BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">ဘိုးဘွားတို့၏ တောက်ပမှုကို တုန်လှုပ်စေသော ဝူချင်းရှီ။ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တို့၏ အစွမ်း။ (၅)</h2>

လူအယောက်နှစ်ဆယ်ကျော်ရှိသော လီမိသားစုဝင်အားလုံး၏ မျက်နှာတွင် အလွန်တရာ လေးနက်တည်ကြည်သော အမူအရာများ ကိုယ်စီနှင့်။

"ရှီမိသားစုက... စာပေနိဗ္ဗာန်ဘုံထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာပြီ"

လီစုန့်၏သားဖြစ်သူ လီကျန့်ကောင်း ရင်ထိတ်သွားတော့သည်။

ရှီမိသားစု၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရန် သူတို့၏ အကြီးမားဆုံး အားကိုးရာမှာ ဤစာပေနိဗ္ဗာန်ဘုံပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရှီပုဖော် ဦးဆောင်သော သိုင်းပညာရှင်တစ်စုမှာ ဤခိုလှုံရာနေရာသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာခဲ့လေပြီ။ ဤအရာသည် ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို သူတို့အားလုံး ကောင်းစွာ နားလည်ကြသည်။

၎င်းမှာ လီမိသားစု တစ်မျိုးနွယ်လုံး အသတ်ခံရမည့် ဘေးဒုက္ခပင် ဖြစ်သည်။

ထွက်ပြေးစရာ နေရာမရှိတော့သဖြင့် လီစုန့်နှင့် အခြားသူများသည် မိသားစုအတွင်းရှိ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းရှိသော သိုင်းပညာရှင် အားလုံးကို စုစည်းကာ တိုက်ပွဲဝင်ရန်သာ ရှိတော့သည်။

ယခုအခါ လီမိသားစုတစ်ခုလုံးတွင် လူအနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ အသက်ကြီးသူများ၊ ဖျားနာသူများနှင့် မသန်စွမ်းသူများကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပါက တိုက်ခိုက်နိုင်သူ အယောက်နှစ်ဆယ်ခန့်သာ ရှိသည်။ ရှီမိသားစုတွင်မူ လူငါးဆယ်နီးပါး ရှိပြီး တစ်ဦးချင်းစီမှာ သွေးမျိုးဆက်စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ထိပ်တန်း လက်ရွေးစင်များ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ပြင် သူတို့ ဘယ်လိုမှ မယှဉ်နိုင်သော ရှီပုဖော်လည်း ရှိနေသဖြင့် အင်အားချင်းမှာ အလွန်တရာ ကွာခြားလွန်းလှသည်။

"ဟားဟားဟား... လီမိသားစုခေါင်းဆောင်၊ ငါတို့ ပြန်တွေ့ကြပြန်ပြီပေါ့။ မင်းကြည့်ရတာ စိတ်မချမ်းသာတဲ့ပုံပဲ။ ငါတို့ကို မကြိုဆိုဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့နော်"

ရယ်မောသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဝေးကွာသော မင်ရောင်မြစ်ပြင်ထက်မှ လူအယောက်ငါးဆယ်ခန့်သည် သူတို့ခြေဖဝါးအောက်ရှိ ပန်းများနှင့် မြက်ပင်များကို နင်းခြေဖျက်ဆီးရင်း ရောက်လာကြသည်။ ၎င်းတို့ကို ရှီပုဖော်က ဦးဆောင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

လီမိသားစုဝင်များမှာ ထိတ်လန့်သလို ဒေါသလည်း ထွက်နေကြသည်။ ဤလူများကြောင့်သာ သူတို့ ဤနေရာတွင် လာရောက်ခိုလှုံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင်လည်း လွှတ်မပေးဘဲ ဤခိုလှုံရာနေရာကိုပါ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာပြီး သူတို့ကို အကုန်အစင် သတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးပမ်းနေကြသည်။

လီစုန့်သည် အားယူကာ ပြုံးလိုက်ပြီး လက်အုပ်ချီကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည် "ရှီမိသားစုခေါင်းဆောင်... ဘာကြောင့် ငါတို့ကို ဒီလောက်အထိ အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်နေရတာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ လီမိသားစုက ခင်ဗျားတို့ကို ဘယ်တုန်းကမှ မစော်ကားခဲ့ဖူးသလို ကလဲ့စားချေဖို့လည်း နည်းနည်းမှ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့က ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်းပဲ နေထချင်တာပါ။ အသတ်အဖြတ်တွေ များလွန်းတာက... ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ကျင့်ဝတ်ကို ထိခိုက်စေပါတယ်"

