Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၈၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">စစ်မှန်သော သားရဲငါးကောင် ပန်းချီများ။ ကျားဖြူ၊ ငှက်ပြာနှင့် နတ်သမင်။ (၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်းတို့အားလုံး သေလိုက်ကြတော့"</p> <p> </p> <p>ရှီပုဖော၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများ လက်ကနဲ။ အစက သူသည် သူတို့ကို အရှင်ဖမ်းရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အလောင်းများကိုသာ ရလိုက်ပါက အလဟဿဖြစ်မှာ စိုး၍ အင်အားကို ထိန်းထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ရှီပုဖောသည် ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူတို့ကို လွတ်မြောက်ခွင့် ပေးလိုက်တာထက် သတ်ပစ်လိုက်တာက ပိုကောင်းသည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျောက်တုံးဧကရာဇ် လက်သီး။ မြေဖြိုထိုးချက်။"</p> <p> </p> <p>ရှီပုဖောသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းခံလိုက်ပြီး မြေကြီးထဲမှ အတင်းအကျပ် ရုန်းထွက်လိုက်သည်။ သူ၏ ဘီလူးငယ်ကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သဘာဝ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အမြောက်အမြားကို စုပ်ယူလိုက်ရာ သူ၏ အနက်ရောင် ကျောက်ခဲခန္ဓာကိုယ်မှ နက်ရှိုင်းသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အလင်းရောင်များကိုပင် ဝါးမျိုလိုက်သည့်နှယ်။ သူသည် လက်သီးများကို အမြင့်သို့ မြှောက်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်သော ဖိအားများဖြင့် စူးချန်ခုန်းကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စူးချန်ခုန်းသည် စိတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော ခြိမ်းခြောက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤရှီပုဖောသည် သူ့အား 'အသက်ခြွေအဖွဲ့အစည်း' မှ အကြီးအကဲ ထန်ယို့နှင့် ရင်ဆိုင်ရသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေသည်။ သူသည် သာမန် မူလဓာတ်ငါးပါး သိုင်းပညာရှင်များထက် များစွာ ပိုအစွမ်းထက်လှသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လို့ မဖြစ်ဘူး။"</p> <p> </p> <p>စူးချန်ခုန်းသည် ကောင်းကင်အကြော ကိုးခုကို ဖွင့်ထားပြီး ပန်းသုံးပွင့်ကိုလည်း စုစည်းထားကာ ဧရာမ ဝေလငါး ခန္ဓာကိုယ် အတတ်ကိုလည်း အသုံးပြုထားသော်လည်း ရှီပုဖော၏ ဤတိုက်ခိုက်မှုကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မိပါက ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားနိုင်သည်။ မဟုတ်ပါက သေပင်သေသွားနိုင်သည်။ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်၍ မရသလို ရှောင်တိမ်းရန်လည်း မဖြစ်နိုင်သဖြင့် သူ၏ တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်မှုမှာ ဤတိုက်ခိုက်မှုကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေရန် ဦးအောင် တိုက်ခိုက်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှီပုဖော၏ လက်သီးဝိညာဉ်မှာ စူးချန်ခုန်းကို ပစ်မှတ်ထားထားသဖြင့် ရှောင်တိမ်းရန် ခက်ခဲသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ဖန်တီးထားသည်။ မြှောက်ထားသော လက်သီးများသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လာသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ပုံရိပ်ယောင်များစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး အချိန်နှင့် အာကာပြင်ကိုပင် ပုံပျက်သွားစေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝူချင်းရှီ။ မျောက်ဝံနတ်ဆိုး လေဟာနယ်ကို ဖမ်းဆုပ်ခြင်း"</p> <p> </p> <p>စူးချန်ခုန်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ ဝက်ဝံကြီးပုံရိပ်မှာ တွန့်ချိုးသွားပြီး ရွှေရောင်အမွေးများဖြင့် ကြီးမားလှသော မျောက်ဝံကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုမျောက်ဝံကြီးမှာ လက်မောင်းများကို ဆန့်ထုတ်ကာ လက်ချောင်းများကို အနည်းငယ် စုလိုက်သည်။ မျောက်ဝံ ကြယ်ခြွေပန်းချီကား၏ အနှစ်သာရ ပါဝင်နေသော ဤလှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန် ဆန်းကြယ်လှသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများကို