Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၆၅၂</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျင်းလျိုယင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အအမလေးက မျက်လုံးများ မှိတ်ထားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းတွင် အပြုံးရေးရေးလေး ပေါ်လာသည်။</p> <p>"မအိပ်နဲ့..."</p> <p>ရုတ်တရက် နက်ရှိုင်းသော အသံတစ်ခု သူမစိတ်ထဲ ပဲ့တင်ထပ်လာ၏။ အလွန် ပီပြင်လွန်းသဖြင့် နားနားကပ်ပြောလိုက်သကဲ့သို့ပင်။</p> <p>ထို့နောက် သူမမျက်နှာပေါ် နွေးထွေးမှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး လက်ဖဝါးတစ်ဖက်က ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>အရာအားလုံးက သိပ်ကို လက်တွေ့ဆန်လွန်းနေ၏။</p> <p>အိပ်မက်တစ်ခုနှင့် မတူပေ...</p> <p>အအမလေး ရုတ်တရက် လန့်နိုးလာပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ ချင်စန်းအား စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ရုတ်ခြည်းပင် သူမပါးပြင်ပေါ် မျက်ရည်များ မိုးစက်ပမာ စီးကျလာတော့သည်။</p> <p>"မငိုနဲ့..."</p> <p>ချင်စန်း မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။ အအမလေး စကားပြောလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် သူ့ပိုးမွှားခြင်းတောင်းထဲရှိ ဖက်တီးပိုးကောင်မှာ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ရုန်းကန် လှုပ်ရှားလာသည်။ အဖုံးကို အတင်း ကိုက်ဝါးပြီး ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေလေပြီ။</p> <p>လက်တလော ထိုအရာကို ဖြေရှင်းရန် သူ့တွင် အားအင်ရော အချိန်ပါ မရှိပေ။</p> <p>ချင်စန်းက အအမလေး မျက်နှာပေါ်ရှိ မျက်ရည်များကို ညင်သာစွာ သုတ်ပေးရင်း တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ ပြောပြပါဦး... ဘယ်သူ မင်းကို နာကျင်အောင် လုပ်တာလဲ... ငါကလဲ့စားချေပေးမယ်..."</p> <p>ထိုစကားကြားလျှင် အအမလေးမှာ ရုတ်တရက် လက်ရှိအခြေအနေကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူမမျက်နှာပေါ် ထိတ်လန့်မှုများ ဖြတ်သန်းသွားပြီး အားကုန်သုံး၍ ချင်စန်းကို တွန်းထုတ်၍…</p> <p>"အစ်ကိုကြီးချင်... ပြေးတော့... ရန်သူတွေ ရှင့်ကို လိုက်ရှာနေကြတယ်... သူတို့ ဒီနေရာထိ ခြေရာခံမိနေပြီ..."</p> <p>သူမမျက်နှာမှာ အရေးတကြီး ဖြစ်နေပုံရပြီး လေသံမှာလည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့ ပြည့်နှက်လို့။</p> <p>ချင်စန်းက သူမအသက်ရှူ မှန်စေရန် ကိုယ်ထဲသို့ အစစ်အမှန်ချီ ထည့်သွင်းပေးရင်း နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။</p> <p>"မလန့်ပါနဲ့... ရန်သူတွေ အနားရောက်နေရင်တောင် ငါမကြောက်ဘူး... မနိုင်ရင်တောင် ငါထွက်ပြေးလို့ ရတယ်... သူတို့ ငါ့ကို လိုက်ရှာနေတယ်လို့ မင်းပြောတယ်မလား... ဘယ်လို ရန်သူမျိုးလဲ... ဘာလို့ မင်းကို တိုက်ခိုက်တာလဲ... အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ပိုးမွှားငါးကောင်ဂိုဏ်းက ဘယ်ရောက်နေတာလဲ"</p> <p>သူ့နှစ်သိမ့်မှုအောက်တွင် အအမလေး တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာပြီး ပြောပြရှာသည်။</p> <p>"မဟူရာ စုန်းနန်းတော်ပါ... ကျွန်မ ပိုးမွှားငါးကောင်ဂိုဏ်းမှာ ကျင့်ကြံနေတုန်း ပန်းတစ်ရာနန်းတော်က ရောက်လာတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ပြောတာ ကြားလိုက်ရတယ်... မဟူရာ စုန်းနန်းတော်က ကျင့်ကြံသူတွေ သူတို့ဂိုဏ်းကို ရောက်လာပြီး ရွှေအမြူတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ အမိန့်ပြန်တမ်းကို သယ်ဆောင်လာတယ်တဲ့... ဘယ်ဘက်လက်ပြတ်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အလောင်းကောင်ချီတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ ရှေးဟောင်း အလောင်းကောင် တစ်ကောင်ကို လိုက်ရှာခိုင်းနေတာ..."</p> <p>သူမ ပြောနေသည်ကို နားထောင်ရင်း ချင်စန်း ပိုထိတ်လန့်လာသည်။</p> <p>သူ မထွက်ခွာမီ ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းကို ပေါင်းစည်းခဲ့ပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေများကို အတူတကွ ရှာဖွေရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့် ပန်းတစ်ရာနန်းတော်မှ ကျင့်ကြံသူများ ပိုးမွှားငါးကောင်ဂိုဏ်းသို့ ရောက်လာခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဘယ်ဘက်လက် ပြတ်နေပြီး အလောင်းကောင်ချီများ ဖုံးလွှမ်းနေခြင်း... ထိုအခြေအနေမှာ သူ ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာစက ပုံစံအတိုင်းပင်။</p> <p>ထိုစဉ်က သူ့ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ချိပ်ပိတ်ခံထားရပြီး စိတ်စွမ်းအင်လည်း ဗလာဖြစ်နေသဖြင့် ကိုယ်ထဲရှိ အလောင်းကောင်ချီများကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ဘဲ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က သူ့ကို မြင်သူတိုင်း ကြာရှည်စွာ သေဆုံးနေသော အလောင်းကောင်ဟု ထင်မှတ်ကြပေလိမ့်မည်။</p> <p>သို့သော် ရှေးဟောင်း အလောင်းကောင်ဟု ဆိုခြင်းကတော့ သိပ်အဓိပ္ပာယ် မရှိပေ။</p> <p>ချင်စန်းကို အမှန်တကယ် အံ့အားသင့်စေသည်မှာ သူ့အား ရှာဖွေနေသူက မဟူရာ စုန်းနန်းတော် ဖြစ်နေခြင်းပင်။ အအမလေးက သူတို့ကို ချင်စန်း၏ ရန်သူများဟု ထင်မှတ်မှားခဲ့ခြင်းသာ။</p> <p>မဟူရာ စုန်းနန်းတော် ဆိုသည်မှာ ရှီကျန်းဒေသ အလွန်တွင် တည်ရှိသော ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်သန္ဓေသား အဆင့် ဆရာသခင်ကြီး တစ်ပါး စောင့်ရှောက်ထားပြီး စုန်းနတ်ဘုရား တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးတွင် နာမည်ကျော်ကြားသည်။ သူတို့ အင်အားမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ဒေသတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးထားသော အရှင်သခင်များဆိုလည်း မမှားပေ။</p> <p>ချင်စန်း၏ မြေပုံတွင် သူတို့ တည်နေရာကို ရှင်းလင်းစွာ မှတ်သားထားသည်။ ရှီကျန်း၏ အရှေ့ဘက် လီထောင်ပေါင်းများစွာ အကွာတွင် ရှိပြီး ဒေသမှ ထွက်ခွာလာသူတိုင်း ပထမဆုံး တွေ့ကြုံရမည့် အင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုပင်။</p> <p>အအမလေး ထိတ်လန့်ပြီး သူ့အတွက် စိုးရိမ်နေသည်မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့။</p> <p>သူ ရွှေအမြူတေ ဖွဲ့စည်းသည်မှာ မကြာသေးကြောင်း သူမ သိထားသည်။ သန်မာသော်လည်း သူ့အင်အားတွင် အကန့်အသတ် ရှိသေး၏။ အကယ်၍ မဟူရာ စုန်းနန်းတော်၏ ဖမ်းဆီးခြင်း ခံရပါက သေချာပေါက် သေလမ်းသာ ရှိပေလိမ့်မည်။ ရွှေအမြူတေ အမိန့်ပြန်တမ်းပါ ပါလာသည်ဆိုတော့ အနီးအနားတွင် နန်းတော်မှ ရွှေအမြူတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် ရှိနေဖို့ များသည်။</p> <p>ရှီကျန်း၏ အစိတ်အပိုင်း အချို့မှာ သူတို့ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် ရှိသော်လည်း ဝက်ဝံတောင်တန်း ဒေသမှာ အလွန် ဝေးကွာပြီး လူသူအရောက်အပေါက် နည်းပါးသည်။ ဒေသခံ အင်အားကြီးဖြစ်သော ကင်းခြေများရွာပင် မဟူရာ စုန်းနန်းတော်၏ အာရုံစိုက်မှုကို မရခဲ့ပေ။</p> <p>ချင်းယီမြစ်တွင် သတိရလာကတည်းက ချင်စန်းမှာ မဟူရာ စုန်းနန်းတော်ရှိ မည်သူနှင့်မျှ မပတ်သက်ဖူးခဲ့ချေ။ သူတို့က အဘယ်ကြောင့် သူ့ကို လိုက်ရှာနေရသနည်း။ ထို့အပြင် ရှေးဟောင်း အလောင်းကောင် အဖြစ်ပါ ခေါ်ဝေါ်နေကြသေးသည်။</p> <p>ရုတ်တရက် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်။ စုန်းနတ်ဘုရား တိုက်ကြီးသို့ သူရောက်လာခြင်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ပိုကြီးမားသော လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခု ရှိနေလေမလော။</p> <p>ငါ သတိမေ့နေတဲ့ အချိန်တုန်းက ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ…</p> <p>"မင်း ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက် ထုံမျိုးရိုးနဲ့ ကျင့်ကြံသူက လူခေါ်ပြီး လိုက်ဖမ်းတယ်လို့ ပြောတယ်မလား... ငါ့လက်တစ်ဖက် ပြတ်နေတဲ့အကြောင်း မင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောခဲ့ဘူး မဟုတ်လား" ချင်စန်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>သူ သတိရလာကတည်းက တွေ့ဆုံခဲ့သူများထဲတွင် အအမလေးနှင့် စုန်းသမားတော်အိုကြီး နှစ်ယောက်သာ သူ့လက်ပြတ်နေကြောင်း သိထားကြသည်။</p> <p>အအမလေးက အလွန် သတိကြီးသူ ဖြစ်သည်။</p> <p>လက်တစ်ဖက်ပြတ် ရှေးဟောင်း အလောင်းကောင်အား ရှာဖွေနေကြောင်း ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ချင်စန်းကို ဆိုလိုမှန်း သူမ ရိပ်မိလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် ပိုးမွှားငါးကောင်ဂိုဏ်းမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာလာပြီး နတ်ဘုရား ဆေးမင်ကြောင်၏ စွမ်းအားကို သုံးကာ ချင်းယီမြစ်ထဲ ငုပ်လျှိုး၍ ရေစုန်အတိုင်း မျောပါလာခဲ့ခြင်းပင်။ သူမက ချင်းဖူဒင်္ဂါးကို ချေမွခဲ့သော်လည်း မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမှ မရရှိခဲ့ပေ။</p> <p>ချင်စန်း တစ်ယောက် အန္တရာယ်ကို သတိမထားမိဘဲ လျှောက်သွားနေမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့ရှာသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူတို့ အတူတကွ ရောက်ဖူးခဲ့သော အိမ်ခြေတစ်ထောင်ရွာနှင့် အခြားနေရာများတွင် သတင်းစကား ထားခဲ့ရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် ရွာသို့ မရောက်မီမှာပင် ထုံမျိုးရိုး ကျင့်ကြံသူနှင့် အခြားသူများ၏ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။</p> <p>"မပြောပါဘူး... အစ်ကိုကြီးချင်... ရှင် ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက် ကျွန်မ ဘယ်သူနဲ့မှ စကားမပြောခဲ့ပါဘူး..." အအမလေးက ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>သူမအသံမှာ အရင်ကထက် ပိုအားနည်းနေပြီး