Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၇၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဆေးဘုရင်တောင်ကြားမှ အလည်အပတ် ခရီးစဉ် (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းလီက…</p> <p>"အဲဒီလူက ဆေးဘုရင်တောင်ကြားက အကြီးအကဲ လျူချင်းစုန့်လို့ ပြောတယ်"</p> <p> </p> <p>သူ ဖြစ်နေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ကျဉ်းမြောင်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လျူချင်းစုန့်က သူ့အိမ်ပေါက်ဝအထိ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိလာပြီမဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ထျန်းပုယီအား သူသတ်ဖြတ်ခဲ့ကြောင်း သိရှိသွားတာများလား။</p> <p> </p> <p>မူလက ဆေးဘုရင်တောင်ကြားမှ ဟွိုင်အန်းမင်းသားထံ ဆက်သရမည့် ကျားသစ်သန္ဓေ ကိုယ်ထည်ပုံဖော် ဆေးလုံးမှာ သူ့ထံတွင် ရှိနေသည်ကိုပါ သိသွားကြောင့်များလား။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ တွေးမိရင်း ကျန်းနင်က ခေါင်းကို တိတ်တဆိတ် ခါယမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍သာ အမှန်ဖြစ်ခဲ့လျှင် ဤကဲ့သို့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အလည်လာခြင်းမျိုး ဖြစ်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ဆက်သရမည့် ဆေးလုံးအား ကြမ်းတမ်းစွာဖြင့် တိုက်ရိုက် လာရောက် တောင်းဆိုမည်မှာ သေချာလှသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန် ရှင်းလင်းနေ၏။ ဟွိုင်အန်းမင်းသား၏ ဆက်သပစ္စည်းမှာ သူ့လက်ထဲတွင် ရှိနေကြောင်း သက်သေပြနိုင်ခဲ့လျှင် ဝမ်ကျင်းပင် သူ့ကို ကူညီနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လန့်မနေစမ်းပါနဲ့"</p> <p>ကျန်းနင်က တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ့စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကျန်းနင်က…</p> <p>"အစ်ကိုကြီး... ဒီပစ္စည်းတွေကို သိမ်းထားလိုက်ပါ... ကျွန်တော် သွားတွေ့လိုက်ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် ကျန်းလီက ကျန်းနင် မလွှတ်ရသေးသော ဓားရှည်ကို လှမ်းယူလိုက်ချိန်၌ မျက်နှာထားမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက..."</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင် ပြုံးလိုက်ပြီး…</p> <p>"ကျွန်တော် မေ့သွားတယ်... ဒီဓားက နည်းနည်းလေး ပိုလေးတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီက ကျန်းနင်ထံမှ အဝတ်အိတ်ကို ယူကာ အတွင်းရှိ ပစ္စည်းများကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အံ့အားသင့်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကျန်းနင်အား ကြည့်လာ၏။</p> <p> </p> <p>"ညီလေး... ဒါက..."</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းပြလိုက်ပြီး…</p> <p>"အစ်ကိုကြီးကို နောက်မှ ကျွန်တော် သေချာရှင်းပြပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြားသည်နှင့် ကျန်းလီလည်း သိချင်စိတ်များကို ခေတ္တအောင့်ထားလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီက ပစ္စည်းအချို့ကို ကူသယ်ပေးလိုက်သဖြင့် ဓားနှစ်လက်နှင့် နဂါးငါးဖြူ နှစ်ပိုင်းကို သယ်ဆောင်ရသည်မှာ ကျန်းနင်အတွက် များစွာ ပေါ့ပါးသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤမျှ ပေါ့ပါးသွားရခြင်းမှာ သူ မသယ်နိုင်၍ မဟုတ်ဘဲ သယ်စရာ လက်မလောက်တော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဓားနှစ်လက်၊ ငါးနှစ်ပိုင်းနှင့် ငွေတုံး၊ ငွေစက္ကူများ အပြည့်ပါသော အဝတ်အိတ် တစ်လုံး။ သူ့လက်များမှာ အတော်လေး ရှုပ်ယှက်ခတ်နေခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ များစွာ သက်သာသွားပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ကျန်းနင်က ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကို လိုက်ခဲ့စရာ မလိုဘူး... ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းပဲ သွားလိုက်မယ်... အရင်ဆုံး မရီးရယ်၊ ယီမင်ရယ်၊ ပေါက်စီလုံးလေးရယ်ကို ခေါ်ပြီး ဒီကနေ ထွက်သွားပါ"</p> <p> </p> <p>"ညီလေး... မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ" ကျန်းလီက မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ကျန်းနင်အား ရုတ်တရက် လှမ်းကြည့်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင် ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်ပြီး…</p> <p>"အစ်ကိုကြီး... စိတ်မပူပါနဲ့... ကြိုတင် ကာကွယ်တဲ့ အနေနဲ့ပါ"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီက လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မထွက်ခွာမီ သတိပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သတိထားနော် ညီလေး... တစ်ခုခု အခြေအနေ မဟန်ဘူး ထင်တာနဲ့ ချက်ချင်း ထွက်ပြေး"</p> <p> </p> <p>"စိတ်ချပါ" ကျန်းနင်က ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဝိညာဉ်လက်နက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ဧည့်ခန်းမဆောင်ဆီသို့ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လျူချင်းစုန့်၏ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာမှုက သူ့အား အငိုက်မိသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ထျန်းပုယီအား တိတ်တဆိတ် သတ်ဖြတ်ခဲ့မှုအား သိရှိသွားရန် မဖြစ်နိုင်ဟု ခံစားရသော်လည်း ထိုလူ၏ ရည်ရွယ်ချက် အစစ်အမှန်ကိုမူ သူ သေချာမသိပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤကမ္ဘာလောကတွင် ကျူးလွန်သူကို ရှာဖွေနိုင်စွမ်းရှိသည့် ထူးခြားသော နည်းလမ်းများ မရှိဟုတော့ မည်သူ တပ်အပ်ပြောနိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ဆိုစေ ဤသည်မှာ သဘာဝလွန် အရာများ တည်ရှိပြီး မည်သည့်အရာမဆို ဖြစ်ပေါ်နိုင်သော လောကတစ်ခု မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူ တိုက်ပွဲတစ်ခုအတွက် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ လျူချင်းစုန့်သာ တစ်စုံတစ်ရာ ရိပ်မိနေခဲ့လျှင် လက်ဦးမှု ရယူရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ့နည်းစနစ်များ အားလုံး အသင့်ပြင်ထားပြီးဖြစ်ရာ လျူချင်းစုန့်အား တားဆီးနိုင်စွမ်း မရှိဟုတော့ မဆိုသာချေ။</p> <p> </p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ခွန်အားမှာ ထျန်းပုယီထက် များစွာ သာလွန်နေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ထျန်းပုယီပင် လျူချင်းစုန့်ကို အချိန်အတော်ကြာ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်ကို ကြည့်လျှင် သတ္တမအဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်မှာ လုံးဝ မကျော်လွှားနိုင်သောအရာ မဟုတ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>အရှေ့ဘက် ခန်းမဆောင်တွင်…</p> <p> </p> <p>"သူ ရောက်လာပြီ အကြီးအကဲ" ဝမ်ကျိုးက လှမ်းပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ကာ ဓားရှည်နက်ကြီး တစ်လက်ကို လွယ်ထားသော ကျန်းနင်က တံခါးခုံကို ဖြတ်ကျော် ဝင်ရောက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>စူးရှသော အလင်းတန်းများ ကိန်းအောင်းနေသည့် ကျန်းနင်၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း လျူချင်းစုန့် အလိုအလျောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်မိပြီး…</p> <p> </p> <p>"ဒီလူငယ်လေးက တကယ့်ကို ရှားပါးပါရမီရှင်ပဲ... ငါတို့ ဆေးဘုရင်တောင်ကြားကို မဝင်ခဲ့တာ နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ" လျူချင်းစုန့်က တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဂါရဝပြုပါတယ် စီနီယာလျူ" ကျန်းနင်က လက်ယှက်၍ အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရောင်းရင်းကျန်း... ဒီလို