Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၃၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">မျိုးနွယ်စုကို သတ်ဖြတ်ခြင်း (အပိုင်း ၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မုန့်ချင်းကျူ  ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေပြီး သူ၏နဖူးမှ စီးကျလာသော ချွေးစက်များသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ တောက်ခနဲ၊ တောက်ခနဲ အသံထွက်ကာ ကျဆင်းနေသည်။</p> <p>သူ၏ အကြည့်များသည် မုန့်ဝမ်နှင့် အမြွှာကလေးများအကြား ကူးချည်သန်းချည် ဖြစ်နေပြီးနောက် သူ၏မျက်နှာတွင် နာကျင်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>"ဝမ်အာ... နင်... နင်က ငါ့ကို ဒီလိုမျိုး အတင်းအကျပ် လုပ်ရက်အောင်ကို တကယ်ပဲ သွေးအေးပြီး တရားမဲ့ ဖြစ်နေတာပဲ.........."</p> <p>မုန့်ချင်းကျူ ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေသည်။ အကယ်၍ သူသာ အမြွှာကလေးများကို သတ်လိုက်လျှင် သူ၏အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်မည်ဖြစ်သော်လည်း</p> <p>ထိုသို့သောလုပ်ရပ်မှာ သူ၏ဂုဏ်သိက္ခာကို လုံးဝပျက်စီးစေမည်ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် မည်သည့်အခါမှ ခြေကုပ်ပြန်ယူနိုင်တော့မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။</p> <p>"သွေးအေးပြီး တရားမဲ့ ဖြစ်တာလား.........."</p> <p>မုန့်ဝမ်က ပြုံးလိုက်ရာ သူမ၏အသံတွင် လှောင်ပြောင်မှုများ ပါဝင်နေသည်။</p> <p>"အဖေ... မိသားစုအကျိုးစီးပွားအတွက် ရင်သွေးတွေကို စတေးတာက မုန့်မိသားစုရဲ့ အစဉ်အလာ စတိုင်မဟုတ်ဘူးလား..........</p> <p>ဘာလို့ အခုမှ ဟန်ဆောင်ပြီး သံယောဇဉ်ရှိပြနေတာလဲ.........."</p> <p>မုန့်ချင်းကျူ ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားသည်။ သူသည် ထိုကဲ့သို့သော အလုပ်မျိုးကို လုပ်ခဲ့ဖူးသည်မှာ မှန်သော်လည်း၊</p> <p>လူအများရှေ့တွင် မိမိ၏ရင်သွေးလေးများကို အသက်ရှင်ရုံသက်သက်အတွက် သတ်ဖြတ်ရန်မှာမူ နောက်ဆုံးတွင် သူ သတ္တိမရှိခဲ့ပေ။</p> <p>မုန့်ချင်းကျူ ၏ ဝေခွဲမရဖြစ်နေမှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မုန့်ဝမ်၏ အပြုံးမှာ ပိုမိုကျေနပ်အားရမှု ရှိလာသည်။</p> <p>သူမသည် နောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်မှာ မုန့်ချင်းကျူ ဆီတွင်သာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>"အဖေ... ရှင့်မှာ စဉ်းစားဖို့ အချိန်အများကြီး ရှိပါသေးတယ်။ ရပါတယ်... သေသေချာချာလေး ထပ်စဉ်းစားကြည့်ဦးလေ"</p> <p>မုန့်ချင်းကျူ ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ပျက်ယွင်းလာပြီး လက်များမှာ တုန်ယင်နေကာ နဖူးမှ ချွေးများမှာလည်း တဒေါတည်း စီးကျနေသည်။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မုန့်မိသားစုဝင်များမှာလည်း ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်လာပြီး မုန့်ဝမ်ကို လက်ညှိုးငေါ့ကာ ဆဲဆိုသံများမှာ ဒီရေအလား တိုးဝင်လာတော့သည်။</p> <p>"မိုက်မဲတဲ့ မိန်းမယုတ်.......... နင်က တကယ်ကို ပုန်ကန်ရဲတာပဲ.......... ကိုယ့်ရဲ့ သွေးသားရင်းချာတွေကို သေခိုင်းဖို့ ဘယ်လိုတောင် အတင်းအကျပ် လုပ်ရဲရတာလဲ.........."</p> <p>"မုန့်မိသားစုက ဒီလို အရှက်မရှိတဲ့လူမျိုး ဘယ်လိုထွက်လာတာလဲ.......... မိသားစုရဲ့ ကံဆိုးမှုပဲ၊ တကယ်ကို မိသားစုရဲ့ ကံဆိုးမှုပဲ.........."</p> <p>"မုန့်ဝမ်... အချိန်မနှောင်းခင်မှာ နင့်ရဲ့ မြင်းဇက်ကို ပြန်ဆွဲလိုက်စမ်း.......... အခု အမှားဝန်ခံမယ်ဆိုရင် မနှောင်းသေးဘူး.........."