စိတ်ထဲတွင် ဒေါသထွက်နေသော်လည်း လီစုန့်သည် နှိမ့်ချသော အသံဖြင့်သာ ပြောဆိုနိုင်တော့သည်။ တစ်ဖက်လူက လီမိသားစုကို အသက်ချမ်းသာပေးရန် သူ မျှော်လင့်နေမိသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ယနေ့သည် သူတို့မိသားစု၏ သွေးဆက် ပြတ်တောက်သွားမည့်နေ့ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လူတိုင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဒေါသနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှီပုဖော်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည် "ငါက ငါ့ရဲ့ ကိစ္စတွေကို ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်တဲ့အထိ အဆုံးတိုင်အောင် လုပ်တတ်တဲ့သူပဲ။ အခု ငါက အချိန်နဲ့ အင်အားတွေ အများကြီး အကုန်အခံပြီး လုပ်နေတာ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တော်လိုက်နိုင်မှာလဲ။ ခေါင်းဆောင်လီ၊ အရမ်း ရိုးအမနေပါနဲ့ဗျာ။ မင်း အခုလုပ်နိုင်တာကတော့ အစွမ်းကုန် ရုန်းကန် တိုက်ခိုက်ဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်။ ဘာအခက်အခဲမှ မရှိတဲ့ စိန်ခေါ်မှုမျိုးကို ငါက သိပ် သဘောမကျဘူးလေ။"

"တိုက်ကြ"

ရန်သူ ရောက်လာပြီဖြစ်သဖြင့် သူတို့ကို အသက်ချမ်းသာပေးမည်မဟုတ်ကြောင်း လီမိသားစုဝင်များ ကောင်းစွာ သိထားကြသည်။ သူတို့ လုပ်နိုင်သည်မှာ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ပြီး အသက်ရှင်သန်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး အနည်းငယ်ကို ရှာဖွေရန်သာ ဖြစ်သည်။

"ဝုန်း..."

လီရွှယ်နှင့် လီမော့ကဲ့သို့သော လီမိသားစု အကြီးအကဲများသည် ဝန်လေးခြင်းမရှိဘဲ သူတို့ ပြင်ဆင်ထားသော ပန်းချီလိပ်များကို ဖြန့်လိုက်ကာ သွေးမျိုးဆက် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များကို အသက်သွင်းလိုက်ကြသည်။ ခဏချင်းမှာပင် မိုးကြိုးမုန်တိုင်းများ ကျရောက်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါကြီးများ ထွက်ပေါ်လာကာ ရှီမိသားစု သိုင်းပညာရှင်များကို တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။

"လာစမ်း"

ရှီမိသားစု သိုင်းပညာရှင်များမှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိကြပေ။ သူတို့အထဲမှ အများအပြားသည် သွေးဆက်စွမ်းအားများကို အသက်သွင်းကာ ကြီးမားလှသော ကျောက်တုံးဘီလူးကြီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

"ဖြန်း... ဖြန်း"

သူတို့ကို ထိမှန်သွားသော မိုးကြိုးများမှာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ်သာ တုန်ခါသွားစေပြီး ပြင်းထန်သော လေပြင်းဓားသွားများပင်လျှင် ဒဏ်ရာတစ်ခုမျှ မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။

"နဂါးနက်"

လီစုန့်သည် သက်ရှိထင်ရှား နဂါးနက်တစ်ကောင်၏ ပုံပါသော ပန်းချီလိပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူ၏ သွေးအချို့ကို ပန်းချီပေါ်သို့ အန်ထုတ်လိုက်ပြီး သွေးစွန်းနေသော လက်ထိပ်ဖြင့် နဂါး၏ မျက်လုံးကို တို့လိုက်သည်။

"အောင်း..."

ကြည်လင်ပြီး မြင့်မြတ်လှသော နဂါးဟိန်းသံနှင့်အတူ ပန်းချီကားထဲမှ နဂါးနက်တစ်ကောင်မှာ နဂါးဦးချို၊ နဂါးဦးခေါင်းနှင့် နဂါးလက်သည်းများဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်း၏ အကြေးခွံများမှာ ထူထပ်လှပြီး မြင့်မြတ်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေ၏။ ပေသုံးဆယ်ကျော် ရှည်လျားလှပြီး မိုးသက်လေပြင်းများကို ခေါ်ယူနိုင်စွမ်း ရှိပုံရကာ ရှီမိသားစု သိုင်းပညာရှင်များဆီသို့ အစွယ်တငေါငေါ၊ လက်သည်းတဖြဖြဖြင့် ခုန်အုပ်လိုက်လေသည်။

ရှီမိသားစုမှ ထိပ်သီး သိုင်းပညာရှင်များပင်လျှင် ထိုနဂါး၏ အရှိန်အဝါကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြရသည်။

"နဂါး ဟုတ်လား။ ဖီးနစ်ဆိုရင် ဖီးနစ်ကို သတ်မယ်၊ နဂါးဆိုရင်လည်း နဂါးကို သတ်ပစ်မယ်"

ရှီပုဖော်ကတော့ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ရာ သူ၏ အနက်ရောင်ဆံပင်များမှာ လေထဲတွင် ဝဲပျံသွားပြီး တောင်ကြီးတစ်လုံး ကပ်ပါလာသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော လက်သီးချက်တစ်ခုမှာ သူ၏ ရှေ့ရှိ လေထုကို ခဲသွားစေပြီးမှ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။

"အောင်း..."

