Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၁၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">သွေးလနက္ခတ် (၅၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရိုနန်...”</p> <p>ရိုနန်သည် အကယ်ဒမီကျောင်းဂိတ်ဝမှ အထွက်တွင်ပင် မြင်းရထားတစ်စီးသည် သူ၏ရှေ့မှောက်သို့ အပြင်းနှင်လာပြီးနောက် ရုတ်ချည်းရပ်တန့်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမြင်းရထားပေါ်မှ အဲလ်ဘတ်သည် ကမန်းကတန်း ခုန်ဆင်းလာပြီးလျှင် “ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ” ဟု စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်ကလည်း ပုခုံးတစ်ချက်တွန့်ကာ “ပစ္စည်းတချို့ ဝယ်စရာရှိလို့ အပြင်ခဏထွက်မလို့ပါ” ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။</p> <p>ဤ တော်ဝင်အဆင့်မြင့်ရဲအကယ်ဒမီ၏ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများမှာ အတန်ငယ်ဖြေလျှော့ထားသည်ဟု ဆိုရပေမည်။</p> <p> </p> <p> နေ့စဉ်သင်ခန်းစာများအတွက် လူစာရင်းခေါ်ယူခြင်းမျိုး မရှိသလို ခွင့်တိုင်ကြားလျှင်လည်း လွယ်ကူစွာပင် ခွင့်ပြုလေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ကျောင်းသားတစ်ဦးအနေဖြင့် လိုအပ်သော သင်ယူမှုအမှတ်များ ပြည့်မီပါက သင်တန်းဆင်းလက်မှတ်ကို ရရှိနိုင်ပေသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် စာသင်ချိန်များအတွင်း အပြင်သို့ ထွက်သွားတတ်သည်မှာ ရိုနန်တစ်ဦးတည်းတော့ မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>အဲလ်ဘတ်က ရယ်မောလျက် “အတော်ပဲ... ငါလည်း ဆရာကြီးဝီလ်ဘရစ်ချ်ရဲ့ လက်ရာတစ်ခုကို ရောင်းချချင်တဲ့ ပစ္စည်းစုဆောင်းသူတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ထားတယ်” ဟု ပြောဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး “ဒီလောက်တောင် မြန်မြန်ဆန်ဆန်လား” ဟု မေးလိုက်မိ၏။</p> <p>သူသည် လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်ကမှ အဲလ်ဘတ်အား အကူအညီတောင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ဆောင်ရွက်ပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဒါက တိုက်ဆိုင်သွားတာပါပဲ...”</p> <p>အဲလ်ဘတ်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် “မြန်မြန်...အပေါ်တက်၊ ငါ အဲဒီပစ္စည်းစုဆောင်းသူရဲ့ အိမ်ကို လိုက်ပို့ပေးမယ်” ဟု ဆိုကာ ရိုနန်နှင့်အတူ မြင်းရထားပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ခရီးစဉ်အတွင်း အဲလ်ဘတ်က ရိုနန်အား ကြည့်ကာ “ရိုနန်... မနေ့ညက ကိစ္စအတွက် ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်” ဟု လေးလေးနက်နက် ပြောကြားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍သာ မနေ့ညက ရိုနန်သာ ကယ်တင်ခဲ့ခြင်းမရှိပါက အဲလ်ဘတ်အနေဖြင့် ယခုကဲ့သို့ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပစ္စည်းရောင်းမည့်သူကို ရှာဖွေပေးနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်က ပြုံးလျက် “မင်း ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပြီးပြီပဲ၊ ဒါက ကိစ္စအသေးအမွှားလေးပါ” ဟု တုန့်ပြန်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ဘူး... အဲဒီလို မဟုတ်ဘူး...”