Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(၁၄၁၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">သွေးလနက္ခတ်(၅၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ညဉ့်ဦးယံ၏ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုအတွင်း အနောက်ဘက် မိုးကောင်းကင်ယံ၌ လမင်းသည် နိမ့်ဆင်း၍ ချိတ်ဆွဲလျက်ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>အိပ်ခန်းအတွင်းရှိ ခုတင်ဘေးစားပွဲပေါ်မှ မီးအိမ်ကလေးမှာမူ ယခုထက်တိုင် လင်းလက်နေဆဲဖြစ်ကာ နွေးထွေးနူးညံ့သော အဝါရောင်အလင်းတန်းတို့ကို ထုတ်လွှတ်နေချေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် ခေါင်းအုံးကို မှီတွယ်လျက် သက်ပြင်းရှည်တစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ရင်ခွင်အတွင်းရှိ အလှနတ်သမီးလေး၏ ပါးပြင်ကို အသာအယာ တို့ထိလိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ ဒယ်လိုရက်စ်သည် ညည်းသံလေးတစ်ချက် ပြုလိုက်ကာ စိတ္တဇသဖွယ် မှိတ်ထားသော မျက်ဝန်းအစုံကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်ဟလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ပင် တောက်ပဝင်းလက်နေပြီး အတိုင်းအဆမရှိသော ကြင်နာမှုနှင့် နက်ရှိုင်းသော သံယောဇဉ်တို့ဖြင့် ပြည့်လျှံနေ၏။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်က “နာကျင်နေသေးလား” ဟု ကြင်နာနူးညံ့သော လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ရာ ဒယ်လိုရက်စ်က ခေါင်းယမ်းပြကာ သူမ၏ နီမြန်းနေသော မျက်နှာလေးကို ရိုနန်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ဖိကပ်လိုက်ပြီး အတွင်းမှ ခုန်လှုပ်နေသော နှလုံးခုန်သံကို နားစွင့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုပြင်းထန်လှသော နှလုံးခုန်သံမှာ သူမအား အတိုင်းအဆမရှိသော လုံခြုံမှုနှင့် ကျေနပ်မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်သည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်က မနေနိုင်ဘဲ “ဂျန်းနစ်ကရော...” ဟု မေးမြန်းလိုက်ရာ သူမ သိလိုသည်ကို ဒယ်လိုရက်စ်က ကြိုတင်သိရှိနေသည့်အလား လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။</p> <p> </p> <p>“သူမက ကျွန်မအစ်မရဲ့ သမီးလေးပါ၊ တိုရန်မျိုးနွယ်စုရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အဆက်အနွယ်ပေါ့”</p> <p> </p> <p>တိုရန်မျိုးနွယ်စုမှာ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သော သမိုင်းကြောင်းရှိခဲ့ဖူးပြီး အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိစဉ်အခါက မားကွစ်  ဘွဲ့ရ မျိုးနွယ်ပင် ဖြစ်ခဲ့ဖူး၏။</p> <p> </p> <p> သို့သော် လွန်ခဲ့သော ရာစုနှစ်အတွင်း တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာခဲ့ကာ ယခုအခါ၌မူ ဂုဏ်သရေ ပျက်သုဉ်းလုနီးပါးဖြစ်သော မျိုးနွယ်စုမျှသာ ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒယ်လိုရက်စ်၏ အစ်မနှင့် ခဲအိုဖြစ်သူတို့မှာ မျိုးနွယ်စု၏ အမွေအနှစ်ကို နောက်ဆုံး ဆက်ခံသူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း မျိုးနွယ်ဂုဏ်ကို ပြန်လည် မြှင့်တင်ရန် ကြိုးပမ်းရင်း မမျှော်လင့်ဘဲ ကွယ်လွန်ခဲ့ကြရာ ကွယ်လွန်ခါနီးအချိန်တွင် ဂျန်းနစ်ကို ဒယ်လိုရက်စ်ထံသို့ အပ်နှံသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ဖြင့် ဒယ်လိုရက်စ်သည် သူမ၏ မျိုးရိုးအမည်ကို ‘တိုရန်’ ဟု ပြောင်းလဲခဲ့ကာ ဂျန်းနစ်နှင့်အတူ ဆဲလက်စ်မြို့တော်အတွင်း ရုန်းကန်ရှင်သန်ခဲ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>မိဘများ ကွယ်လွန်စဉ်က ဂျန်းနစ်မှာ လသားကလေးမျှသာ ရှိသေးသဖြင့် သူမ၏ ဘဝနောက်ခံကို အလျဉ်းမသိဘဲ ဒယ်လိုရက်စ်ကိုသာ မိခင်အရင်းကဲ့သို့ မှတ်ယူခဲ့ချေသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ်မူ ဒယ်လိုရက်စ်မှာ သူမ၏ ဒေါ်လေးအရင်းသာ ဖြစ်ပေ၏။</p> <p>“ရိုနန်နဲ့ ဆုံတွေ့ခွင့်ရတာ ကျွန်မအတွက် တကယ့်ကို ကံကောင်းခြင်းပါပဲ”</p> <p> </p> <p>ဒယ်လိုရက်စ်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။ “မဟုတ်ရင် ဂျန်းနစ်နဲ့အတူ ဘယ်လို ဆက်ပြီး ရှင်သန်ရမလဲဆိုတာ ကျွန်မ တကယ် မတွေးရဲဘူး”</p> <p> </p> <p>ရိုနန်နှင့် စတင်တွေ့ဆုံစဉ်က သူမ၏ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားလှပြီး မနည်းပင် ရုန်းကန်နေရချိန် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်၏ အကူအညီသာ မပါဝင်ပါက ဒယ်လိုရက်စ်အနေဖြင့် ဤမျှ ကြီးလေးလှသော အိမ်လခကို တတ်နိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ ပို၍ ဆိုးရွားသော ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ရမည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်တန်ရာ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် သူမ၏ လှပမှုနှင့် နုနယ်မှုတို့ကလည်း လူအများ၏ လောဘဇောတိုက်စရာ အာရုံစိုက်မှု ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရိုနန်က “အိမ်ထောင်ပြုဖို့ရော မစဉ်းစားဖူးဘူးလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဒယ်လိုရက်စ်၏ ရုပ်ရည်၊ အနေအထိုင်နှင့် ဂုဏ်ပုဒ်အရ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော သူဌေးကြီးမျိုးနွယ်စုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် မလွယ်ကူသော်လည်း အခြေခံ မျိုးနွယ်စုငယ်တစ်ခုနှင့်မူ ထိုက်တန်လှပေရာ လမ်းစအားလုံး ပိတ်ဆို့နေသည်တော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဒယ်လိုရက်စ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ကာ -</p> <p>“ကျွန်မ နတ်ဘုရားမရှေ့မှာ သစ္စာဆိုခဲ့ပြီးပြီ၊ ဒီဘဝမှာ ဂျန်းနစ်ကို စောင့်ရှောက်ရင်း တိုရန်မျိုးနွယ်စုရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံသွားမယ်လို့”</p> <p> </p> <p>သူမသာမက ဂျန်းနစ်သည်လည်း နောင်တစ်ချိန်တွင် အခြားသူထံသို့ အိမ်ထောင်ပြု၍ လိုက်ပါသွားမည် မဟုတ်ဘဲ အိမ်ထောင်ဖက်ကိုသာ အိမ်သို့ ခေါ်ယူရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> ထိုသို့မဟုတ်ပါက တိုရန်မျိုးနွယ်စု၏ အမည်နာမမှာ လောကအလယ်မှ လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားရချေမည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်အနေဖြင့် ထိုအယူအဆကို သဘောမတူသော်လည်း ဤကမ္ဘာရှိ မျိုးနွယ်များ၏ မျိုးနွယ်စု အမွေအနှစ်အပေါ် စွဲလမ်းမှုကိုမူ နားလည်ပေးနိုင်၏။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် သူသည် ဒယ်လိုရက်စ်ကို လက်ထပ်ရန်ပင် စဉ်းစားခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိတော့သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒယ်လိုရက်စ်၏ သဘောထားမှာ အလွန်ပင် ခိုင်မာလှ၏။</p> <p>ရိုနန်၏ အတွေးကို ရိပ်မိပုံရသော သူမက အသာအယာ ဆိုလာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မတို့ အခုလို အနေအထားက အကောင်းဆုံးပါပဲ၊ ကျွန်မ ဘာမှ ထပ်ပြီး မတောင်းဆိုပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ဒယ်လိုရက်စ်၏ အမြင်တွင် ရိုနန်မှာ ဆင်းရဲသား မျိုးနွယ်မှ ဆင်းသက်လာသူ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အနာဂတ်မှာ အလွန်ပင် တောက်ပနေချေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်၏ ဇနီးလောင်းမှာ ဂုဏ်သရေရှိ မျိုးနွယ်စုမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သင့်သည် မဟုတ်လော။</p> <p>သူမအဖို့မူ ရိုနန်နှင့် အချစ်ဇာတ်လမ်း တစ်ပုဒ်ရှိခဲ့ရခြင်းမှာပင် တစ်ဘဝစာ နွေးထွေးမှုကို ရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် လောဘမကြီးတတ်သကဲ့သို့ ဘာကိုမျှလည်း ထပ်မံ မတောင်းဆိုလိုတော့ပေ။</p> <p>ရိုနန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ -</p> <p>“အင်း... ကိုယ် နားလည်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>သူသည် ဒယ်လိုရက်စ်၏ အယူအဆကို အတင်းအဓမ္မ ပြောင်းလဲရန် စိတ်ကူးမရှိဘဲ အရာအားလုံးကို အချိန်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အတိုင်းသာ လွှတ်ထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ထူးခြားသော တိုးတက်မှုများ ရရှိခဲ့ပြီးနောက် ရိုနန်၏ မြို့တော်အတွင်း ရှင်သန်မှုမှာ ပိုမို၍ သာယာစိုပြည်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒယ်လိုရက်စ်၏ လှပမှုနှင့် နူးညံ့ပျူငှာမှုတို့မှာ သူ့အား စွဲလန်းစေခဲ့သည်ဟုပင် ဆိုနိုင်ချေသည်။</p> <p>ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ထက်မြက်လှသော ဂျန်းနစ်လေးမှာ တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်ကို သတိပြုမိသွားပုံရ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုကလေးမလေးမှာ ရိုနန် တစ်ဦးတည်း ရှိနေချိန်တွင် အနားသို့ ကပ်လာကာ တိုးတိုးလေး မေးမြန်းလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဦးဦးက သမီးရဲ့ ဖေဖေ ဖြစ်လာတော့မှာလားဟင်”</p> <p>ကလေးမလေး၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် တောက်ပနေ၏။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် သူမ၏ ဆံပင်လေးများကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ရင်း ပြုံးလျက် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါကတော့ သမီးမေမေရဲ့ သဘောပေါ်မှာပဲ မူတည်တာပေါ့”</p> <p>ဂျန်းနစ်သည် နှုတ်ခမ်းလေးကို ဆူလိုက်ကာ စိတ်ပျက်သွားသည့်အလား ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကလေးမလေးမှာ သူမ မိခင်နှင့် ရိုနန်အကြားရှိ ကိစ္စရပ်များကို အာရုံစိုက်နေရန် အချိန်မရတော့ပေ။</p> <p>အကြောင်းမူ ဒယ်လိုရက်စ်က သူမအား အနီးအနားရှိ မူလတန်းကျောင်းသို့ ပို့ဆောင်လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် ဂျန်းနစ်မှာ ကျောင်းတက်ရမည့် အရွယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အင်ဗီယာနိုင်ငံတွင် အခမဲ့ ပညာရေးစနစ် မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ကျောင်းကောင်းများမှာ အလွန်ပင် ဈေးကြီးလှပြီး ဆဲလက်စ်ကဲ့သို့ မြို့တော်မျိုးတွင်မူ သာ၍ပင် ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ယခင်က ဒယ်လိုရက်စ်အနေဖြင့် မြင့်မားလှသော ကျောင်းလခကို မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>သို့သော် ရိုနန်အဖို့မူ ထိုမျှသော ငွေကြေးပမာဏမှာ အလွန်ပင် သေးငယ်လှသဖြင့် ကျောင်းအပ်နှံမှု ကိစ္စရပ်များမှာ လျင်မြန်စွာပင် ပြီးမြောက်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ဖြင့် ဂျန်းနစ်လေးမှာ သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော ပညာရေးကို ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်ကာ တစ်နေ့ကုန် အိမ်တွင် တစ်ဦးတည်း ပျင်းရိနေစရာလည်း မလိုတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဒယ်လိုရက်စ်မှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့ပြီး ရိုနန်နှင့်လည်း