မျက်နှာမှာလည်း ရုတ်တရက် ပြန်လည် ဖြူဖျော့သွားပြန်သည်။</p> <p>"ဒါဆို သူတို့ ငါမှန်း ဘယ်လို လုပ်သိတာလဲ... တစ်ယောက်ယောက် ငါ့ကို အရင်က မြင်ဖူးတာလား" ချင်စန်း ရေရွတ်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်များ တင်းတင်း ကြုတ်ထားမိသည်။</p> <p>ပိုးမွှားငါးကောင်ဂိုဏ်း၏ ထုံမျိုးရိုး ကျင့်ကြံသူမှာ အုပ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်သာ ရှိသော်လည်း သူခေါ်လာသောလူကား အုပ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ပြီး ချွေ့ရွှမ်ဇီပြီးလျှင် ဒုတိယ ခွန်အား အကြီးဆုံးပင်။ ထိုအဆင့် လူတစ်ယောက် ဂိုဏ်းထဲတွင် နာမည်မကြီးဘဲ နေစရာ အကြောင်းမရှိသော်လည်း အအမလေးက သူ့ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။ ထိုသူမှာ မဟူရာ စုန်းနန်းတော်မှ တပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့များသည်။</p> <p>ထိုနှစ်ယောက် အအမလေးကို မှီသွားချိန်တွင် သူမက ချီသန့်စင်ခြင်း တတိယအဆင့်သာ ရှိသေးသဖြင့် လျှော့တွက်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် မဟူရာ စုန်းနန်းတော်၏ တပည့်မှာ ရွှေရေခဲဓားကို မြင်ပြီး သဘောကျကာ သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားခဲ့ခြင်းပင်။ ထိုပေါ့ဆမှုကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အအမလေးက အမြူတေစား သံဆူးဖြင့် နှစ်ကြိမ်ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် သူတို့မှာ အုပ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ မဟုတ်ပါလား။ သူမတွင် နတ်ဘုရား ဆေးမင်ကြောင် အကာအကွယ် ရှိသော်လည်း ကွာခြားချက်က ကြီးမားလွန်းလှသည်။ အအမလေးမှာ သူတို့ တန်ပြန် တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရ၏။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ထုံမျိုးရိုး ကျင့်ကြံသူ အမြူတေစား သံဆူးကြောင့် ပေါက်ကွဲသွားသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။ မဟူရာ စုန်းနန်းတော်မှ တပည့် မည်သို့ ဖြစ်သွားမှန်း မသိရသော်လည်း ထပ်လိုက်မလာသည်ကို ထောက်ဆလျှင် သူ့ကံကြမ္မာလည်း သိပ်ကောင်းပုံ မရပေ။</p> <p>ချင်စန်း ဖန်တီးခဲ့သော အမြူတေစား သံဆူး နှစ်ချောင်းတွင် နတ်ဆိုးဝိညာဉ် အထွတ်အထိပ်အဆင့် ကျောက်နဂါး၏ အစွယ်များ ပါဝင်သည်။ အုပ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း နောက်ဆုံးအဆင့် ကျင့်ကြံသူများပင် ခုခံဖို့ ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။</p> <p>"အစ်ကိုကြီးချင်... အဟွတ်... အဟွတ်..."</p> <p>အအမလေး ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ပြင်းထန်သော ချောင်းဆိုးသံများသာ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူမ အသားအရောင်မှာ ယခင်ကထက် ပိုမည်းနက်သွားလေပြီ။ သူမကိုယ်တိုင် ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို အာရုံခံမိပြီး ချင်စန်းလက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ မျက်လုံးများကို အားတင်းဖွင့်၍ သူ့မျက်နှာအား နှလုံးသားထဲ ထာဝရ စွဲထင်နေစေရန် တမ်းတမှု ပြင်းပြစွာ စိုက်ကြည့်နေရှာသည်။</p> <p>သူမ၏ မူလဝိညာဉ်မှာ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သုံးပါးရောင်ခြည် ကျောက်စိမ်းရည်၏ ကြီးမားသော အသက်စွမ်းအင်ကပင် မတားဆီးနိုင်တော့ပေ။</p> <p>ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်များ ချင်စန်း မျက်နှာပေါ် ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူ အကောင်းဆုံး ဆေးလုံးများကို သုံးခဲ့သော်လည်း သူမဒဏ်ရာများမှာ ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။ အချိန်နှောင်းသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>သူမမျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း သူ ခဏတာ တွေဝေပြီးနောက် တိုးညှင်းသော အသံဖြင့်…</p> <p>"အအမလေး... ငါ့မှာ လျှို့ဝှက်နည်းလမ်း တစ်ခု ရှိတယ်... မင်းရဲ့ မူလဝိညာဉ် မပျောက်ကွယ်သွားအောင် ယာယီ ချိပ်ပိတ်ထားပေးနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့... အနာဂတ်မှာ ပြန်ဖြေနိုင်မလား ဆိုတာတော့ ငါမသိဘူး... မင်း လူမဟုတ် သရဲမဟုတ်တဲ့ အသက်ရှင်နေတဲ့ အလောင်းကောင် တစ်ကောင် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်... ပြီးတော့ သံသရာလည်ဖို့ အခွင့်အရေးကို ထာဝရ ဆုံးရှုံးသွားနိုင်တယ်... မင်း... ဆန္ဒရှိလား"</p> <p>အအမလေးက သူ့စကားကြောင့် တွေဝေခြင်း မရှိပေ။ ထိုအစား မမျှော်လင့်ထားသော မေးခွန်းတစ်ခု ပြန်မေးလာသည်။</p> <p>"အစ်ကိုကြီးချင်... တကယ်လို့ အဲ့လိုဖြစ်သွားရင်... ကျွန်မကို ရှင့်ဘေးနားမှာ ခေါ်ထားမှာလား"</p> <p>ချင်စန်း ကြောင်အသွားပြီးနောက် သက်ပြင်းတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်ရင်း…</p> <p>"ဒါပေါ့... မင်းကို ပြန်ကောင်းအောင် လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ အချိန်ထိ ငါ့ဘေးနားမှာ အမြဲ ခေါ်ထားမှာပါ"</p> <p>"ကျွန်မ ဆန္ဒရှိပါတယ်"</p> <p>ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင် ကင်းမဲ့စွာဖြင့် သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>ချင်စန်းလည်း ဂျင်တစ်ထောင်လက်စွပ်ထဲမှ ကောင်းကင်အလောင်းကောင် တာအိုအဆောင်တစ်ခု ချက်ချင်း ထုတ်ယူတော့သည်။</p> <p>ဤအဆောင်ကို သတ်ဖြတ်ရန် သုံးနိုင်သလို ကယ်တင်ရန်လည်း သုံးနိုင်သည်။</p> <p>သူ တန်ကျီကို ကယ်တင်ဖို့ တစ်ခါ သုံးဖူးခဲ့သော်လည်း ယခုလို အခြေအနေမျိုးတွင် ထပ်သုံးရလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့မိပေ။</p> <p>မြစ်ရေက ဟုန်းဟုန်းမြည်လျက် စီးဆင်းနေဆဲပင်။ အဝေးရှိ တောင်တန်းများမှာ မင်စိမ်းရောင် ပန်းချီကား တစ်ချပ်အလား လှလှပပ။</p> <p>အအမလေး မျက်လုံးထဲရှိ အလင်းရောင်မှာ လျင်မြန်စွာ မှေးမှိန်စပြုလာသည်။</p> <p>ချင်စန်း သက်ပြင်းတိုးတိုး ချပြီး ကောင်းကင်အလောင်းကောင် တာအိုအဆောင်ကို အသက်သွင်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်...</p> <p>အအမလေးက ရုတ်တရက် လန့်နိုးလာပြီး နောက်ဆုံးလက်ကျန် ခွန်အားကို သုံး၍ ပြောဆိုလာ၏။</p> <p>"အစ်ကိုကြီးချင်... အမေက ကျွန်မကို နာမည်တစ်ခု ပေးခဲ့တယ်လို့ အဘွား ပြောဖူးတယ်... ကျင်းလျိုယင်တဲ့... ကျွန်မက အအမလေး မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်မနာမည်က ကျင်းလျိုယင်..."</p> <p>"ကျင်းလျိုယင်... လှလိုက်တဲ့ နာမည်လေးပဲ"</p> <p>ချင်စန်း ပြုံး၍ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p>


Save