</p> <p>အဲလ်ဘတ်က ခေါင်းကိုခါယမ်းလျက် တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် “ရှာကွင်းပီလ်ဆိုတာ သာမန်လူ မဟုတ်ဘူး၊ သူက အားလ်မှူးမတ်တစ်ဦးရဲ့ သားတော်ဖြစ်သလို မကြာသေးမီနှစ်တွေအတွင်းကလည်း အင်ဗီယာနိုင်ငံတော်ဟာ မြောက်ပိုင်းဒေသက ရိုင်းစိုင်းတဲ့ လူရိုင်းမျိုးနွယ်စုတွေကို စည်းရုံးသိမ်းသွင်းဖို့ ကြိုးစားနေတာ။ မင်းအတွက် ပြဿနာတွေ ဖြစ်လာမှာကို ငါ စိုးရိမ်မိတယ်” ဟု ဆို၏။</p> <p> </p> <p>အဲလ်ဘတ်သည် စိတ်လိုက်မာန်ပါဖြင့် ရှာကွင်းပီလ်အား သွားရောက်ရန်စခဲ့မိသည့်အတွက် နောက်ပိုင်းတွင် များစွာ နောင်တရနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှာကွင်းပီလ်သည် မည်မျှပင် ဗိုလ်ကျစိုးမိုးလိုသူဖြစ်ပါစေ၊ မစ်ရှဲလ်အပေါ်တွင်မူ မည်သည့်မဖွယ်မရာမှ ပြုလုပ်ဝံ့မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမှာ မစ်ရှဲလ်သည်လည်း အားလ်မှူးမတ်တစ်ဦး၏ တရားဝင်သမီးတော်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ မိသားစုမှာ မြို့တော်အတွင်း အင်အားနှင့် အဆက်အသွယ် အခိုင်အမာ ရှိသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အဲလ်ဘတ်၏ အဆင့်အတန်းမှာ များစွာနိမ့်ပါးလှရာ ထိုကိစ္စတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းရာ ရောက်ခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် မစ်ရှဲလ်ကိုယ်တိုင်ကလည်း အဲလ်ဘတ်အပေါ် များစွာကျေးဇူးတင်ကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်း မရှိခဲ့ရာ သူ၏မိုက်မဲမှုကို ပိုမိုသိသာစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဖြစ်ပျက်ပြီးသည့်ကိစ္စအတွက် နောင်တရနေ၍ မထူးတော့သဖြင့် အဲလ်ဘတ်မှာ တတ်နိုင်သမျှသာ ကြိုးစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခု သူ၏ အကြီးမားဆုံးသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ ရှာကွင်းပီလ်၏ လက်စားချေမှုပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အေးဆေးပါ...”</p> <p>ရိုနန်ကမူ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် “ငါက အထူးစွမ်းအားရှင် တစ်ယောက်ဆိုတာ မင်းလည်း သိတာပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အင်ဗီယာနိုင်ငံတွင်သာမက အခြားသော နိုင်ငံများ၌လည်း အထူးစွမ်းအားရှင်များသည် အထက်တန်းလွှာနှင့် လူလတ်တန်းစား အဆင့်အတန်းများတွင် ပါဝင်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ စွမ်းအား မြင့်မားလေလေ၊ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အဆင့်အတန်းမှာလည်း ပိုမို မြင့်မားလေလေ ဖြစ်ပေရာ၊ အကယ်၍ ရှာကွင်းပီလ်သည် ရိုနန်အား လက်စားချေလိုပါက ရိုနန်၏ အထူးစွမ်းအားကို ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း ရှိ၊ မရှိကို ဦးစွာ စဉ်းစားရမည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မြောက်ပိုင်းသားများသည် တိုက်ခိုက်ရေးကို ဝါသနာပါပြီး ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သူများ ဖြစ်သော်လည်း ရိုနန်အား နှိမ်နင်းရန်အတွက် ဆဲလက်စ်မြို့သို့ သူတို့၏ မိသားစုတပ်ဖွဲ့များကို ခေါ်ဆောင်လာဝံ့မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>အဲလ်ဘတ်က သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လျက် “တကယ်လို့ မင်း ငါ့အကူအညီ လိုအပ်လာရင် အချိန်မရွေး ပြောပါ” ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်က ရယ်မောကာ သူ၏ ပုခုံးကို ပုတ်လျက် “ငါ မင်းကို အားနာနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အဲလ်ဘတ်သည် စိတ်ထားကောင်းမွန်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အတ္တကြီးသူမျိုး