Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၁၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">သွေးလနက္ခတ် (၅၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အပြန်ခရီးတွင် အဲလ်ဘတ်သည် သေနတ်သေတ္တာကို ရိုနန်ထံသို့ ကမ်းပေးလေသည်။</p> <p>ရိုနန်သည် သေတ္တာအဖုံးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်း၌ ငွေရောင်ခြောက်လုံးပြူးသေနတ် နှစ်လက်ကို တစ်ဖန်ပြန်၍ မြင်တွေ့ရပြန်၏။</p> <p> </p> <p> စစ်ဆေးကြည့်သော်လည်း ချို့ယွင်းချက် တစ်စုံတစ်ရာမရှိပေ။</p> <p>“ဒီသေနတ် နှစ်လက်မှာ နာမည်တွေ ရှိတယ်” ဟု အဲလ်ဘတ်က မိတ်ဆက်ပေးလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ပြောင်းဝ သာမန်အရွယ်အစားကိုတော့ ‘ရိန်းဂျာ’  လို့ ခေါ်ပြီး ပြောင်းဝ အကြီးစားကိုတော့ ‘နိုက်’ လို့ ခေါ်တယ်”</p> <p> </p> <p>“နာမည်လေးတွေက တော်တော်လေး ကောင်းတာပဲ” ဟု ရိုနန်က ခေါင်းငြိမ့်၍ ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ငါ့အတွက် အတိအကျ လိုအပ်နေတာတွေပဲ။ စုစုပေါင်း ရွှေဒင်္ဂါးပေါင် ဘယ်လောက် ကျလဲ”</p> <p> </p> <p>လက်နက်ပန်းပဲ ဆရာကြီး ဝီလ်ဘရစ်ချ်၏ လက်ရာများမှာ မည်မျှ ဈေးကြီးပေးရမည်ကို ရိုနန် အသေအချာ မသိသော်ငြား အဖိုးတန် စုဆောင်းပစ္စည်းများအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသဖြင့် အတော်ပင် တန်ဖိုးကြီးလှမည်ဟု တွေးထင်ထားမိသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းအတွက်ကြောင့်လည်း မိမိ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေအတော်များများ ထွက်သွားပေတော့မည်ဟု စိတ်ထဲက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် အဲလ်ဘတ်က ခေါင်းခါပြကာ အလွန်ပင် လေးနက်စွာဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလာသည်မှာ ရိုနန်ကို အံ့အားသင့်သွားစေ၏။</p> <p> </p> <p>“ရိုနန်… မင်း ငါ့အပေါ် ထားခဲ့တဲ့ အသက်သခင် ကျေးဇူးနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ဒီသေနတ်တွေက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး”</p> <p>“ဒါကြောင့် ငါ့ရဲ့ ကျေးဇူးတင်လွှာအဖြစ် ပေးတဲ့ ဒီလက်ဆောင်ကို ကျေးဇူးပြုပြီး ငြင်းမပယ်နဲ့ဦး”</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…ငါလက်ခံပါ့မယ်” ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျေးဇူးသိတတ်ခြင်းဟူသည် အားပေးသင့်သည့် မွန်မြတ်သော ဂုဏ်ရည်တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေရာ အဲလ်ဘတ်ကို စိတ်ထဲ၌ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေလိုသဖြင့် ထိုလက်ဆောင်ကို သူ မငြင်းဆန်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့သော အခြေအနေကြောင့် နှစ်ဦးနှစ်ဖက်စလုံး စိတ်ချမ်းမြေ့သွားကြရလေသည်။</p> <p>ရိုနန်က အေးအေးဆေးဆေးပင် လက်ခံလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အဲလ်ဘတ်မှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားဟန်ဖြင့် ပြုံးလျက် “တကယ်တော့ ငါ ရွှေဒင်္ဂါးပေါင် အများကြီး အကုန်အကျ မခံလိုက်ရပါဘူး။ ချားလ်စ်မာနာက ငါ့မိသားစုနဲ့ စီးပွားရေးအရ အဆက်အသွယ် ရှိနေလို့သာ တော်တော့တာ၊ မဟုတ်ရင်တော့…”</p> <p> </p> <p>သူသည် သတင်းကို ကြိုတင်ရရှိထားခြင်း ဖြစ်သည့်အပြင် မိသားစု အဆက်အသွယ်ကြောင့်သာ တစ်ဖက်လူထံမှ ဤလက်ရာမွန် နှစ်ခုကို ရရှိအောင် ချိတ်ဆက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍သာ ချားလ်စ်မာနာက ယင်းတို့ကို လေလံတင်ခဲ့ပါက ရရှိရန်မှာ အတော်ပင် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး ကုန်ကျစရိတ်မှာလည်း အဆမတန် မြင့်မားသွားမည်မှာ ဧကန်မလွဲပင်။</p> <p> </p> <p>ယခုမူ စိတ်ထဲက အလုံးကြီး ကျသွားရချေပြီ။</p> <p>အမှန်စင်စစ် အဲလ်ဘတ် ဤမျှ စိတ်အားထက်သန်နေရခြင်းမှာ ရိုနန်၏ အသက်ကယ်ကျေးဇူးကို ဆပ်လိုခြင်းကြောင့်သာမက အထူးစွမ်းအားရှင် ဖြစ်သော ဤအတန်းဖော်နှင့် ရင်းနှီးမှုကို ပိုမိုခိုင်မာစေလိုခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ဖြင့် အားလုံးအတွက် ပျော်ရွှင်စရာ ဖြစ်ခဲ့ရလေသည်။</p> <p>နောက်ထပ် နှစ်ရက်ခန့်အထိ ရိုနန်သည် တော်ဝင်အဆင့်မြင့်ရဲအကယ်ဒမီသို့ ကျောင်းမတက်ဘဲ ရှေးဟောင်းဆိပ်ကမ်းရပ်ကွက်ရှိ အဂ္ဂိရတ် ဓာတ်ခွဲခန်းတစ်ခု၌သာ အချိန်ကုန်လွန်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> သူသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော သင်္ကေတများကို ထိုလက်ရာမွန် သေနတ်နှစ်လက်ပေါ်၌ ထွင်းထုကာ အစွမ်းထည့်သွင်းခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို အပြီးသတ် ဆောင်ရွက်နေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>‘ရိန်းဂျာ’ နှင့် ‘နိုက်’ ဟူသော သေနတ်နှစ်လက်အနက် အရင်သေနတ်တွင် ‘ခိုင်ခံ့ခြင်း’ နှင့် ‘အသံတိတ်ခြင်း’ ဟူသော အထူးစွမ်းအားရှင် ဂုဏ်ရည်များ ပါရှိပြီး နောက်တစ်လက်တွင်မူ ‘ခိုင်ခံ့ခြင်း’ နှင့် ‘အရှိန်မြှင့်ခြင်း’ ဂုဏ်ရည်များ ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>‘ခိုင်ခံ့ခြင်း’ ဂုဏ်ရည်ကြောင့် ခြောက်လုံးပြူးသေနတ် နှစ်လက်လုံးမှာ တာရှည်ခံကာ ဆက်တိုက် ပစ်ခတ်နိုင်စွမ်း မြင့်မားလာသည့်အပြင် ပြောင်းအတွင်းရှိ ရစ်ကြောင်းများမှာလည်း လွယ်လွယ်နှင့် ပွန်းစားခြင်း မရှိတော့သဖြင့် ရေရှည် အသုံးပြုရန်အတွက် အထူးပင် သင့်လျော်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>‘အသံတိတ်ခြင်း’ ဂုဏ်ရည်ကမူ သေနတ်ပစ်သံကို အတော်ပင် တိုးညှင်းသွားစေရာ ‘ရိန်းဂျာ’ ကို ‘လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ’ တစ်ယောက်အလား ဖြစ်သွားစေ၏။</p> <p> </p> <p>‘အရှိန်မြှင့်ခြင်း’ မှာမူ ခြောက်လုံးပြူး၏ ပစ်ခတ်နှုန်းနှင့် ကျည်ဆန်၏ အရှိန်ကို သဘာဝအတိုင်း တိုးမြင့်ပေးလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ အရှိန်မြင့်တက်လာခြင်းမှာ ‘နိုက်’ ၏ ပစ်ခတ်နိုင်သည့် အကွာအဝေးနှင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို သိသိသာသာ မြင့်တက်စေပြီး ပိုမို ပြင်းထန်သော အစွမ်းကို ရရှိစေပေရာသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့တင်မကသေးဘဲ ရိုနန်သည် ထိုသေနတ်နှစ်လက်အတွက် သီးသန့် အဂ္ဂိရတ် ကျည်ဆန်များကိုပါ အထူးတလည် သွန်းလုပ်ခဲ့သေး၏။</p> <p> </p> <p>သို့မဟုတ် စိတ်အာရုံစွမ်းအား ကျည်ဆန်များဟုလည်း ခေါ်ဆိုနိုင်ပေသည်။</p> <p>ချပ်ဝတ်ဖောက်၊ မှော်ဖျက်၊ မီးလျှံ၊ ပေါက်ကွဲစေတတ်သော… စသည်ဖြင့် စုံလင်လှ၏။</p> <p> </p> <p>ရိုနန် ကျွမ်းကျင်ထားသော အဂ္ဂိရတ် သင်္ကေတ ပုံသေနည်း ဆယ့်နှစ်မျိုးအနက် ခြောက်မျိုးကျော်ကို ထိုသေနတ်နှစ်လက်နှင့် ကျည်ဆန်များအတွက် အသုံးပြုခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>‘ရိန်းဂျာ’ နှင့် ‘နိုက်’ မှာ အဲလ်ဘတ်၏ လက်ဆောင်ဖြစ်သဖြင့် အဖိုးအခ မကုန်ကျခဲ့သော်လည်း ယင်းတို့ကို စိတ်ဝိညာဉ် လက်နက်များအဖြစ် သွန်းလုပ်ရန်အတွက်မူ ရိုနန်၏ ရွှေဒင်္ဂါးပေါင်များစွာ ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ရိုနန်၏ စုဆောင်းငွေမှာ ငါးဂဏန်းအဆင့်မှ လေးဂဏန်းအဆင့်သို့ ရုတ်ချည်းပင် ကျဆင်းသွားရတော့၏။</p> <p>သို့သော်လည်း ယင်းမှာ အလွန်ပင် တန်ဖိုးရှိလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ခြောက်လုံးပြူး နှစ်လက်အပြင် သူသည် အခြားသော ကိရိယာလေးအချို့ကိုလည်း ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး သူ ကျွမ်းကျင်ထားသမျှသော သင်္ကေတ ပုံသေနည်းအားလုံးကို စမ်းသပ်အသုံးပြုခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>အဂ္ဂိရတ်ပညာ၏ အနှစ်သာရနှင့် ဤလောက၏ နိယာမများကို နားလည်သဘောပေါက်ထားသရွေ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အစား စိတ်အာရုံစွမ်းအားဖြင့် အစားထိုးကာ အထူးစွမ်းအားရှင် ကိရိယာတန်ဆာပလာများကို သွန်းလုပ်နိုင်ကြောင်းကိုလည်း လက်တွေ့ သက်သေပြနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့သော သွန်းလုပ်ခြင်းများမှတစ်ဆင့် ရိုနန်သည် မိမိ၏ စိတ်အာရုံစွမ်းအား ကျင့်ကြံမှုကိုလည်း ပိုမိုနက်ရှိုင်းစေခဲ့၏။</p> <p>ယင်းမှာ အကျိုးကျေးဇူး နှစ်မျိုးစလုံးကို ရရှိစေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေ့ညနေတွင် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူသည် ဂျန်းနစ်အတွက် ဆွဲကြိုးတစ်ကုံးကို ထုတ်ပေးလိုက်ရင်း “ဒါက မင်းအတွက် လက်ဆောင်” ဟု ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဝါး…”</p> <p>ထိုမိန်းကလေးငယ်လေးမှာ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ အချစ်ဆုံးဖြစ်သော ဟေကိုပင် ဘေးသို့ ပစ်ချထားခဲ့လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤရွှေရောင်ဆွဲကြိုးမှာ အလွန်ပင် လက်ရာမြောက်လှပြီး ဆွဲသီးတွင် ကောင်းကင်တမန် ရုပ်ပုံလွှာ ထွင်းထုထား၏။</p> <p> </p> <p>ဂျန်းနစ်မှာ မြင်မြင်ချင်းပင် နှစ်သက်သွားပြီး ဒယ်လိုရက်စ်ကို ပြသလိုက်ကာ “မေမေ… ကြည့်ပါဦး၊ လှတယ်မဟုတ်လား” ဟု