နဂါးနှင့် ဖီးနစ်တို့ကိုပင် သတ်ဖြတ်နိုင်သော လက်သီးချက်ကြောင့် နဂါးနက်ကြီးမှာ ရှီပုဖော်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် လက်သီးချက်အောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း ပျက်စီးသွားပြီး မင်ရည်များအဖြစ် နေရာအနှံ့သို့ လွင့်စင်သွားလေတော့သည်။

"အင်အားချင်းက... အရမ်းကွာလွန်းတယ်"

လီစုန့်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားသည်။ လီမိသားစုခေါင်းဆောင်အနေဖြင့် သူသည် အခြားသူများထက် တော်သော်လည်း ကျောက်တုံးတောင်၏ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွင် ငယ်စဉ်ကတည်းက ကြီးပြင်းလာခဲ့သော ရှီပုဖော်နှင့် ယှဉ်လျှင်မူ အလွန်တရာ ကွာခြားလွန်းလှသည်။ တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်ရာတွင် အောင်နိုင်ရန် အခွင့်အရေး မရှိပေ။

"သူတို့ကို အရှင်ဖမ်းကြ။ လက်တွေ ခြေတွေ အရိုးတွေကို ချိုးပစ်လိုက်ရုံပဲ"

ရှီပုဖော်က အော်ဟစ်လိုက်ရာ လီမိသားစုဝင်များမှာ ဖြူဖျော့သွားလေ၏။

ဤလီမိသားစုဝင်များကို မသတ်မီ သူတို့၏ သွေးဆက်များကို အရင်ဆုံး ထုတ်ယူရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့လုပ်မှသာ အကျိုးအမြတ် အများဆုံး ရရှိမည်ဖြစ်သဖြင့် သူတို့ကို အရှင်ဖမ်းရပေမည်။

"လီမိသားစုတော့... သွားပြီပဲ" လီမိသားစုမှ လူငယ်အများအပြားသည် မကောင်းဆိုးဝါးများကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရှီမိသားစု သိုင်းပညာရှင်များကို ကြည့်ကာ တုန်ရီနေကြပြီး တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များမှာလည်း ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ဤရန်သူမှာ သူတို့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သော အဆင့်မဟုတ်ပေ။

"ဒီလောက် လှပတဲ့ တောင်တွေ မြစ်တွေနဲ့ ခိုလှုံရာနေရာလေးက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလို အမှိုက်တစ်သိုက်ရဲ့ ကျူးကျော်တာကို ခံလိုက်ရတာလဲ"

ထိုအချိန်တွင် ဝေးကွာသော နေရာတစ်ခုမှ အေးစက်သော အသံတစ်သံ လွင့်ပျံလာသဖြင့် လူတိုင်း မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် လူတစ်ဦးမှာ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ လေထဲတွင် ဝဲပျံလာနေသည်။

အသေအချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ သူသည် ပျံသန်းနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ မင်ရောင် ပျံလွှားငှက်တစ်ကောင်ပေါ်တွင် စီးနင်းလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုပျံလွှားငှက်မှာ တောင်ပံများ ခတ်ကာ ပျံသန်းနေပြီး ၎င်း၏ ကျောပေါ်တွင် လူတစ်ဦး ပါလာသည်ကိုပင် သတိမထားမိပုံရသည်။ စူးချန်ခုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သစ်ရွက်တစ်ရွက်ထက်ပင် ပေါ့ပါးနေ၏။

ဤကဲ့သို့သော ကိုယ်ဖော့ပညာမှာ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို တုန်လှုပ်စေရန် လုံလောက်လှပေသည်။

"သူပဲ" ရှီမိသားစုဝင်များ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သတိထားမှုနှင့် အေးစက်မှုများ ပေါ်လာသည်။

"သခင်လေးစူး"

လီစုန့်နှင့် အခြားသူများမှာမူ ဝမ်းသာသွားကြသည်။ ငှက်ကို စီးလာသူမှာ သူတို့ လီမိသားစုသို့ လာရောက်လည်ပတ်နေသော စူးချန်ခုန်းပင် ဖြစ်သည်။

ဝူးရှ်...

စူးချန်ခုန်းသည် ငှက်ကျောပေါ်မှ သစ်ရွက်လေးတစ်ရွက် ကျလာသကဲ့သို့ ညင်သာစွာ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး မြက်ခင်းပြင်ထက်သို့ ညင်သာစွာ ဆင်းသက်လိုက်လေသည်။

***

Book List