Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၇၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရေအောက်မှ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲ၊ လက်ဖျောက်တီးခြင်း၏ နတ်ဘုရားဆန်သော စွမ်းရည်များ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲလျူ... ဒီကောင်လေး လိမ်နေတာလို့ ကျွန်တော်တော့ ထင်တယ်" ကျန်းနင် နေထိုင်ရာ အိမ်နှင့် လုံးဝ ဝေးကွာသွားချိန်တွင် လျူချင်းစုန့် အနောက်မှ လိုက်ပါလာသော ဝမ်ကျိုးက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြားသည်နှင့် လျူချင်းစုန့်၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွား၏။</p> <p> </p> <p>သူက လော့ရွှေမြစ်ကမ်းစပ်တွင် ရပ်ကာ ရေပြင်မှ တိုက်ခတ်လာသော လေပြေကို မျက်နှာမူရင်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝမ်ကျိုး... မင်း အကဲခတ်တာ မှန်တယ်... ဒီလူငယ်လေးက တကယ်ကို လိမ်နေခဲ့တာ"</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲ ဘယ်လို သိလိုက်တာလဲ" ယခုအချိန်အထိ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုသေးသော ဝူရှန်းက ဝင်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူမှာလည်း ထျန်းပုယီအား ဖမ်းဆီးရန် ဆေးဘုရင်တောင်ကြားမှ စေလွှတ်လိုက်သော အဋ္ဌမအဆင့် နတ်ဘုရားစွမ်းအားနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ယောက်ထဲမှ တစ်ယောက်ပင်။</p> <p> </p> <p>လျူချင်းစုန့်က…</p> <p>"ကျန်းနင် ထွက်လာပြီးကတည်းက သူ့အစ်ကိုကြီး မိသားစုရဲ့ အရိပ်အယောင်ကို လုံးဝ မတွေ့ရတော့တာ မင်းတို့နှစ်ယောက် သတိမထားမိကြဘူးလား"</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲ... အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" ဝူရှန်းက ကြောင်အသွားပြီး စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျိုးနှင့် ယှဉ်လျှင် သူက ပို၍ တွေးတောတတ်သူဖြစ်ရာ လျူချင်းစုန့်၏ စကားကို ကြားသည်နှင့် ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုကို ချက်ချင်း တွေးမိသွား၏။</p> <p> </p> <p>"မင်း ခန့်မှန်းတာ မှန်တယ်"</p> <p>လျူချင်းစုန့်က သူ့နည်းတူ အဋ္ဌမအဆင့် နတ်ဘုရားစွမ်းအား နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေသော ဂျူနီယာ ဝူရှန်းဘက် လှည့်ကြည့်ကာ သဘောကျစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲ... ဝူရှန်း... ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက် ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ" ဝမ်ကျိုးက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် လှမ်းမေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူရှန်းက စတင် ရှင်းပြ၏။</p> <p>"ကျန်းနင်ဆီမှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတယ်... သူ ထွက်လာပြီးနောက်ပိုင်း သူ့အစ်ကိုကြီး မိသားစုက ဘာအရိပ်အယောင်၊ ဘာအသံမှ မကြားရတော့ဘဲ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်"</p> <p> </p> <p>"အဲဒါက ပုံမှန်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p>ဝမ်ကျိုးက တွေဝေစွာ ကြည့်ရင်း…</p> <p>"အခုက ထမင်းစားချိန်လေ... အဲဒီကောင်လေး ပြောသလိုပဲ သူတို့ ညစာ ပြင်ဆင်နေတာ ဆိုတော့ အပြင်ထွက်လာမှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့"</p> <p> </p> <p>ဝူရှန်းက တုံ့ပြန်လေသည်။</p> <p>"ဟင်းချက်တဲ့အနံ့ ဒါမှမဟုတ် မီးခိုးငွေ့တွေ ထွက်လာတာ မင်း ရလိုက်လို့လား"</p> <p> </p> <p>"ဒါက..." ဝမ်ကျိုးက ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွား၏။</p> <p> </p> <p>ဝူရှန်းက…</p> <p>"အဋ္ဌမအဆင့် သိုင်းပညာကို ရောက်နေပြီဖြစ်တဲ့ ငါတို့ အနေနဲ့ အာရုံခံစားမှုတွေကို သီးသန့် မလေ့ကျင့်ထားဘူး ဆိုရင်တောင် သာမန်လူတွေထက် အများကြီး သာလွန်နေပြီ... ဒီလောက် သေးငယ်တဲ့ အိမ်လေးထဲမှာ ညစာ ချက်ပြုတ်နေတာ ဒါမှမဟုတ် ပုံမှန် လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုခု ရှိနေတယ် ဆိုရင် ငါတို့ တစ်ခုခုတော့ ထူးခြားတာ သတိထားမိမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် နားလည်ပြီ"</p> <p>နောက်ဆုံးတော့ ဝမ်ကျိုး