Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">အဘိုးချန်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဟုန်း ကုန်သည်ကြီးများအသင်းသည် ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးတစ်ခွင်၌ ခွဲဝေဖွင့်လှစ်ထားသော ဆိုင်ခွဲများစွာ ရှိပေရာ ယင်းသည်ပင် သူတို့၏ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုကို သက်သေထူနေခြင်း ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါတွင်မူ ထိုကုန်သည်ကြီးများအသင်းသည် တရားမျှတမှု၏ ပြယုဂ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီး တစ်တိုက်လုံးတွင် အရေးပါသော အနေအထား၌ တည်ရှိနေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လူအုပ်ကြားထဲ တိုးဝင်လျက် ချန်ဟုန်း ကုန်သည်ကြီးများအသင်းဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှောင်လင်... ငါ့ဆီမှာ တန်ဖိုးအရှိဆုံး ပစ္စည်းက ဘာလဲဆိုတာ ပြောပြလို့ရမလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>စနစ်  ဖြစ်သော ရှောင်လင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်အာရုံထဲ၌ အာဃာတတန်ဖိုးများ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်နှာပေးဖြင့် ပေါ်လာပြီးသော် "အရှင်သခင်က တကယ်ကို လောဘကြီးတာပဲ... ထူးကဲသာလွန်သော နတ်ဘုရားစိုက်ပျိုးရေးစနစ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာတောင် မရောင့်ရဲနိုင်သေးဘူးလား" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အခု ငါတို့မှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ လိုနေတာလေ... အဲဒါမရှိရင် မင်းပေးထားတဲ့ တာဝန်ကိုတောင် ငါမပြီးမြောက်နိုင်ဘူး ဖြစ်နေမှာပေါ့" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မတတ်သာသည့်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လင်သည်လည်း အားမလိုအားမရ ဖြစ်သွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းကိုခါယမ်းကာ "ကောင်းပါပြီလေ... ကျွန်မ အရှင်သခင့်အတွက် ကြည့်ပေးပါ့မယ်" ဟု ဆိုကာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုလေသည်။</p> <p> </p> <p>"သွေးဆာနေသော ကင်းမြီးကောက်ရဲ့ အဆိပ်ဆူးကတော့ ဘာမှတန်ဖိုးမရှိဘူး"</p> <p>"ပထမအဆင့် မြင့်မားသော သားရဲရဲ့ မှော်အမြူတေကလည်း တန်ဖိုးမရှိပါဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့ အရှင်သခင်... ဒီသိုလှောင်အိတ်ထဲမှာ ဟင်းလင်းပြင်အကျယ်ကြီး ရှိနေတာပဲ... ဒါကတော့ ငွေအများကြီးတန်မှာ သေချာတယ်" ဟု ရှောင်လင်က ပြုံးလျက်ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ပေါက်ကရတွေ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရှောင်လင်ကို မျက်စောင်းထိုးကြည့်လိုက်ပြီး "ဒီသိုလှောင်အိတ်က ငါ့အတွက် အရေးတကြီး အသုံးလိုတာ... ပြီးတော့ ဒါက အိုင်ဖေး ပေးထားတဲ့ဟာလေ... ဘယ်လိုလုပ် ရောင်းလို့ဖြစ်မှာလဲ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တာပေါ့" ရှောင်လင်က ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံကာ "အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ တန်ဖိုးအရှိဆုံးက သဘာဝ နတ်စမ်းရေပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>"သဘာဝ နတ်စမ်းရေ ဟုတ်လား" ချင်ယွမ်ဖုန်း အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ သူသည် ထိုအဖိုးတန်ပစ္စည်းကို လုံးဝပင် မေ့လျော့နေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>"မှန်ပါတယ်... သဘာဝ နတ်စမ်းရေဟာ ရှန်းဝူ တိုက်ကြီးမှာ အဖိုးဖြတ်မရတဲ့ ရတနာတစ်ခုပဲပေါ့" ဟု ရှောင်လင်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းကလည်း ခေါင်းညိတ်လက်ခံလိုက်၏။ ယင်းစကားမှာ အမှန်ပင် ဖြစ်တန်ရာ၏။ အပင်များကို လျင်မြန်စွာ ရင့်မှည့်စေနိုင်ရုံသာမက တိရစ္ဆာန်များကိုပင် သားရဲများအဖြစ် သန္ဓေပြောင်းလဲစေနိုင်သောကြောင့် အမှန်တကယ်ပင် အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင်တော့ ငါ့မှာ ငွေလိုမှာ မဟုတ်တော့ဘူးပေါ့" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောရင်း