Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၁၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">သွေးလနက္ခတ်(၅၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် အိပ်ရာမှနိုးထလာပြီးနောက် အဲလ်ဘတ်အား နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် အဖွဲ့အစည်းအတွင်းသို့ တစ်စုံတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုတစ်ကြိမ် ရောက်ရှိလာသူမှာကား ရန်လိုသော အမူအရာရှိလှပြီး ကြည်ဖြူဖွယ်ရာ မရှိသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူစုကို ခေါင်းဆောင်လာသူမှာ အရပ်အမောင်း မြင့်မား၍ ထွားကျိုင်းသန်မာသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်မှာ ကြမ်းတမ်းလှသော ဝက်ဝံကြီးတစ်ကောင်နှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်အပ်ပြီး တောင့်တင်းသော ကြွက်သားများမှာလည်း အလုံးလိုက် အခဲလိုက် ထွက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>၎င်း၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ မြောက်ပိုင်းသား လူရိုင်းများကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သော အသွင်ကို ဆောင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူကောင်ကြီး၏ နောက်တွင်မူ ထက်မြက်သော အသွင်ရှိသည့် ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာထားရှိသည့် လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦးတို့ လိုက်ပါလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူငယ်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရဲအကယ်ဒမီမှ အလုပ်သင်များအားလုံး၏ မျက်နှာများမှာ ပျက်ယွင်းသွားကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည်ကား တော်ဝင်အဆင့်မြင့်ရဲအကယ်ဒမီ ၏ တတိယနှစ် ကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အကယ်ဒမီအတွင်း၌ မင်းမူနေသော ရှာကွင်းပီလ် ပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် မြောက်ပိုင်းမှ ပီလ်အားလ်  မျိုးနွယ်စုမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်ပြီး လူရိုင်းအနွယ်တို့၏ သွေးများ စီးဆင်းနေသူ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p> သူ၌ မူးမတ်ဘွဲ့ထူး မရှိသေးသော်ငြားလည်း သူ့ကို ရန်စဝံ့သူမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှပြီး ဆရာများကပင် သူ့ကို အလေးထား ဆက်ဆံကြရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှာကွင်းပီလ်သည် နဂိုမူလက အင်းဂဗားလန်း ပထမတက္ကသိုလ်တွင် တက်ရောက်ခဲ့သော်လည်း ထိုနေရာ၌ ကြီးမားသော ပြဿနာတစ်ခု ဖန်တီးခဲ့ကာ လူထု၏ ဒေါသကို ဆွပေးခဲ့မိသောကြောင့် ယခု အဆင့်မြင့်ရဲအကယ်ဒမီသို့ ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤလူသည် အကယ်ဒမီအတွင်း၌ နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားလှသူဖြစ်ရာ ရိုနန်ရေးမွန် ပင်လျှင် သူ၏ သတင်းများကို ကြားဖူးနားဝ ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p>အဲလ်ဘတ် ၏ ပုံစံမှာ ဝံပုလွေတစ်ကောင်သည် သိုးစားကျက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်ပင် တူလှပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုဖြစ်ရပ်က သိုးထိန်းခွေးများကဲ့သို့သော အလုပ်သင်အရာရှိများ၏ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုကို ချက်ချင်းပင် နှိုးဆွပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မစ်ရှဲလ်. . .”