</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် လူအုပ်ကို အေးဆေးစွာ ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းတွင် လှိုင်းအနည်းငယ်မျှပင် မထချေ။</p> <p>"ဆူညံလိုက်တာ"</p> <p>သူမသည် စကားလုံးနှစ်လုံးကို တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုလိုက်ပြီး သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ နေရာမှာတင် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p>သူမ ပြန်ပေါ်လာသည့်အချိန်တွင် မုန့်ချင်းကျူ ၏ ရှေ့တွင် ရောက်နေပြီဖြစ်ကာ သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများသည် မုန့်ချင်းကျူ၏ လည်ပင်းကို သံညှပ်ကဲ့သို့ ကျပ်ကျပ်တည်းတည်း ညှစ်ထားလေပြီ။</p> <p>မုန့်ချင်းကျူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးထွက်သွားပြီး မုန့်ဝမ်ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်ကာ သူ၏ လည်ချောင်းထဲမှ "ဟော့... ဟော့..." ဟူသော အသံများ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း စကားတစ်လုံးမျှ မပြောနိုင်တော့ချေ။</p> <p>"မိသားစုခေါင်းဆောင်.........."</p> <p>လူအုပ်ကြားမှ အာမေဍိတ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မုန့်ဝမ်သည် မုန့်ချင်းကျူ၏ အသက်ကို နှုတ်ယူပြီးနောက် သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ တစ်ဖန် လှုပ်ရှားသွားပြန်သည်။</p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် မုန့်မိသားစု၏ အကြီးအကဲတစ်ဦးရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး သွေးမိစ္ဆာကောင်းကင်ဘုံကျင့်စဉ် ကို အသက်သွင်းကာ ထိုသူကို အလွယ်တကူပင် သန့်စင်လိုက်တော့သည်။</p> <p>"အား.........."</p> <p>အော်ဟစ်သံများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကွင်းပြင်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် လူအုပ်ကြားတွင် အပန်းဖြေ လမ်းလျှောက်နေသည့်အလား လှုပ်ရှားနေပြီး သူမ ပေါ်လာတိုင်း အသက်တစ်ချောင်း စတေးနေရသည်။</p> <p>ဤသူများမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် နှောင်းပိုင်းကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြပြီး မုန့်မိသားစု၏ အဓိက အကျဆုံးသော လူစုလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p>မုန့်မိသားစု၏ ခေါင်းဆောင်ပိုင်းများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အသတ်ခံရသည်နှင့်အမျှ ကြောက်ရွံ့မှုများမှာ ကူးစက်ရောဂါအလား ပျံ့နှံ့သွားသည်။</p> <p> တစ်ချိန်က ရန်လိုနေခဲ့သော မုန့်မိသားစုဝင်များမှာ ယခုအခါ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး တုန်ယင်နေကြပြီး ယခင်က မာန်မာနများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။ သူတို့သည် မုန့်ဝမ်ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>"တော်ပါတော့.......... ကျေးဇူးပြုပြီး ရပ်လိုက်ပါတော့.........."</p> <p>သက်ကြီးရွယ်အို တစ်ဦးက တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် မုန့်ချင်းကျူ ၏ ဦးလေးတော်စပ်သူ ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ သူ၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ လူကြီးတစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါ တစ်စက်မျှ မကျန်တော့ချေ။</p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့က မိသားစုဝင်တွေပဲလေ၊ ကျွန်တော်တို့ကို ချမ်းသာပေးပါ.........."</p> <p>အခြားသူများလည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ အသနားခံနေကြပြီး သူတို့၏ အသံများမှာ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများကြောင့် တုန်ယင်နေကြသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ သတ်ဖြတ်ပွဲကို ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ သွေးနီရောင် အစွန်းအထွက်များမှာ ပိုမို ထင်ရှားနေသည်။</p> <p>သူမသည် သွေးအိုင်ထဲတွင် ရပ်နေသည်မှာ သတ်ဖြတ်ခြင်းမှ မွေးဖွားလာသော အသူရာနတ်ဆိုး တစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>တစ်ချိန်က အထက်စီးမှ ဆက်ဆံခဲ့သော မုန့်မိသားစုဝင်များမှာ ယခုအခါ လမ်းဘေးခွေးများနှယ် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ</p> <p>သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ကလဲ့စားချေနိုင်မှုကြောင့် ကျေနပ်အားရမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p>"ငါ ငယ်ငယ်ကတည်းက စဉ်းစားခဲ့တာ..."