Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၃၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">သတ်ဖြတ်ရန် ရောက်ရှိလာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မုန့်မိသားစု ဘိုးဘေးကြီး အနေဖြင့် သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ မုန့်မိသားစုနှင့် ရွှေတိမ်တိုက်ဂိုဏ်း နာမည်ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်ခြင်းမှာ တစ်ဖက်လူအနေဖြင့် အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်သွားစေရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>အဆုံးတွင်တော့ ရွှေတိမ်တိုက်ဂိုဏ်းမှာ ဤနယ်မြေအတွင်း အင်အားအတန်အသင့်ရှိသော ဂိုဏ်း တစ်ခုဟု ဆိုနိုင်သည်။</p> <p>သို့သော် သူ စကားပြောပြီးနောက် အတော်ကြာသည်အထိ ကွင်းပြင်ကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်မှ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိဘဲ ဟင်းလင်းပြင်ကို စကားပြောနေရသကဲ့သို့ပင်။ ဤခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းသော တိတ်ဆိတ်မှုက ဘိုးဘေးကြီး၏ စိတ်ထဲမှ မသိုးမသန့်ဖြစ်မှုကို ပိုမိုပြင်းထန်လာစေသည်။</p> <p>တစ်ဖက်လူက ကိုယ်ထင်မပြသဖြင့် သူ၏ အစွမ်းဖြင့် အတင်းအကျပ် ထွက်လာအောင် လုပ်ရတော့မည်..........</p> <p>ဘိုးဘေးကြီးသည် ရုတ်တရက် လက်ကိုမြှောက်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ဝါးအတွင်းမှ ထူထပ်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ထက်ရှသော လေပြင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ စင်အောက်ရှိ မိသားစုဝင်များအကြားသို့ ဝုန်းခနဲ ကျရောက်သွားသည်။</p> <p>သူသည် မိသားစုဝင်များကို တကယ် ဒဏ်ရာရစေချင်သည်မဟုတ်ဘဲ ဤနည်းဖြင့် အခြေအနေကို စမ်းသပ်လိုရုံသာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဤအရာမှာ ပုံရိပ်ယောင်အတတ် သာဆိုလျှင် တစ်နေရာရာတွင် ဟာကွက်ပြလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် သူ၏ တိုက်ကွက် စတင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ နားထဲတွင် နှိမ်ချလှောင်ပြောင်သော အသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>"မုန့်မိသားစု ဘိုးဘေးကြီး... ကိုယ့်မိသားစုဝင်တွေကိုတောင် ကိုယ်တိုင် တိုက်တာပဲ၊ နင်က တကယ်ကို ရက်စက်တာပဲ"</p> <p>ထိုအသံမှာ ပြက်လုံးတစ်ခုကို ကြည့်နေရသည့်အလား ရယ်မောလိုသော အမူအရာ ပါဝင်နေသည်။ ဘိုးဘေးကြီးမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိကာ သူ၏ လက်ကို မသိစိတ်ဖြင့် ပြန်ရုပ်သိမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ထွက်ပေါ်သွားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြားတစ်စင်ကဲ့သို့ပင် လုံးဝ ထိန်းချုပ်၍ မရတော့ပေ။</p> <p>"ဘိုးဘေးကြီး.......... မလုပ်ပါနဲ့.........."</p> <p>မုန့်ချင်းကျူ ၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံမှာ သူ၏ နားထဲတွင် မြည်ဟည်းသွားသည်။</p> <p>ဘိုးဘေးကြီးသည် မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ထိုလေပြင်းများမှာ ဓားသွားများအလား လူအုပ်ထဲသို့ ဖြတ်သန်းသွားပြီး အဝတ်အစားများကို ဆုတ်ဖြဲကာ သွေးမြူများ ပွက်ခနဲ ထွက်ပေါ်လာစေသည်။</p> <p>ကွင်းပြင်အတွင်း အော်ဟစ်သံများ ချက်ချင်း ဆူညံသွားပြီး လေထုထဲတွင်လည်း ပြင်းထန်သော သွေးညှီနံ့များ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p>မိသားစုဝင်များသည် ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးကြသော်လည်း ပြင်းထန်လှသော တိုက်ကွက်အတွင်းမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ကြချေ။</p> <p>ကျင့်ကြံမှု နိမ့်ပါးသော မိသားစုဝင်အချို့မှာ လေပြင်းဒဏ်ကြောင့် တိုက်ရိုက်ပင် တစ်စစီ ဖြစ်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် သွေးများ စွန်းထင်သွားသည်။</p> <p>ကျင့်ကြံမှု မြင့်မားသူများပင် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျကာ ကြောက်မက်ဖွယ် ဒဏ်ရာများဖြင့် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေကြရသည်။</p> <p>"ဘာလို့လဲ... ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ.........."</p> <p>"ဘိုးဘေးကြီး... ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့ကို တိုက်ခိုက်တာလဲ............."</p> <p>ဘိုးဘေးကြီး၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားသည်။ ပုန်းအောင်းနေသောသူမှာ အလွန်ပင် ကောက်ကျစ်လှသည်။</p> <p>သူ တိုက်ခိုက်သည့် အချိန်ကိုက်မှာပင် ထိုသူက ပုံရိပ်ယောင်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သဖြင့် သူ၏ တိုက်ကွက်မှာ မိသားစုဝင်များပေါ်သို့ တည့်တည့်ကျရောက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>မိမိ လှည့်စားခံလိုက်ရသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ ဘိုးဘေးကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသကြောင့် သွေးတက်လာသည်။</p> <p>"နင်... နင်ပဲ.........."</p> <p>ဘိုးဘေးကြီးသည် သွားကြိတ်ကာ ပြောလိုက်ရာ သူ၏ အသံမှာ အဆုံးမရှိသော ဒေါသနှင့် နောင်တများကြောင့် အက်ကွဲနေသည်။ မိသားစုကို သစ္စာဖောက်ပြီး မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သွားသော</p> <p>မုန့်ဝမ် မှလွဲ၍ အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းကာ ဤအရာအားလုံးကို ကြိုးကိုင်နေသူမှာ အခြားသူ မည်သူ ဖြစ်နိုင်ဦးမည်နည်း။</p> <p>နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် မုန့်ဝမ်သည် သူ့ကိုပင် လက်ဖဝါးပေါ်တွင် တင်ကစားနိုင်သည်အထိ အစွမ်းထက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ဤသည်မှာ မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကျင့်ကြံမှု အရှိန်အဟုန်နည်း။</p> <p>ဘိုးဘေးကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p>သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ် ယနေ့ ဤနေရာတွင် ပေါ်လာခြင်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ပေ။</p> <p>သူမသည် ကြိုတင် စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်ကာ တစ်ခုခုကို အားကိုးပြီးမှ မုန့်မိသားစုကို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် လာရောက် တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်ရမည်။</p> <p>ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ ဘိုးဘေးကြီးမှာ မတွန့်ဆုတ်ရဲတော့ဘဲ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>"သစ္စာဖောက် မုန့်ဝမ် သတ်ဖို့ ရောက်လာပြီ.......... အားလုံး လူစုခွဲပြီး အသက်လုပြေးကြတော့.........."</p> <p>ဘိုးဘေးကြီး၏ အသည်းအသန် အော်ဟစ်သံမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့နာကျင်မှုများတွင် နစ်မြုပ်နေသော မုန့်မိသားစုဝင်များကို ချက်ချင်း နိုးကြားသွားစေသည်။</p> <p>သူတို့သည် စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော ဘိုးဘေးကြီးကို ထိတ်လန့်တကြား မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ အများစုမှာ ဝေခွဲမရသည့် အမူအရာများ ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p>"မုန့်ဝမ် သတ်ဖို့ လာနေပြီ.......... မြန်မြန်ပြေးကြ.......... ရွှေတိမ်တိုက်ဂိုဏ်း ဆီကို ဦးတည်ပြီး ပြေးကြ.........."