ်းတမ်းပြီး အလျင်လိုနေပုံ ရသော်လည်း အအမလေး၏ လက်ရေးဖြစ်ကြောင်း မှားယွင်းစရာ မရှိပေ။</p> <p>ချင်စန်းက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ကျောက်တုံးကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်သော်လည်း အခြား ထူးခြားမှု မတွေ့ရပေ။ အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ ဓားပျံစီး၍ ချင်းယီမြစ် အတိုင်း စုန်ဆင်း လိုက်ပါတော့သည်။</p> <p>မထွက်ခွာမီ အိမ်ခြေတစ်ထောင်ရွာကို နောက်ပြန်လှည့် ကြည့်လိုက်သည်။ အမိုးပေါ်ရှိ အပေါက်နှင့် ကျောက်တုံး ကျရောက်နေသော နေရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အအမလေးက အောက်ဘက် မြစ်ထဲမှနေ၍ လှမ်းပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ချင်စန်း ထိုမြင်ကွင်းကို အလွယ်တကူ စိတ်ကူးကြည့်နိုင်သည်။ သူမက ချင်းဖူဒင်္ဂါးကို ချိုးဖျက်လိုက်သော်လည်း တုံ့ပြန်မှု မရခဲ့ပေ။ ဒဏ်ရာရထားပြီး မြစ်ထဲတွင် မျောပါနေသော သူမမှာ ကမ်းကပ်ရန် ခွန်အား မရှိတော့လောက်ပေ။ သူမ လုပ်နိုင်သည်မှာ သူ့အတွက် သတင်းစကား တစ်ခုခု ထားရစ်ခဲ့ရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ကုန်းမြေပေါ်သို့ ကျောက်တုံး လှမ်းပစ်ခြင်းသာ။</p> <p>ခြေရာခံမိမည်ကို ကြောက်ရွံ့ပြီး မြစ်ထဲမှ ထွက်ခွာလိုက်လျှင် သူမ၏ ခြေရာများ ပေါ်သွားမည် စိုးရိမ်၍လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p>အကယ်၍ သူမကို ရှာမတွေ့လျှင် သူက အိမ်ခြေတစ်ထောင်ရွာသို့ သေချာပေါက် လာရောက် စစ်ဆေးနိုင်သည် မဟုတ်လော။ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးသူများ ကျောက်တုံးကို တွေ့ရှိပြီး သူ့ထက် ဦးသွားမလား ဆိုသည့် ကိစ္စကိုမူ အအမလေး ထည့်သွင်း စဉ်းစားနိုင်မည့် အင်အား မရှိတော့ပေ။ ဤသည်မှာ သူမ လုပ်နိုင်သမျှ အကုန်ပင်။</p> <p>ဘယ်သူက သူမကို ဒီလောက် အခြေအနေဆိုး ရောက်အောင် လုပ်လိုက်တာလဲ။</p> <p>ချင်စန်းက ကျောက်ပြာတုံးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ရန်သူများလား…</p> <p>ဒီရန်သူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ…</p> <p>ငါ့ကို လိုက်နေတဲ့ သူတွေကြောင့် အအမလေးပါ ရောပြီး ဒုက္ခရောက်သွားတာများလား…</p> <p>ချင်စန်း အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးသွားသည်။</p> <p>တည်နေရာ ကူးပြောင်းပြီးကတည်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် သူ လူသတ်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ကြိမ်သာ ရှိသည်။ တစ်ကြိမ်မှာ အအမလေး လက်စားချေရန် တောင်ပံပါ မြွေရွာမှ ယဇ်ပုရောဟိတ်များကို သတ်ဖြတ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒုတိယ အကြိမ်မှာ ပိုးမွှားငါးကောင်ဂိုဏ်းကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သော နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသည့် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ ဓားပြများအား ရှင်းလင်းခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>နှစ်ကြိမ်လုံးမှာ အရေးမပါသော လူများသာ။</p> <p>ထိုဓားပြများတွင် နောက်ခံ မရှိကြောင်းနှင့် တစ်ကောင်ကြွက်များ ဖြစ်ကြောင်း သူ သေချာသည်။ သူတို့တွင် မိတ်ဆွေများ သို့မဟုတ် ဆွေမျိုးများ ရှိလျှင်ပင် ရွှေအမြူတေ အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ကို ဆန့်ကျင်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။ ပိုးမွှားငါးကောင်ဂိုဏ်း၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် ရှိနေသော