Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၇၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရေအောက်မှ ပြင်းထန်သောတိုက်ပွဲ၊ လက်ဖျောက်တီးခြင်း၏ နတ်ဘုရားဆန်သော စွမ်းရည်များ (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်အကြာတွင်…</p> <p> </p> <p>"ဒီမိစ္ဆာကောင် ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ..." သူက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် လေကို ပြင်းပြင်း ရှိုက်သွင်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဗွမ်းခနဲ အသံနှင့်အတူ...</p> <p> </p> <p>လျူချင်းစုန့်က ရေထဲသို့ ခေါင်းစိုက်ချ၍ ခုန်ဆင်းသွားတော့သည်။ ရေထဲရောက်သည်နှင့် ရေပြင်တစ်ခုလုံး ဒေါသထွက်နေသော နဂါးတစ်ကောင် ဟိန်းဟောက်နေသကဲ့သို့ ရုန်းကြွ လှုပ်ခတ်နေသည်ကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ရေများမှာ သွေးရောင်အဖြစ် နီရဲနေပြီး ဝမ်ကျိုနှင့် ဝူရှန်းတို့ နှစ်ယောက်မှာ ရှည်လျားသော သွေးရောင်မြွေကြီး တစ်ကောင်၏ ရစ်ပတ်ခြင်းကို ခံထားရကာ ရေကန်အောက်ခြေ ပိုမို နက်ရှိုင်းသော နေရာဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ဆွဲချခံနေရသည်ကိုလည်း တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လျှင် လျူချင်းစုန့်မှာ ပြီးခဲ့သည့် နှစ်များအတွင်း ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော အပြောင်းအလဲများနှင့် တိတ်တဆိတ် ပျံ့နှံ့နေခဲ့သော ကောလာဟလများကို ချက်ချင်း တွေးမိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက လော့ရွှေမြစ်ထဲမှာ ပေါက်ဖွားလာတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်များလား..." လျူချင်းစုန့်က စိတ်ထဲ တွေးတောနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် အရှေ့မှ လှုပ်ရှားမှုများက သူ့အား စဉ်းစားချိန် မပေးတော့ချေ။ ဝမ်ကျိုးနှင့် ဝူရှန်းတို့၏ ပုံရိပ်များ လျင်မြန်စွာ နစ်မြုပ်သွားသည်ကို မြင်နေရပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင်...</p> <p> </p> <p>"မင်းက ဆေးသခင်တောင်ကြားက လူတွေကိုတောင် ရန်စရဲတယ်ပေါ့လေ..."</p> <p> </p> <p>လျူချင်းစုန့်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ သူ့အသံမှာ ရေအောက်တွင် မိုးခြိမ်းသံပမာ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်သွား၏။ ရုန်းကြွနေသော ရေလှိုင်းများပင်လျှင် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော သူ၏ အသံလှိုင်း ပျံ့နှံ့သွားခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက လျင်မြန်စွာ ရေငုပ်ဆင်းသွားပြီး ရေနက်ပိုင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသော ဝမ်ကျိုးနှင့် ဝူရှန်းတို့ နောက်သို့ အပြေးအလွှား လိုက်ပါသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ...</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က သူ့အနောက်မှ ဆူညံသံများကို သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရောက်လာတာ ကောင်းတယ်... မင်း မလာမှာကိုတောင် စိုးရိမ်နေခဲ့တာ..."</p> <p> </p> <p>"ရေထဲမှာဆိုတော့ ဒါက ငါ့ရဲ့ အိမ်ကွင်းပဲ..." သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် ဝမ်ကျိုးနှင့် ဝူရှန်းကို ဆွဲကိုင်၍ လော့ရွှေမြစ်၏ ပိုမို နက်ရှိုင်းသော အပိုင်းဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ငုပ်လျှိုးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ထိုနှစ်ယောက်မှာ ဝင်လေထက် ထွက်လေက ပိုများနေကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသည်။ အစောပိုင်းက သူ၏ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုတွင် သူတို့နှစ်ယောက်မှာ ခုခံကာကွယ်ရန် အချိန် လုံးဝ မရခဲ့သဖြင့် သူ့လက်ချက်ဖြင့် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများကို အလွယ်တကူ ရရှိသွားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ လျူချင်းစုန့်ကို မြှူဆွယ်ရန် မလိုခဲ့ပါက ဝမ်ကျိုးနှင့် ဝူရှန်းတို့ ရေထဲ ကျသွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ကျန်းနင်က သူတို့ကို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ သူတို့ အားလုံးမှာ အဆင့်ရှစ် နတ်ဘုရားစွမ်းအား အဆင့်တွင် ရှိကြသော်ငြား အချိန်အခါနှင့် နေရာဒေသ၏ အားသာချက်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့်အပြင် ထိုနှစ်ယောက် ပေါင်းထားသည်ထက် များစွာ နက်ရှိုင်းသော အခြေခံနှင့် ဝိညာဉ်လက်နက်၏ အထောက်အပံ့တို့ ရှိနေသောကြောင့် ဤကိစ္စမှာ အလွန် ရိုးရှင်းလှ၏။</p> <p> </p> <p>သို့တိုင် ထိုနှစ်ယောက်သာ လုံးဝ သေဆုံးသွားပြီး အသက်ရှူ ရပ်တန့်သွားပါက လျူချင်းစုန့် ရေထဲ ဝင်လာသည်နှင့် သူတို့၏ အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားနိုင်ကြောင်း ကျန်းနင် သိထားပေသည်။ လျူချင်းစုန့်သာ ရိပ်မိသွားပါက လော့ရွှေမြစ်၏ ရေနက်ပိုင်းသို့ ဆက်လက် မြှူဆွယ် ခေါ်ဆောင်လာရန် အကြောင်းပြချက် ရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>လျူချင်းစုန့်ကို အရှင်ထား၍ မဖြစ်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>အစောပိုင်းက ထိုသုံးယောက်၏ စကားပြောဆိုမှုများကို ကြားပြီးနောက် ကျန်းနင် စိတ်ထဲတွင် ဤဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခိုင်မာစွာ ချမှတ်လိုက်ခြင်းပင်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လျူချင်းစုန့်က သူ့ခြေရာခံကိုလိုက်၍ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သူတို့သာ စုံစမ်းစစ်ဆေးလိုက်ပါက သူ မကြာမီကမှ သန့်စင်ထားခဲ့သော ကျားသစ်သန္ဓေ ကိုယ်ထည်ပုံဖော်ဆေးလုံးကို သေချာပေါက် ရှာဖွေ တွေ့ရှိသွားပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ ဤဆေးလုံးကိုသာ တွေ့သွားပါက အမှန်တကယ် ပြဿနာ ကြီးသွားတော့မည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုပြဿနာမှာ ဆေးသခင်တောင်ကြားမှသာ မဟုတ်ဘဲ ဟွိုင်အန်းမင်းသားထံမှလည်း လာပေလိမ့်မည်။ အကြောင်းမှာ ထို ကျားသစ်သန္ဓေ ကိုယ်ထည်ပုံဖော်ဆေးလုံး သုံးလုံးမှာ ဆေးသခင်တောင်ကြားက ဟွိုင်အန်းမင်းသားထံ ပူဇော်ဆက်သရန် ရည်ရွယ်ထားသော ပစ္စည်းများ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ပူဇော်သကာ ပစ္စည်းများကို ခိုးယူထားကြောင်း တွေ့ရှိပါက လက်ရှိ သူ၏ အခြေအနေဖြင့် ထိုစွပ်စွဲချက်ကို ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။ ထို့ကြောင့် အစောပိုင်းကတည်းက လျူချင်းစုန့်အား ဤနေရာတွင် အဆုံးစီရင်ရန် ကျန်းနင် ခိုင်မာစွာ ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့၏။ ထိုလူကို အရှင်ထား၍ လုံးဝ မဖြစ်ပေ။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>လျူချင်းစုန့်က သွေးရောင်မြွေကြီး ရစ်ပတ်ထားသော ပုံရိပ်နှစ်ခုနောက်သို့ အသည်းအသန် လိုက်ပါလာရင်း စိတ်ထဲတွင် အလွန်တရာ စိုးရိမ်ပူပန်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>မူလက ထျန်းပုယီကို ဖမ်းဆီးခြင်းမှာ အတိတ်က အမှားများကို ပြန်လည် ကုစားရန် လုပ်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ထျန်းပုယီကိုလည်း မဖမ်းနိုင်၊ ကျားသစ်သန္ဓေ ကိုယ်ထည်ပုံဖော် ဆေးလုံးများကိုလည်း ပြန်မရခဲ့သဖြင့် ဆေးသခင်တောင်ကြားအတွက် တကယ့်ကို အရှက်ရစရာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေတွင် သူ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်၌ တောင်ကြား၏ အဓိက အဖွဲ့ဝင် နှစ်ယောက်ဖြစ်သည့် အဆင့်ရှစ် နတ်ဘုရားစွမ်းအား အဆင့်ရှိ ဂိုဏ်းသားများ ဖြစ်သော ဝမ်ကျိုးနှင့် ဝူရှန်းတို့သာ ဆုံးရှုံးသွားပါက