Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၃၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဆရာကို လှည့်စားကာ ဘိုးဘေးကို သတ်ဖြတ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မုန့်မိသားစု ဘိုးဘေးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းသွားပြီး သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ အကြည့်များ ဝေဝါးနေသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်က ဆက်၍ ပြုံးနေဆဲပင်။ “အဲဒီတုန်းက ရှင်သာ ထွက်မပြေးဘဲ ကျွန်မကို အစွမ်းကုန် ပြန်တိုက်ခဲ့ရင်၊ ပြီးတော့ တခြားမိသားစုတွေက ရွှေအမြုတေအဆင့် အဘိုးကြီးတွေကို အဖိုးအခပေးပြီး ဝိုင်းတိုက်ခိုင်းခဲ့ရင် ကျွန်မလည်း တကယ်ပဲ အားစိုက်ထုတ်ရမှာပါ။</p> <p>နှမြောစရာကောင်းတာက ရှင်ဟာ ကြွက်တစ်ကောင်လို သတ္တိနည်းလွန်းတယ်။ ရှင့်အစွမ်းက ကျွန်မထက် နိမ့်မှန်းသိတာနဲ့ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးသွားတော့တာပဲ။”</p> <p>မုန့်မိသားစု ဘိုးဘေးကြီးမှာ စကားဆွံ့သွားရသည်။ မုန့်ဝမ်၏ စကားများက သူ့ကို ဆွံ့အသွားစေပြီး နောင်တရိပ်အချို့ စိတ်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မုန့်မိသားစုဆိုသည်မှာ သူကိုယ်တိုင် တည်ထောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ၏ တစ်သက်တာ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများ ပျက်စီးသွားပြီး မိသားစုဝင်များစွာ အသတ်ခံလိုက်ရခြင်းသည် သူ့အတွက် အလွန်ကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက်ပင်။</p> <p>အကယ်၍ ထိုနေ့က သူသာ ထွက်မပြေးခဲ့လျှင် မုန့်မိသားစု၏ ကံကြမ္မာ ပြောင်းလဲသွားနိုင်မလား.......... အတော်ကြာမှ ဘိုးဘေးကြီးက အက်ကွဲသောအသံဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အဲဒီတုန်းက မုန့်မိသားစုဟာ အရေးမပါတဲ့ မိသားစုအသေးလေး တစ်ခုပဲ။” သူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။</p> <p>“မုန့်မိသားစု အခုလို အဆင့်အတန်းနဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ ရလာဖို့အတွက် ငါဟာ နှစ်ပေါင်း ရာနဲ့ချီပြီး ငါ့ရဲ့ နှလုံးသွေးတွေကို ရင်းနှီးပေးဆပ်ခဲ့ရတာ။”</p> <p>သူသည် ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး ဝေဝါးနေသော မျက်လုံးများဖြင့် မုန့်ဝမ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ သူ၏ အသံမှာ ပိုမိုခိုင်မာလာသည်။</p> <p>“ငါရှိနေမှ မုန့်မိသားစုက ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ ရပ်တည်နိုင်မှာ။ ငါသာ မရှိတော့ရင် မုန့်မိသားစု တည်ရှိနေဖို့ အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ဘူး။”</p> <p>မုန့်ဝမ်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် ဘိုးဘေးကြီးကို အသစ်အဆန်း တစ်ခုခု တွေ့လိုက်ရသည့်အလား အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“အို... ဘိုးဘေးကြီး၊ ရှင့်ရဲ့ စိတ်သဘောထား က မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ဖို့ တကယ်ကို သင့်တော်တာပဲ။ ရှင် ကျင့်ကြံလာတာ နှစ်ပေါင်း မနည်းတော့ဘူး၊ အနည်းဆုံးတော့ ရွှေအမြုတေ တတိယအဆင့် ရှိတာပဲ။ ဒီအတိုင်း သေသွားရင်တော့ နှမြောစရာကြီး။”</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ လေသံမှာ ပေါ့ပါးကာ ကျီစယ်လိုဟန် ပါဝင်နေသည်။ “ဘယ်လိုလဲ... ကျွန်မရဲ့ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်း ကို လာပြီး ကျွန်မရဲ့ လက်ပါးစေအဖြစ် အောက်ခြေသိမ်း အလုပ်တွေ လုပ်ပေးချင်လား..........”</p> <p>မုန့်မိသားစု ဘိုးဘေးကြီးသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် အလွန်အမင်း အရှက်ရကာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>သူသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး မုန့်ဝမ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ငါက ရှင့်ရဲ့ ဘိုးဘေးပဲ၊ နင်က ငါ့ကို နင့်အတွက် အောက်ခြေသိမ်း အလုပ်တွေ ခိုင်းချင်တာလား..........”</p> <p>ဘိုးဘေးကြီး၏ မေးခွန်းနှင့်အတူ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ မုန့်ဝမ်ကမူ ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ပြီး ဘိုးဘေးကြီး၏ ဒေါသကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။</p> <p>“ဘာလဲ... ဒီ နတ်သမီးကို အလုပ်အကျွေး ပြုရမှာကို နိမ့်ကျတယ်လို့ ခံစားရလို့လား..........</p> <p>ရှင် မလုပ်ချင်ရင်တောင် ဒီလောက်ကြီး ဒေါသထွက်နေစရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်မက အကြံပြုချက်လေး ပေးရုံတင်ပါ၊ ဘာလို့ ဒီလောက် စိတ်တိုနေတာလဲ..........”</p> <p>“မိုက်မဲတဲ့ သစ္စာဖောက်... ငါ့လို လူကြီးကို ဒီလောက်အထိ စော်ကားရဲတယ်ပေါ့၊ ငါ နင့်ကို သတ်မယ်....................”</p> <p>ဘိုးဘေးကြီးသည် သူ၏ စိတ်ထဲမှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။</p> <p>သူသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး လက်ဖဝါးမှ ပြင်းထန်သော လေမုန်တိုင်း များနှင့်အတူ မုန့်ဝမ်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။</p> <p>မြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး မုန့်ဝမ်သည် နှုတ်ခမ်းကို အေးစက်စွာ ကွေးလိုက်သည်။ သူမ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ အသာအယာ လှုပ်ရှားသွားကာ ဘိုးဘေးကြီး၏ တိုက်ကွက်ကို အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။</p> <p>“ဘိုးဘေးကြီး... ကျွန်မက ရှင့်ကို ရွေးချယ်ခွင့် ပေးခဲ့တာပါ။ ရှင်က မစဉ်းစားချင်ဘူးဆိုရင်လည်း ပြီးတာပါပဲ။” မုန့်ဝမ်၏ နှုတ်ခမ်းတွင် လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေပြီး ကြောင်က ကြွက်ကို ကျီစယ်နေသည့်အလား ဘိုးဘေးကြီး၏ ဒေါသနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုကို အရသာခံနေသည်။</p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ ရှင် ငြင်းလိုက်ရင် နောက်ထပ် ဒုတိယ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူးနော်။”</p> <p>ဘိုးဘေးကြီးမှာ မုန့်ဝမ်၏ စကားကြောင့် ဒေါသတကြီး တုန်ယင်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးတက်နေပြီး အသံမှာ အက်ကွဲကာ ရူးသွပ်နေတော့သည်။</p> <p>“နင်က ရိုင်းစိုင်းတဲ့ တိရစ္ဆာန်ပဲ.......... ဒီနေ့တော့ ငါကိုယ်တိုင် နင့်ကို သတ်ပြီး မုန့်မိသားစုဝင်တွေ အားလုံးအတွက် ကလဲ့စားချေမယ်..........”</p> <p>သူသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အားလုံးကို လက်ဖဝါးတွင် စုစည်းလိုက်ပြီး မုန့်ဝမ်ကို သင်ခန်းစာပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ ပုံရိပ်မှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား ဘိုးဘေးကြီး၏ နောက်ဘက်တွင် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး သူမသည် သူ၏ ကျောပြင်ကို လက်ဖဝါးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p>ဘိုးဘေးကြီးမှာ ကြီးမားလှသော အားတစ်ခုကြောင့် သူ၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ တစ်စစီ ပျက်စီးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူသည် ယိုင်ထွက်သွားပြီး ပါးစပ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ရှေ့သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>“ဘိုးဘေးကြီး... ရှင်က တကယ်ကို အားနည်းလွန်းတာပဲ။” မုန့်ဝမ်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်မှာ ဘိုးဘေးကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။</p> <p>“ဒီလောက် အစွမ်းလေးနဲ့ မုန့်မိသားစု ဘိုးဘေးကြီးလို့ အမည်ခံရဲတယ်လား.......... တကယ်ကို ရယ်စရာပဲ။ ကျွန်မ ထင်တယ်... ဒီဘိုးဘေးနေရာကို ကျွန်မကိုပဲ ပေးလိုက်ပါတော့..........”