မေးလေသည်။</p> <p> </p> <p>“လှတာပေါ့”</p> <p>ဒယ်လိုရက်စ်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလျက် “ကဲ… ဦးဦးရိုနန်ကို ကျေးဇူးတင်လိုက်ဦးလေ” ဟု ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးဦး”</p> <p>ဂျန်းနစ်က ချိုချိုသာသာလေး ဆိုလိုက်ပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းလေးကို ဆူကာ ရိုနန်၏ ပါးကို တစ်ချက် နမ်းလိုက်ရင်း “ချစ်တယ် ဦးဦး” ဟု ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်က တဟားဟား ရယ်မောလျက် သူမ၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်ကာ “ဟေနဲ့ သွားဆော့တော့လေ” ဟု ဆိုလိုက်ရာ</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့” ဟု ဂျန်းနစ်က ဟေကို ပွေ့ချီကာ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒယ်လိုရက်စ်ကမူ “ရှင်ကတော့ သူ့ကို အလိုလိုက်လွန်းနေပြီ” ဟု ညည်းတွားလေသည်။</p> <p>ရိုနန်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် ဂျန်းနစ်အပေါ် အလွန်ပင် ကြင်နာတတ်ပြီး သူမအတွက် စားကောင်းသောက်ဖွယ်များနှင့် ကစားစရာများကို မကြာခဏ ဝယ်ပေးတတ်ရာ အိမ်၌ ကစားစရာများ ပုံနေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူသည် သူမကို မိမိ၏ သမီးအရင်းကဲ့သို့ပင် ဆက်ဆံခဲ့လေရာ တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ ဒယ်လိုရက်စ်ပင်လျှင် အနည်းငယ် မနာလို ဖြစ်မိသည့်အထိပင်။</p> <p> </p> <p>“မင်းအတွက်လည်း တစ်ခု ရှိတယ်”</p> <p>ရိုနန်သည် မျက်လှည့်ဆရာ တစ်ယောက်အလား အခြားဆွဲကြိုးတစ်ကုံးကို ထုတ်ပြလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>ဤဆွဲကြိုးမှာ ဂျန်းနစ်ကို ပေးခဲ့သည့် ပုံစံနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သော်လည်း အသက်အရွယ်နှင့် လိုက်ဖက်အောင် ပို၍ ကြီးလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆွဲကြိုး နှစ်ကုံးလုံးမှာ အထူးစွမ်းအားရှင် ပစ္စည်းများဖြစ်ပြီး ရိုနန်က ‘အစောင့်အရှောက်’ သင်္ကေတများဖြင့် အစွမ်းထည့်ပေးထားခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယင်းတို့ကို ဝတ်ဆင်ထားပါက အသက်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ဝတ်ဆင်ထားသူကို အလိုအလျောက် ကာကွယ်ပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“အို…”</p> <p>ဒယ်လိုရက်စ်မှာ အသာအယာ အာမေဍိတ်သံ ထွက်သွားရပြီး သူမ၏ ပါးပြင်များမှာလည်း နီမြန်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ ဆွဲပေးမယ်လေ”</p> <p>ရိုနန်က ပြုံးလျက် ဒယ်လိုရက်စ်၏ လည်ပိုင်တွင် ဆွဲကြိုးကို ဆွဲပေးလိုက်ရာ ဆွဲသီးလေးမှာ သူမ၏ ရင်ညွန့်နှစ်ဖက် ကြားတွင် အတိအကျပင် တည်ရှိနေတော့၏။</p> <p> </p> <p>အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပေသည်။</p> <p>ဒယ်လိုရက်စ်မှာ အတော်ပင် ရှက်သွေးဖြန်းနေလျက် “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်က ခဏမျှ စောင့်ဆိုင်းနေပြီးနောက် အံ့အားသင့်ဟန်ဖြင့် “ကျေးဇူးတင်တာ တစ်ခုတည်းလား” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>ခုနကတင် ဂျန်းနစ်တောင်မှ နမ်းသွားခဲ့သေးသည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>ဒယ်လိုရက်စ် နားလည်သွားသဖြင့် သူမ၏ ပါးပြင်များမှာ ပို၍ နီရဲလာကာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လျက် ရိုနန်ကို ခံစားချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးကို မှိတ်ကာ ခြေဖျားလေး ထောက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ဖြင့် သူမသည် ရိုနန်၏ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်မိတော့သည်။</p> <p>ယင်းမှာ ရိုနန်၏ အလိုဆန္ဒပင် ဖြစ်ပေရာသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်ခြည်းပင် လျှပ်စီးကြောင်းသည် မြေကမ္ဘာ၏ မီးလျှံနှင့် ထိတွေ့မိသကဲ့သို့ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တားဆီးမရနိုင်တော့ဘဲ အခန်းတွင်း အပူချိန်မှာလည်း သိသိသာသာ မြင့်တက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်ခန်းကို ကာလကြာရှည် ငှားရမ်းနေထိုင်လာခဲ့ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ အပြန်အလှန် ဆွဲဆောင်မှုများကပင် ဤအခြေအနေသို့ သဘာဝအလျောက် ရောက်ရှိစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် ဒယ်လိုရက်စ်ကို ပွေ့ချီကာ သူ၏ အိပ်ခန်းဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။</p> <p>“မ… မဖြစ်ဘူး၊ မရဘူးလေ”</p> <p>သတိပြန်ဝင်လာသော ဒယ်လိုရက်စ်က အလျင်အမြန်ပင် ရုန်းကန်လျက် “ဂျန်းနစ် ကြားသွားလိမ့်မယ်” ဟု ဆို၏။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်က အတင်းအကျပ် မလုပ်ဘဲ သူမ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ “ဒါဆိုရင် ဂျန်းနစ် အိပ်ပျော်သွားမှ ငါ မင်းဆီကို လာခဲ့မယ်လေ” ဟု တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒယ်လိုရက်စ်၏ မျက်နှာမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေကာ သွေးချင်းချင်း နီရဲနေသော်လည်း တိတ်ဆိတ်စွာပင် ခေါင်းငြိမ့်ပြရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ အချိန်တွင် ရိုနန်သည် အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်မှာပင် သူ၏ အခန်းတံခါးမှာ အသာအယာ ပွင့်လာပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး အသာအယာ လျှိုဝင်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင်မူ ရိုနန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ရင်းနှီးနေကျ ရနံ့တစ်ခုက တိုးဝင်လာခဲ့တော့၏။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက် ညအမှောင်ထုမှာ အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းနေကာ ကောင်းကင်ယံ၌ ထွန်းလင်းနေသော လမင်းကြီးမှာမူ နုဖျော့သော ပန်းရောင် အလင်းတန်းများကို ဖြာကျနေတော့လေသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save