</p> <p>သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အသံမှာ ညင်သာသော်လည်း လူတစ်ယောက်၏ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်စေသော အေးစက်မှုများ ပါဝင်နေသည်။</p> <p>"အမြစ်ကအစ ပုပ်ဆွတ်နေတဲ့ မုန့်မိသားစုဆိုတဲ့ သစ်ပင်ကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ငါ စဉ်းစားခဲ့တာ၊ ဒီနေ့တော့ ငါ တကယ် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ"</p> <p>ကြောက်ရွံ့မှုများမှာ ဒီရေအလား တိုးဝင်လာပြီး မုန့်မိသားစုဝင် အားလုံးကို ဝါးမြိုလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ မုန့်ဝမ် ပေးဆောင်လာသော ဖိအားပေးသည့် အရှိန်အဝါ မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။</p> <p>အဘိုးအိုတစ်ဦးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်စင်းကာ မျက်ရည်၊ နှပ်ရည်များဖြင့် ကြက်သွန်ဖြူထောင်းသကဲ့သို့ နဖူးနှင့်မြေကြီး တိုက်၍ အသည်းအသန် အသနားခံနေသည်။</p> <p>"ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ချမ်းသာပေးပါ၊ ကျွန်တော်တို့ မှားမှန်းသိပါပြီ.......... နောက်ခါ မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး.........."</p> <p>အခြား မုန့်မိသားစုဝင်များမှာလည်း ဒူးထောက်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုယိုရင်း အသနားခံနေကြသည်။</p> <p> သူတို့၏ တစ်ချိန်က မောက်မာစော်ကားခဲ့သော မျက်နှာထားများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အဆုံးမရှိသော ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် အစားထိုးသွားလေပြီ။</p> <p>မုန့်ဝမ်က သူတို့၏ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူမက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အသက်ရှင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း မော့ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် အသက်ရှင်လိုသော ဆန္ဒများ တောက်ပလာသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်က စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လေသံမှာ ရုတ်တရက် ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်သွားသည်။</p> <p>"မုန့်မိသားစုဝင် ဆယ်ယောက်ကို သတ်လိုက်၊ ဒါဆိုရင် အသက်ရှင်ခွင့် လမ်းစတစ်ခုနဲ့ လဲလှယ်လို့ရမယ်"</p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မုန့်မိသားစုဝင်များမှာ ချက်ချင်းပင် ဆူညံသွားကြသည်။</p> <p>ဒေါသနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ ရောယှက်နေပြီး မကျေမနပ် အော်ဟစ်ဆဲဆိုသံများမှာ မုန့်မိသားစု နေအိမ်ဝင်းတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။</p> <p>"နင်က အရူးပဲ.......... မုန့်ဝမ်... နင်ကကော မုန့်မိသားစုဝင် တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား.......... မုန့်မိသားစုမှာ အမှားတွေ ရှိခဲ့တာ မှန်ပေမယ့် ကိုယ့်မျိုးနွယ်စုဝင်တွေကို ပြန်နှိပ်စက်ဖို့ နင်ကကော လူသားတစ်ယောက် ဟုတ်ရဲ့လား..........</p> <p>နင့်နှလုံးသားက သံမဏိနဲ့ လုပ်ထားတာလား.......... နင်က လူမဆန်လိုက်တာ.........."</p> <p>လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးက မတ်တပ်ရပ်ကာ မုန့်ဝမ်ကို လက်ညှိုးငေါ့ပြီး အက်ကွဲသောအသံဖြင့် ဒေါသတကြီး စွပ်စွဲလိုက်သည်။</p> <p>"မုန့်ဝမ်... နင်က ရက်စက်တဲ့ မိန်းမပဲ၊ နင်က မုန့်မိသားစုရဲ့ အမြစ်ကို တူးနေတာ.......... မုန့်မိသားစုက နင့်အပေါ် တစ်ချိန်က မမျှတခဲ့တာ ရှိပေမယ့် ငါတို့ကို မျိုးတုံးအောင် လုပ်ရလောက်တဲ့အထိတော့ နင် မရက်စက်သင့်ဘူး..........