</p> <p>ရှာကွင်းသည် ရဲအလုပ်သင်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်သူထံသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်လှမ်းသွားကာ -</p> <p>“ငါ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့အတူ ဟိုဘက်က တိုင်ဂိုကလပ်မှာ ပါတီပွဲ လုပ်နေတာ။ မင်းလည်း ငါတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါလား” ဟု ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် သွားများပေါ်သည်အထိ ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူ၏ ပုံစံမှာ ပို၍ပင် ကြမ်းတမ်းလှပေသည်။</p> <p>မစ်ရှဲလ်သည် အလိုအလျောက်ပင် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် ရွံရှာသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ခေါင်းခါယမ်းကာ -</p> <p>“စိတ်မရှိပါနဲ့။ ဒီည ကျွန်မ ဒီမှာ လူမှုရေးပွဲ တက်စရာရှိလို့ပါ။ နောက်တစ်ကြိမ်ကျမှပဲ အဆင်ပြေရင် လာခဲ့ပါ့မယ်” ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ရှာကွင်းကို ထင်ထင်ရှားရှားပင် ကြောက်ရွံ့နေသဖြင့် ငြင်းဆိုရာတွင် လိမ္မာပါးနပ်စွာ ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ရှာကွင်းမှာကား အခြေအနေကို နားမလည်ဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ -</p> <p>“မစ်ရှဲလ်၊ ငါ မင်းကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဖိတ်ခဲ့ပြီးပြီ။ ဒါတောင် မင်းက မျက်နှာသာ မပေးသေးဘူးပေါ့လေ။ မင်းက ပီလ်မျိုးနွယ်စုကို အထင်သေးနေတာလား” ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် ရန်လိုသော အမူအရာကို ပြသလိုက်သဖြင့် မစ်ရှဲလ်၏ နုနယ်သော မျက်နှာလေးမှာ ဖြူလျော့သွားပြီး နှလုံးသားထဲတွင်လည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင်မူ အဲလ်ဘတ်မှာ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ မစ်ရှဲလ်၏ ရှေ့မှ ကာကွယ်ရန် ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာကာ -</p> <p>“စီနီယာရှာကွင်း၊ မစ်ရှဲလ်က . . .”</p> <p> </p> <p>“ဖယ်စမ်း”</p> <p>ရှာကွင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ အဲလ်ဘတ်မှာ အရာမသွင်းအပ်သူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်လေသည်။ အဲလ်ဘတ်က ရှေ့မှပိတ်ရပ်သည်ကို မြင်လိုက်ရလျှင် သူသည် ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားပြီး အဲလ်ဘတ်ကို ဘေးသို့ တွန်းထုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အဲလ်ဘတ်မှာ မမျှော်လင့်ဘဲ အတွန်းခံလိုက်ရသဖြင့် လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရကာ လူပုံအလယ်တွင် အရှက်ရသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် ရှာကွင်း၏ နာမည်ဆိုးကို ကြောက်ရွံ့သော်ငြားလည်း ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ရာ သွေးပွက်ပွက်ဆူလာပြီး လက်သီးဖြင့် ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရဲအကယ်ဒမီမှ အလုပ်သင် အများစုမှာ ဒေသခံရဲစခန်းများမှ လာကြသူများဖြစ်ပြီး အနည်းဆုံးအားဖြင့် အရာရှိအဆင့် ရှိကြသူများ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> သူတို့သည် လက်နက်မပါရှိစေကာမူ အနီးကပ် တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်မှာကား အားနည်းလှသည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အဲလ်ဘတ်သည်လည်း ဤတစ်သုတ်တွင် ထူးချွန်သော အလုပ်သင်တစ်ဦး ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ကောင်းမွန်သော ခွန်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ သူသည် မင်းသမီးလေးကို ကယ်တင်မည့် သူရဲကောင်းအဖြစ် ဟန်ပြင်လိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>သို့သော် သူက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် လက်သီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်စဉ်မှာပင် ဘေးမှ ဆန့်ထွက်လာသော လက်တစ်ဖက်က သူ့လက်ကို မြဲမြံစွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် လှုပ်မရတော့ချေ။</p> <p>အဲလ်ဘတ်မှာ ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားရ၏။</p> <p>သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးလိုက်သူမှာကား ရှာကွင်း၏ နောက်တွင် ရပ်နေသည့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ခက်ထန်သော မျက်နှာရှိသည့် ထိုလူမှာ သာမန်မျှသာ ထင်ရသော်လည်း သူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှပြီး အဲလ်ဘတ်အား အလွယ်တကူပင် ချုပ်ကိုင်ထားနိုင်သဖြင့် သူ၏ စွမ်းအားမှာ မသေးလှကြောင်း သိသာလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>အဲလ်ဘတ်သည် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာ သံညှပ်ဖြင့် ညှပ်ခံထားရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပို၍ တင်းကျပ်လာလေသည်။</p> <p>ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် ညည်းညူမိသွားရပြီး နဖူးတွင်လည်း ချွေးစက်များ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>အထူးစွမ်းအားရှင် စစ်သည်တော်။</p> <p>ဤလူသည် သာမန် ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ဦး မဟုတ်ကြောင်း အဲလ်ဘတ်၏ အလိုလိုသိစိတ်က ပြောပြနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် တကယ့်ကို အစွမ်းထက်သူနှင့် တိုးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>“သူ့ကို အပြင်ကို ပစ်ထုတ်လိုက်စမ်း။”</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် ရှာကွင်း၏ စက်ဆုပ်ဖွယ် ကောင်းလှသော အသံမှာ အဲလ်ဘတ်၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာကာ -</p> <p>“ဒီလက်ကိုလည်း ချိုးပစ်လိုက်” ဟု အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မြောက်ပိုင်းသား အားလ်၏ သားဖြစ်သူမှာ ဂရုမစိုက်စွာ ပြောလိုက်သော်လည်း ထိုစကားလုံးများမှာမူ အဲလ်ဘတ်၏ နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှာကွင်းသည် မာနကြီး၍ မောက်မာသူဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားသော်လည်း ဤမျှလောက်အထိ ရက်စက်လိမ့်မည်ဟုကား မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>စကားများရုံမျှဖြင့် လူတစ်ယောက်၏ ခြေလက်ကို ချိုးပစ်လိုသည်။</p> <p>ထိုလူလတ်ပိုင်းမှာ မဲ့ပြုံးပြုံးကာ အဲလ်ဘတ်၏ လက်ကို ချိုးဖျက်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ လက်တစ်ဖက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူ၏ ညာဘက်ပခုံးကို အသာအယာ ဖိနှိပ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူလတ်ပိုင်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခု စီးဝင်လာသည်ကို ချက်ချင်းပင် ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ အထူးစွမ်းအားများကို လျင်မြန်စွာပင် ချေဖျက်ပစ်လိုက်ရာ ညာဘက်လက်တစ်ပြင်လုံးမှာ ထုံကျဉ်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ဖြစ်ရန် မည်သို့ ဖြစ်နိုင်ပါ့မည်နည်း။</p> <p>အေးစက်လှသော ခံစားမှုကြောင့် သူသည် အလိုအလျောက်ပင် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ထိုစွမ်းအားမှာကား တစ်ကိုယ်လုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားပြီး သူ့ကို လုံးဝ ထိန်းချုပ်ထားလိုက်လေသည်</p> <p> </p> <p>ဝင်ရောက် စွက်ဖက်လိုက်သူမှာကား ရိုနန် ပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>ရိုနန်သည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -</p> <p>“မင်းကို ဒီနေရာက မကြိုဆိုဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်သွားပေးပါ” ဟု ရှာကွင်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရိုနန်သည် တစ်ခန်းလုံး၏ အာရုံစိုက်ရာ ဗဟိုချက်မ ဖြစ်သွားတော့၏။</p> <p>ရှာကွင်း၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် နီမြန်းသွားရပေသည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရိုနန်၏ ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖိနှိပ်လိုသည့် အရှိန်အဝါကို သူ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ နှလုံးသားမှာလည်း