သူ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် သေချာပေါက် ပြစ်ဒဏ် ခံရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>အဆင့်ရှစ် နတ်ဘုရားစွမ်းအား အဆင့်ရှိသူတိုင်းမှာ ဂိုဏ်းအတွက် အလွန် အရေးပါသော ထောက်တိုင်များ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်၏ အသက်မှာ ခန္ဓာပုံသွင်းဆေးလုံး တစ်လုံးထက်ပင် တန်ဖိုး မနည်းလှချေ။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် လော့ရွှေမြစ်၏ ရေနက်ပိုင်းသို့ ပိုမို ရောက်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ လျူချင်းစုန့်၏ စိုးရိမ်စိတ်များမှာလည်း ပို၍ ကြီးထွားလာသည်။ အချိန်ဆွဲလေလေ ဝမ်ကျိုးနှင့် ဝူရှန်းတို့၏ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ရန် အခွင့်အရေး နည်းပါးလေလေဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>"ပိုမြန်မြန် သွားမှ..."</p> <p> </p> <p>အရှေ့မှ သွေးရောင်မြွေကြီးနှင့် အကွာအဝေး တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်ကို မြင်လျှင် လျူချင်းစုန့်က သူ့ကိုယ်သူ သတိပေးလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ တိတ်တဆိတ် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကိုလည်း ခံစားနေရ၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျိုးနှင့် ဝူရှန်းတို့ကဲ့သို့ အဆင့်ရှစ် နတ်ဘုရားစွမ်းအား အဆင့်ရှိသူ နှစ်ယောက်ကို အလွယ်တကူ တိုက်ခိုက် သယ်ဆောင်သွားနိုင်သော သွေးရောင်မြွေကြီးမှာ လျူချင်းစုန့် မျက်လုံးထဲတွင် သေချာပေါက် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ဟု သတ်မှတ်ရပေမည်။ ဤကဲ့သို့သော မိစ္ဆာများမှာ သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်အတွက် ခေါင်းမှ ခြေဖျားအထိ ရတနာများချည်းသာ။ ယင်းကို စားသုံးခြင်းဖြင့် သူတို့၏ စွမ်းအားကို များစွာ တိုးတက်စေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ငါ့အတွက် အခွင့်အရေးလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်... ငါ ဒီထက်ပိုပြီး တိုးတက်လာမလား၊ သိုင်းပညာ အဆင့်ခြောက်ရဲ့ တံခါးဝကိုတောင် လှမ်းတက်နိုင်မလား ဆိုတာ ဒီသွေးရောင်မြွေကြီး အပေါ်မှာပဲ မူတည်နေပြီ"</p> <p> </p> <p>လျူချင်းစုန့်တစ်ယောက် အားကုန်သုံး၍ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေစဉ် သူ၏ နှလုံးသားမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ သို့သော် သူ မသိခဲ့သည့် အချက်မှာ သွေးရောင်မြွေကြီး ဆိုသည်မှာ ကျန်းနင်က သူ၏ ရေထိန်းချုပ်ခြင်း နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို အသုံးပြု၍ ဝမ်ကျိုးနှင့် ဝူရှန်းတို့ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ကျလာသော သွေးများကို မြွေတစ်ကောင်ပုံစံ ဖန်တီးထားခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်းပင်။ ထို့အပြင် ကျန်းနင်က ဝမ်ကျိုး၊ ဝူရှန်းတို့နှင့်အတူ လျူချင်းစုန့် မမြင်နိုင်သော နေရာတစ်ခုတွင် ရှိနေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>တစ်ယောက်က ပြေး၊ နောက်တစ်ယောက်က လိုက်ဖြင့်။ မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် အသက်ရှူချိန် အချိန်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားခဲ့၏။ ထိုအချိန်တွင် လျူချင်းစုန့်မှာ ရေအောက် မီတာ ရာနှင့်ချီ နက်ရှိုင်းသော နေရာအထိ ငုပ်လျှိုး ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင် လျူချင်းစုန့်က လက်လှမ်း၍ ဝမ်ကျိုးနှင့် ဝူရှန်းတို့ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူတို့ သေသွားပြီလား..."