စိတ်ကူးတစ်ခု ရသွားဟန်ဖြင့် ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လူသူထူထပ်ပြီး စည်ကားလှသော ချန်ဟုန်း ကုန်သည်ကြီးများအသင်း၏ အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အသင်း၏ ဆိုင်ခွဲမှာ နန်းတော်တစ်ခုအလား ခမ်းနားထည်ဝါစွာ တည်ဆောက်ထားပြီး မြို့တော်ဝန်အိမ်တော် တည်ဆောက်ရေးကိုပင် သူတို့က ငွေကြေးထောက်ပံ့ခဲ့သည်ဟု ဆိုကြရာ ဤမြို့အတွင်း၌ သူတို့၏ သြဇာမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ခင်းကျင်းပြသထားသော ပစ္စည်းမျိုးစုံကြောင့် မျက်စိပွင့်သွားရတော့၏။ တောက်ပနေသော ရတနာလက်နက်များ၊ မှော်လက်နက်များ၊ ရှားပါးကုန်ကြမ်းများနှင့် အဖိုးတန် ဆေးမြက်ပင်များစွာကို တွေ့မြင်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> ငွေအလုံအလောက်ရှိလျှင် ဤနေရာ၌ အလိုရှိရာကို ဝယ်ယူနိုင်မည်သာ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>ထိုစဉ် ဝန်ဆောင်မှုပေးသည့် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာကာ ချိုသာစွာ ပြုံးပြလျက် "သခင်လေး... ဘာများ အကူအညီ လိုအပ်ပါသလဲရှင်... ကျွန်မ ကူညီပေးပါရစေ" ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း အနည်းငယ် အံ့သြသွားမိ၏။ ချန်ဟုန်း ကုန်သည်ကြီးများအသင်း ဤမျှအောင်မြင်နေခြင်းမှာ အဆန်းမဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာ၌ အလုပ်လုပ်သော အမျိုးသမီးငယ်များမှာ ရာနှင့်ချီရှိပြီး တစ်ဦးချင်းစီမှာ လှပချောမောကြသဖြင့် လာရောက်သူတို့အား ငွေသုံးစွဲချင်စိတ် ပေါ်ပေါက်လာစေသည်။</p> <p> </p> <p> ထို့ပြင် ယဉ်ကျေးပျူငှာသော ဆက်ဆံရေးကြောင့် တောင်းရမ်းစားသောက်သူတစ်ဦး ဝင်လာလျှင်ပင် ခွဲခြားဆက်ဆံခြင်း ခံရမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>"ငါ သားရဲအချို့ကို အမဲလိုက်ရာကနေ ရလာတဲ့ ပစ္စည်းလေးတွေ ရောင်းချင်လို့ပါ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နားလည်ပါပြီရှင်... ကျွန်မနောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ... ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ယူတဲ့နေရာက နောက်ဘက်မှာပါ" ဟု ဆိုကာ အမျိုးသမီးငယ်သည် ရှေ့မှ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ခန်းမ၏ နောက်ဘက်ရှိ အထူးပစ္စည်းများ ဝယ်ယူသည့် ပြတင်းပေါက်သို့ ရောက်သောအခါ "သခင်လေးရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို တိုက်ရိုက်ပြသနိုင်ပါတယ်... ကျွန်မတို့ဆီမှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့ ပညာရှင်တွေရှိလို့ လူကြီးလူငယ်မရွေး လိမ်လည်ခြင်း မခံရစေရပါဘူး" ဟု သူမက ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် "ကူညီပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်ရာ အမျိုးသမီးငယ်သည် အရိုအသေပြုကာ အဝင်ဝရှိ ဧည့်သည်များကို ကြိုဆိုရန် ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>"ညီလေး... ဘာပစ္စည်းတွေ ရောင်းချင်လို့လဲ" ဟု ကြင်နာတတ်သော ပုံစံရှိသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦးက ပြတင်းပေါက်မှ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သွေးဆာနေသော ကင်းမြီးကောက်များ၏ အဆိပ်ချိတ်များကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရောက်မှ အပ်နှံမည့် ကင်းမြီးကောက်ဘုရင်၏ အဆိပ်ဆူးကိုမူ ချန်ထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"သြော်... ဒါတွေက သွေးဆာနေသော ကင်းမြီးကောက်ရဲ့ အဆိပ်ဆူးတွေပဲ" ဟု အဘိုးအိုက တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မှတ်မိသွား၏။</p> <p>သေချာစွာ စစ်ဆေးပြီးနောက် အဘိုးအိုက ခေါင်းခါယမ်းကာ "ဒါတွေက အလယ်အလတ်အဆင့် သားရဲတွေရဲ့ အဆိပ်ဆူးတွေပဲ... ငွေသိပ်မရနိုင်ဘူးကွ" ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဤသို့ဖြစ်မည်ကို ကြိုတင်တွက်ဆထားပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် သွေးဆာနေသော ကင်းမြီးကောက်ဘုရင်၏ မှော်အမြူတေကို ချက်ချင်း ထုတ်ပြလိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>"အဘိုး... ဒါကရော