လွန်ခဲ့သော နှစ်အတော်ကြာက ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် မီးလောင်မှုကြီးကြောင့် ဝေ့ယီချီ၏ ရုပ်သွင် လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီးနောက် သူမ၏ မူလရုပ်ရည်ကို ပြန်လည်ရရှိရန် မစိတ်ကူးယဉ်မိသော နေ့ရက်ဟူ၍ တစ်ရက်မျှ မရှိခဲ့ပေ။
သို့သော် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာရန် မည်မျှခက်ခဲမည်ဆိုသည်ကိုလည်း သူမရင်ထဲတွင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားသည်။
ဒီနှစ်တွေအတွင်း ပိုက်ဆံတွေစုပြီး ဆေးကုသမှုခံယူဖို့ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပေမယ့် တကယ်တမ်းမှာတော့ သူမကိုယ်တိုင်တောင် သိပ်မျှော်လင့်ချက် မထားဝံ့ခဲ့ပါဘူး။
သို့သော် သူဌေးလု၏ စကားများက သူမ အားထုတ်ကြိုးပမ်းပြီး ငြိမ်သက်အောင် ထိန်းသိမ်းထားခဲ့ရသည့် ရေကန်လေးထဲသို့ ဧရာမကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးကို အားကုန်ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဂယက်ရိုက်ရုံသာမကဘဲ အများကြီး ပိုမိုပြင်းထန်လှသည်။
“ဒီလူက မင်းရဲ့ ပထမဆုံး ပစ်မှတ်ပဲ။ သူ့ကို ဘယ်လိုသတ်မလဲဆိုတာ မင်းသဘောပဲ။ မင်း အောင်မြင်ရင် နောက်ထပ် တာဝန်တစ်ခုကို ငါ ဆက်ပေးမယ်။ မင်း ကျရှုံးသွားရင်တော့ မိုဘိုင်းဖုန်း အရောင်းသမားအဖြစ်ပဲ ဆက်နေနိုင်တယ်”
လုချန်က သူမထံသို့ နာမည်နှင့် အချက်အလက်များ ရေးမှတ်ထားသော အဝါရောင်စက္ကူတစ်ရွက်ကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။
“ရှီကျင်းတို”
ဝေ့ယီချီက အဝါရောင်စက္ကူပေါ်မှ နာမည်ကို အလွန်ရင်းနှီးနေသည်။ ထိုသူမှာ ဓားပြများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ငြိမ်းချမ်းရေးအသိုက်အမြုံ၏ သတင်းကို အပြင်သို့ ဖြန့်ဝေခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။
“သွားတော့”
ဝေ့ယီချီ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လွန်ဆွဲနေမှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူမ ဘာတွေ တွေးနေသလဲဆိုတာ မသိနိုင်ပေ။ ခဏအကြာတွင် ထိုလွန်ဆွဲနေမှုနေရာ၌ ရက်စက်မှုများက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။ သူမ တည်းခိုခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး သူမလက်ထဲရှိ စက္ကူကို စိတ်ဝိညာဉ်ချီများဖြင့် ချက်ချင်း အမှုန့်ကြိတ်ပစ်လိုက်သည်။
ငြိမ်းချမ်းရေးအသိုက်အမြုံသို့ အစောဆုံး ရောက်လာသူများထဲမှ တစ်ဦးအနေဖြင့် ရှီကျင်းတိုသည် အကြွင်းမဲ့ အခွင့်အာဏာကို ကိုင်စွဲထားသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ မျက်နှာသစ် အများအပြားသည်ပင် သူ၏လက်အောက်သို့ ဝင်ရောက်လာကြပြီး ထိုသတင်းတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် သူသည် ယခုအခါ ငြိမ်းချမ်းရေးအသိုက်အမြုံရှိ ဓားပြများ၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် အခိုင်အမာ နေရာယူထားပြီဖြစ်သည်။
ထိုညက ရှီကျင်းတိုသည် အရက်အလွန်အကျွံ သောက်ထားပြီး သူ၏ နေအိမ်ဆီသို့ ပြန်လာစဉ် ရုတ်တရက် အမှောင်ထဲမှ အရိပ်တစ်ခုက အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုနှင့်အတူ ပြေးဝင်လာသည်။
“ဘယ်သူလဲ”
ပြေးဝင်လာသူထံမှ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကြောင့် ရှီကျင်းတို သိသိသာသာ အမူးပြေသွားပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ချီများကို လှည့်ပတ်ကာ တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။
ဝေ့ယီချီသည် အဆင့်နိမ့် စိတ်ဝိညာဉ်လက်နက် ဓားရတနာကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ရှီကျင်းတို၏ အသက်အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများဆီသို့ ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်နေသည်။
သို့သော် ရှီကျင်းတို၏ ခွန်အားက သူမထက် အများကြီး သာလွန်နေသောကြောင့် သူမ အောင်မြင်အောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။