ပိတ်လိုက်ခြင်းက ရှီပုဖောကို ညှစ်ထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်စေပြီး ဆင်းသက်လာသော လက်သီးများကို ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားစေကာ မတားဆီးနိုင်သော အရှိန်အဝါကို နှေးကွေးသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>"အဆုံးမဲ့ ဒေါသပင်လယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုခဏတွင် စူးချန်ခုန်းသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ချီစွမ်းအင်များကို အရူးအမူး ဆူပွက်စေလိုက်သည်။ သဘာဝ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အမြောက်အမြားကို စုစည်းလိုက်ပြီးနောက် ဟိန်းဟောက်နေသော ပင်လယ်ပြင်ကြီးသဖွယ် လက်သီးချက်တစ်ချက်ကို ရှီပုဖော၏ သွေးကြောမကြီး နေရာသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>သံမဏိတံတိုင်းများကိုပင် ခြေမှုန်းနိုင်သော ဤလက်သီးချက်သည် ရှီပုဖော၏ လေးလံသော တောင်တန်း ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း ပေါက်ကွဲထွက်လာသော အားအင်များကြောင့် ရှီပုဖောမှာ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်သွားရပြီး သူ၏ ခြေအောက်ရှိ မြေပြင်မှာလည်း တုန်ခါသွားသည်။ သူ၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုမှာလည်း အတင်းအကျပ် ရပ်တန့်ခံလိုက်ရသဖြင့် သူသည် အလွန် စိတ်ပျက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် စူးချန်ခုန်းထက် သိသိသာသာ ပိုအစွမ်းထက်သော်လည်း စူးချန်ခုန်းက စစ်မှန်သော သားရဲ၏ အနှစ်သာရ ပါဝင်သော လက်သီးချက်ဖြင့် သူ့ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးစူး... သွားကြမယ်"</p> <p> </p> <p>လီစုန့်၏ သက်ပြင်းချသံမှာ နောက်ကွယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် လီကျန့်ကောင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အစီရင်ပုံစံကို အောင်မြင်စွာ ရေးဆွဲနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မြန်မြန်... သူတို့ကို နေရာချင်း လဲလိုက်တော့"</p> <p> </p> <p>မိုင်ပေါင်းများစွာ အကွာတွင် လီရွှယ်နှင့် လီမော့တို့သည် ပန်းချီလိပ်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူတို့၏ သွေးမျိုးဆက် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူးရှ် ဝူးရှ်</p> <p> </p> <p>လိမ်ရှည်နေသော လေထုအတွင်းတွင် လီကျန့်ကောင်းနှင့် လီစုန့်တို့၏ ပုံရိပ်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ရှင်းကျစ် ချန်ထားခဲ့သော ဤလျှို့ဝှက်နည်းစနစ်ကို "အတုကို အစစ်အမှန်ဖြစ်စေခြင်း" သွေးမျိုးဆက် ရှိသူများသာ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။ အကယ်၍ ပစ်မှတ်နှင့် တူသော ပုံပါရှိသည့် ပန်းချီလိပ်များကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီး အစီရင်ပုံစံကို ရေးဆွဲပေးမည့်သူနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မည့်သူ ရှိပါက မိုင်အနည်းငယ် အကွာအဝေးအတွင်း နေရာချင်း အစားထိုးခြင်းကို လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>စူးချန်ခုန်းသည်လည်း မိမိကိုယ်ကို ဆွဲထုတ်သွားသော အင်အားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ၎င်းမှာ လီမိသားစု အကြီးအကဲက သူ့ကို နေရာရွှေ့ပြောင်းပေးနေတာမှန်း သိလိုက်သည်။ မလာခင်ကတည်းက လီစုန့်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ထိုပုံစံကို ကြိုတင် ရေးဆွဲပေးထားသဖြင့် သူသည် လုံးဝ ခုခံခြင်း မပြုခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"နေဦး"</p> <p> </p> <p>ရှီပုဖော၏ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံမှာ သူ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ သူသည် ကြီးမားလှသော လက်ကြီးဖြင့် စူးချန်ခုန်းကို ဖမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း စူးချန်ခုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တွန့်လိမ်နေသော ဟင်းလင်းပြင်ကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ရှီပုဖော ဖမ်းမိလိုက်သည်မှာ နေရာချင်း လဲလှယ်ခံလိုက်ရသော