သဘောပေါက်သွားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ခင်ဗျား ပြောချင်တာက အဲဒီကောင်လေး တစ်ခုခု ကြံစည်နေတယ်ပေါ့... ခုနက ငါတို့နဲ့ တွေ့တဲ့ အချိန်မှာတင် သူ့မိသားစုကို တိတ်တဆိတ် ရွှေ့ပြောင်းထားပြီးပြီပေါ့"</p> <p> </p> <p>"မှန်တယ်" လျူချင်းစုန့်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ထပ်ဖြည့်ပြော၏။</p> <p>"ခုနက နောက်ထပ် ထူးခြားတာ တစ်ခုကိုလည်း ငါ သတိထားမိလိုက်သေးတယ်... ကျန်းနင်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ သင်းပျံ့နေတဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ဆေးဖက်ဝင် အပင်အနံ့တွေ ရနေတယ်"</p> <p> </p> <p>"အဲဒီအနံ့က ငါတို့ ဆေးဘုရင်တောင်ကြားက ဆေးလုံးတွေရဲ့ သီးသန့် အနံ့ပဲ"</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲ... အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" ဝမ်ကျိုး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လျူချင်းစုန့်က ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး…</p> <p>"သူ့ကိုယ်ပေါ်က ရနေတဲ့ အနံ့က ကျားသစ်သန္ဓေ ကိုယ်ထည်ပုံဖော် ဆေးလုံးရဲ့ သီးသန့် အနံ့ မဟုတ်ပေမယ့် ငါ့အလိုလို သိစိတ်ကတော့ ဒီကောင်လေး အဲဒီဆေးလုံး တစ်လုံးကို မျိုချထားတယ်လို့ ပြောနေတယ်"</p> <p> </p> <p>"သူက ကျားသစ်သန္ဓေ ကိုယ်ထည်ပုံဖော် ဆေးလုံးကိုတောင် စားသုံးထားတာလား" ဝမ်ကျိုးက မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် ဘာလို့ အကြီးအကဲက သူ့ကို နေရာတင် ဖမ်းမလာခဲ့တာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ကျားသစ်သန္ဓေ ကိုယ်ထည်ပုံဖော် ဆေးလုံး သုံးလုံးထဲက အခု တစ်လုံးပဲ ကျန်တော့တယ်... ငါတို့ ထပ်ပြီး အချိန်ဆွဲနေလို့ နောက်ဆုံး တစ်လုံးပါ အစားခံလိုက်ရရင် ဒီကိုလာတဲ့ ငါတို့ရဲ့ တာဝန်က တကယ့်ကို လုံးဝ ကျရှုံးသွားတော့မှာပဲ"</p> <p> </p> <p>လျူချင်းစုန့်က ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး…</p> <p>"ဒီနေ့ ငါတို့ လာလည်တာက ဘာလျှို့ဝှက် သတင်းအချက်အလက်ကိုမှ အခြေခံထားတာ မဟုတ်ဘူး... အကယ်၍ ငါတို့သာ သူ့ကို တိုက်ရိုက် အရေးယူခဲ့မယ်ဆိုရင် ဝမ်ကျင်းနဲ့ ပဋိပက္ခ ဖြစ်လာဖို့က ရှောင်လွှဲလို့ မရဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဝမ်ကျင်းက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကမှ ဒီကောင်လေးကို သူ့ရဲ့ အတွင်းစည်း တပည့်အဖြစ် လူသိရှင်ကြား လက်ခံထားတာ"</p> <p> </p> <p>"အခု ဒီကောင်လေးကို ဗြောင်ကျကျ အရေးယူလိုက်ရင် ဝမ်ကျင်းရဲ့ မျက်နှာကို ငါ တိုက်ရိုက် နင်းချေလိုက်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲက ဘာလို့ သူများဂုဏ်ကို မြှင့်ပေးပြီး ကိုယ့်ဂုဏ်ကို အချနင်းနေရတာလဲ" ဝမ်ကျိုးက ဝင်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဝမ်ကျင်းက သတ္တမအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ပေမယ့် အသက်လည်း ကြီးနေပြီ... ခန္ဓာကိုယ်လည်း အားနည်းနေလောက်ပြီ... အကြီးအကဲက အခု အထွတ်အထိပ် အချိန်ကို ရောက်နေတာပဲ... သူ့ကို ဘာလို့ ကြောက်နေရမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>လျူချင်းစုန့်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး…</p> <p>"မင်း ဝမ်ကျင်း အကြောင်းကို သိပ်မသိလို့ပါ... မင်း သိုင်းပညာ စသင်တဲ့ အချိန်မှာတင် သူက နာမည်ကြီးနေပြီ... သူက သာမန် သတ္တမအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး... ငါ သူ့ကို မကြောက်ဘူး ဆိုရင်တောင် သူ့ ညီအရင်းဖြစ်တဲ့ တော်ဝင်မြို့တော်ရဲ့ အရှင်သခင်ကို ထောက်ထားပြီး သူ့ကို တိုက်ရိုက် ထိပ်တိုက် မတွေ့တာ အကောင်းဆုံးပဲ"</p> <p> </p> <p>လျူချင်းစုန့်က…</p> <p>"နောက်ပြီး အဲဒီကောင်လေး အနောက်မှာ ဝမ်ကျင်း တစ်ယောက်တည်း ရှိတာ မဟုတ်ဘူး... အရင်က သူဌေးရှန်ကလည်း သူ့ကို အထင်ကြီးခဲ့သလို အခုဆို သခင်မလေးလင်းကပါ သူ့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကို မျက်နှာသာ ပေးထားတာ"</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က အပြင်လူတွေပဲ... အရမ်းကြီး စိတ်မြန်လက်မြန် မလုပ်သင့်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြားသည်နှင့် ဝမ်ကျိုးက…</p> <p>"ဒါဆို အကြီးအကဲက