</p> <p>“နတ်ဆိုးမ..........” ဘိုးဘေးကြီးသည် အသက်ကို လုရှူရင်း မုန့်ဝမ်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>“နင် တကယ်ပဲ ဆရာကို လှည့်စားပြီး ဘိုးဘေးကို သတ်ဖြတ်တဲ့ အလုပ်မျိုးကို လုပ်တော့မှာလား..........”</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ အပြုံးမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပိုမို နက်ရှိုင်းလာသည်။ “ဆရာကို လှည့်စားပြီး ဘိုးဘေးကို သတ်ဖြတ်တာ.......... အကယ်၍ ရှင်ကသာ လေးစားထိုက်တဲ့ ဆရာ ဒါမှမဟုတ် ဘိုးဘေးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ရင် ကျွန်မက သဘာဝအတိုင်း ရိုသေမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ရှင်က ရိုသေထိုက်လို့လား..........”</p> <p>သူမ၏ လေသံမှာ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင် လေထုမှာ ခဲသွားသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။</p> <p>“ဒီနေ့ ငါလုပ်မှာက ဆရာကို လှည့်စားပြီး ဘိုးဘေးကို သတ်ဖြတ်တဲ့ အလုပ်ပဲ၊ ငါသတ်မယ့်သူကလည်း နင်ပဲ..........”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် စကားမဆုံးမီမှာပင် ဘိုးဘေးကြီး၏ အနားသို့ တစ်ဖန် ကပ်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာကို ခြေထောက်ဖြင့် မြှောက်ကန်လိုက်သည်။</p> <p>ဘိုးဘေးကြီးမှာ မျက်စိပြာသွားပြီး ပြင်းထန်သော လေမုန်တိုင်း ကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်မှုများက သူ့ကို ထိုးနှက်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် လက်မောင်းများကို အကာအကွယ်အဖြစ် အမြန်မြှောက်လိုက်ရပြီး “ဗုန်း” ကနဲ အသံနှင့်အတူ သူသည် ခြေလှမ်းပေါင်းများစွာ နောက်ဆုတ်သွားရသည်။</p> <p>သူ၏ လက်မောင်းများမှာ နာကျင် ထုံကျဉ်နေပြီး ထိုကန်ချက်ကြောင့် ကျိုးလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ဘိုးဘေးကြီးမှာ စိတ်ထဲမှ ထိတ်လန့်သွားရသည်၊ မုန့်ဝမ်၏ အစွမ်းမှာ ဤမျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်လော..........</p> <p>မှော်ပညာမှာ ဖြစ်စေ၊ ကိုယ်ခံပညာမှာ ဖြစ်စေ သူသည် သူမ၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပေ..........</p> <p>ဘိုးဘေးကြီးသည် ထပ်မံ၍ မထိန်းထားရဲတော့ဘဲ ကိုယ်တွင်းမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အတင်းအကျပ် လည်ပတ်စေကာ တန်ပြန်တိုက်စစ် ဆင်ရန် အခွင့်အရေး ရှာတော့သည်။</p> <p>သို့သော် မုန့်ဝမ်၏ တိုက်ကွက်များမှာ မုန်တိုင်းအလား မနားတမ်း ဆက်တိုက် ကျရောက်နေသဖြင့် သူ အသက်ရှူရန်ပင် အချိန်မရပေ။</p> <p>ဘိုးဘေးကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း နောက်ဆုတ်သွားရသည်။ မကြာမီမှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဒဏ်ရာများစွာ ရရှိကာ အဝတ်အစားများမှာလည်း သွေးများဖြင့် စိုရွှဲသွားသည်။</p> <p>“ဗုန်း..........”