Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၇၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">သွေးကျောက်မြက်၊ အဆင့်ခုနစ်၏ တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လော့ရွှေမြစ်…</p> <p>ရေမျက်နှာပြင် အောက်တွင်တော့...</p> <p> </p> <p>ရွှီး...</p> <p>ရွှီး...</p> <p>ရွှီး...</p> <p> </p> <p>ရေထဲတွင် လျင်မြန်သော အသံသုံးသံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လျူချင်းစုန့်က ကျန်းနင်နှင့် ဆယ်မီတာတိတိ အကွာအဝေးထိ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ညာဘက်လက်ကို ခါးဆီသို့ လှမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရွှမ်းခနဲ အသံနှင့်အတူ...</p> <p> </p> <p>ခါးကြားမှ ပျော့ပြောင်းသော ဓားတစ်လက်ကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>လက်ကောက်ဝတ်ကို တစ်ချက် လှုပ်ခါလိုက်ရာ သူ့လက်ထဲရှိ ဓားပျော့မှာ မျဉ်းတစ်ကြောင်းပမာ ဖြောင့်တန်းသွား၏။ ထိုအခိုက်အတန့် ရောက်မှသာ လျူချင်းစုန့်တစ်ယောက် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူထုတ်လိုက်ပြီး ကျန်းနင်အား သေချာစွာ အကဲခတ်ရန် အချိန်ရသွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချီသွေးကြောများ လှည့်ပတ် စီးဆင်းသွားသော ကျန်းနင်၏ ညာဘက် လက်မောင်းမှာလည်း ပုံမှန် အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက သိုင်းပညာ အဆင့်ခုနစ်ရဲ့ စွမ်းအားလား..."</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပေါက်ကွဲအားလဲ..."</p> <p> </p> <p>သူက စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် အံ့အားသင့်နေမိသည်။</p> <p>"သံမဏိလုံး သေးသေးလေး တစ်လုံးက ငါ့လက်မောင်းကို ထုံကျဉ်သွားလောက်တဲ့အထိ အင်အား ပါနေတာပဲ... အဲဒါတောင် ရေစီးကြောင်းက အရှိန်ကို လျှော့ချပေးထားတဲ့ ရေအောက်မှာမို့လို့... တကယ်လို့ ကုန်းပေါ်မှာသာဆိုရင် ဒီထက်ပိုပြီး ကြောက်စရာ ကောင်းနေမှာ အသေအချာပဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုသည်ကို တွေးမိသည်နှင့် လျူချင်းစုန့်အား ရေကန်ထဲသို့ မြှူဆွယ် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းမှာ မှန်ကန်သော ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်ကြောင်း ပို၍ သေချာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကုန်းပေါ်တွင်သာ ဆိုပါက သိုင်းပညာ အဆင့်ခုနစ် တစ်ယောက်ကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်ရန်မှာ အလွန်တရာ အန္တရာယ် ကြီးမားလှ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရေထဲတွင်တော့ အခြေအနေက တစ်မျိုးဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သိုင်းပညာ အဆင့်ခုနစ် ဖြစ်နေစေဦးတော့... ရေထဲတွင် ရှိနေသရွေ့ သူ လုံးဝ ရှုံးနိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုအချက်နှင့် ပတ်သက်၍ ကျန်းနင်တွင် ယုံကြည်ချက်အပြည့် ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ရေထိန်းချုပ်ခြင်း နတ်ဘုရားစွမ်းရည်က သူ့အား လုံလောက်သော ယုံကြည်မှုကို ပေးစွမ်းထားသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် လျူချင်းစုန့်က ကျန်းနင်အား အရင်ဆုံး ဂရုတစိုက် အကဲခတ်လိုက်ပြီးနောက် အနီးအနားရှိ အလောင်းနှစ်လောင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး မျက်နှာထားမှာ ရေပြင်တစ်ခုလို တည်ငြိမ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့တိုင် အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်နေသော်ငြား သူ၏ ရင်ထဲတွင်မူ မုန်တိုင်းတစ်ခုလို ဗြောင်းဆန်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အစောပိုင်းက အန္တရာယ်ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အခိုက်အတန့်တွင် သူ လုံးဝ တွေဝေမနေခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>လက်ဖျစ်တီးလိုက်သည်နှင့် သူ၏ ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်သော ပေါက်ကွဲအားကို ထုတ်ဖော်ခဲ့သဖြင့် ယခုအခါ ထိုလက်ချောင်း နှစ်ချောင်းမှာ ယာယီ အသုံးမဝင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ ပိုင်ဆိုင်ထားသော ခန္ဓာကိုယ် ခံနိုင်ရည်နှင့် ကြွက်သားစွမ်းအားများ ရှိနေသည့်တိုင် တစ်ကိုယ်လုံးမှ ထွက်ပေါ်လာသော ပေါက်ကွဲအားကို သူ၏ လက်ချောင်းများက ဒဏ်မခံနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>လက်ဖျစ်တီး၍ သူ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ပေါက်ကွဲအားမှာ မည်မျှ ကြောက်စရာ ကောင်းကြောင်း သူကိုယ်တိုင် ကောင်းကောင်း သိထားသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်စင်တီမီတာ အထူရှိသော သံပြား တစ်ချပ်ပင်လျှင် သူ ပစ်လွှတ်လိုက်သော သံမဏိလုံးများ၏ ထိုးဖောက်ခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့သော ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းဖြင့် ဤမျှ နီးကပ်သော အကွာအဝေးမှ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ထျန်းပုယီပင်လျှင် အသက်ရှင်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထင်ရှားစွာပင် ကျန်းနင်မှာ သူ့အရှေ့၌ အနာအဆာကင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်နေဆဲဖြစ်ရာ သူ၏ လက်ဖျစ်တီး တိုက်ခိုက်မှု လေးကြိမ်လုံး ကျန်းနင်ကို လုံးဝ မထိခိုက်စေခဲ့ကြောင်း ညွှန်ပြနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း တော်တော်လေး အရည်အချင်း ရှိတာပဲ..."</p> <p> </p> <p>"ကိုယ့်စွမ်းရည်ကို တော်တော်လေး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တာပဲ..."</p> <p> </p> <p>လျူချင်းစုန့်က ဖြည်းညှင်းစွာ စကားစလိုက်ရင်း သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ခါလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူ့လက်ထဲရှိ ဓားရှည်မှာ ညင်သာစွာ တုန်ခါသွားပြီး အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ လှိုင်းဂယက်များ ချက်ချင်း ရိုက်ခတ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အခု ငါ့အလှည့် ရောက်ပြီ မဟုတ်လား..." လျူချင်းစုန့်က ပြောရင်း ကျန်းနင်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အားကောင်းသော ပေါက်ကွဲအား ရှေ့တွင် သူ့ခြေအောက်ရှိ ရေပြင်မှာ မြေပြင် အစစ်အမှန် တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဓားရှည်မှာ ချက်ချင်းပင် ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး စီးဆင်းနေသော ရေလှိုင်းများကို သာမန် မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်လောက်အောင် ခွဲဖြာလျက် ကျန်းနင်ဆီသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ထိုးဆင်းလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤဓားချက်က ကျန်းနင်၏ လည်မျိုဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လျှင် ကျန်းနင်လည်း ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အလွှာငါးထပ် စွမ်းအားများကို ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်စေကာ သူ၏ အစွမ်းအထက်ဆုံး တိုက်ကွက် တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှမ်း...</p> <p> </p> <p>ဓားသွားက ရေပြင်ကို ထက်ပိုင်းခွဲပစ်လိုက်ပြီး ရေအောက်မှာပင် ခဏတာ လေဟာနယ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင်…</p> <p> </p> <p>ချွင်...</p> <p> </p> <p>ဓားနှစ်လက် ဝင်တိုက်မိသွားပြီး မီးပွားများ လွင့်စင်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် ဓားနှင့် ဓား ထိခတ်မိရာ နေရာမှနေ၍ ရေနက်ပိုင်းသို့ ဗုံးတစ်လုံး ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုကြီး ပေါက်ကွဲ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>ထိုပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ရေအချို့ပင် အငွေ့ပျံသွားပြီး ရေမျက်နှာပြင် အောက်တွင် ကွက်လပ်တစ်ခု ဖန်တီးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရေလှိုင်းများ ရိုင်းစိုင်းစွာ ရုန်းကြွလာသဖြင့် သူတို့နှစ်ယောက်လုံး၏ ပုံရိပ်များမှာ မဆန္ဒပါဘဲ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားရတော့၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့ ခေါင်းပေါ်ရှိ ရေကန် မျက်နှာပြင်မှာလည်း လှိုင်းလုံးကြီးများဖြင့် လှုပ်ခတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"တော်တော် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်လေးပဲ..." ဓားမှတစ်ဆင့် ကူးစက်လာသော ရိုက်ခတ်မှုကို ခံစားမိလျှင် လျူချင်းစုန့်၏ အမူအရာမှာ သိသိသာသာ လေးနက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ရုတ်တရက် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ ပြည့်နှက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်ရာတွင် သူ မည်သည့် အားသာချက်မှ မရရှိခဲ့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူက သိုင်းပညာ အဆင့်ခုနစ်တစ်ယောက် ဖြစ်သည့်အပြင် ဆေးသခင်တောင်ကြား၏ အကြီးအကဲ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ ဤစွမ်းအားမျိုးက လော့ရွှေခရိုင်တွင်သာမက