မဟုတ်ဘဲ ပြဿနာများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင်လည်း နောက်တွန့်လေ့ မရှိသူဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ မစ်ရှဲလ်အပေါ် စွဲလန်းလွန်းသည့် အချစ်စိတ်ပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး၏ အဆင့်အတန်းနှင့် အခြေအနေမှာ များစွာ ကွာခြားလှသဖြင့် အဲလ်ဘတ်အနေဖြင့် မစ်ရှဲလ်၏နှလုံးသားကို သိမ်းပိုက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ရိုနန် မထင်မိသော်လည်း ထိုကိစ္စမှာ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်ဖြစ်သဖြင့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုရန်ကိုမူ ရှောင်ကြဉ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မြင်းရထားသည် အရှေ့ဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မောင်းနှင်လာခဲ့ပြီး မြို့တစ်ဝက်ခန့်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်တွင်မှ ဥယျာဉ်ခြံနှင့် ဗီလာအိမ်ကြီးတစ်လုံး၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအိမ်မှာ ချားလ်စ်မာနာ  ၏ အိမ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>မစ္စတာချားလ်စ်သည် ကုန်သည်တစ်ဦးဖြစ်သလို ပစ္စည်းစုဆောင်းရသည်ကိုလည်း ဝါသနာပါသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် အရည်အသွေးမြင့် လက်နက်များကို စုဆောင်းရသည်မှာ သူ၏ အနှစ်သက်ဆုံး ဝါသနာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အဲလ်ဘတ်၏ ပြောပြချက်အရ အဆိုပါ ကုန်သည်ကြီးမှာ မကြာသေးမီက မုန်တိုင်းတစ်ခုကြောင့် သူ၏ ကုန်တင်သင်္ဘောများ ပျက်စီးဆုံးရှုံးခဲ့သဖြင့် စီးပွားပျက်ကိန်းမှ ကာကွယ်ရန် သူ၏ စုဆောင်းထားသော ပစ္စည်းအချို့ကို ရောင်းချကာ ငွေဖော်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့သော စုဆောင်းသူမျိုးနှင့် ဈေးဆစ်ရသည်မှာ ပိုမိုလွယ်ကူတတ်ရာ အဲလ်ဘတ်က “ဈေးဆစ်တဲ့ အပိုင်းကိုတော့ ငါ့ကိုသာ ကြည့်ထားလိုက်” ဟု ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောဆိုပြီးနောက် ရိုနန်အား ပစ္စည်းစစ်ဆေးရန် တိုက်တွန်းလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် ဧည့်ခန်းအတွင်း၌ မစ္စတာချားလ်စ်မာနာနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။</p> <p>ထိုစီးပွားရေးသမားမှာ ဆံပင်များဖြူနေပြီး မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရိပ်ယောင်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အဲလ်ဘတ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိရှိပြီးနောက် သူသည် ပွင့်လင်းစွာပင် “ဒါဆိုရင်လည်း ငါ့ရဲ့ ပစ္စည်းစုဆောင်းတဲ့ အခန်းကို လာကြည့်ကြတာပေါ့” ဟု ဆိုကာ မြေအောက်ခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဗီလာ၏ မြေအောက်ခန်းတွင် အမျိုးအစားအလိုက် ခွဲခြားထားသော အခန်းများရှိပြီး ကုန်သည်ကြီးသည် သူ၏ အိမ်စေချုပ်၊ လုံခြုံရေးအစောင့်များနှင့်အတူ အဲလ်ဘတ်နှင့် ရိုနန်တို့ကို ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခန်းအတွင်း၌ ရိုင်ဖယ်များ၊ လက်ဖြောင့်သေနတ်များနှင့် ပစ္စတိုများစွာကို ခင်းကျင်းထားရာ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့တစ်ခုကိုပင် လက်နက်တပ်ဆင်ပေးနိုင်လောက်သည့် အနေအထားရှိသဖြင့် မြင်ရသူအဖို့ ခန့်ညားထည်ဝါလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်မာနာသည် အခန်းထောင့်ရှိ လုံခြုံရေးသေတ္တာကို ဖွင့်ကာ လှပသော သေနတ်သေတ္တာတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ငါ့ရဲ့ အကောင်းဆုံး လက်ရာမွန်ပဲ...”