Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၉၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘိုးဘွားတို့၏ တောက်ပမှုကို တုန်လှုပ်စေသော ဝူချင်းရှီ။ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တို့၏ အစွမ်း။ (၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>စူးချန်ခုန်းနှင့် ယခင်က ခဏတာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ရှီပုဖောသည် စူးချန်ခုန်းကဲ့သို့ သာမန် မူလဓာတ်ငါးပါး သိုင်းပညာရှင်နှင့် သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်သွေးမျိုးဆက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော မိမိကြားရှိ ကြီးမားလှသော ကွာခြားချက်ကို စူးချန်ခုန်း နားလည်သွားစေရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>ဤလက်သီးချက်သည် စူးချန်ခုန်းကို ပစ်မှတ်ထားထားပြီး ရှောင်တိမ်း၍မရနိုင်သော အင်အားချင်းသာ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရမည့် တားဆီး၍မရသော စွမ်းအားတစ်ခုကို ဖန်တီးထားသည်။</p> <p> </p> <p>ဒုန်း</p> <p>လေးလံလှသော လက်သီးချက်သည် စူးချန်ခုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အပိုင်းပိုင်းပြတ်သွားစေကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှည်လျားသော ချောက်ကမ်းပါးသဏ္ဍာန် အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခုကို ဖောင်းထွင်းသွားခဲ့သည်။ လက်သီးချက်၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် လီစုန့်နှင့် အခြားသူများမှာ မသိစိတ်အရ နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာ"</p> <p> </p> <p>ထန်ယို့နှင့် ရှီပုဖော် နှစ်ဦးစလုံး၏ သူငယ်အိမ်များမှာ ကျုံ့သွားလေ၏။ အကြောင်းမှာ လက်သီးချက် မထိမှန်မီ စက္ကန့်ပိုင်းအလိုတွင် စူးချန်ခုန်းသည် ဘေးသို့ အသာအယာ ခြေလှမ်းလိုက်ပြီး ထန်ယို့၏ ညာဘက်တွင် ပေါ်လာကာ လက်သီးချက်ကို ရှောင်တိမ်းသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ ကျန်ရစ်ခဲ့သော အရိပ်ကိုသာ မြင်လိုက်ရပြီး စူးချန်ခုန်း မည်သို့ လှုပ်ရှားသွားသည်ကို သူတို့ လုံးဝ မမြင်လိုက်ရပေ။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ရဲ့ လက်သီးဝိညာဉ်နဲ့ အင်အားက သူ့ကို ချုပ်ထားတာလေ။ သူက စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်မှာ ငါ့ထက် မသာရင် ဒါကို ရှောင်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး။" ရှီပုဖော်မှာ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်နှင့် ပတ်သက်လျှင် ရှီပုဖော၏ လက်သီးဝိညာဉ် ကျင့်ကြံမှုမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ စူးချန်ခုန်း၏ ဓားဝိညာဉ်ထက် ပိုမို သန်မာမည်မှာ သေချာပါသည်။ သို့သော် စူးချန်ခုန်းက သူ၏ လက်သီးချက်ကို အေးဆေးလေး ရှောင်တိမ်းသွားခဲ့သည်လား။</p> <p> </p> <p>"သတ်"</p> <p> </p> <p>စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း ရှီပုဖော်မှာ ရပ်တန့်မနေပေ။ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဖမ်းဆွဲလိုက်ရာ စုစည်းလာသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များက ဆွဲငင်အားတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ညာဘက်လက်မှာ နှေးကွေးပုံရသော်လည်း ကြယ်ကြွေတစ်စင်းကဲ့သို့ လျင်မြန်လှသော ပေါက်ကွဲအားပါသည့် လက်သီးချက်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>စူးချန်ခုန်းသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလိုက်ပြီး ဝှစ်ကနဲ လှုပ်ရှားလျက် ရှီပုဖော၏ ဝိုင်းရံထားသော လက်သီးချက်များကြားမှ အလွယ်တကူ လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။ လေထုမှာ လိမ်ရှုံ့သွားသော်လည်း စူးချန်ခုန်း၏ ဆံပင်တစ်ပင်ကိုပင် မထိနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းချုပ်ရှီ... ခင်ဗျားရဲ့ လက်သီးက နည်းနည်း နှေးနေသလားလို့။ ဒီလောက် နှေးတဲ့ လက်သီးနဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ထိအောင် ထိုးနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>စူးချန်ခုန်း၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှီပုဖော၏ ပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်မှုများရှေ့တွင် သူ၏ အမူအရာမှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်သော ပန်းခြံတစ်ခုအတွင်း လမ်းလျှောက်နေသည့်အလား အေးချမ်းနေ၏။</p> <p> </p> <p>"မင်း သေချင်နေတာပဲ။ တကယ်ကို သေချင်နေတာပဲ။"</p> <p> </p> <p>စူးချန်ခုန်း၏ ဂရုမစိုက်သော အသံက ရှီပုဖော်၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ သူ၏ ဒေါသမှာ ခဏချင်းမှာပင် ပေါက်ကွဲသွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>ဂျပ် ဂျပ် ဂျပ်</p> <p> </p> <p>ရှီပုဖော်၏ သွေးများမှာ သွေးကြောများအတွင်း ပြင်းထန်စွာ စီးဆင်းလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ပြည့်သွားစေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရူးသွပ်စွာ ဖောင်းကားလာပြီး အရပ်မှာ နှစ်မီတာမှ သုံးမီတာအထိ မြင့်တက်လာကာ ကြွက်သားများမှာ မည်းမှောင်နေသော ကျောက်တုံးများအလား ဖုထွက်လာသည်။ သူ၏ ထူးကဲလှသော အရှိန်အဝါမှာ ခိုင်မာသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုကိုပင် ခဲသွားစေသည်။ ရှေးခေတ်ကာလမှ ပြန်လည်နိုးထလာသော အစွမ်းထက်သည့် ဘီလူးကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူလှသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျောက်ဘုရင် မျက်လုံး"</p> <p> </p> <p>ရှီပုဖော်သည် သူ၏ သွေးမျိုးဆက် နတ်ဘုရားအတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်သောအခါ သူ၏ နဖူးမှာ ကွဲအက်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မီးခိုးရောင် ကျောက်မျက်လုံးတစ်လုံး ပေါ်လာကာ စူးချန်ခုန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စူးချန်ခုန်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ စတင် ခဲသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှီမိသားစု၏ နတ်ဘုရားသားတော် ရှီကျင့်ထျန်းထံမှ ရရှိသော ဤ "ကျောက်ဘုရင် မျက်လုံး" သည် အံ့အားသင့်ဖွယ် ကောင်းလှသော ထိုးထွင်းသိမြင်မှုနှင့် လျှို့ဝှက်စွမ်းအားများ ပါဝင်နေပြီး မြင်ကွင်းအတွင်းရှိ မည်သည့် ပစ်မှတ်ကိုမဆို ထောင်ချောက်ဆင်ထားနိုင်သည်။ ဤမျက်လုံးကြောင့်သာ ရှီပုဖော်သည် စာပေနိဗ္ဗာန်ဘုံ၏ အဝင်ဝကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဘုရင်၏ မျက်လုံးကို အသုံးပြုခြင်းမှာ ရှီပုဖောအတွက် ကြီးမားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ အထူးသဖြင့် ပြင်ပလူများနှင့် သူ၏ လူများရှေ့တွင် စူးချန်ခုန်းကို အမြန် အနိုင်မယူနိုင်ခြင်းကို သူ လက်မခံနိုင်ပေ။ သူသည် စူးချန်ခုန်းကို မိုးကြိုးလျှပ်စီးကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါဖြင့် နှိမ်နင်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူးး</p> <p> </p> <p>စူးချန်ခုန်း၏ အမူအရာနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထု နှစ်ခုစလုံးမှာ ခဲသွားသည့်အလား ထင်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ရှီပုဖော်၏ သန်မာလှသော လက်မောင်းများကို ကျယ်ကျယ်ဖြန့်ကာ သူ၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ရှုံ့မဲ့လျက် စူးချန်ခုန်းထံသို့ အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားသည်။ သူ၏ ကျောက်တုံးကဲ့သို့ လက်မောင်းများမှာ ကြီးမားသော မြွေကြီးနှစ်ကောင်နှင့် တူလှသည်။ အကယ်၍ အဖမ်းခံရပါက ရှီပုဖော်၏ ကြီးမားလှသော အင်အားကြောင့် သံတောင်ကြီးတစ်ခုပင် ခဏချင်းမှာ အပိုင်းပိုင်း ကြေမွသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ရှီပုဖော်သည် ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျောက်ဘုရင်၏ မျက်လုံးကြောင့် ချုပ်နှောင်ထားခံရမည်ဟု ထင်ရသော စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ ကိုယ်ဟန်ကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ဝှစ်ကနဲဖြင့် ရှီပုဖော်ကို ဖြတ်ကျော်သွားပြန်သည်။ ခုန်ပျံနေသော