သူမက ရှီကျင်းတိုဆီသို့ ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ထည့်လိုက်ရာ ရှီကျင်းတိုက ကာကွယ်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ သို့သော် ဝေ့ယီချီ၏ ဖိနပ်ထဲမှ ထက်မြက်သော ဓားသွားတစ်ခုက ရှီကျင်းတိုဆီသို့ တည့်တည့် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရှီကျင်းတိုက ပြိုင်ဘက်ထံမှ ဤလှည့်ကွက်ကို မျှော်လင့်မထားခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်တကြား ဖြူရော်သွားပြီး အလျင်အမြန် ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။
“တော်တော် ကောက်ကျစ်တဲ့ကောင်ပဲ။ ပြောစမ်း၊ မင်းကို ငါ့ဆီ လွှတ်လိုက်တဲ့သူက ဘယ်သူလဲ”
ဝေ့ယီချီက သူ့ကို မဖြေဘဲ ထပ်မံတိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
“မင်းက မပြောဘူးပေါ့လေ။ မင်းကို ပြောလာအောင် လုပ်မယ့်နည်းလမ်းတွေ ငါ့ဆီမှာ အများကြီးရှိတယ်”
ရှီကျင်းတိုက သူ၏ အမူးပြေစေရန် စိတ်ဝိညာဉ်ချီကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ သူနှင့် ခွန်အားအများကြီး ကွာခြားသော ဝေ့ယီချီ၏ အနီးသို့ ကပ်သွားပြီး သူမ၏ ဓားရတနာကို ရှောင်တိမ်းကာ ကျောဘက်မှနေ၍ ဝေ့ယီချီ၏ လည်ပင်းကို လက်မောင်းဖြင့် ရစ်ပတ်ကာ ဖမ်းချုပ်လိုက်သည်။
“ပြောစမ်း”
ဤအခြေအနေမျိုးကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ဝေ့ယီချီက တစ်ချက်လေးမျှပင် မတုံ့ဆိုင်းခဲ့ပေ။ သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်က ဓားရိုးကို ချက်ချင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဓားသွားကို ဝမ်းဗိုက်အား ခွဲမည့်ဟန်ဖြင့် အတွင်းဘက်သို့ လှည့်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို အားကုန်သုံး၍ အောက်သို့ ဆွဲချလိုက်သည်။
ဤသည်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး အသက်ရှည်ခြင်းကို မျှဝေခံစားခြင်း ဟုခေါ်သော နည်းစနစ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ တစ်ချက်တည်းဖြင့် သူမရော ပြိုင်ဘက်ပါ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားမည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမသည် ပြိုင်ဘက်ကို သတ်ရန် ဤနည်းကို သုံးမည်ဆိုပါက သူမကိုယ်တိုင် အရင်သေရန် စွန့်စားရမည်ဖြစ်သည်။
ရှီကျင်းတိုသည် သူ၏ ပြိုင်ဘက်က ဤမျှရက်စက်လိမ့်မည်ဟု တကယ်ကို မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး နောက်ဆုတ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း တိုက်ခိုက်သူက သူတို့နှစ်ဦးကို အနက်ရောင်ဖဲကြိုးတစ်ခုဖြင့် မည်သို့မည်ပုံ ချည်နှောင်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အလွန်ထိတ်လန့်သွားသည်။ စိတ်ဝိညာဉ်ချီကို အသက်သွင်းရုံဖြင့် အနက်ရောင်ဖဲကြိုးကို အလွယ်တကူ ဖြတ်တောက်နိုင်သော်လည်း ထိုတိုတောင်းလှသော အချိန်လေးအတွင်းမှာပင် ပြိုင်ဘက်၏ လက်ထဲရှိ ထက်မြက်သော လက်နက်က သူ့ကို ထိုးဖောက်သွားမည်ဖြစ်သည်။
“တော်တော့၊ ရပ်လိုက်တော့”
အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး ဝေ့ယီချီ၏ လက်ထဲရှိ အဆင့်နိမ့် စိတ်ဝိညာဉ်လက်နက်မှာ ချက်ချင်း ကျိုးပဲ့သွားသည်။ ရှောင်ရွှီက အမှောင်ထုထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“သခင်မလေး”
ရှောင်ရွှီကို မြင်သောအခါ ဝေ့ယီချီနှင့် ရှီကျင်းတို နှစ်ဦးစလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။
“မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံးက အတွေ့အကြုံကောင်းတွေ ရှိကြတာပဲ။ ဒီနေ့တော့ ပြန်ပြီး နားလိုက်ကြဦး။ မနက်ဖြန်ကျမှ အလုပ်ကိစ္စကို ဆွေးနွေးကြတာပေါ့”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်မလေး”
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ဘာမေးခွန်းမှ ထပ်မမေးကြသလို တစ်စက္ကန့်မျှပင် အချိန်ဆွဲမနေဘဲ ရှောင်ရွှီ၏ အမိန့်အရ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
