ဖေ့ယီရှန်က မိုဘိုင်းဖုန်းမှတစ်ဆင့် ရွှမ်နွီမျိုးနွယ်စုနှင့် ပတ်သက်သော သတင်းများကို ပြောပြသည်။ ဆစ်ဂနယ်တာဝါတိုင်များ တပ်ဆင်နေစဉ်အတွင်း ရွှမ်နွီမျိုးနွယ်စု၏ လျှို့ဝှက်ချက်များစွာ ပါဝင်နေသော သူတို့၏ အပျက်အစီးဟောင်းများကို မတော်တဆ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအရာများက အထူးစိတ်စွမ်းအင် အမွေအနှစ်မှတစ်ဆင့် လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သော ထူးခြားသည့် ရွှမ်နွီမျိုးနွယ်စု၏ စာသားများ ဖြစ်ကြသည်။ အစပိုင်းတွင် သူတို့ အဓိပ္ပာယ်မဖော်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ရှေးဟောင်းစာပေကျွမ်းကျင်သော စီနီယာအချို့ကို ဖိတ်ခေါ်ပြီး ရှေးဟောင်းစာအုပ်စာတမ်း အများအပြားကို လေ့လာတိုက်ဆိုင်ကြည့်ပြီးနောက် 'ရွှမ်နွီ' ဆိုသော နာမည်ကို နောက်ဆုံးတွင် ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။
သတင်းရသည်နှင့် ရှောင်ရွှီ ချက်ချင်းပင် ဖေ့ယီရှန်ကို သွားရှာရန် ထွက်ခွာသွားသည်။
“ဂရုစိုက်သွားနော်၊ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ဖုန်းဆက်လိုက်”
သူမ မထွက်သွားခင် လုချန်က မှာလိုက်သည်။
လုချန်က ရှောင်ရွှီအတွက် အတော်လေး စိတ်အေးနေသည်။ အင်မော်တယ်လက်နက် လေးခုကို သန့်စင်ထားပြီးဖြစ်သဖြင့် လတ်တလောတွင် ကုန်းမြေတိုက်ငါးခု၌ သူမကို ယှဉ်နိုင်သူ မရှိသလောက်ပင်။ ထို့အပြင် သူတောင်းစားအဘိုးအို အထူးလက်ဆောင်ပေးထားသော အကာအကွယ်လက်စွပ်ကိုလည်း ဝတ်ဆင်ထားသေးသည်။ ထိုလက်စွပ်၏ အရည်အသွေးကို တုကူးဖူကွေ့ပင်လျှင် ခွဲခြားမသိနိုင်ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ အဆင့်မြင့် အင်မော်တယ်လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။ ပြီးတော့ အခုဆိုရင် မိုဘိုင်းဖုန်းလို ဆက်သွယ်ရေး ကိရိယာတွေလည်း ရှိနေပြီဖြစ်ရာ တစ်ခုခုဖြစ်ပါက လူတိုင်း ချက်ချင်း သတင်းရနိုင်သည်။
ရှောင်ရွှီ ထွက်သွားခြင်းက တုကူးဖူကွေ့အတွက်တော့ အတော်လေး ဒုက္ခရောက်သွားစေသည်။ အစက သူနှင့် ရှောင်ရွှီ နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး မိုဘိုင်းဖုန်း ရောင်းခဲ့ကြသော်လည်း အခုတော့ သူတစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သွားပြီ။ မနက်ခင်းပိုင်း တစ်ဝက်လောက် အသေအလဲ အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် သူ အတော်လေး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီဖြစ်သည်။ ဖုန်းတစ်ချက်ဆက်ပြီး အဝီစိတောင်မှ လူအင်အားတချို့ကို ငှားရမ်းလိုက်မှသာ သူ နောက်ဆုံးတော့ အသက်ရှူချောင်သွားတော့သည်။
“သူဌေးလု... ဒီရက်ပိုင်း မရီးရှောက်ချင်းကို မတွေ့မိပါလား”