</p> <p>ဘိုးဘေးကြီးက တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ထပ်မံ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် သွားကြိတ်ကာ ပျံသန်းနိုင်သော ဓား ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p>ဘိုးဘေးကြီးက သူတို့ကို ပစ်ပယ်ပြီး တစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကွင်းပြင်အတွင်းရှိ မုန့်မိသားစုဝင်များမှာ ချက်ချင်းပင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p>"ဘိုးဘေးကြီး... အားကောင်းတဲ့ ရန်သူက သတ်ဖို့ လာနေပြီလေ၊ ဘိုးဘေးက ဘယ်ကို သွားတာလဲ.........."</p> <p>"ဘိုးဘေးကြီး... ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်ပါဦး၊ ပစ်မထားပါနဲ့..."</p> <p>သူတို့သည် ခေါင်းမပါသော ယင်ကောင်များကဲ့သို့ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တိုက်မိကာ ထိတ်လန့်တကြား ပြေးလွှားနေကြသည်။</p> <p>ကျင့်ကြံမှု နိမ့်ပါးသော မိသားစုဝင်အချို့မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် တုန်ယင်ကာ လဲကျနေကြသည်။</p> <p>ဟင်းလင်းပြင်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော မုန့်ဝမ်သည် အောက်မှ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ မြင်ကွင်းကို အေးစက်သော အပြုံးဖြင့် ကြည့်နေသည်။</p> <p>သူမသည် ထွက်ပြေးသွားသော ဘိုးဘေးကြီးနောက်သို့ မလိုက်ဘဲ ကိုယ်ထင်ပြလိုက်ကာ ကွင်းပြင်အတွင်းရှိ ထိတ်လန့်နေသော မုန့်မိသားစုဝင်များကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"နင်တို့ ကြည်ညိုလေးစားရတဲ့ ဘိုးဘေးကြီးကတော့ နင်တို့အားလုံးကို ပစ်ပယ်ပြီး အသက်လုပြေးသွားပြီ"</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ အသံမှာ ကြည်လင်အေးစက်နေပြီး ရေခဲပြင်ကဲ့သို့ပင် ကွင်းပြင်ထက်တွင် ဟိန်းထွက်သွားသည်။ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသော မုန့်မိသားစုဝင် ထောင်ပေါင်းများစွာမှာ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ပြာကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူတို့ တစ်ချိန်က ဘိုးဘေးကြီးမှာ သူတို့၏ အခိုင်မာဆုံး အားကိုးရာ၊ သူတို့၏ အကာအကွယ်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>သို့သော် အစစ်အမှန် အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရသောအခါ သူတို့ အားကိုးရသူမှာ သူတို့ကို စွန့်ပစ်ကာ အသက်လုပြေးသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>"နင် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့.......... ဘိုးဘေးကြီးက ရွှေတိမ်တိုက်ဂိုဏ်းကို စစ်ကူသွားခေါ်တာ.........."</p> <p>မုန့်ချင်းကျူ  ၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသကြောင့် ပြူးထွက်နေပြီး နဖူးတွင် အကြောများ ထောင်ထနေကာ မုန့်ဝမ်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"အဲဒီလိုတွေးလိုက်လို့ နင် စိတ်သက်သာရာရမယ်ဆိုရင်လည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ ဆက်တွေးနေလိုက်ပါ"</p> <p>မုန့်ဝမ်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လူအုပ်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ဘိုးဘေးကြီးက သူတို့ကို ပစ်ပယ်ပြီး တစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မုန့်မိသားစုဝင်များမှာ အရိုးများ အထုတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကုန်ကြပြီး မည်သည့် ခုခံလိုစိတ်မျှ မရှိတော့ချေ။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် မုန့်ဝမ်၏ အကြည့်မှာ လူအုပ်ကြားရှိ တုန်ယင်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခုဆီသို့ ရောက်သွားသည်။</p> <p>သူမသည် မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး လေထုကို နင်းလျှောက်ကာ မုန့်ချင်းကျူ  ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားသည်။</p> <p>ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ မုန့်မိသားစုဝင်များ၏ နှလုံးသားပေါ်သို့ နင်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူတို့ကို အသက်ရှူရကျပ်စေသော ကြောက်ရွံ့မှုများကို ပေးစွမ်းနေသည်။</p> <p>အချို့မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်စင်းကာ "ကျွန်တော့်အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ" ဟု အော်ဟစ်ကာ အသနားခံနေကြတော့သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် မုန့်ဝမ်သည် မုန့်ချင်းကျူ  ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ့ကို အပေါ်စီးမှ ငုံ့ကြည့်ကာ စစ်မှန်သော အပြုံးတစ်ခု ပြလိုက်သည်။</p> <p>"မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်၊ အဖေ"</p> <p>"မုန့်ဝမ်..."</p> <p>မုန့်ချင်းကျူ ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်နေပြီး သူ၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေသည်။</p> <p>သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကွေးလိုက်ကာ သူ၏ အမြွှာရင်သွေးနှစ်ဦးကို အောက်တွင် ကာကွယ်ထားပြီး တုန်ယင်သော အသံဖြင့် အသနားခံလိုက်သည်။</p> <p>"ဝမ်အာ... ငါ မှားခဲ့ပါတယ်၊ မုန့်မိသားစုကို ချမ်းသာပေးပါ။ အခုပဲ ရပ်လိုက်ဖို့ ငါ တောင်းပန်ပါတယ်၊ အမှားကြီး မမှားမိပါစေနဲ့.........."</p> <p>အခမ်းအနားသို့ တက်ရောက်လာကြသော အခြား ကျင့်ကြံသူ မိသားစုဝင် ခေါင်းဆောင်များကလည်း မုန့်ဝမ်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါကို မြင်သောအခါ သူမကို ဝိုင်းဝန်း ဖျောင်းဖျကြသည်။</p> <p>"နတ်သမီးမုန့်... ခွင့်လွှတ်နိုင်ရင် ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်တာက ပညာရှိရာ ရောက်ပါတယ်။ မုန့်မိသားစုကို အသက်ရှင်ခွင့်လေး ပေးလိုက်ပါဦး"</p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်၊ နင်ကလည်း မုန့်မိသားစုဝင် တစ်ယောက်ပဲလေ။ ဒေါသထွက်တာ ဒီလောက်ဆို တော်လောက်ပါပြီ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အစွန်းရောက်နေရတာလဲ.........."</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်။</p> <p> သူမသည် အသနားခံသံများနှင့် အကြံပေးချက်များကို လျစ်လျူရှုကာ မုန့်ချင်းကျူ နှင့် သူ၏အောက်တွင် တုန်ယင်နေသော အမြွှာနှစ်ဦးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ အကြည့်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မုန့်ချင်းကျူ မှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်လာသည်။</p> <p>သူသည် အမြွှာနှစ်ဦးကို ပိုမိုတင်းကြပ်စွာ ကာကွယ်လိုက်ပြီး "ဝမ်အာ... သူတို့က... သူတို့က နင့်ရဲ့ မောင်လေးနဲ့ ညီမလေးတွေလေ.......... သူတို့ ဘာမှ နားမလည်ကြသေးဘူး၊ သူတို့ကို ချမ်းသာပေးပါ.........."</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် အမြွှာနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ကာ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ကလေးတစ်ယောက်၏ ပါးပြင်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။</p> <p> ကလေးမှာ ကြောက်လွန်းသဖြင့် မလှုပ်ရဲဘဲ သူမကို မျက်လုံးပြူးကာ ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေရှာသည်။</p> <p>သူမ၏ လက်ဖဝါးအောက်ရှိ နုနယ်သော အရေပြားကို ခံစားရင်း မုန့်ဝမ်သည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကာ မုန့်ချင်းကျူ ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ရှင်က ကျွန်မကို အသနားခံနေမှတော့ ကျွန်မ ရှင့်ကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးမယ်။ ရှင်နဲ့ ရှင့်ရဲ့ အမြွှာကလေးတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ အသက်ရှင်ခွင့်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save