</p> <p>ပြင်းထန်သော နောက်ထပ် ကန်ချက်တစ်ခု ဘိုးဘေးကြီး၏ ရင်ဘတ်သို့ ကျရောက်သွားပြန်သည်။</p> <p> သူသည် ထပ်မံ မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ရကာ ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ကောင်အလား နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။</p> <p>“နတ်ဆိုးမ... နင်...” ဘိုးဘေးကြီးသည် စကားပင် မဆုံးသေးမီ ရင်ဘတ်မှ နာကျင်မှုနှင့်အတူ သေခြင်းတရား၏ အငွေ့အသက်မှာ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။</p> <p>မဖြစ်ဘူး၊ ငါ ဆက်မတိုက်နိုင်တော့ဘူး။</p> <p>ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားလျှင် သူ အမှန်တကယ် အသတ်ခံရပေလိမ့်မည်။ ဘိုးဘေးကြီးသည် သွားကြိတ်ကာ သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ် ထဲမှ ရှေးဟောင်းအဆောင်တစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး ချိုးဖျက်လိုက်သည်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက ဘိုးဘေးကြီးကို ဝါးမြိုသွားသည်။ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးလာကာ နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>“မိုင်ပေါင်းသောင်းချီ အဝေးပြောင်း အဆောင်လား..........” ဘိုးဘေးကြီး ပျောက်ကွယ်သွားသော နေရာကို ကြည့်ပြီး မုန့်ဝမ်က အံ့သြတကြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ထိုသူမှာ သူမ သတ်ရမည့်သူ ဖြစ်သည်။ သူ အသက်ရှင်ဖို့မှာ ထင်သလောက် မလွယ်ကူပေ။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ စိတ်အာရုံမှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မြူပိုးကောင်အမကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>“သူ ဘယ်ကို သွားတာလဲ..........”</p> <p>မြူပိုးကောင်အမက မပေါ့ဆရဲဘဲ ချက်ချင်းပင် အာရုံခံလိုက်သည်။</p> <p>“တောင်ဘက် အရပ်ပါ။ သူ ရောက်နေတဲ့ နေရာက ဒီကနေ အရမ်းဝေးတယ်။ ကျွန်မ ခန့်မှန်းခြေ နေရာကိုပဲ ဝေဝါးဝေဝါး အာရုံခံလို့ ရတယ်။”</p> <p>မုန့်ဝမ်က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လေသင်္ဘောကို ထုတ်ယူကာ တောင်ဘက်အရပ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လိုက်လံ ဖမ်းဆီးတော့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်က ဘိုးဘေးကြီးနောက်ကို အသည်းအသန် လိုက်နေစဉ်မှာပင် မုန့်မိသားစုမှာ သူတို့၏ မျိုးဆက်သစ် တစ်ဦး၏ လက်ချက်ဖြင့် အမြစ်ပြတ် သေကျေသွားသည့် သတင်းမှာ ကျင့်ကြံခြင်း လောက၏ ထက်ဝက်ကျော်သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။</p> <p>ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်း မှ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ဂျူနီယာတစ်ဦးက ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလုပ်ကို လုပ်ခဲ့သည်။</p> <p>အကယ်၍ သူမသာ ကြီးပြင်းလာပါက ကျင့်ကြံခြင်း လောကတစ်ခုလုံးအတွက် ဘေးဒုက္ခ ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။</p> <p>ခဏချင်းမှာပင် ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ အဆင့်မြင့် အကြီးအကဲများမှာ တုန်လှုပ်ကုန်သည်။</p> <p>“ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ပိုပြီးတော့ ရဲတင်းလာပြီ။ သူတို့ရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်က ဒီလို ရက်စက်တဲ့ အလုပ်တွေ လုပ်တာကို ခွင့်ပြုထားတာက လုံးဝ ခွင့်မလွှတ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပဲ..........”</p> <p>“အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်လေးက ဒီလောက် အစွမ်းထက်တာလား။ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းရဲ့ သွေးတာအိုလမ်းစဉ်က တကယ်ကို ဆန်းကြယ်ပြီး ခန့်မှန်းရ ခက်တာပဲ။”</p> <p>“ဒီလို မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ရဲ့ ပါရမီရှင်မျိုးကို လူတိုင်း ဝိုင်းသတ်သင့်တယ်.......... ငါတို့ စုစည်းပြီး ဒီကိစ္စအတွက် ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းဆီကနေ ရှင်းပြချက် တောင်းရမယ်..........”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save