တလေးတစား လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး" လျူချင်းစုန့်က ပြုံး၍ ခေါင်းပြန်ညိတ်ပြ၏။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် လျူချင်းစုန့်က လေကို အနည်းငယ် ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် မျက်ထောင့်များ တွန့်ကွေးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ဤအရာကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး သူ့အကြည့်များက အလိုအလျောက် စူးရှသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လျူချင်းစုန့်ရှေ့ရှိ ကုလားထိုင် တစ်လုံးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လျူချင်းစုန့် ဘေးရှိ အဖော်နှစ်ယောက်က ထိုသည်ကိုမြင်လျှင် သူတို့ မျက်နှာထားများ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သည့် နှုတ်ဆက်စကားမျှ မဆိုဘဲ ကျန်းနင် ပြုမူလိုက်ပုံက သူတို့ကို အရေးမပါသူများသဖွယ် လုံးဝ လျစ်လျူရှုကာ အထင်အမြင်သေးကြောင်း ထင်ရှားနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့ လျစ်လျူရှုမှုက သူတို့ ရင်ထဲ ဒေါသမီးများ တောက်လောင်လာစေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျိုးက တစ်စုံတစ်ရာ တုံ့ပြန်လိုသော်လည်း လျူချင်းစုန့်အား တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် ဒေါသကို မြိုသိပ်ထားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်းနင်က နေရာယူပြီးနောက်…</p> <p>"ဒီနေ့ စီနီယာလျူ ကျွန်တော့်ဆီ အလည်လာတဲ့ အကြောင်းရင်းကို သိလို့ရမလား" ကျန်းနင်က စကားစလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လျူချင်းစုန့်က ပြုံး၍…</p> <p>"အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲနဲ့ အလည်လာလို့ မရဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က…</p> <p>"ကျွန်တော် သိထားသလောက်တော့ စီနီယာလျူက အရေးကြီး ကိစ္စတွေနဲ့ အမြဲ အလုပ်ရှုပ်နေတတ်တာပါ"</p> <p> </p> <p>"ဒါတော့ ဟုတ်ပါတယ်" လျူချင်းစုန့်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်…</p> <p>"စီနီယာလျူမှာ အရေးကြီး ကိစ္စတွေ ရှိနေမှတော့ ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘဲ ကျွန်တော့်ဆီ လာဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ကျွန်တော်တို့က အဲဒီလောက် ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုးမှ မရှိတာ"</p> <p> </p> <p>လျူချင်းစုန့်က အားပါးတရ ရယ်မောပြီး…</p> <p>"အရင်ကတော့ မရှိခဲ့ဘူးပေါ့... ဒါပေမဲ့ အနာဂတ်မှာ မရှိနိုင်ဘူးလို့ ဘယ်သူ ပြောနိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် စကားလမ်းကြောင်းကို အလျင်အမြန် လွှဲလိုက်ကာ…</p> <p>"ဒါပေမဲ့ မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်... ဒီနေ့ ငါလာတာ တိကျတဲ့ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုရှိလို့ပါ"</p> <p> </p> <p>"ပြောပါ စီနီယာ" ကျန်းနင်က ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ လျူချင်းစုန့်က သူ့ကိုယ်ပေါ်မှ မြေပုံတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မြေပုံကို ဖြန့်လိုက်သည်နှင့် လော့ရွှေခရိုင် ပတ်ဝန်းကျင် ဧရိယာများကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>လျူချင်းစုန့်က ကမ်းခြေနှင့် သိပ်မဝေးသော ကျွန်းတစ်ကျွန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး…</p> <p>"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က မင်း ဒီလူသူကင်းမဲ့တဲ့ ကျွန်းကို သွားခဲ့သေးလား"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြားသည်နှင့် ကျန်းနင်၏ ရင်ထဲ တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မြေပုံ၏ အချိုးအစားအရ ထိုနေရာမှာ သူ ဓားသိုင်း လေ့ကျင့်ခဲ့သည့် နေရာဖြစ်ပြီး ထျန်းပုယီ အသက်ပျောက်ခဲ့ရသည့် နေရာလည်း ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဆေးဘုရင်တောင်ကြားက ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်လိုက်သလဲ။</p> <p> </p> <p>သူတို့က ငါ့ကိုတောင် ခြေရာခံနိုင်ခဲ့တာပဲ။</p> <p> </p> <p>အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပေါ်လွင်စေဘဲ သူ သိမ်မွေ့စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် အဲဒီကို သွားခဲ့ဖူးတယ်"</p> <p> </p> <p>လျူချင်းစုန့်မှာ ထိုအဖြေကြောင့် အံ့ဩသွားသည့်ပုံ မပေါ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုကျွန်းပေါ်တွင် ကျန်းနင် ချန်ထားခဲ့သော ခြေရာလက်ရာများကို သူတို့ တွေ့ရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဤသဲလွန်စကို ရရှိရန်အတွက် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ဂိုဏ်းသို့ပင် ပြန်သွားခဲ့ကြပြီး အထူး အင်းဆက်ပိုးကောင် တစ်မျိုးကို ယူဆောင်လာခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ထိုထူးခြားသော အင်းဆက်၏ လမ်းညွှန်မှုကြောင့်သာ သူ့ကို အောင်မြင်စွာ ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း အဲဒီကျွန်းကို သွားခဲ့ရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲဆိုတာ မေးလို့ရမလား"</p> <p> </p> <p>"ကျင့်စဉ် လေ့ကျင့်ဖို့ပါ" ကျန်းနင်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဘာကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်နေခဲ့တာလဲ" လျူချင်းစုန့်၏ အနောက်မှ အခြားအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် ဘာကျင့်စဉ် လေ့ကျင့်နေတယ် ဆိုတာကိုပါ ခင်ဗျားတို့ကို ပြောပြဖို့ လိုလို့လား"</p> <p>ကျန်းနင် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး လျူချင်းစုန့်၏ အနောက်မှ စကားပြောလိုက်သူကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း..." ဝမ်ကျိုးက စကားမဆုံးမီမှာပင် လျူချင်းစုန့်က ကြမ်းတမ်းစွာ ဖြတ်ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝမ်ကျိုး... ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း မလုပ်နဲ့"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် ဝမ်ကျိုးလည်း ချက်ချင်း နှုတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လျူချင်းစုန့်က ကျန်းနင်ဘက် လှည့်ကာ တောင်းပန်သည့် အပြုံးဖြင့်…</p> <p>"တောင်းပန်ပါတယ် ရောင်းရင်းကျန်း... ဒါ ငါ့ရဲ့ ဆုံးမမှု အားနည်းချက်ပါ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ဘာစကားမှ မဆိုဘဲ ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>လျူချင်းစုန့်က ထပ်မံ စကားစလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>"ချန်လန် သိုင်းကျောင်းတော်က ချန်လန် ဓားသိုင်းကို အစွဲပြုပြီး နာမည်ပေးထားတာလို့ ငါ ကြားဖူးတယ်... ဒါဆို မင်း အဲဒီကျွန်းပေါ်မှာ လေ့ကျင့်ခဲ့တဲ့ ဓားသိုင်းကလည်း ချန်လန် ဓားသိုင်းပဲ ဖြစ်ရမယ် မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး…</p> <p>"စီနီယာလျူက ဗဟုသုတ တကယ့်ကို ကျယ်ပြန့်တာပဲ... အဲဒီနေ့က ကျွန်တော် လေ့ကျင့်ခဲ့တာ တကယ်ပဲ ချန်လန် ဓားသိုင်းပါ"</p> <p> </p> <p>လျူချင်းစုန့်က ရယ်မောပြီး…</p> <p>"ဒါဆိုရင် ငါ မှန်းတာ မမှားဘူးပဲ"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် စကားလမ်းကြောင်းကို အလျင်အမြန် လွှဲလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>"မင်းများ အဲဒီကျွန်းပေါ်မှာ မုတ်ဆိတ်မွေးတွေနဲ့ လူသန်ကြီးတစ်ယောက်ကို တွေ့ခဲ့မိသေးလား"</p> <p> </p> <p>"စီနီယာလျူ ပြောတဲ့သူက ထျန်းပုယီကို ဆိုလိုတာလား" ကျန်းနင်က မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သိပ်ဟုတ်တာပေါ့" လျူချင်းစုန့်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး…</p> <p>"ကျွန်တော် သူ့ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး"</p> <p> </p> <p>"မင်း