အအမလေးကို ခြိမ်းခြောက်ရန် ဆိုသည်မှာ ဝေလာဝေး။</p> <p>တကယ်တမ်း ပိုးမွှားငါးကောင်ဂိုဏ်း အတွင်း၌ သူနှင့် အအမလေးကြား ပတ်သက်မှုကို ချွေ့ရွှမ်ဇီနှင့် မျိုးရိုးအမည် ထုံဟူသော ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်သာ သိရှိသည်။</p> <p>ပိုးမွှားငါးကောင်ဂိုဏ်း ဖြစ်စေ၊ မိုးကြိုးရွာ ဖြစ်စေ၊ ပန်းတစ်ရာနန်းတော် ဖြစ်စေ... ချင်စန်းက သူတို့ကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် ဖိအားနှင့် မက်လုံး နှစ်မျိုးလုံး အသုံးပြုခဲ့သည်။ သူ စည်းကျော်ခဲ့ခြင်း မရှိသလို သူတို့ထဲမှ ဘယ်သူမှလည်း လက်တုံ့ပြန်ရန် သတ္တိ သို့မဟုတ် အကြောင်းပြချက် မရှိကြပေ။</p> <p>ချင်စန်း ဘယ်လို စဉ်းစားစား အဖြေရှာမရ ဖြစ်နေသည်။ အအမလေးကို ရှာတွေ့မှသာ အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူက မျက်စိဖြင့် မလိုက်နိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ချင်းယီမြစ် အတိုင်း ဆက်လက် စုန်ဆင်းလာခဲ့သည်။ အကွာအဝေး နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ချင်းဖူဒင်္ဂါး၏ အာရုံခံမှု ပိုပြတ်သားလာသည်။ အအမလေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် မြစ်ထဲ၌ မျောပါနေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဤအချက်ကြောင့် ချင်စန်း၏ စိတ်နှလုံး လေးလံသွားသော်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။</p> <p>မကြာမီ ချင်းဖူဒင်္ဂါးက အအမလေး သူ့အောက်တည့်တည့်တွင် ရှိနေကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ သူမ မြစ်အောက်ခြေတွင် ရှိနေ၏။</p> <p>ရေစီးကြောင်းမှာ ကြီးမားပြီး ကြမ်းတမ်းစွာ စီးဆင်းနေသည်။ ချင်စန်းက တွေဝေမနေဘဲ မြစ်ထဲသို့ ဒိုင်ဗင်ထိုးဆင်းလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် မြစ်ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ အအမလေးကို ရှာတွေ့ခဲ့တော့သည်။</p> <p>သူမ၏ မျက်လုံးများ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ထားပြီး အသက်ရှူသံ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။ ရေစီးနှင့်အတူ မလှုပ်မယှက် မျောပါနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထူထဲသော ရေမှော်ပင်များနှင့် ငြိတွယ်နေကာ အသက်မဲ့နေသော အလောင်းကောင် တစ်ခုနှင့် တူနေသည်။</p> <p>ချင်စန်းက အစစ်အမှန်ချီကို စုစည်း၍ သူမအား ညင်သာစွာ ထွေးပိုက်ပြီး ရေမျက်နှာပြင်ဆီသို့ ပြန်တက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ဗွမ်း...</p> <p>ရေများ လေးဘက်လေးတန်သို့ လွင့်စဉ်သွားသည်။</p> <p>ချင်စန်းက အအမလေးကို ပွေ့ဖက်ရင်း ရေမျက်နှာပြင်ပေါ် ဖောက်ထွက်လာပြီး မြစ်ကမ်းပါးပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ သူမ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ရေမှော်ပင်များနှင့် ရေများကို ချက်ချင်း ဖယ်ရှား သန့်စင်ပေးလိုက်၏။</p> <p>သူမ၏ မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်ဖြူဖျော့နေပြီး ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုမှ လွတ်မြောက်လာခါစ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ခန္ဓာကိုယ် အနှံ့ ဒဏ်ရာများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အားလုံးမှာ ရေစိမ်ခံထားရသဖြင့် ဖြူဖွေး ရောင်ကိုင်းနေလေပြီ။ အပြင်းထန်ဆုံးမှာ ဘယ်ဘက် ပခုံးပေါ်ရှိ ကြီးမားသော