တုံလင်ခရိုင် တစ်ခုလုံးတွင်ပင် အင်အားကြီးသူများ စာရင်းဝင်နေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သေးငယ်သော လော့ရွှေခရိုင်တွင် သူ့အား ယုံကြည်မှုရှိရှိ အနိုင်ယူနိုင်သူမှာ လူဆယ်ယောက်ထက် ပိုမရှိနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ့အရှေ့ရှိ ကျန်းနင်မှာမူ သူသိထားသလောက် သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်သည်မှာ လအနည်းငယ်သာ ရှိသေးသူ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြုံတွေ့နေရခြင်းသာ မဟုတ်ပါက ထိုကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုး ဖြစ်လာနိုင်မည်ဟု သူ ဘယ်တော့မှ ယုံကြည်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဒါက ဘယ်လို မိစ္ဆာမျိုးလဲ။</p> <p> </p> <p>လျူချင်းစုန့်၏ အကြည့်များက ကျန်းနင်အပေါ် စူးစိုက်နေပြီး ရေထဲ စတင် ဝင်ရောက်လာစဉ်က သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော မြင်ကွင်းကို ပြန်လည် စဉ်းစားမိရင်း သူ၏ ရင်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော ရှုပ်ထွေးမှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူ့အကြည့်များက လက်ထဲရှိ ဓားပျော့ဆီ ရွေ့လျားသွားပြီး သူငယ်အိမ်များ နောက်တစ်ကြိမ် ကျုံ့ဝင်သွားပြန်၏။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ဆယ်စုနှစ် နှစ်ခုနီးပါး ကိုင်ဆောင်လာခဲ့သော ဓားသွားပေါ်တွင် အစ်ရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအစ်ရာကို မြင်လိုက်ရခြင်းက သူ၏ နှလုံးသားကို များစွာ နာကျင်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်းနင် လက်ထဲရှိ ဓားရှည်အပေါ် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုတစ်ခု သူ့ရင်ထဲ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။ လျူချင်းစုန့်တစ်ယောက် ဤကဲ့သို့သော တိုက်ပွဲမျိုးတွင် လက်နက် အသာစီးရခြင်းက မည်မျှ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု ရှိနိုင်ကြောင်း ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်ထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သာမန် ဓားများဆိုလျှင် သူ့အား အသေအလဲ ဒဏ်ရာရစေဖို့ မဆိုထားနှင့် သူ့ကာကွယ်မှုကို ဖောက်ထွင်းနိုင်ရန်ပင် ခဲယဉ်းလှ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သာမန် လက်နက်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ သူက တိုက်ခိုက်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုဘဲ တိုက်ခိုက်ခြင်းကိုသာ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နိုင်ပြီး အားသာချက်ကို အပြည့်အဝ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ထက် နှစ်ဆ သို့မဟုတ် သုံးဆ ပိုမို သန်မာနေလျှင်ပင် ဤအခြေအနေအောက်တွင် သူ့အား ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုအခါတွင်တော့ အခြေအနေက ကွဲပြားနေလေပြီ။ ကျန်းနင် လက်ထဲရှိ ဓားမှာ အထင်အရှားပင် ထူးကဲလွန်းလှပြီး တိုက်ခိုက်မှုအတွင်း သူ၏ နတ်ဘုရား လက်နက်ကိုပင် ပျက်စီးစေနိုင်စွမ်း ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>ခန္ဓာကိုယ်၏ ကြံ့ခိုင်မှု သက်သက်ကို အားကိုးရုံဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော လက်နက်မျိုးကို မည်သို့ တားဆီးနိုင်မည်နည်း။ တစ်ချက်မျှ မတားဆီးနိုင်လျှင်ပင် သေဆုံးခြင်း သို့မဟုတ် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာကို ရရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကျန်းနင်လည်း တိတ်တဆိတ် အံ့အားသင့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>အရမ်းသန်မာတာပဲ...</p> <p> </p> <p>ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်ရခြင်းက လျူချင်းစုန့်၏ ပေါက်ကွဲအားမှာ မည်မျှ ကြမ်းတမ်းကြောင်း သူ့ကို အမှန်တကယ် ခံစားသိရှိသွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ့လက်ဖဝါးက အနည်းငယ် ထုံကျဉ်နေပြီး အတွင်းရှိ ချီသွေးကြောများပင် ပွက်လောရိုက်နေသလို ခံစားနေရ၏။</p> <p> </p> <p>မှတ်သားထားရမည့် အချက်မှာ လျူချင်းစုန့် ကိုင်ဆောင်ထားသည်က ဓားပျော့တစ်လက်ဖြစ်ပြီး အကြမ်းပတမ်း ခွန်အားထက် ကျွမ်းကျင်မှုကိုသာ အဓိက အသားပေးထားကြောင်း ထင်ရှားနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>သို့တိုင် လျူချင်းစုန့် ထုတ်ဖော်လိုက်သော ခွန်အားက ကျန်းနင်ကို အင်အားချင်း မယှဉ်နိုင်ဟု ခံစားစေခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>End</p> <p>***</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save