သမင်တစ်ကောင်အလား သူ၏ ညာဘက်လက်မှ လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်မှာ ချိတ်တစ်ခုသဏ္ဌာန် ကွေးသွားပြီး ရှီပုဖော်၏ နဖူးကို ဝေ့ဝဲကာ ဖြတ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"အားးးးးး"</p> <p> </p> <p>ရှီပုဖော်မှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရသည်။ စူးချန်ခုန်း၏ လက်သည်းကဲ့သို့ လက်ချောင်းများက ရှီပုဖော်၏ နဖူးပေါ်ရှိ မျက်လုံးကို တိုက်ရိုက် ကော်ထုတ်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီမျက်လုံးက... တော်တော်လေး ထူးဆန်းတာပဲ" စူးချန်ခုန်းက လက်ထဲမှ မျက်လုံးကို ကိုင်ထားရင်း စိတ်ဝင်တစား မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။ မျက်လုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် "ကျောက်ဘုရင် မျက်လုံး" မှာ ၎င်း၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သာမန် ကျောက်စရစ်ခဲလေးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ဒါက ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဍာန်အစစ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့လဲ... ဘာလို့ ကျောက်ဘုရင်ရဲ့ မျက်လုံးက သူ့ကို မထိန်းထားနိုင်တာလဲ။" နဖူးမှ သွေးများ ကျနေသော ရှီပုဖော်မှာ ချမ်းစိမ့်စိမ့် ခံစားချက်ကြီးကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"သူ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် သန်မာသွားတာလဲ။ ဒါက ဘာကိုယ်ဟန်နည်းစနစ်လဲ။"</p> <p> </p> <p>ထန်ယို့ပင်လျှင် သူတို့ နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့သည့် နောက်ပိုင်း ခြောက်လအတွင်း စူးချန်ခုန်း မည်သို့ ဤမျှ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။ စူးချန်ခုန်း ယခု ပြသလိုက်သော ခန့်မှန်းရခက်ပြီး စီးဆင်းနေသည့် 'သမင်ကျင့်စဉ်' ကိုယ်ဟန်မှာ နတ်သမင်တစ်ကောင် ပျံသန်းနေသည့်အလား ထူးခြားဆန်းပြားလှသည်။ ရှီပုဖော်ကို အလွယ်တကူ အရှက်ခွဲကာ နဖူးအလယ်မှ မျက်လုံးကို ရက်ရက်စက်စက် ကော်ထုတ်သွားပုံမှာ ရင်ထိတ်စရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ နောက်ဆုံး တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်က စူးချန်ခုန်းက သူ့အစွမ်းတွေကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာများလား။</p> <p> </p> <p>ဤကိုယ်ဟန်နည်းစနစ်၏ နက်နဲမှုနှင့် ကျွမ်းကျင်မှုမှာ ထန်ယို့ပင်လျှင် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော အဆင့်တွင် ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူချင်းရှီ (ဧကဒသမအဆင့် - ဘိုးဘေးတို့ကို တုန်လှုပ်စေသော စွမ်းအား ၁%)</p> <p> </p> <p>"အဆင့် ၁၁ က ဝူချင်းရှီက... ငါ ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ။ ဒါက သာမန် သိုင်းပညာရပ်တွေရဲ့ နယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်သွားပြီ။ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တွေနဲ့ တူနေပြီ။" စူးချန်ခုန်း ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် မအံ့သြဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ရှီပုဖော်နှင့် ရင်ဆိုင်ရာတွင် သူသည် သမင်ပြကွက်ကိုသာ အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သားရဲစစ်ပန်းချီ ၅ ချပ်၏ အနှစ်သာရကို နားလည်သဘောပေါက်ပြီးနောက် သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဝူချင်းရှီအတွင်းသို့ ပေါင်းစပ်ကာ ပင်ပန်းကြီးစွာ ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပြည့်စုံအောင် သန့်စင်ပေးခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အသွင်ကူးပြောင်းမှုနှင့် အဆင့်တက်လှမ်းမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး ဝူချင်းရှီမှာ လွန်ခဲ့သော သုံးရက်ကပင် အဆင့် ၁၁ သို့ သဘာဝအလျောက် အဆင့်တက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ဘိုးဘေးတို့ကို တုန်လှုပ်စေသော စွမ်းအားနယ်ပယ် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save