Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">သိုလှောင်အိတ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လမ်းခုလတ်ဝယ် လျှောက်လှမ်းနေသော ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက်ဆိုသလို ခြေလှမ်းတို့ တန့်ခနဲ ဖြစ်သွားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>". ရှန်ခါးထံမှ နောင်တရမှု +၂၃"</p> <p>". လီဖုထံမှ နောင်တရမှု +၄၆"</p> <p>".. မာကျူရီထံမှ သူတစ်ပါးအရေး နာလိုမုန်းတီးမှု +၅၂"</p> <p> </p> <p>"...ဝူရွှေထံမှ အထင်အမြင်သေးသော အကြည့် +၆၃"</p> <p>...</p> <p>ခဏတာအတွင်းမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယုံကြည်မှုတန်ဖိုး သုံးထောင်နီးပါးကို လက်ခံရရှိလိုက်ရာ ယင်းက သူ့ကို အံ့အားသင့်ကာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားစေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ... ငါ ဘယ်သူ့ကို ထပ်ပြီး ရန်စမိပြန်ပြီလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ လုံးဝကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရချေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ တာဝန်ခန်းမမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ကျန်ရစ်ခဲ့သူတို့၏ ပြောဆိုငြင်းခုံနေမှုများကိုသာ သိရှိခဲ့ပါလျှင် သူသည် တိတ်တဆိတ် ဝမ်းမြောက်နေမိမည်မှာ အမှန်ပင်။</p> <p> </p> <p>လူအရေအတွက် ပို၍များပြားလေလေ၊ ယုံကြည်မှုတန်ဖိုးများကို အလုံးအရင်းနှင့် ရိတ်သိမ်းနိုင်လေလေ မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ရရှိလာသော ယုံကြည်မှုတန်ဖိုး အများစုမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက် နှမြောတသဖြစ်ရခြင်းကို ဖော်ပြနေပြီး အနည်းငယ်မျှသာလျှင် မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်းနှင့် ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်ခြင်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"စီနီယာအစ်ကို... အစ်ကို လက်ခံခဲ့တဲ့ တာဝန်ကို ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ခွင့်ပေးပါဦး" အိုင်ဖေးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းလက်ထဲမှ တာဝန်လွှာကို ယူကြည့်လိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် သူ၏မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်ဖြူလျော်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ" အိုင်ဖေး၏ အခြေအနေကို မြင်သောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းက နားမလည်နိုင်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စီနီယာအစ်ကို... ဒီတာဝန်က... အရမ်းကို အန္တရာယ်များတယ်" အိုင်ဖေးက တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ဆို၏။</p> <p> </p> <p>"အန္တရာယ်များတယ် ဟုတ်လား... ဒါက အဆင့်ငါး အလယ်အလတ်အဆင့်ရှိတဲ့ မှော်သားရဲတစ်ကောင်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤတာဝန်ကို သူလက်ခံရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ထိုနေရာသည် ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းနှင့် မိုင်တစ်ရာခန့်သာ ဝေးကွာပြီး အလွန်နီးကပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက်မူ အသွားအပြန် နှစ်နာရီကျော်မျှသာ ကြာမြင့်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>"အဲ့ဒါက သွေးဆာနေတဲ့ ကင်းမြီးကောက်လေ... ဒီလိုမှော်သားရဲမျိုးက... အုပ်စုနဲ့နေတတ်တဲ့ သားရဲမျိုး" အိုင်ဖေးက ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ပြောဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးတို့မှာ ချက်ချင်းပင် ပြူးကျယ်သွားရတော့၏။ ဤတာဝန်ကို မည်သူမျှ အဘယ်ကြောင့် လက်မခံကြသနည်းဟူသော အကြောင်းရင်းကို ယခုမှပင် သူ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အဆင့်ငါး အလယ်အလတ်အဆင့်ရှိ မှော်သားရဲတစ်ကောင်တည်းဆိုလျှင် အရေးမကြီးသော်လည်း၊ အုပ်စုလိုက်ဆိုပါက ယင်းတို့အထဲတွင် ပိုမိုမြင့်မားသောအဆင့်ရှိ သားရဲများပင် ပါဝင်နေနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မကြာမီမှာပင် စိတ်အေးအေးထားလိုက်နိုင်သည်။ သူသည် မဟာဆရာအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသူဖြစ်ရာ အဆင့်မြင့် အဆင့်တစ် မှော်သားရဲတစ်ကောင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သောကြောင့် ဤတာဝန်သည် သူ့အတွက် ပြဿနာရှိမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့၊ အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ ငါ့ကို ယုံစမ်းပါ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက အိုင်ဖေးကို ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ယုံကြည်မှုရှိလှသော အမူအရာကို မြင်ရသောအခါ အိုင်ဖေး၏ ကြောက်ရွံ့မှုမှာလည်း အတန်ငယ် လျော့ပါးသွားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>"စီနီယာအစ်ကို... အစ်ကို တကယ်ပဲ အသေအချာ စဉ်းစားပြီးပြီလား။ တကယ်လို့ အဆင်မပြေဘူးဆိုရင် တခြားတာဝန်တစ်ခုခု သွားရှာကြရအောင်လေ" ဟု အိုင်ဖေးက အကြံပြုရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်ကာ "မလိုပါဘူး၊ ဒီတာဝန်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ မင်း ဒီမှာပဲ ငါ့ရဲ့ သတင်းကောင်းကို စောင့်နေလိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီလေ... စီနီယာအစ်ကို အောင်မြင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်" အိုင်ဖေးက ပြုံးလျက် ဆို၏။</p> <p>"ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် ဂျူနီယာညီလေး" ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်အုပ်ကြာပန်း ပုံသဏ္ဌာန်ပြုလျက် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ဒါနဲ့ နေဦး... ဂျူနီယာညီလေး၊ မင်း ပိုက်ဆံရှာလို့ရမယ့် နည်းလမ်းတွေကို သိလား"</p> <p>"ပိုက်ဆံရှာဖို့လား... စီနီယာအစ်ကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ လိုနေလို့လား" အိုင်ဖေးက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး "ညီလေးကတော့ ငါ့ကို အထင်ကြီးလွန်းနေပြီ။ ငါက မြေနက်မြေကို ပို့ခံထားရတာလေ၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးတောင် မရခဲ့ဘူး။ ဘယ်လိုလုပ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး မလိုဘဲ နေမှာလဲ။ ငါ အခု ငတ်တောင် သေတော့မယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင်လည်း..." အိုင်ဖေးက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ခါးတွင် ချိတ်ထားသော အိတ်တစ်အိတ်ကို ချွတ်၍ ချင်ယွမ်ဖုန်းထံ ကမ်းပေးလိုက်ကာ "ကျွန်တော် ဒီဝိညာဉ်ကျောက်တုံးလေးတွေကိုပဲ ယူလာခဲ့တာ။ စီနီယာအစ်ကို စိတ်ကြိုက်သာ သုံးပါ"</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုအိတ်ငယ်လေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်ဝန်းအိမ်တို့မှာ ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ဝသိုလှောင်အိတ် မဟုတ်လား" ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်၏။</p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်၊ အသေးအဖွဲ ပစ္စည်းလေးတစ်ခုပါပဲ။ ဒါကို စီနီယာအစ်ကို့ကို ပေးပါရစေ" အိုင်ဖေးက ပြုံး၍ ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ်ဆိုသည်မှာ ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင်အရွယ်အစားထက် အဆပေါင်း ဆယ်ဂဏန်း၊ ရာဂဏန်းမကသော ပစ္စည်းများကို သိုလှောင်နိုင်သည့် မှော်ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်းကို ထူးခြားသော ကုန်ကြမ်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး အတွင်း၌ ပစ္စည်းအမြောက်အမြားကို ထည့်သွင်းနိုင်သော ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခု တည်ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ်အတွင်း၌ သက်မဲ့ပစ္စည်းများကိုသာ ထည့်သွင်းနိုင်ပြီး တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များနှင့် လူသားကဲ့သို့သော သက်ရှိများကိုမူ ထည့်သွင်း၍ မရနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>ကုဗမီတာ တစ်မီတာခန့်သာ ကျယ်ဝန်းသော ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ် တစ်လုံးသည်ပင် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်ဂဏန်းခန့် တန်ဖိုးရှိရာ အလွန်ပင် ဈေးကြီးလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အိုင်ဖေးကို တစ်ဖန် ပြန်လည်အကဲခတ်လိုက်မိသည်။ ဤကဲ့သို့သော ပစ္စည်းမျိုးကို လွယ်လွယ်ကူကူ ပေးကမ်းနိုင်သူမှာ သာမန်လူတစ်ယောက် မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>အိုင်ဖေး၏ နောက်ခံမှာ မရိုးရှင်းလှသည်မှာ အမှန်ပင်။</p> <p> </p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့ စီနီယာအစ်ကို၊ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အိတ်အစစ်ပါ။ ပြီးတော့ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော့်အိမ်မှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒါတွေက ကျွန်တော့်အတွက် မလိုအပ်ပါဘူး။ ဒါက အစ်ကို့အတွက် အကူအညီ ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ဝမ်းသာမိမှာပါ" ဟု အိုင်ဖေးက ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး "ဒီလိုလုပ်ရအောင်... ငါ ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ်တော့ လိုတာ အမှန်ပဲ။ ဒီထဲက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကိုတော့ မင်းပဲ ပြန်ယူထားလိုက်ပါ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ မင်းကို ဒီထက်ပိုကြီးတဲ့ သိုလှောင်အိတ်တစ်လုံး ငါ သေချာပေါက် ပြန်ပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက အတင်းအကျပ် ငြင်းဆန်နေသဖြင့် အိုင်ဖေးသည် အိတ်အတွင်းမှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအားလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီးနောက် ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်းထံ ပေးအပ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ်ကို လက်ခံယူလိုက်ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကျင့်စဉ်ဖြင့် ဆက်နွှယ်လိုက်သည်။ ယဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ်၏ ကျယ်ဝန်းမှုမှာ သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေသည်ကို သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အတွင်းခန်း၏ ကျယ်ဝန်းမှုမှာ ဘောလုံးကွင်းတစ်ခုထက်ပင် ပို၍ ကြီးမားနေချေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီသိုလှောင်အိတ် တစ်လုံးတည်းတင် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရာချီ၊ ထောင်ချီ တန်ဖိုးရှိမှာပဲ..." ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အံ့အားသင့်လျက် ရေရွတ်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"စီနီယာအစ်ကို... ပိုက်ဆံရှာချင်တယ်ဆိုရင်တော့ နည်းလမ်းတစ်ခုရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်" ဟု အိုင်ဖေးက ပြော၏။</p> <p> </p> <p>"ဂျူနီယာညီလေး... မြန်မြန်ပြောစမ်းပါဦး။ ငါ အခု ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ အတော်လေး လိုနေတာ။ ငါ ပိုက်ဆံရလာရင် မင်းကို သိုလှောင်အိတ်တစ်လုံး ပြန်ဝယ်ပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလောတကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>အိုင်ဖေးက ခေါင်းညိတ်ပြကာ "အဆင့်မြင့် မှော်သားရဲတွေမှာ များသောအားဖြင့် မှော်အမြူတေရှိတတ်တယ်၊ အဲ့ဒါက သားရဲရဲ့ စွမ်းအင်အနှစ်သာရပဲ။ မှော်အမြူတေ တစ်ခုကို အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးနဲ့ လဲလှယ်နိုင်တယ်။ အဆင့် ပိုမြင့်မယ်ဆိုရင်တော့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ပိုပြီး ရနိုင်တာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ တောက်ပသွားပြီးမှ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်မှိန်ဖျော့သွားရသည်။ သူသည် မဟာဆရာ အဆင့်တစ်တွင်သာ ရှိသေးပြီး အဆင့်မြင့် မှော်သားရဲတစ်ကောင်မှာမူ လူသားကျင့်ကြံသူတို့၏ မဟာဆရာအဆင့်နှင့် ညီမျှနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဤသိုလှောင်အိတ်တစ်လုံး၏ တန်ဖိုးကို ပြန်ပေးနိုင်ရန်အတွက် ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် အဆင့်မြင့် မှော်သားရဲ ရာပေါင်း၊ ထောင်ပေါင်းများစွာကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်ရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြားလည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အိုင်ဖေးအတွက် ပိုမိုကြီးမားသော ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ်ကို ပြန်လည်ပေးအပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ ဂျူနီယာညီလေး... ငါတို့ ဒီမှာပဲ ခွဲကြရအောင်" သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"</p> <p>ငါပြန်လာရင် မင်းကို သေရည်တစ်ခွက် တိုက်ပါ့မယ်"</p> <p>"အဲ့ဒါ တကယ်ကောင်းတာပဲ။ စီနီယာအစ်ကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်လာမှာကို ကျွန်တော် ဒီကနေ စောင့်နေပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးမှာ စကားပြောရသည်မှာ အလွန်ပင် အဆင်ပြေလှသဖြင့် လူချင်းသိကျွမ်းသည်မှာ ကြာပြီဟုပင် ထင်မှတ်ရကာ မိတ်ဆွေကောင်းများ ဖြစ်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် အဝေးမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>"ရပ်လိုက်စမ်း"</p> <p> </p> <p>လူရိပ်တစ်ခုသည် ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းအတွင်းမှ ပြေးထွက်လာပြီးနောက် ခုန်ပျံလိုက်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုသူ၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ အသက်ကို လုရှူနေရသော ဝတုတ်ကြီးတစ်ဦး ပါလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟဲချိုင်ကျွင်းလား" ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ဟဲချိုင်ကျွင်းက ဤအချိန်တွင် ဘာလာလုပ်နေသနည်း။</p> <p> </p> <p>"မင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်း ဆိုတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ကောင်လား"</p> <p>ရောက်ရှိလာသူမှာ ဟဲချိုင်ကျွင်း ခေါ်ဆောင်လာသော အကူအညီဖြစ်သူ ချောင်ချန်းအန်း ပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မထီမဲ့မြင်ပြုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် "မင်းက ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင်း... မင်းက ငါ့ကိုတောင် မသိဘူးလား၊ ဒါတောင်မှ ငါ့လူကို မင်းက အနိုင်ကျင့်ရဲသေးတယ်ပေါ့လေ" ချောင်ချန်းအန်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ ယုတ်မာသော အပြုံးဖြင့် ဆို၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့လူ ဟုတ်လား" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဟဲချိုင်ကျွင်းကို မြင်သောအခါ နှစ်ကြိမ်မျှ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး "အော်... ဒီဝက်တုတ်ကြီးက မင်းရဲ့လူ ဖြစ်နေတာကိုး"</p> <p> </p> <p>"သေချင်နေတာပဲ"</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူ့ကို အရေးတယူ မရှိလှသဖြင့် ချောင်ချန်းအန်းသည် ဒေါသထွက်သွားကာ စတင် တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။</p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ချောင်ချန်းအန်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာလေတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save