အပေါက်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ထိုးဖောက်နိုင်သော လက်နက် တစ်မျိုးမျိုးကြောင့် ဖြစ်ပုံပင်။</p> <p>ထိုးနှက်ချက်၏ အရှိန်အဝါကြောင့် ပခုံးရိုးများ ကြေမွသွားပြီး နှလုံးနားအထိ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။</p> <p>သို့သော် သူမ၏ လက်ရှိ အခြေအနေက ပိုဆိုးရွားနေသည်။ သူမ၏ နှလုံးခုန်သံ ရပ်တန့်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ချင်စန်း မျက်နှာထား တင်းမာနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း မျှော်လင့်ချက် မကုန်ဆုံးသေးပေ။</p> <p>စိတ်စွမ်းအင်ကို အအမလေး ကိုယ်ထဲသို့ စေလွှတ် စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူ့မျက်နှာပေါ် ဝမ်းသာသည့် အရိပ်အယောင် ဖြတ်ပြေးသွား၏။</p> <p>သူမဆီမှာ အသက်ငွေ့ တစ်မျှင် ကျန်နေသေးတယ်…</p> <p>မသေသေးသော်လည်း သူမ၏ ဒဏ်ရာများမှာ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် သာမန် ဆေးလုံးများ အသုံးဝင်မည် မဟုတ်ပေ။ ချင်စန်းက ဂျင်တစ်ထောင် လက်စွပ်ထဲမှ သုံးပါးရောင်ခြည် ကျောက်စိမ်းအရည် ပုလင်းတစ်လုံးကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူ၍ တစ်စက်သာ ငှဲ့ယူပြီး အအမလေး ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်၏။</p> <p>သုံးပါးရောင်ခြည် ကျောက်စိမ်းအရည် သူမ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် စွမ်းအားကြီးသော အသက်စွမ်းအင် တစ်ခု သူမအတွင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။</p> <p>ချင်စန်းက သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ် လက်တင်ပြီး အစစ်အမှန်ချီကို အသက်သွင်းကာ ဆေးစွမ်းအင်များ ပျံ့နှံ့စေရန် လမ်းညွှန်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျောက်စိမ်းအရည်၏ အသက်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ ဒဏ်ရာများ စတင် ကုသပေးသည်။</p> <p>သူ့မျက်စိရှေ့တွင်ပင် အအမလေး ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများမှာ သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်လောက်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် ကျက်လာလေပြီ။ ဘယ်ဘက်ပခုံးရှိ ကြေမွနေသော အရိုးများ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ဆက်စပ်သွား၏။ မျက်နှာနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဖြူဖျော့မှုများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကျန်းမာသော သွေးရောင် ပြန်လည် လွှမ်းမိုးလာသည်။</p> <p>ပို၍ အားရစရာ ကောင်းသည်မှာ နှလုံးသား ပြန်လည် ခုန်လာခြင်းပင်... အားနည်းနေသေးသော်လည်း အသက်ဝင်လာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် သူမ နိုးလာမည့် အရိပ်အယောင် မပြသေးပေ။</p> <p>ချင်စန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မူလဝိညာဉ်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ အလွန် အားနည်းနေပြီး ပြိုကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သုံးပါးရောင်ခြည် ကျောက်စိမ်းအရည်၏ အသက်စွမ်းအင်က ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကုသပေးနိုင်သော်လည်း ဝိညာဉ်အား ပြန်လည် မကုစားနိုင်ပေ။</p> <p>အချိန်ဆွဲနေလျှင် သူမ၏ မူလဝိညာဉ် မကြာမီ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်။ သေဆုံးခြင်းကို ရှောင်လွှဲနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ချင်စန်းတွင် မူလဝိညာဉ်ကို ကုသနိုင်သော ဆေးလုံးများစွာ မရှိသလို သုံးပါးရောင်ခြည် ကျောက်စိမ်းအရည်ကဲ့သို့ အံ့ဖွယ် အာနိသင်ရှိသော ဆေးမျိုးလည်း တစ်ခုမှ မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် အကောင်းဆုံး ဝိညာဉ် အားဖြည့်ဆေးလုံး တစ်လုံး ထုတ်ယူပြီး သူမကို တိုက်ကျွေးလိုက်သည်။</p> <p>ဆေးလုံး ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် သူမ၏ မူလဝိညာဉ် ပြန်လည် သက်သာလာမည့် လက္ခဏာများ မှိန်ဖျော့ဖျော့ ပြသလာသော်လည်း လုပ်ငန်းစဉ်မှာ အလွန် နှေးကွေးနေတုန်းပင်။</p> <p>ချင်စန်းက အသူရာ အလောင်းကောင်ကို ဆင့်ခေါ်ပြီး စောင့်ကြည့်ခိုင်းလိုက်သည်။ အအမလေးကို ရင်ခွင်ထဲ ပွေ့ဖက်ထားရင်း မြစ်ကမ်းပါးရှိ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သူမ နိုးလာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေမိ၏။ သူ့မျက်နှာထားမှာ ခန့်မှန်းရ ခက်နေသည်။</p> <p>တစ်ခါတစ်ရံ ချင်းယီမြစ် ရေမျက်နှာပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ကာ တွေးတောနေတတ်သည်။</p> <p>ယခုမှသာ အအမလေး၏ လက်များနှင့် လက်မောင်းများပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော နတ်ဘုရား ဆေးမင်ကြောင်လေးခုကို သတိထားမိတော့သည်။</p> <p>နတ်ဘုရား ဆေးမင်ကြောင်များမှာ ရှုပ်ထွေးပြီး ပုံသဏ္ဍာန် အမျိုးမျိုး ရှိကြကာ အံ့ဖွယ် အာနိသင် မျိုးစုံကို ဖန်တီးပေးနိုင်သည်။ ချင်စန်းက ၎င်းတို့ကို သိပ်မကျွမ်းကျင်သော်လည်း သူမ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ပုံစံများမှာ ရေနှင့် သက်ဆိုင်ကြောင်း ဝေဝါးဝါး မှတ်မိလိုက်သည်။</p> <p>အအမလေးက တုထျန်း မိစ္ဆာအသံကို ကျင့်ကြံနေရင်း နတ်ဘုရား ဆေးမင်ကြောင် လမ်းစဉ်ကိုပါ လိုက်စားလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မထားခဲ့ပေ။</p> <p>သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာ ချီသန့်စင်ခြင်း တတိယအဆင့်တွင်သာ ရှိနေပြီး အဆင့်တက်ခါစပင် ရှိသေးသည်။ ဤသည်မှာ ချင်စန်း ခန့်မှန်းထားသည်ထက်ပင် နိမ့်ကျနေ၏။ နတ်ဘုရား ဆေးမင်ကြောင်များကိုပါ အာရုံစိုက်နေရသဖြင့် ကြန့်ကြာနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p>ကျင့်ကြံခြင်း နိမ့်ကျသည် ဆိုရုံဖြင့် အားနည်းသည်ဟု မဆိုလိုပေ။</p> <p>သူမ လက်ပေါ်ရှိ နတ်ဘုရား ဆေးမင်ကြောင်နှစ်ခုမှာ အတော်လေး ထူးခြားကြောင်း ချင်စန်း သတိပြုမိသည်။</p> <p>သူမက နတ်ဘုရား ဆေးမင်ကြောင်များကို ဖြည့်စွက် လမ်းစဉ်အနေဖြင့်သာ လေ့ကျင့်ခဲ့သော်လည်း ဤမျှ တိုတောင်းသော ကာလအတွင်း ယခုလို ရလဒ်မျိုး ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤနယ်ပယ်တွင် သူမ၏ ပါရမီမှာ အမှန်တကယ် အံ့မခန်းပင်။</p> <p>ထိုစဉ် ချင်စန်းက ရင်ခွင်ထဲရှိ အအမလေး လှုပ်ရှားလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ငုံ့ကြည့်ရာ သူမ မျက်တောင်များ တုန်ခါနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ပွင့်ဟလာပြီး အကြည့်များမှာ ဝေဝါးကာ မှိုင်တွေနေသည်။</p> <p>"အစ်ကိုကြီးချင်..."</p> <p>ချင်စန်း၏ မျက်နှာကို ဝေဝါးဝါး မြင်လိုက်ရသဖြင့် အအမလေးက ကြောင်ငေးကြည့်နေမိသည်။ ထို့နောက် အိပ်မက်မက်နေသည်ဟု ထင်မှတ်လေသလားမသိ… တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လာသည်။</p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စုန်းနတ်ဘုရား... အစ်ကိုကြီးချင်ကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် အိပ်မက်မက်ခွင့် ပေးလို့..."</p> <p>End</p> <p>***</p> <p> </p>


Save