</p> <p>သူသည် သေတ္တာအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် “ဒါက ဆရာကြီးဝီလ်ဘရစ်ချ် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့တဲ့ အချိန်က ထွက်ပေါ်လာတဲ့ လက်ရာမွန်တစ်ခုပဲ၊ ငါသာ ငွေအလွန်အမင်း မလိုဘူးဆိုရင် ဘယ်တော့မှ ခွဲခွာမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ဆို၏။</p> <p> </p> <p>သေတ္တာအတွင်း၌ ငွေရောင်ပစ္စတို နှစ်လက် ရှိနေသည်။</p> <p>ထိုသေနတ်နှစ်လက်မှာ အရွယ်အစား မတူညီကြဘဲ တစ်လက်မှာ ပုံမှန်အရွယ်အစား ဖြစ်သော်လည်း အခြားတစ်လက်မှာ အတန်ငယ် ပိုရှည်လျက် ပိုမို ခန့်ညားထည်ဝါနေသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် ဆရာကြီးဝီလ်ဘရစ်ချ်၏ ကျော်ကြားမှုမှာ အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်ချေ။ ဤ ခြောက်လုံးပြူး သေနတ်နှစ်လက်မှာ အသွင်အပြင်ရော လက်ရာပါ အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် ထူးခြားလှပလှပြီး သက်ရှိဝိညာဉ်တစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ပင် ခံစားရစေသည်။</p> <p> </p> <p>“သေနတ်နှစ်လက်လုံးမှာ ဆရာကြီးဝီလ်ဘရစ်ချ်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက်မှတ် ပါရှိသလို စစ်မှန်ကြောင်း အထောက်အထား လက်မှတ်တွေလည်း ပါပါတယ်၊ ငါ ဝယ်ပြီးကတည်းက တစ်ခါမှ မသုံးရသေးလို့ အသစ်အတိုင်းပါပဲ” ဟု ချားလ်စ်မာနာက မိတ်ဆက်ပေးလေသည်။</p> <p> </p> <p>အဲလ်ဘတ်က ရိုနန်အား ကြည့်လိုက်ရာ ရိုနန်က ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။</p> <p>ရိုနန်သည် ဆရာကြီးဝီလ်ဘရစ်ချ်၏ လက်ရာကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော်လည်း ဤ သေနတ်နှစ်လက်ကို မြင်မြင်ချင်းပင် နှစ်သက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းက သူနှင့် ကံပါလာသည့် လက်နက်များဟုပင် ခံစားမိစေသည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုးမှာ ဖြစ်တောင့်ဖြစ်ခဲရာ ဤသေနတ်နှစ်လက်မှာ သူ လိုအပ်နေသော လက်နက်များပင် ဖြစ်ပေတော့မည်။</p> <p> </p> <p>အဲလ်ဘတ်က ရိုနန်၏ သဘောထားကို နားလည်သွားပြီး မစ္စတာချားလ်စ်မာနာအား ပြုံးလျက် “မစ္စတာမာနာ... ငါတို့ ဈေးစကား ပြောကြမလား” ဟု ဆိုကာ ဈေးညှိနှိုင်းရန် ပြင်ဆင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်မှာမူ အဲလ်ဘတ်အား လွှဲအပ်ထားခဲ့ပြီး အိမ်စေချုပ်နှင့်အတူ အပေါ်ထပ်ရှိ ဧည့်ခန်းသို့ ပြန်လည်တက်လာကာ လက်ဖက်ရည် သောက်ရင်း စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် ဈေးဆစ်သည့် အလုပ်တွင် အထုံမပါသဖြင့် အဲလ်ဘတ်က ဦးဆောင်လုပ်ပေးသည့်အတွက် ဝမ်းမြောက်မိသည်။ ထို့ပြင် အဲလ်ဘတ်အနေဖြင့် သူ့အား လိမ်လည်လှည့်ဖြားလိမ့်မည်ဟုလည်း မယုံကြည်ပေ။</p> <p> </p> <p>သိပ်မကြာမီမှာပင် အဲလ်ဘတ်နှင့် ချားလ်စ်မာနာတို့သည် မြေအောက်ခန်းမှ ပြန်ထွက်လာကြသည်။</p> <p>အဲလ်ဘတ်၏ လက်ထဲတွင်မူ ခြောက်လုံးပြူး သေနတ်များ ထည့်ထားသည့် သေတ္တာမှာ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”</p> <p>အဲလ်ဘတ်က ယဉ်ကျေးစွာပင် နှုတ်ဆက်စကားဆိုကာ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ သူသည် ရိုနန်အား ကြည့်ကာ တစ်ချက်မျက်စိမှိတ်ပြရင်း အောင်မြင်ဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်လေတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save