သူတို့ မည်မျှ မြန်ဆန်ပြီး ပြတ်သားကြောင်းကို မြင်တွေ့ရသောအခါ လုချန်က သူတို့ကို ဘာကြောင့် ရှာဖွေခဲ့သလဲဆိုသည်ကို ရှောင်ရွှီ ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။
အမြဲတမ်း အပြင်ဘက်တွင် လှည့်လည်သွားလာနေရသော ဤဓားပြများသည် သာမန်ဂိုဏ်းတပည့်များထက် များစွာ သာလွန်သော ရှင်သန်ရေး ဗီဇများနှင့် သိုင်းလောက အတွေ့အကြုံများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။ တခြားလူသာ ဝေ့ယီချီ၏ ခုနက လှည့်ကွက်ကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဆိုပါက သူတို့၏ ခွန်အားက ရှီကျင်းတိုထက် အနည်းငယ် သာလွန်နေလျှင်တောင်မှ သေချာပေါက် သားကောင် ဖြစ်သွားလောက်သည်။
သို့သော် ရှီကျင်းတိုက မကျရှုံးခဲ့ပေ။ မဟာရှတော်ဝင်ရဲမက်များ၏ အချိန်ကြာမြင့်စွာ လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုမှ လွတ်မြောက်လာသူများထဲတွင် လွယ်ကူသော ပစ်မှတ်များ မရှိသလောက်ပင်။
ဝေ့ယီချီကလည်း ထူးခြားသည်။ သူမ၏ တိုက်ခိုက်မှု ပြတ်သားခြင်းက သူမ၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဤမျှ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စိတ်ထားရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လာပါက လူအများစုမှာ သေချာပေါက် ကြောင်အသွားကြမည်ဖြစ်သည်။
တကယ်တော့ ဒါက လုချန် ပေးလိုက်တဲ့ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ထိုနှစ်ယောက်က တည်းခိုခန်းသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောက်လာကြသည်။ တစ်ယောက်ကို ဟင်းရည်ထုပ်ဖက်ထုပ် တစ်ပွဲစီ စားပြီးချိန်တွင် လုချန်၏ မနက်စာ ရောင်းချမှုလည်း ပြီးဆုံးသွားသည်။
“မင်းတို့နှစ်ယောက် မနေ့ညက ရင်းနှီးသွားလောက်ပြီပေါ့။ ငါ စကားတွေ အများကြီး မပြောတော့ဘူး၊ မင်းတို့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ငါ ယုံကြည်တယ်။ မင်းတို့ရဲ့ ပထမဆုံး တာဝန်က အလယ်ပိုင်းကုန်းမြေတိုက် တစ်ခုလုံးမှာရှိတဲ့ ဓားပြတွေ အားလုံးကို ပေါင်းစည်းဖို့ပဲ။ ဒါကို လုပ်နိုင်စွမ်း မင်းတို့ဆီမှာ ရှိတယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်။ ငါပြောတဲ့ ပေါင်းစည်းတယ်ဆိုတာက သူတို့ကို စုစည်းရုံသက်သက် မဟုတ်ဘူး၊ လူတိုင်းက မင်းတို့ရဲ့ အမိန့်ကို အပြည့်အဝ နာခံဖို့ သေချာစေရမယ်။ ဒီကာလအတွင်းမှာ ဘယ်လိုရှေ့ဆက်ရမလဲဆိုတာကို မင်းတို့နှစ်ယောက် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးကြပါ။ အကူအညီလိုရင် ရှောင်ရွှီကို တောင်းဆိုနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ စည်းကမ်းချက် တစ်ခုတော့ရှိတယ်၊ ဒီတစ်ခါတော့ အချိန် ငါးလအတွင်းမှာ အပြီးသတ်ရမယ်။ တာဝန်ပြီးဆုံးသွားတာနဲ့ မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံး လိုချင်တာကို ရလိမ့်မယ်”
ဝေ့ယီချီနှင့် ရှီကျင်းတိုတို့ အချင်းချင်း အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။
လုချန်က ထပ်ပြောသည်။
“ငါ့ဆီမှာ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေနဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်လက်နက်တွေ ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လူတွေကိုတော့ မင်းတို့ဘာသာ ရှာရမယ်။ အခုကစပြီး လှုပ်ရှားလို့ရပြီ။ တစ်ခုတော့ မှတ်ထား၊ ဒီကိစ္စကို လျှို့ဝှက်ထားရမယ်”
“နားလည်ပါပြီ”
သူတို့နှစ်ဦး တစ်ပြိုင်နက်တည်း လက်ယှက်အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားကြသည်။
သူတို့နှစ်ဦး ထွက်သွားသည်နှင့် ရှောင်ရွှီနှင့် တုကူးဖူကွေ့တို့ ဝင်လာကြသည်။
“ကျွန်မ တကယ် သိချင်နေတာ၊ သူတို့ကို ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်နေတာလဲ”
ရှောင်ရွှီက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“မဟာတောရိုင်းနယ်မြေ”
လုချန် ဤစကားလုံး လေးလုံးကို ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှောင်ရွှီက သိပ်ပြီး တုံ့ပြန်မှု မရှိသော်လည်း တုကူးဖူကွေ့ကတော့ အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“မဟာတောရိုင်းနယ်မြေ... သူဌေးလု၊ ခင်ဗျား ဆိုလိုတာက...”