ဘယ်လောက်တန်မယ် ထင်သလဲ" ဟု သူက မေးလိုက်သည်။</p> <p>အဘိုးအို၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် မှော်အမြူတေကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး "ဒါက သွေးဆာနေသော ကင်းမြီးကောက်ဘုရင်ရဲ့ မှော်အမြူတေပဲ... ပထမအဆင့် မြင့်မားသော သားရဲအဆင့်ပဲ ရှိသေးပေမဲ့ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးတော့ တန်ဖိုးရှိပါတယ်" ဟု ပြောဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လက်ခံလိုက်၏။ ချန်ဟုန်း ကုန်သည်ကြီးများအသင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ရိုးသားဖြောင့်မတ်ပြီး ယုံကြည်စိတ်ချရပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် အားလုံးကို ဝယ်ယူပေးပါ အဘိုး" ဟု သူက ဆိုသည်။</p> <p>အဘိုးအိုက အဆိပ်ချိတ်များနှင့် မှော်အမြူတေများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ စာရင်းစာရွက်တစ်ရွက်ကို ကမ်းပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ညီလေးက နန်ဝူးမြို့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်တာလား... ငါ မင်းကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသလိုပဲ"</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက စာရွက်ကို လှမ်းယူရင်း "ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော် နန်ဝူးမြို့ကို ရောက်တာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပါပဲ" ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းတယ်... လူငယ်တွေ တက်ကြွနေတာ ကြည့်လို့ကောင်းတယ်... ငါက ဒီအသင်းရဲ့ အကဲဖြတ်ပညာရှင်ပါ... ငါ့မျိုးရိုးက ချန် ပါ... နောက်နောင် ရောင်းချင်တာရှိရင် ငါ့ဆီ တိုက်ရိုက်လာခဲ့ပါ" ဟု အဘိုးအိုက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ ချီးကျူးစကား ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အံ့အားသင့်သွားမိသော်လည်း အခြေအနေကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်၏။ ဤအဘိုးအိုသည် ကျင့်စဉ်အဆင့် မြင့်မားသူတစ်ဦး ဖြစ်ရပေမည်။</p> <p> </p> <p>မဟာဆရာအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသော လူငယ်တစ်ဦး၏ အလားအလာကို သူက မြင်နိုင်စွမ်း ရှိနေခြင်း ဖြစ်၏။ ဤသို့သောအချိန်၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ထားခြင်းမှာ နောင်တစ်ချိန်တွင် အကျိုးရှိစေမည်သာ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်အုပ်ချီ အရိုအသေပြုကာ "ကျွန်တော့်က ချင်ယွမ်ဖုန်းပါ... ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တစ်ဦးပါ... နောင်အခါမှာလည်း အဘိုးချန်ရဲ့ အကူအညီကို အားကိုးပါရစေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးချန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြကာ "စာရွက်လဲမယ့်နေရာက အဝင်ဝမှာရှိတယ်... အဲဒီမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေနဲ့ လဲလှယ်နိုင်ပါတယ်" ဟု လမ်းညွှန်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို လဲလှယ်ပြီးနောက် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူသည် ထူးဆန်းစွာပင် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို ထိုနေရာ၌ မဝယ်ယူဘဲ လမ်းဘေးဈေးသည်များရှိရာသို့ တိုက်ရိုက်သွားရောက်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာ၌ ဈေးသည်များသည် ထူးဆန်းထွေလာ ပစ္စည်းမျိုးစုံကို ခင်းကျင်းရောင်းချနေကြ၏။ သူတို့၏ အဆိုအရ ထိုပစ္စည်းများသည် တိုက်ဆိုင်မှုကြောင့် ရရှိထားသော ရတနာများဖြစ်ပြီး ကံပါသူများသာ ရွေးချယ်နိုင်မည်ဟု ဆိုကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထင်ရှားကျော်ကြားသော ပညာရှင်ကြီးများပင်လျှင် ယင်းကဲ့သို့သော ဈေးတန်းများမှ ပစ္စည်းဝယ်ယူရသည်ကို နှစ်သက်ကြသည်ဟု ဆိုစမှတ် ရှိပေရာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် တန်ဖိုးကြီးမားသော မှော်လက်နက်များကို ဈေးနှုန်းချိုသာစွာဖြင့် ရရှိနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save