တုကူးဖူကွေ့က နေ့လယ်စာစားချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ တည်းခိုခန်းသို့ လာရင်း မေးလိုက်သည်။ မနက်ပိုင်းက ပင်ပန်းထားသမျှ ပြေပျောက်သွားစေရန် ကြည်လင်သော ခေါက်ဆွဲပြုတ် တစ်ပန်းကန်ကိုလည်း သူ မှာလိုက်သည်။
“သူ အိမ်ပြန်သွားတယ်”
“အိမ်ပြန်သွားတယ်... ဒါဆို မရီးရှောက်ချင်းက အရာရာကို လက်ခံနိုင်သွားပြီပေါ့”
“ငါလည်း မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ တော်တော်များများ သက်သာလာပုံရတယ်”
ရှောက်မိသားစုကို စောင့်ကြပ်ပေးနေသော ပထမအဆင့်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များ ရှိနေသောကြောင့် လုချန် စိုးရိမ်မနေပေ။
လက်ရှိ လုချန်၏ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုအရဆိုလျှင် ကုန်းမြေတိုက်ငါးခုရှိ မည်သည့်အင်အားစုကိုမျှ သူ ကြောက်စရာမလိုတော့ပေ။ ပထမအဆင့်ဂိုဏ်းများမှ ဂိုဏ်းချုပ်များနှင့် စင်မြင့်အကြီးအကဲ အများအပြားက သူ့နောက်ကွယ်မှ ကျောထောက်နောက်ခံ ပေးထားကြသည်။ အထူးသဖြင့် မြို့တော်ထဲမှာပေါ့။ တကယ်လို့သာ လုချန်နဲ့ ပတ်သက်နေတဲ့ တစ်ယောက်ယောက် ဒုက္ခရောက်သွားမယ်ဆိုရင် မဟာရှအင်ပါယာ တော်ဝင်မိသားစုက အစိုးရိမ်ရဆုံး ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့် ရှောက်ချင်း ဘယ်သွားသွား သူ စိတ်မပူပါ။
မြို့တော်ထဲတွင် ခန့်ညားသော သခင်လေးတစ်ဦးသည် လှပတင့်တယ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး လမ်းမပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းလာသည်။ သူ၏နောက်တွင် အစေခံအခြွေအရံများ တစ်သီတစ်တန်းကြီး လိုက်ပါလာပြီး လမ်းမပေါ်တွင် ရှည်လျားသော ယာဉ်တန်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် နေရာယူကာ အလွန်တရာ ကြွားဝါလွန်းလှသော ပုံစံမျိုး ဖော်ပြနေသည်။
“ငါ့ညီမလေးရဲ့ စီးပွားရေး ဒီရက်ပိုင်း ဘယ်လိုနေလဲ မသိဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ သူ့ရဲ့ ရတနာစစ်ဆေးရေးခန်းမမှာ အဓိကရတနာအဖြစ် ထားဖို့ ရတနာတစ်ပါးကို ငါ ထပ်ရထားတယ်”
ရတနာစစ်ဆေးရေးခန်းမ ဆိုသည်မှာ အပေါင်ဆိုင်နှင့် ဆင်တူသော်လည်း ပို၍အဆင့်မြင့်သည်။ အပေါင်ဆိုင်များသည် သာမန်လူများကို ဝန်ဆောင်မှုပေးပြီး ရတနာစစ်ဆေးရေးခန်းမများကတော့ ကျင့်ကြံသူများကို ဝန်ဆောင်မှုပေးသည်။
ယခင်က အရှေ့ဘက်ကုန်းမြေတိုက်၊ ရှအင်ပါယာမြို့တော်ရှိ ရတနာစစ်ဆေးရေးခန်းမပိုင်ရှင်သည် “ပြိုင်ဘက်ဆိုတာ ရန်သူပဲ” ဆိုသည့် စကားကို အဆုံးစွန်ထိ သက်သေပြသည့်အနေဖြင့် အဘိုးကုကို ဒုက္ခပေးရန် မြို့ပျက်ကြီးဆီသို့ အထူးတလည် ခရီးနှင်လာခဲ့ဖူးသည်။
အခုလည်း ထိုနည်းတူပင်။
ရတနာစစ်ဆေးရေးခန်းမ တစ်ခု၏ အဓိကအချက်မှာ ပိုင်ရှင်၏ အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်းကို စမ်းသပ်ခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လူတစ်ယောက်၏ အကဲဖြတ်မှုက အခြားတစ်ယောက်ထက် ပိုမိုတိကျမှန်ကန်ပါက ဖောက်သည်များက သဘာဝကျကျပင် ပထမလူထံသို့သာ စုရုံးသွားကြမည်ဖြစ်သည်။
စူးရှသော အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်းအပြင် ရတနာစစ်ဆေးရေးခန်းမတစ်ခုအတွက် နောက်ထပ် အရေးကြီးသော အချက်တစ်ချက် ရှိသေးသည်။ ၎င်းမှာ အဓိကရတနာ (ဆိုင်၏ ဂုဏ်ကျက်သရေကို မြှင့်တင်ပေးသောရတနာ) ပင်ဖြစ်သည်။
အဖိုးတန် ရတနာတစ်ပါးကို ခန်းမထဲတွင် ပြသထားခြင်းက ဝန်ဆောင်မှုလာယူသော ကျင့်ကြံသူများကို ကြီးမားသော ယုံကြည်စိတ်ချမှု ပေးစွမ်းနိုင်သည်။ ၎င်းသည် လူတစ်ဦး လက်ဝတ်ရတနာ သွားရောက်အကဲဖြတ်သကဲ့သို့ပင်။ လက်ဝတ်ရတနာဆိုင်တွင် ကမ္ဘာကျော် ကျောက်မျက်ရတနာများကို ပြသထားသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုဆိုင်သည် အလွန်နာမည်ကြီးပြီး ယုံကြည်ရသည်ဟု သဘာဝကျကျ ခံစားရမည်ဖြစ်သည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ငွေနှင့် ကြေးဝါများသာ အပြည့်ရှိသော ဆိုင်သို့ သွားရောက်ပါက 'မင်းဆီမှာ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုမှတောင် မရှိဘဲနဲ့ ငါ့ပစ္စည်းကို ဘယ်လိုလုပ် အကဲဖြတ်ပေးနိုင်မှာလဲ' ဟူသော မယုံကြည်မှုမျိုး သဘာဝကျကျ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ဖြစ်သည်။
ဒီခန့်ညားတဲ့ သခင်လေးနာမည်က ဖုန့်ချန်ဖုန်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ နာမည်ကို လူတိုင်းနီးပါး သိကြပြီး သူ၏ ကြီးမားလှသော နာမည်ကျော်ကြားမှုကို သက်သေပြနေသည်။
သူ နာမည်ကြီးလာချိန်တွင် မိုဘိုင်းဖုန်းဆိုတာ မပေါ်သေးဘူးဆိုတာကို သတိရပါ။ သူ၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းသည် တစ်ဆင့်စကား တစ်ဆင့်နားဖြင့်သာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ လုပ်ရပ်များကို စာအုပ်တစ်အုပ်စာ ရေး၍ရနိုင်ပြီး တစ်အုပ်လုံးကို စကားလုံးတစ်လုံးတည်းဖြင့် အကျဉ်းချုံးနိုင်သည်။ အဲဒါကတော့ “သူဌေးကြီး” ပင်။
တုကူးဖူကွေ့က သူဌေးကြီးတစ်ယောက်လို ထင်ရသော်လည်း ဖုန့်ချန်ဖုန်း၏ စတိုင်နှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက သူသည် တကယ်ကို အလှမ်းဝေးနေသေးသည်။
ဤသည်မှာ ချဲ့ကားပြောဆိုနေခြင်း မဟုတ်ပေ။
တုကူးဖူကွေ့က ရွှေရထားလုံးဖြင့်သာ သွားလာလေ့ရှိသော်လည်း ဖုန့်ချန်ဖုန်း သွားလာသည့်အခါ သူ၏ အစေခံများပင်လျှင် ရွှေရထားလုံးများကို စီးနင်းကြသည်။ သူ့ကို ကျောထောက်နောက်ခံ ထောက်ပံ့ပေးထားသော မိသားစုကို အလယ်ပိုင်းကုန်းမြေတိုက်၏ နံပါတ်တစ် သူဌေးကြီးမိသားစုဟု လူသိများပြီး သူသည် ဖုန့်မိသားစု၏ တစ်ဦးတည်းသော အမွေဆက်ခံသူ ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ အနာဂတ် ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးသည် သူ့ပိုင် ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။