ပန်းချီလိပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ပြေးကြစို့"</p> <p> </p> <p>မိုင်အနည်းငယ် အကွာရှိ လမ်းမပေါ်တွင် လီစုန့်နှင့် အခြားသူများသည် အချိန်မဆွဲတော့ပေ။ သူတို့ ဆင့်ခေါ်ထားသော ကြိုးကြာဖြူများက သူတို့ကို အမြန် သယ်ဆောင်သွားကြပြီး စူးချန်ခုန်းသည်လည်း လီစုန့်နှင့်အတူ ကြိုးကြာဖြူတစ်ကောင်ပေါ်တွင် လိုက်ပါသွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>အကွာအဝေး ပိုမို ဝေးကွာသွားသရွေ့ ပျံသန်းနေသော ကြိုးကြာဖြူများကို ခြေရာခံရန် သို့မဟုတ် တားဆီးရန် ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။ ပျံသန်းနိုင်စွမ်း ရှိခြင်းမှာ လက်လှမ်းမမီနိုင်သော အားသာချက်တစ်ခုပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သူတို့... လွတ်သွားပြီလား။"</p> <p> </p> <p>ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်သွားသော ကိစ္စများမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ကွပ်မျက်ကွင်းရှိ မြူများပင် မပြယ်သေးပေ။ ရှီမိသားစုမှ သိုင်းပညာရှင်များသည် လီစုန့်တို့က သူတို့၏ လက်ထဲမှ လူများကို တကယ်ပင် ကယ်တင်သွားနိုင်ခဲ့သည်ကို မယုံကြည်နိုင်ဘဲ မှင်သက်ကာ ရပ်နေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုရှီမိသားစု သိုင်းပညာရှင်များက စကားကျယ်ကျယ် မပြောရဲကြပေ။ အကြောင်းမှာ ရှီပုဖောသည် ထိုနေရာတွင် သွားများကို ကြိတ်ကာ ရပ်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးကြောများဖြင့် နီရဲလျက် မျက်နှာမှာလည်း အလွန်အမင်း ပျက်ယွင်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ "အဲဒီ သောက်ကလေး..သူသာ ဝင်မရှုပ်ရင် သူတို့ ဒီလောက် အန္တရာယ်ကင်းကင်းနဲ့ ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"</p> <p> </p> <p>ရှီပုဖောသည် လီစုန့်တို့၏ အစွမ်းကို အမှန်ပင် လျှော့တွက်ခဲ့မိသည်။ ပန်းချီနတ်ဘုရား၏ သွေးမျိုးဆက်မှာ ဆုတ်ယုတ်နေပြီဟု ဆိုသော်လည်း အစားထိုးနိုင်သော နည်းစနစ်က သူ့ကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုထက် ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ မည်သူမှန်းမသိသော အနှီမူလဓာတ်ငါးပါး သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ အစွမ်းမှာ အလွန် ထူးကဲလှသည်။ ရှီပုဖောကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သူပင်လျှင် သူ့ကို အကွက်အနည်းငယ်အတွင်း ဖမ်းဆီးရန် မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုသို့ အချိန်ဆွဲ တားဆီးခံလိုက်ရခြင်းကပင် လီစုန့်အတွက် ဓားစာခံများကို နေရာရွှေ့ပြောင်းကာ အပြည့်အဝ ဆုတ်ခွာနိုင်ရန် အခွင့်အရေး ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ သူ့ကို သတ်မယ်။ သတ်ပစ်မယ်။"</p> <p> </p> <p>ရှီပုဖောသည် လက်သီးများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရက်စက်မှုများ အပြည့်။ လျှို့ဝှက်ကျောက်တုံးမြို့ ရှီမိသားစု၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ယခုကဲ့သို့ အရှုံးမျိုးကို ရင်ဆိုင်ရခဲသည်။ လာရောက် ကယ်တင်သူများကို မဖမ်းနိုင်ရုံသာမက ဓားစာခံများကိုပါ သူ၏ နှာခေါင်းအောက်မှနေ၍ လုယူသွားခြင်း ခံလိုက်ရခြင်းပင်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးများမှာ အရူးအမူး ဆူပွက်နေပြီး သူ၏ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ရန်ပင် ခက်ခဲနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် စိတ်ထဲမှ ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်နေပြီး ဤကိစ္စကို ထိုအတိုင်း လွှတ်ထားရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>အချိန်အတန်ကြာမှ ရှီပုဖောသည် တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာသည်။ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး အမြန် စဉ်းစားလိုက်သည် "လီမိသားစုက စာပေနိဗ္ဗာန်ဘုံထဲမှာ ပုန်းနေကြတာ။ ငါတို့ အထဲကို ဝင်လို့ မရဘူး... ငါကိုယ်တိုင် ကျောက်ခဲတောင်ကို သွားပြီးတော့ အတွင်းမျိုးနွယ်စုဆီက အကူအညီ တောင်းရမယ်။ အတွင်းမျိုးနွယ်စုထဲမှာတော့ ဒီစာပေနိဗ္ဗာန်ဘုံကို ထိုးဖောက်နိုင်မယ့် နည်းလမ်း သေချာပေါက် ရှိလိမ့်မယ်။"</p> <p>***</p> <p> </p>


Save