တကယ်ပဲ သူ့ကို မမြင်ဖူးတာလား" လျူချင်းစုန့်၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားပြီး စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့အသံမှာ မိုးခြိမ်းသံကြီးပမာ ဟိန်းထွက်လာပြီး နှလုံးသားကို ထိတ်လန့်သွားစေလောက်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျန်းနင်၏ မျက်နှာထားမှာ ပြောင်းလဲခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းခါပြရင်း…</p> <p>"မမြင်ဖူးပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ လျူချင်းစုန့်က ကျန်းနင်အား လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး…</p> <p>"တောင်းပန်ပါတယ် ရောင်းရင်းကျန်း"</p> <p> </p> <p>"ငါ ထျန်းပုယီ နောက်ကို လိုက်နေတာ ရက်အတော်ကြာတဲ့အထိ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကမှ သူ အဲဒီကျွန်းပေါ်မှာ သေဆုံးသွားပြီဆိုတာ သိလိုက်ရလို့ ငါ စိတ်လွတ်သွားတာပါ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ခေါင်းခါပြလိုက်သော်လည်း ဤကိစ္စအပေါ် မည်သည့် မှတ်ချက်မျှ မပေးခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက…</p> <p>"စီနီယာလျူ... ခင်ဗျားမှာ တခြား မေးစရာ မရှိတော့ဘူး ဆိုရင် ပြန်ပါတော့... အချိန်လည်း လင့်နေပြီဆိုတော့ ခင်ဗျားကို ညစာစားဖို့ မဖိတ်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>လျူချင်းစုန့်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်လည်း နေရာမှ ထလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လူလေးယောက်သား အရှေ့ဘက် ခန်းမဆောင်မှ အလျင်အမြန် ထွက်လာခဲ့ကြပြီး ခြံဝင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p>လျူချင်းစုန့်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ခေတ္တမျှ အကဲခတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ရောင်းရင်းကျန်း... မင်း အစ်ကိုက ဘယ်မှာလဲ... သူ့ကို မတွေ့ပါလား"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"သူ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ညစာ ပြင်ဆင်နေလောက်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ေဩာ်... ဒီလိုလား"</p> <p>လျူချင်းစုန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး…</p> <p> </p> <p>"တကယ်လည်း ညစာစားရမယ့်အချိန် ရောက်နေပြီပဲ"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လူလေးယောက်သား ခြံဝင်းကို ဖြတ်ကျော် လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အောက်တိုဘာလ၏ ညနေခင်းမှာ ပုံမှန်ထက် ပိုမို စောစီးစွာ မှောင်မိုက်နေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>နေမင်းကြီး လုံးဝ ဝင်သွားပြီဖြစ်ရာ အရိပ်မည်းများက လောကကြီးကို စတင် လွှမ်းခြုံလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လမင်းကြီး မထွက်ပေါ်သေးသဖြင့် ကောင်းကင်ယံရှိ မှေးမှိန်သော အလင်းရောင် အနည်းငယ်ကသာ ပတ်ဝန်းကျင်အား မသဲမကွဲ လင်းလက်စေ၏။</p> <p> </p> <p>"စီနီယာလျူ... ဒီအထိပဲ ကျွန်တော် လိုက်ပို့ပါတော့မယ်" ကျန်းနင်က ခြံဝင်း အဝင်ဝတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ လာနှောင့်ယှက်မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်... သွားခွင့်ပြုပါဦး" လျူချင်းစုန့်က ပြောလိုက်ပြီးနောက် အခြားနှစ်ယောက်ကို ဦးဆောင်၍ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က အဝေးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသော လျူချင်းစုန့်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဓားကို တိတ်တဆိတ် ဆွဲထုတ်ကာ အနောက်မှ ကိုယ်ယောင်ဖျောက် လိုက်ပါသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>End</p> <p>***</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save