“ငါးလနေရင် ငါ မဟာတောရိုင်းနယ်မြေကို သွားမယ်။ အဲဒီနေရာမှာ ငါ့ကို လျှို့ဝှက်ကူညီပေးနိုင်မယ့် အင်အားစုတစ်ခု လိုအပ်တယ်။ ဝတုတ်... မင်းက မဟာတောရိုင်းနယ်မြေက လာတာဆိုတော့ အဲဒီနေရာက ဘယ်လောက် အန္တရာယ်များတယ်ဆိုတာ မင်း သိသင့်တယ်”
ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် တုကူးဖူကွေ့က ခေါင်းကို အားပါးတရ ညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီနေရာက လူသားစားတဲ့နေရာပဲ။ အဲဒီနေရာနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ကုန်းမြေတိုက်ငါးခုက အရမ်းကို သဟဇာတဖြစ်လွန်းနေတယ်လို့တောင် ထင်ရတယ်”
“ဟုတ်တယ်” လုချန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“အဲဒါကြောင့် ငါ သူတို့ရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်တာ။ အတွေ့အကြုံမရှိတဲ့ လူတစ်စုသာ အဲဒီကိုသွားရင် ချက်ချင်း အဝါးမျိုခံရဖို့ပဲ ရှိတယ်။ သေခြင်းရှင်းခြင်းမျဉ်းပေါ်မှာ အမြဲလျှောက်လှမ်းနေတဲ့ သူတို့လိုလူတွေသာ အဲဒီနေရာမှာ လွယ်လွယ်ကူကူ သွားလာနိုင်မှာ”
သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို နားထောင်ရင်း ရှောင်ရွှီ မေးလိုက်မိသည်။
“ရှင်ပြောတဲ့ မဟာတောရိုင်းနယ်မြေက ဘယ်မှာလဲ”
“အဲဒါက ဒီကမ္ဘာရဲ့ ဗဟိုချက်ပဲ။ ပညာရှင်တွေ စုဝေးရာနေရာ၊ ကပ်ဘေးကျော်ဖြတ်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေက သာမန်သခင်တွေလောက်ပဲ ရှိတာ။ မဟာယာနအဆင့် ပညာရှင်တွေ နေရာတိုင်းမှာ ရှိတယ်။ မဟာယာနအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီးမှသာ အဲဒီမှာ နေရာတစ်နေရာ ရနိုင်မှာ”
“အဲဒါ အရင်တစ်ခေါက် ရှင်ပြောတဲ့နေရာလား”
ထိုနေ့က ပထမအဆင့် ဂိုဏ်းချုပ်များစွာကို လုချန် ပြောခဲ့သည့်စကားကို ရှောင်ရွှီ မှတ်မိနေသေးသည်။
“အဲဒါပဲ” လုချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်မှာပင် သူ၏ မိုဘိုင်းဖုန်း မြည်လာသည်။ ဖုန်းဆက်သူမှာ ဖေ့ယီရှန် ဖြစ်သည်။
“ဘာကိစ္စလဲ ကောင်မလေးဖေ့။ ဒီရက်ပိုင်း မင်းရဲ့ စီးပွားရေးတွေ ကောင်းနေတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်။ မိုဘိုင်းဖုန်း လာဝယ်တဲ့သူတွေ မြို့တော်ထဲမှာ ပြည့်လျှံနေတာပဲ”
“သူဌေးလု၊ အခုက မိုဘိုင်းဖုန်းကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။ သခင်မလေးရှောင်ရွှီနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းတချို့ ကျွန်မတို့ စုံစမ်းလို့ ရထားတယ်”
“အို... ဘာသတင်းလဲ”
“ရွှမ်နွီမျိုးနွယ်စု သတင်းပါ”
*