Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၇၂) ဝေ့မိသားစုထဲကနေ ထွက်သွားစမ်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အတူတူ စားကြတာပေါ့”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တစ်နေ့တာ အရောင်းအဝယ် ကိစ္စများ ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် ရှောင်ရွှီက ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်မလေး”</p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ယီချီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ အနည်းငယ်တော့ နေရခက်နေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်ကလည်း ဝေ့ယီချီကို မြင်သောအခါ ထိုနေ့က သူ၏လုပ်ရပ်အတွက် အရင်ဆုံး တောင်းပန်လိုက်ရာ ဝေ့ယီချီမှာ ထပ်မံ၍ အံ့ဩမှင်တက်သွားရပြန်သည်။ လုချန်လို အဆင့်အတန်းမျိုးရှိတဲ့လူက သူမလိုလူမျိုးကို တောင်းပန်လိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ အမြင်အရ ထိုမျှမြင့်မားသော အဆင့်အတန်းရှိသူများသည် အမြဲတမ်း ကိုယ့်ဂုဏ်မာနနှင့်ကိုယ် နေတတ်ကြသည်။ မဟာရှအင်ပါယာ တစ်ခုလုံးကိုတောင် လွယ်လွယ်ကူကူ မှောက်လှန်ပစ်နိုင်စွမ်းရှိသည့် သူဌေးလုကို မဆိုထားနှင့်၊ ဝေ့မိသားစု၏ ယခင်ခေါင်းဆောင်ပင်လျှင် လက်အောက်ငယ်သားတစ်ယောက်ကို ဘယ်တော့မှ တောင်းပန်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယခုအချိန်တွင် သူမသည် လက်အောက်ငယ်သား တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ကြောင်း သူမကိုယ်သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သဘောပေါက်ထားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမ ဒီလိုတွေးမိရခြင်း၏ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းမှာ လုချန်၏ စရိုက်လက္ခဏာကို သူမ နားမလည်သေး၍သာ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“တစ်နေ့လုံး အလုပ်လုပ်ထားရတာ။ မြန်မြန်စားလိုက်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က မီးဖိုချောင်ထဲမှ ကြည်လင်သော ခေါက်ဆွဲပြုတ် တစ်ပန်းကန်ကို ယူလာပေးသည်။ အထဲတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် တစ်ဖတ်မှ မပါသလို၊ ဟင်းရည်ကလည်း ဆီတစ်စက်မှ မရှိပုံပေါ်သည်။ သို့သော် တစ်နေ့လုံး ဆာလောင်နေခဲ့ပြီး ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ စားစရိတ်ကို အတိအကျ တွက်ချက်ချွေတာနေရသော ဝေ့ယီချီအတွက်တော့ ဤသည်က ပွဲတော်ကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်နေပြီ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမက မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသည့်အထဲမှ ပါးစပ်နေရာကိုသာ လှန်တင်လိုက်ပြီး ခေါက်ဆွဲဖတ်များကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်နှင့် စေးပိုင်သော အထိအတွေ့ကြောင့် သူမ၏ မျက်လုံးများက အံ့ဩဝမ်းသာမှုဖြင့် တောက်ပသွားသည်။ ရိုးရိုးရေကျဲကျဲလို ထင်ရသော ဟင်းရည်က ကြွယ်ဝသော ရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း အရသာလေးက သူမ၏ အရသာခံဖုများကို ဆက်တိုက် နှိုးဆွပေးနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အရသာရှိလိုက်တာ။ ဒီလောက် အရသာရှိတဲ့ ခေါက်ဆွဲမျိုး ရှိနေသေးတာပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ယီချီ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒီ ကြည်လင်သော ခေါက်ဆွဲပြုတ် တစ်ပန်းကန်က စားသုံးသူကို ပျော်ရွှင်စေပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို ပြေပျောက်စေသည့် အာနိသင် ရှိလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တစ်နေ့လုံး ပင်ပန်းနေခဲ့သော ဝေ့ယီချီသည် ဒီခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်ကို စားပြီးနောက် လုံးဝ လန်းဆန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ခေါက်ဆွဲများ ကုန်သွားပြီးနောက် ဟင်းရည်ကိုပါ တစ်စက်မှမချန်ဘဲ အကုန်မော့သောက်လိုက်သည်။ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံး သုံးမိနစ်ထက်ပင် မပိုခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တကယ်လို့သာ သူမ တင်းကျပ်စွာ ပတ်စည်းထားသော အဝတ်အစားများအောက်က အသားအရေကို မြင်နိုင်မည်ဆိုပါက ဝေ့ယီချီ မျက်နှာလေး အနည်းငယ် နီမြန်းနေသည်ကို သေချာပေါက် မြင်တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။ ဒါက သူမဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဒီလောက် အငမ်းမရ စားသောက်ဖူးခြင်းပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဆာလောင်နေတာက တစ်ကြောင်းဖြစ်ပြီး၊ ပိုအရေးကြီးတာက ခေါက်ဆွဲက အရမ်းကို မွှေးပျံ့နေလို့ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်တော့ သူမ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူဌေးလု... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီခေါက်ဆွဲက အရမ်း အရသာရှိတယ်။ အလကားတော့ မစားရက်ပါဘူး။ ကျွန်မ ပိုက်ဆံပေးပါ့မယ်”</p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ယီချီက မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ့ရှေ့ကလူကို ကြည့်ရင်း လုချန် သူမမျက်လုံးထဲက ခိုင်မာပြတ်သားမှုကို ခံစားမိလိုက်သည်။ အရင်တစ်ခေါက် သူ အော်ဟစ်လိုက်ချိန်က သူမမျက်လုံးထဲမှာ တွေ့ခဲ့ရတဲ့ စိတ်သက်သာရာရသွားတဲ့ အရိပ်အယောင်ကို ပြန်သတိရသွားပြီး၊ လူငယ်ဘဝရဲ့ အကောင်းဆုံးအချိန်ကို ဖြတ်သန်းရမယ့် ဒီကောင်မလေးကို ဒီလိုအခြေအနေမျိုးရောက်အောင် ဘယ်လိုအတွေ့အကြုံတွေကများ ပုံသွင်းပေးခဲ့တာလဲဆိုတာကို လုချန် သိချင်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲကို ငွေတစ်ပြား ကျပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“တစ်ပြားတောင်လား”</p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ယီချီ သူမလက်ထဲက ငွေပြားငါးပြားကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ ဒါက ဒီနေ့အတွက် သူမရဲ့ လုပ်အားခဖြစ်သည်။ မနက်ဖြန်ဆိုရင်တော့ သူမရဲ့ လုပ်အားခက ငွေတစ်တုံးအထိ တိုးလာမည်ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ငွေတစ်ပြားပေးရသော ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်ဆိုသည်မှာ သေချာပေါက် ဈေးကြီးသည်ဟု ဆိုရမည်။ သို့သော် ဒီခေါက်ဆွဲပန်းကန်ရဲ့ အရသာကို တွေးကြည့်လိုက်တော့ ဝေ့ယီချီက ပေးရတဲ့ဈေးနဲ့ တန်တယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တကယ်လို့သာ လုချန်က ပုံမှန်အားဖြင့် ဒီခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲကို အလယ်အလတ်အဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးဆယ်နဲ့ ရောင်းချနေတယ်ဆိုတာကို သူမ သိခဲ့မယ်ဆိုရင် ခုနက ဒီခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်ကို စားဖို့ လုံးဝ ရဲခဲ့မှာ မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူဌေးလု... ဒါ ခေါက်ဆွဲဖိုးပါ။ မနက်ဖြန် ကျွန်မ ထပ်လာလို့ ရမလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ရပါတယ်။ သွားပြီး ဆိုင်အကူလေးကို မေးကြည့်လိုက်။ သူ မင်းအတွက် အလုပ် စီစဉ်ပေးလိမ့်မယ်။ မင်းသာ ဇွဲရှိရှိ ဆက်လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ရေရှည်အလုပ်သမားအဖြစ်လည်း လုပ်လို့ရတယ်”</p> <p style="text-align:justify">လုချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒီအမျိုးသမီးက အဲဒီနေ့က သူနဲ့ စကားများခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးနဲ့ လုံးဝ ကွာခြားတယ်ဆိုတာကို သူ ခံစားသိရှိနိုင်သည်။ သူတို့က မိသားစုဝင်တွေ ဖြစ်ပေမယ့် သူတို့ကြားမှာ ကြီးမားတဲ့ ကွာခြားချက် ရှိနေသေးသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">'ရေရှည်အလုပ်သမား' ဆိုသော စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဝေ့ယီချီ၏ မျက်လုံးများက အံ့ဩဝမ်းသာမှုများဖြင့် ချက်ချင်း အရောင်လက်သွားပြီး ကမန်းကတန်း ဦးညွှတ်ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူဌေးလု၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်နေသေးသော ငွေလေးပြားကို ကိုင်ထားရင်း ဝေ့ယီချီ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သူမ၏ နေအိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“နင် ဟိုသူဌေးအိမ်မှာ သွားအလုပ်လုပ်တာဆိုတော့ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရခဲ့မှာပေါ့ ဟုတ်လား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တံခါးဝသို့ ဝင်ဝင်ချင်းမှာပင် ဝေ့ဇီချင်း၏ အသံကို ဝေ့ယီချီ ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“နင့်ပုံစံကို ကြည့်ရတာ ပြန်မလာခင် ဗိုက်ဝအောင် စားလာခဲ့တဲ့ပုံပဲ။ ငါတို့ ကျန်တဲ့လူတွေကတော့ ဘာမှ မစားရသေးဘူး။ အဲဒီတော့ ပိုက်ဆံတွေ ပေးစမ်း”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော ဂါဝန်တစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဝေ့ဇီချင်းက ဝေ့ယီချီအနီးသို့ လျှောက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အခြား ဝေ့မိသားစုဝင်များကလည်း မျှော်လင့်တကြီး စိုက်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါက ဒီနေ့အတွက် ငါ့လုပ်အားခပဲ”</p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ယီချီက ကျန်နေသော ငွေလေးပြားကို ထုတ်ယူကာ ဝေ့ဇီချင်းထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟွန့်”</p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ဇီချင်းက တစ်ချက်သာ လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် ဝေ့ယီချီလက်ထဲမှ ငွေလေးပြားကို မြေပြင်ပေါ်သို့ “ဖြောင်း” ခနဲ ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒီလောက်လေးပဲလား။ နင်က သူတောင်းစားတွေကို စွန့်ကြဲနေတာလား။ ဒီလမ်းပေါ်က ဘယ်သူ့ကိုမဆို သွားမေးကြည့်လိုက်စမ်း။ တည်းခိုခန်းထဲက ဝဝကစ်ကစ်လူက လမ်းမပေါ်ကို ရွှေချောင်းတွေ အများကြီး အလွယ်တကူ ပစ်ချနိုင်တယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမသိဘဲ နေမှာလဲ။ ငါ ပြောမယ် ဝေ့ယီချီ၊ နင် တော်တော်လည်တာပဲ။ အပြင်ထွက်တာ တစ်ရက်တည်းရှိသေးတယ်၊ ပိုက်ဆံတွေ ထပ်ဖွက်ထားဖို့ ကြိုးစားနေပြန်ပြီလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါ မဖွက်ထားပါဘူး။ ဒါ ငါ့ရဲ့ ဒီနေ့လုပ်အားခပါ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ရယ်ရတယ်နော်။ နင် လူတိုင်းကို သွားမေးကြည့်လိုက်လေ... တစ်ရက်ကို ငွေငါးပြားပဲ ရတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ဇီချင်းက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ခေါင်းကို မော့ပစ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ယီချီ၊ ငွေတွေ အကုန်ထုတ်ပေးလိုက်ပါ။ ငါတို့ ဒီရက်ပိုင်း ဗိုက်ဝအောင် မစားရဘူး။ ငါတို့ အားအင်တွေ ပြည့်လာတာနဲ့ အပြင်ထွက်ပြီး အလုပ်ကြီးတစ်ခု လုပ်ကြမယ်။ အဲဒီအခါကျရင် ငါတို့ ဘဝကောင်းကောင်းနဲ့ နေနိုင်ပြီ။ ထပ်ပြီး ဒုက္ခခံစရာ မလိုတော့ဘူး”</p> <p style="text-align:justify">အမျိုးသားတစ်ဦးက ဝင်ပြောသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟုတ်တယ်။ နင် ဒီနှစ်ရက်အတွင်း အရမ်း ပင်ပန်းခဲ့ပါတယ်။ ဒီနှစ်ရက် ကျော်လွန်သွားတာနဲ့ ငါတို့ လှုပ်ရှားကြမယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့ ရည်ညွှန်းနေသည်က သေချာပေါက် တော်ဝင်ယာဉ်တန်းများကို ဓားပြတိုက်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့ အသက်လုထွက်ပြေးနေရတဲ့ နှစ်တွေအတွင်းမှာ ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေကို မကြာခဏ လုပ်ခဲ့ကြတာဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငွေတွေသာ အကုန်ထုတ်ပေးလိုက်စမ်းပါ။ တစ်နေ့ကို ငွေလေးပြားဆိုတာ အားလုံးအတွက် ဘယ်လိုမှ မလောက်ဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“နင်တို့တွေ…”</p> <p style="text-align:justify">သူမဆီက ပိုက်ဆံတောင်းနေကြသူများအားလုံးကို ကြည့်ရင်း ဝေ့ယီချီ ရုတ်တရက် ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဝေ့ယီချီ၊ နင် ဒီမှာ ဆက်နေချင်သေးရင် ငွေတွေကို လိမ္မာပါးမယ်စွာနဲ့ ထုတ်ပေးလိုက်။ မဟုတ်ရင်တော့ ထွက်သွားပြီး လမ်းဘေးမှာ သွားအိပ်လိုက်။ နေဦး ငါ စဉ်းစားကြည့်ဦးမယ်... ညနက်ပိုင်းဆိုတော့ နင် ရုပ်ဆိုးနေရင်တောင် အရမ်းမရွေးတဲ့ အိမ်ခြေရာမဲ့တွေ ရှိနေမှာပါလေ”</p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ဇီချင်းက အေးစက်စက် လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဝေ့ဇီချင်း တော်လောက်ပြီ”</p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ယီချီကို အမြဲတမ်း ကာကွယ်ပေးလေ့ရှိသော အသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးက ဝင်ပြောသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ယီချီကို အပြင်ထွက်သွားခိုင်းရအောင်။ နင် မမှတ်မိတော့ဘူးလား၊ အခု လူတိုင်း နေနေတဲ့နေရာက ယီချီရဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ ဝယ်ထားတာလေ။ သူ့ကို နှင်ထုတ်ဖို့ နင့်မှာ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟက်ဟက်... အဒေါ်က အခွင့်အရေးအကြောင်း ပြောချင်တာလား။ အဲဒီတော့ ကျွန်မ ပြောပြမယ်”</p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ဇီချင်းက လက်ယမ်းပြလိုက်ပြီး သူမအဝတ်အစားထဲမှ အဝါရောင်စက္ကူတစ်ရွက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒီမြေဂရန်မှာ ဝေ့ဇီချင်းဆိုတဲ့ ကျွန်မနာမည်ကို ရေးထားတယ်။ ဒီအိမ်က ဝေ့ဇီချင်းရဲ့အိမ်ပဲ။ ငါ ထွက်သွားခိုင်းတဲ့သူက ထွက်သွားရမယ်။ အဲဒါက ငါ့ရဲ့ အခွင့်အရေးပဲ။ ကဲ ဝေ့ယီချီ... အခု ထွက်သွားစမ်း”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ဇီချင်းက တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားကာ တံခါးကို “ဘန်း” ခနဲ ဆောင့်ကန်ဖွင့်လိုက်ပြီး ဝေ့ယီချီကို အော်ဟစ်နှင်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ယီချီက အခြားသော ဝေ့မိသားစုဝင်များကို မသိမသာ လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ တတိယဒေါ်လေးမှလွဲ၍ သူမဘက်မှ ဘယ်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ ဝင်မပြောပေးကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တကယ်တော့ သူတို့မျက်လုံးတွေထဲမှာ လျစ်လျူရှုမှု အရိပ်အယောင်တွေကိုတောင် ဝေ့ယီချီ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အကြီးဆုံးဦးလေး…”</p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ယီချီက ဝေ့ဇီချင်း၏ဖခင်၊ လက်ရှိ ဝေ့မိသားစုခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ အသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားအား ရည်ညွှန်းကာ ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ယီချီ၊ ငါတို့အားလုံးက မိသားစုဝင်တွေပါ။ အခု လူတိုင်းက အခက်ခဲဆုံးအချိန်ကို ဖြတ်သန်းနေရတာ။ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာတော့ မင်း ငွေတွေ လုံးဝ ဖွက်မထားသင့်ဘူး။ ဟူး”</p> <p style="text-align:justify">အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အကြီးဆုံးဦးလေး၊ ဦးလေးတောင်မှ သမီးကို မယုံဘူးလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဝေ့ယီချီ... နင်ပြောတာကို တစ်ယောက်ယောက်က ယုံမယ်လို့ နင် ထင်နေတာလား”</p> <p style="text-align:justify">ဝေ့ဇီချင်းက ဆက်လက် လှောင်ပြောင်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တကယ်တော့ တခြားနေရာတွေမှာဆိုရင် တစ်နေ့တာ ကြုံရာကျပန်းအလုပ်အတွက် ငွေငါးပြား ရတယ်ဆိုတာ သေချာပေါက် ဝင်ငွေကောင်းတယ်လို့ သတ်မှတ်နိုင်ပါသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ဝေ့ယီချီမှာ လုချန်၏ ဆိုင်တွင် ရှိနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုဆိုင်မှာ ဝေ့ဇီချင်း၏ အမြင်တွင်တော့ ငွေကို ရေလိုသုံးနိုင်သော နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ တည်းခိုခန်းထဲက ဝဝကစ်ကစ်လူက တစ်ခါတုန်းက လမ်းပေါ်ကို ရွှေစင်လှေကားတစ်ခုတောင် ပစ်ချခဲ့ဖူးတယ်လို့ သူမ ကြားဖူးထားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ငွေလေးပြားတဲ့လား။ သူမ နောက်နေတာပဲ ဖြစ်ရမည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“နင် ပိုက်ဆံမပေးချင်ရင် ထွက်သွားတော့။ ငါ့ရဲ့ ဝေ့မိသားစုက နင့်လိုလူမျိုးကို လက်မခံချင်ဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">*</p> <p style="text-align:justify"> </p>


Save