</p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်များက ထိုနှစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိမိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုကောက်ချက်ကို ချက်ချင်း ချလိုက်မိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင်…</p> <p> </p> <p>ဝုန်း...</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် သွေးရောင်မြွေကြီး အတွင်းမှ နဂါးတစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံကဲ့သို့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုက လက်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး သွေးရောင်မြွေကြီးကို ချက်ချင်း ထက်ပိုင်းခွဲပစ်လိုက်ကာ လျူချင်းစုန့်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထင်ရှားစွာ စွဲထင်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် လျူချင်းစုန့်၏ သူငယ်အိမ်များ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြီးမားသော တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဓားအလင်းတန်း အနောက်ရှိ လူ၏ မျက်နှာကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူမှာ ကျန်းနင် ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူကိုယ်တိုင် ဓားစွမ်းအား၏ လွှမ်းခြုံမှုကို ခံလိုက်ရပြီး ဤဓားချက်က သူ့အတွက် အလွန်တရာ အန္တရာယ်ကြီးမားကြောင်း အာရုံခံမိလိုက်သည်။ ထိုအန္တရာယ်က သူ့အား သေမင်း၏ အနံ့အသက်ကိုပင် ရရှိစေခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."</p> <p> </p> <p>သူ့အရှေ့ရှိ ကျန်းနင်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်းနင်က သူ၏ သိုင်းကွက် အားလုံးကို ထုတ်ဖော်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ဤဓားချက်မှာ ယနေ့အထိ သူ ထုတ်ဖော်ခဲ့သမျှတွင် အစွမ်းအထက်ဆုံး ဖြစ်၏။ ထို့အပြင် ရေစီးကြောင်း၏ အကူအညီဖြင့် ဓားချက်မှာ ရေလှိုင်းများကို တွန်းထုတ်ပြီး ရေအောက်စွမ်းအားကို ပိုမို အားဖြည့်ပေးသည့် အကျိုးသက်ရောက်မှု ပါဝင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင် လျူချင်းစုန့်မှာ ခဏတာ တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူ့ထံ နီးကပ်လာပြီဖြစ်သော ဓားအလင်းတန်းကို မြင်လျှင် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ချက်ချင်း လေးနက်သော အမူအရာ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဤဓားချက်ကို သူ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ကြောင်း သိထားသည်။ ဓားစွမ်းအားကို ထည့်မတွက်လျှင်ပင် ရေထဲတွင် ဖြစ်နေသောကြောင့် ကုန်းပေါ်တွင်ကဲ့သို့ လွတ်လပ်ပြီး ပေါ့ပါးသွက်လက်သော လှုပ်ရှားမှုများ သူ မပြုလုပ်နိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် လျူချင်းစုန့်က သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချမှတ်လိုက်သည်။ ထိုသည်မှာ သူ၏ နာမည်ကျော် သိုင်းပညာရပ် ဖြစ်သည့် လက်ဖျစ်တီး နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုရန်ပင်။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင်...</p> <p> </p> <p>သူက လက်ကို ဖျစ်လိုက်ရာ သံမဏိလုံး တစ်လုံးက သူ၏ လက်ညှိုးမှနေ၍ ပစ်လွှတ်ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဖောင်းခနဲ...</p> <p> </p> <p>သံမဏိလုံး ပစ်လွှတ်လိုက်မှုကြောင့် ရေထဲတွင် အဆက်မပြတ် ကြီးထွားလာသော မျဉ်းကွေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွား၏။ လျူချင်းစုန့်၏ ပုံရိပ်မှာလည်း နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားပြီး ကျန်းနင်နှင့် အကွာအဝေးတစ်ခု ဖန်တီးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ အစောပိုင်းက သွေးရောင်မြွေကြီးအနီး ချဉ်းကပ်ချင်ခဲ့သလောက် ယခုအခါ ဝေးဝေးသို့သာ ထွက်ပြေးချင်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်…</p> <p> </p> <p>ချွင်...