အဲဒီကောင်လေးကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားပေးလိုက်ဖို့ ပြောချင်တာလား"</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"</p> <p>လျူချင်းစုန့်က သူ့ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ပြီး…</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ အရင်ဆုံး ပြန်ဆုတ်မယ်... တည်းခိုခန်းကို ပြန်သွားပြီး နေ့လယ်ကျရင် မင်းတို့ နှစ်ယောက် ငါနဲ့အတူ ပြန်လာခဲ့"</p> <p> </p> <p>"နားလည်ပါပြီ အကြီးအကဲ" ဝမ်ကျိုးက ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဝူရှန်းလည်း အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်ကာ…</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ အကြီးအကဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် အခြားတစ်နေရာ၌…</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ရေအောက်တွင် ပုန်းခိုနေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ တိုးတက်လာသော အာရုံခံစားမှုများကြောင့် အထူးသဖြင့် ရေထဲ ရောက်နေချိန်တွင် လျူချင်းစုန့်တို့၏ စကားပြောသံများမှာ သူ့နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ဝင်ရောက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>"ထင်ထားတဲ့ အတိုင်းပဲ... လျူချင်းစုန့်က ခုနကတည်းက ပုံမှန်မဟုတ်တာကို သတိထားမိသွားတာပဲ"</p> <p> </p> <p>"တော်သေးတာပေါ့... သူတို့နောက်ကို တိတ်တဆိတ် လိုက်လာခဲ့လို့"</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ရင် လက်ဦးမှု ဆုံးရှုံးသွားပြီး ဒီည သူတို့ ခိုးဝင်လာရင် ပြဿနာ တက်တော့မှာ"</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းနင် စိတ်ထဲ အလွန်သက်သာရာ ရသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သတ္တမအဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်၏ အစစ်အမှန် ခွန်အားကို သူ မသိပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုနေ့က ဝမ်ကျင်းနှင့် ချောင်ယိုတို့၏ တိုက်ပွဲကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သတ္တမအဆင့် အထွတ်အထိပ်မှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းကြောင်း သိနိုင်၏။</p> <p> </p> <p>သူ့နည်းစနစ်များ အားလုံးကို ထုတ်သုံးလျှင်ပင် ထိုစဉ်က ချောင်ယိုအား အနိုင်ယူနိုင်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ချက် မရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် အဝေးမှ တိုက်ခိုက်သော ချောင်ယို၏ ပုံစံမျိုးကိုပင်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် အကယ်၍များ သူ လက်ဦးမှု ဆုံးရှုံးသွားပြီး အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သော သတ္တမအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ လျူချင်းစုန့်၏ တွေ့ရှိခြင်းကို ခံလိုက်ရပါက နည်းစနစ်များ အကုန်ထုတ်သုံးလျှင်ပင် အနိုင်ရရန် ယုံကြည်ချက် မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်ကျလျှင် သူများ ထိန်းချုပ်မှုအောက် ရောက်သွားမည်ကို ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင်...</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ဦးစွာ တိုက်ခိုက်ရန် လျင်မြန်စွာ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက်...</p> <p> </p> <p>လျူချင်းစုန့်နှင့် အခြားနှစ်ယောက် ရှေ့ရှိ ရေကန်မှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ပေအတော်အတော် မြင့်သော လှိုင်းလုံးကြီးများ ပက်ဖျန်းလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်တာလဲ" လျူချင်းစုန့်က လန့်ဖျပ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ဟိန်းဟောက်နေသော ရေလှိုင်းများက သူ၏ အဖော်များ ဖြစ်ကြသော ဝမ်ကျိုးနှင့် ဝူရှန်းတို့ကို ရေကန်ထဲသို့ ချက်ချင်း ဆွဲခေါ်သွားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသည်ကိုမြင်လျှင် လျူချင်းစုန့်၏ မျက်နှာမှာ သူ့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို မယုံနိုင်သကဲ့သို့ အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>End</p> <p>***</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save