မသိစိတ်ဖြင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှာကွင်း၏ အာရုံခံစားမှုအရ ရိုနန်မှာ လူသားအရေခြုံထားသော ကြမ်းတမ်းသည့် သားရဲကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူလှပြီး သူ့ကို အချိန်မရွေး ဝါးမျိုပစ်နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>မျက်တောင်များ တဖျတ်ဖျတ် ခတ်သွားပြီးနောက် ရှာကွင်းသည် အံကြိတ်ကာ -</p> <p>“သွားကြစို့” ဟု ဆိုကာ ကလပ်၏ တံခါးဝသို့ ဦးဆောင် ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကိုယ်ရံတော်မှာလည်း သူ၏ နောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါသွား၏။</p> <p>ထိုအခါမှသာ ရိုနန်သည် သူ၏ လက်ကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်သဖြင့် ထိုလူလတ်ပိုင်းမှာလည်း အလန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>အဲလ်ဘတ်သည်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လွတ်မြောက်သွားရပေသည်။</p> <p>သူသည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီးကို ချလိုက်မိပြီး -</p> <p>“ရိုနန်၊ ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်၏ အချိန်မီ ကူညီမှုကြောင့်သာ သူ လွတ်မြောက်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်ကို အဲလ်ဘတ်မှာ မသိလောက်အောင် မိုက်မဲသူ မဟုတ်ပေ။</p> <p>ရှာကွင်းသည် သူ၏ အသက်ကို ရန်မမူခဲ့စေကာမူ လက်တစ်ဖက် ကျိုးသွားခဲ့လျှင်မူ သူ၏ အနာဂတ်မှာ ပျက်စီးသွားရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>အဲလ်ဘတ်သည် အလုပ်သင်များထဲတွင် လူမသိသူမရှိသလောက် ဖြစ်နေသော ရိုနန်မှာ ဤမျှလောက်အထိ အစွမ်းထက်နေလိမ့်မည်ဟုလည်း ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူသည် မနေနိုင်ဘဲ -</p> <p>“မင်းက အထူးစွမ်းအားရှင် တစ်ယောက်လား” ဟု မေးလိုက်မိလေသည်။</p> <p>အမှန်စင်စစ် တော်ဝင်အဆင့်မြင့်ရဲအကယ်ဒမီမှ ကျောင်းသားများထဲတွင် အထူးစွမ်းအားရှင်များ ရှိနေတတ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော်လည်း ရိုနန်မှာမူ သာမန် အထူးစွမ်းအားရှင် တစ်ဦးမဟုတ်သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ရိုနန်က အသာအယာ ရယ်မောလိုက်ပြီး -</p> <p>“အဲဒီလိုပါပဲ” ဟု ဖြေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် အဲလ်ဘတ်၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ -</p> <p>“ငါ တခြားကိစ္စလေးတွေ ရှိသေးလို့ အရင်သွားနှင့်မယ်။ မင်းတို့ပဲ ဆက်ပြီး ပျော်ပါဦး” ဟု ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အနီးနားရှိ အံ့အားသင့်နေသော အတန်းဖော်များကို ခေါင်းညိတ် နှုတ်ဆက်ကာ ရိုနန်သည် ကလပ်ထဲမှ ထွက်ခွာခဲ့တော့၏။</p> <p>သို့သော်လည်း အလုပ်သင်များ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ရိုနန်၏ ပုံရိပ်မှာကား မြင့်မားလှသော တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>လူအများမှာ တီးတိုး ပြောဆိုနေကြပြီး ကခုန်ခြင်းနှင့် လူမှုရေး ကိစ္စများမှာလည်း လုံးဝ စိတ်မပါတော့ချေ။</p> <p>ထိုဖြစ်ရပ်ကြောင့် ဤလူမှုရေးပွဲမှာလည်း ရုတ်တရက်ပင် ပြီးဆုံးသွားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ရိုနန်သည် သင်တန်းတက်ရန် အကယ်ဒမီသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ သူသည် လူအများ စိတ်ဝင်စားခြင်း ခံရသည့် လူသိများသူတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်</p> <p> </p> <p>သူ့ကို အာရုံစိုက်သူများမှာ ရုတ်တရက်ပင် များပြားလာခဲ့၏။</p> <p>ယခင်က သူ့ကို ဖယ်ကြဉ်ထားခဲ့သူများမှာလည်း ယခုအခါ ရိုနန်နှင့် ရင်းနှီးရန် ကြိုးစားလာကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာသဖြင့် ဆရာ့ထံတွင် ခွင့်တိုင်ကာ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာခဲ့လေတော့သတည်း။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save