</p> <p> </p> <p>ဓားသွားက သံမဏိလုံးနှင့် ဝင်တိုက်မိသွားပြီး ရေထဲတွင် ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေပြီ။ ကျန်းနင် ကိုယ်တိုင်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခု သူ၏ ဓားပေါ်သို့ ဝင်ဆောင့်လာသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုပြင်းထန်သော စွမ်းအားကြောင့် ကျန်းနင်၏ လက်များပင် အနည်းငယ် ထုံကျဉ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပေါက်ကွဲအားလဲ..." သူက တုန်လှုပ်စွာ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့လက်ထဲရှိ ဓားအလင်းတန်းမှာ ရပ်တန့်မသွားဘဲ လျူချင်းစုန့်ဆီသို့ ဆက်လက် ဦးတည်သွားနေဆဲပင်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လျူချင်းစုန့် ပစ်လွှတ်လိုက်သော သံမဏိလုံးမှာ သူ၏ ဓားကို ခဏတာမျှသာ တားဆီးနိုင်ခဲ့ပြီး အလွန်ထက်ရှသော ဓားသွားကြောင့် နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"သွားစမ်း..."</p> <p> </p> <p>လျူချင်းစုန့်က တိုးတိုးလေး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် သံမဏိလုံး တစ်လုံးကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သွားစမ်း..."</p> <p> </p> <p>"သွားစမ်း..."</p> <p> </p> <p>သံမဏိလုံး သုံးလုံးက တစ်ဆက်တည်း ပစ်လွှတ်ထွက်ခွာသွားပြီး သူ၏ အရှေ့တွင် လွတ်ကင်းသော ဧရိယာငယ် တစ်ခုကို ချက်ချင်း ဖန်တီးပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သိုင်းပညာ အဆင့်ခုနစ်။ လူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ အကြောကြီးများကို သန့်စင်ခြင်း။</p> <p> </p> <p>ဤအဆင့်တွင် မည်သည့် ခွန်အား သုံးစွဲမှု နည်းစနစ်ကိုမှ မလိုအပ်ဘဲ လက်တစ်ဖက် သို့မဟုတ် ခြေတစ်ဖက် မြှောက်လိုက်ရုံမျှဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ စွမ်းအားများကို ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာစေနိုင်သည်။ အခြားသော ခွန်အား သုံးစွဲမှု နည်းစနစ် အားလုံးမှာ ဤအဆင့်ရှိ သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက် ရှေ့တွင် ကလေးကစားစရာ တစ်ခုလိုသာဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ အဆင့်ခုနစ်၏ ပြီးပြည့်စုံသော အောင်မြင်မှုကြီးသို့ ရောက်ရှိသွားပါက စွမ်းအားနှင့် ခွန်အားများကို စိတ်ကြိုက် အသုံးချနိုင်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ စွမ်းအားများကို နေရာတစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ ချက်ချင်း လွှဲပြောင်းပေးနိုင်သည်။ ထို့အပြင် မည်သည့် နေရာမှမဆို ခန္ဓာကိုယ်၏ စွမ်းအား အားလုံးကို ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာစေနိုင်၏။</p> <p> </p> <p>ဤအဆင့်တွင် လက်ချောင်း တစ်ချောင်းဖြင့် ညင်သာစွာ ထောက်လိုက်ရုံဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ စွမ်းအားများကို စုစည်း၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပေါက်ကွဲအားဖြင့် ထွက်ပေါ်လာစေနိုင်ကာ ခိုင်မာသော သံမဏိကိုပင် အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်သွားနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်သာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် လျူချင်းစုန့် ပစ်လွှတ်လိုက်သော သံမဏိလုံးများမှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းနင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထိုအရာများမှာ ပစ်ခတ်လိုက်သော ကျည်ဆန်များထက် အင်အား မနည်းလှကြောင်း မြင်တွေ့နေရသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လျူချင်းစုန့်က နောက်သို့ ဆက်လက် ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>End</p> <p> </p> <p>**</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save