</p> <p>နင်က မကောင်းမှုတွေ လုပ်ပြီး ကိုယ့်အတွက် နာကျည်းမှုတွေ စုဆောင်းနေတာပဲ.......... အဲဒီလို လုပ်ရင် မုန့်မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက နင့်ကို ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး.......... နင် ကိုယ့်သင်္ချိုင်းကိုယ် တူးနေတာပဲ.........."</p> <p>တောင်ဝှေးကို အားပြုထားသော အဘွားအိုတစ်ဦးမှာ တုန်တုန်ချိချိဖြင့် မတ်တပ်ရပ်ကာ သူမ၏ ရှိသမျှ အင်အားသုံး၍ မုန့်ဝမ်ကို ဆဲဆိုနေသည်။</p> <p>သူမ၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေသော်လည်း မုန့်မိသားစု၏ သိက္ခာနှင့် သွေးသားကို ကာကွယ်နေသကဲ့သို့ ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်ကို ဖော်ပြနေသည်။</p> <p>"မုန့်ဝမ်... နင် ငါတို့ကို လမ်းဆုံးအောင် တွန်းပို့နေတာပဲ.......... ကိုယ့်ဆွေမျိုးသားချင်းကို ပြန်သတ်ခိုင်းပြီး ဆွေမျိုးသတ်တဲ့ နာကျည်းမှုကို ထာဝရ ထမ်းပိုးခိုင်းနေတာ..........</p> <p>နင် ငါတို့ကို နင့်ရဲ့ နယ်ရုပ်တွေ၊ ကလဲ့စားချေဖို့ ကိရိယာတွေ ဖြစ်အောင် လုပ်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး.........."</p> <p>နုနယ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးက လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ သွားကြိတ်ရင်း ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုလိုက်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး ထိုလူအနည်းငယ်၏ နဖူးဆီသို့ လက်ကို မြှောက်၍ ညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"ဗုန်း... ဗုန်း... ဗုန်း.........."</p> <p>သွေးနီရောင် အလင်းတန်း သုံးခုမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့၏ နဖူးအလယ်ဗဟိုကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။</p> <p>ထိုသုံးဦးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး သူတို့၏ နဖူးပေါ်ရှိ အပေါက်များမှ သွေးများ ဖြည်းညှင်းစွာ စီးကျလာသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ အမူအရာမှာ အေးစက်နေမြဲပင်။</p> <p>"ငါ နင်တို့ကို အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး ပေးခဲ့ပြီးပြီ။ နင်တို့က တန်ဖိုးမထားမှတော့ သေလိုက်ကြပေါ့"</p> <p>"ယုတ်မာတဲ့ မိန်းမယုတ်... ငါ နင်နဲ့ အသေအလဲ တိုက်မယ်.........."</p> <p>မုန့်မိသားစု အကြီးအကဲတစ်ဦးမှာ သူ၏ မျက်လုံးတွင် ပြတ်သားသော အလင်းတန်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ထက်ရှသော ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို ထုတ်ယူကာ သူမရှိရာသို့ အပြေးအလွှား လိုက်လာသည်။</p> <p>သို့သော် သူ မလှုပ်ရှားရသေးမီမှာပင် မုန့်ဝမ်၏ ရိုက်ချက်တစ်ခုကြောင့် သွေးမြူများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p>"တတိယအစ်ကို.............................."</p> <p>မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော အော်ဟစ်သံတစ်ခုအပြီးတွင် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးက အော်ဟစ်ကာ မုန့်ဝမ်ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသော်လည်း ထို့အတူပင် သူမ အနားမကပ်နိုင်မီမှာပင် ယင်ကောင်တစ်ကောင်နှယ် အရိုက်ခံရပြီး သေဆုံးသွားတော့သည်။</p> <p>ထိုနှစ်ဦး သေဆုံးသွားခြင်းက အခြားသူများကို ကြောက်ရွံ့သွားစေမည့်အစား လူတိုင်း၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကို ဟုန်းဟုန်းတောက်သွားစေသည်။</p> <p>"အားလုံး အတူတူ သွားကြစို့၊ ဒီမိန်းမယုတ်ကို သတ်ပြီး ငါတို့ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေအတွက် ကလဲ့စားချေကြမယ်.........."</p> <p>သူမဆီသို့ တိုးဝင်လာသော လူထောင်ပေါင်းများစွာကို ရင်ဆိုင်ရင်း မုန့်ဝမ်ကမူ ပြုံးနေခဲ့သည်။</p> <p>ကောင်းကင်ထက်မှာ ပျံသန်းနေတဲ့ လင်းယုန်တစ်ကောင်က အားနည်းတဲ့ ယုန်အုပ်စုကို ဘာကြောင့် ကြောက်နေမှာလဲ..........</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save