ဖုန့်ချန်ဖုန်းတွင် ရတနာစစ်ဆေးရေးခန်းမ ဖွင့်ထားသော ညီမလေးတစ်ယောက် ရှိပြီး သူ အခုလာရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာလည်း သူပြောခဲ့သလိုပင် အဓိကရတနာအဖြစ် ထားရှိရန် ရတနာတစ်ပါး လာပေးခြင်းဖြစ်သည်။
ဖုန့်ချန်ဖုန်း၏ ညီမလေးအမည်မှာ ဖုန့်ယုံကျွင်းဖြစ်ပြီး မဟာရှအင်ပါယာမြို့တော်တွင် အတန်အသင့် နာမည်ရသူဖြစ်သည်။ သူမ၏ ရတနာစစ်ဆေးရေးခန်းမသည် တစ်ချိန်က မဟာရှအင်ပါယာမြို့တော်တွင် လူကြိုက်အများဆုံး နေရာတစ်ခုဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း မကြာသေးမီက အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ထိုနေ့က မဟာရှတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ထိပ်သီးပညာရှင်တစ်ဦး ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။
ထိုထိပ်သီးပညာရှင်နှင့်အတူ အခြား ရတနာစစ်ဆေးရေးခန်းမတစ်ခုလည်း ပါလာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူမ၏ ဖောက်သည်အများအပြားသည် အသစ်ရောက်လာသော ရတနာစစ်ဆေးရေးခန်းမဆီသို့ ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရပြီး ဖုန့်ယုံကျွင်း၏ ဆိုင်လေးမှာ ခြောက်ကပ်သွားတော့သည်။
ဖုန့်ချန်ဖုန်း ရောက်လာချိန်တွင် ဖုန့်ယုံကျွင်းမှာ ကောင်တာနောက်တွင် ငိုက်မျဉ်းနေသည်။
“အဟမ်း... အဟမ်း... ဧည့်သည်လာပြီလေ၊ အိပ်နေတုန်းပဲလား”
ဖုန့်ချန်ဖုန်းက အသံကို တမင်နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီး၊ ဟန်ဆောင်မနေနဲ့တော့။ အသံကြားကတည်းက အစ်ကိုမှန်း ကျွန်မ သိတယ်”
“ဟားဟား... တကယ့်ကို ငါ့ညီမလေးပဲ၊ အရမ်းထက်မြက်တာပဲ”
ဖုန့်ချန်ဖုန်းက လက်မထောင်ကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။
“ထက်မြက်တယ် ဟုတ်လား... အစ်ကိုကလွဲပြီး ဘယ်သူက ဒီကို လာမှာမို့လို့လဲ”
ဖုန့်ယုံကျွင်းက နက်ရှိုင်းသော ညည်းညူသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ညီမလေး၊ နင့်စကားက ဘာလဲ။ ဖောက်သည် တစ်ယောက်မှ မရှိတော့ဘူးလို့ ပြောချင်တာလား”
“မရှိတော့တာ ကြာပြီ”
ဖုန့်ယုံကျွင်းက အကြောဆန့်လိုက်သည်။
“အကုန်လုံး အလုခံလိုက်ရပြီ”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖုန့်ချန်ဖုန်း၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားသည်။
“ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ အစ်ကို့ကို သေချာရှင်းပြစမ်း”
“ဘာရှိရမှာလဲ၊ တစ်ယောက်ယောက်က အာဏာအလွဲသုံးစား လုပ်နေတာပေါ့”
ဖုန့်ယုံကျွင်းက နှုတ်ခမ်းဆူကာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။
“ပြိုင်ဘက်ဆိုတာ ရန်သူပဲ” ဆိုသော စကားစုသည် ရတနာစစ်ဆေးရေးခန်းမများနှင့် အကိုက်ညီဆုံးဖြစ်ပေမည်။
အဝတ်အထည်၊ အစားအသောက် စသည့် အခြားလုပ်ငန်းများတွင် ဆိုင်တစ်ဆိုင်က အလွန်ရောင်းကောင်းနေလျှင်တောင် အခြားဆိုင်များလည်း ဖောက်သည်အချို့တော့ ရကြသေးသည်။ သို့သော် ရတနာစစ်ဆေးရေးခန်းမများအတွက်တော့ ခုနက ပြောခဲ့သလိုပင် တစ်ဆိုင်က နာမည်ကြီးသွားသည်နှင့် အခြားဆိုင်များမှာ လုံးဝကို လျစ်လျူရှုခံလိုက်ရတော့သည်။ ပိုပြီး ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ကျတဲ့သူဆီမှာ ကိုယ့်ရဲ့ ရတနာတွေကို ဘယ်သူက အကဲမဖြတ်ချင်ဘဲ နေပါ့မလဲ။
“အာဏာအလွဲသုံးစား လုပ်တယ် ဟုတ်လား... ညီမလေး၊ နင် နောက်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒီအလယ်ပိုင်းကုန်းမြေတိုက် တစ်ခုလုံးမှာ ငါတို့ ဖုန့်မိသားစုကို ဘယ်သူကများ အနိုင်ကျင့်ရဲလို့လဲ”
ဖုန့်ချန်ဖုန်းက အေးစက်စက် နှစ်ချက်ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယုံကြည်မှုများ တောက်ပနေသည်။ အလယ်ပိုင်းကုန်းမြေတိုက်၏ နံပါတ်တစ် သူဌေးကြီးမိသားစုမှ တစ်ဦးတည်းသော အမွေဆက်ခံသူအနေဖြင့် သူ ဤသို့ ခံစားပိုင်ခွင့် ရှိပါသည်။
“လုဆိုတဲ့သူလေ၊ လုချန်ပေါ့”
မိုးသံနားဆင်မျှော်စင်နှင့် ယခင်က ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ပြီးနောက် လုချန်၏ နာမည်ကို လူအများအပြား သိသွားခဲ့ကြသည်။ ယခင်ကတော့ သူ့ကို သူဌေးလု သို့မဟုတ် တည်းခိုခန်းဖွင့်ထားသည့် လုဆိုတဲ့သူ လို့သာ လူတိုင်းက သိခဲ့ကြသည်။
“လုချန် ဟုတ်လား... အဲဒီလိုလူမျိုး ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး။ တောင်ပေါ်ဂိုဏ်းတစ်ခုခုက ပါရမီရှင်တစ်ယောက်လား၊ ဒါမှမဟုတ် မိသားစုတစ်ခုခုက သခင်လေးလား”
“နှစ်ခုလုံး မဟုတ်ဘူး။ သူက ဒီအတိုင်း တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင် တစ်ယောက်ပဲ။ ဘယ်လို ကံကောင်းသွားလဲမသိဘူး၊ ပညာရှင်တစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆွေဖြစ်သွားတယ်။ အခုဆို သူ့အမြီးက ကောင်းကင်ကိုတောင် ထိုးဖောက်တော့မယ်။ သူက အရှင်မင်းကြီးထက်တောင် မျက်နှာပိုကြီးနေသေးတယ်။ သူ့သူငယ်ချင်းကလည်း ရတနာစစ်ဆေးရေးခန်းမ ဖွင့်ထားတယ်လေ။ အဲဒီတော့ ကျွန်မရဲ့ ဖောက်သည်တွေ အကုန်လုံးက သူ့မျက်နှာကို ထောက်ပြီး အဲဒီကို ပြေးသွားကြတာပေါ့”
“ဟွန့်... ဒါ တော်တော် လွန်လွန်းသွားပြီ။ သူတို့က ရတနာစစ်ဆေးရေးခန်းမ ဖွင့်တယ် ဟုတ်လား... သူတို့ဆီမှာ ဘာအရည်အချင်းတွေ ရှိလို့လဲ။ ဆိုင်ရဲ့ဂုဏ်ကို မြှင့်တင်ဖို့ ဘယ်လို ထိပ်တန်းရတနာမျိုး သူတို့မှာ ရှိလို့လဲ။ ညီမလေး... အခုချက်ချင်း အစ်ကို့ကို အဲဒီကို ခေါ်သွားစမ်း။ ငါ့ရဲ့ ဖုန့်မိသားစုကိုတောင် အနိုင်ကျင့်ရဲတဲ့ လုဆိုတဲ့လူက ဘယ်လိုလူစားမျိုးလဲဆိုတာ သွားကြည့်ရအောင်”
*