ပိုမို၍ နီးကပ်စွာ ပတ်သက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရိုနန်တစ်ယောက် ထိုသို့သော နူးညံ့သာယာမှုများအတွင်း နှစ်မြုပ်နေစဉ်မှာပင် မမျှော်လင့်ဘဲ ပြဿနာများက တံခါးလာခေါက်ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ထိုနေ့နံနက်ခင်း၌ သူသည် တော်ဝင်အဆင့်မြင့်ရဲအကယ်ဒမီမှ သင်ခန်းစာတစ်ခုကို သင်ကြားပြီးနောက် နေ့လယ်စာ သုံးဆောင်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ဝင့်ဝါထည်ဝါသော လူငယ်တစ်ဦးသည် နောက်လိုက်အခြံအရံများဖြင့် အတန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းက ရိုနန်ရေးမွန် ဆိုတာလား”</p> <p>ထိုလူငယ်က ရိုနန်အား အပေါ်စီးမှ ကြည့်ကာ အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ဆိုလာ၏။ “ငါက ရူးဒေါ့ဖ် ဟားဘတ် ပါ၊ မင်းနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ ကိစ္စရှိတယ်”</p> <p> </p> <p>သူ၏ လေသံမှာ ရိုနန်အား ကြီးမားလှသော ကျေးဇူးကို ချီးမြှင့်နေသည့်အလား ရှိနေကာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မျိုးနွယ်စုကြီးတို့၏ ဟန်ပန်အတိုင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>မျိုးနွယ်စုကြီး လူငယ်နှင့်အတူ ပါလာသော နောက်လိုက်နှစ်ဦးက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ အတန်းအတွင်း ကျန်ရှိနေသော သင်တန်းသားများမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် အမြန်ပင် ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ‘ရူးဒေါ့ဖ် ဟားဘတ်’ ဟူသော အမည်ကို လူတိုင်း ကြားဖူးနားဝ ရှိကြသောကြောင့် ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>ရူးဒေါ့ဖ်မှာ ဟားဘတ်မျိုးနွယ်စု၏ တရားဝင် အမွေဆက်ခံသူဖြစ်ပြီး မားကွစ်တစ်ဦး၏ သားတော်လည်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် ရဲအကယ်ဒမီမှ ကျောင်းသားမဟုတ်ဘဲ အင်းဗားလန်း ပထမတက္ကသိုလ်  ၌ တက်ရောက်နေသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမျှသော အဆင့်အတန်းရှိသူနှင့် ပတ်သက်သော သတင်းများမှာ ရဲအကယ်ဒမီအတွင်း၌ပင် ကျော်ကြားလှသဖြင့် သာမန်လူများအဖို့မူ ရန်မစရဲသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီအတွင်း အတန်းထဲ၌ ရူးဒေါ့ဖ်နှင့် သူ၏ နောက်လိုက်နှစ်ဦး၊ ထို့နောက် ရိုနန်တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရှိတော့၏။</p> <p> </p> <p>ရူးဒေါ့ဖ်၏ နောက်လိုက်များက ရိုနန်အား ပြင်းထန်သော မျက်မှောင်ကြုတ်မှုဖြင့် ကြည့်ကာ မမြင်နိုင်သော ဖိအားများကို ပေးနေကြသော်လည်း ရိုနန်ကမူ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>“ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ”</p> <p>ရူးဒေါ့ဖ်က နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ကာ -</p> <p>“ရှာကွင်းပီလ် က ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းရင်းပဲ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက မင်းကြောင့် သူ လူတကာရှေ့မှာ အရှက်တကွဲ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်လို့ ကြားတယ်၊ မင်းက အထူးစွမ်းအားရှင် ဖြစ်နေရုံနဲ့ မြို့တော်မှာ ရမ်းချင်တိုင်း ရမ်းလို့ရမယ် မထင်နဲ့၊ ငါ ဒီနေ့လာတာက သူ့အတွက် တရားမျှတမှု ရှာပေးဖို့ပဲ”</p> <p> </p> <p>ရိုနန်က သူ၏ မေးစေ့ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း -</p> <p>“ဒါဆို မင်းက ဘာဖြစ်စေချင်တာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ရှင်းရှင်းလေးပဲ”</p> <p>ရူးဒေါ့ဖ်က ဝင့်ဝါစွာ ဆိုလေသည်။ “ငါက အရှိန်အဝါ သုံးပြီး မင်းကို နှိပ်စက်တယ်လို့ လူပြောမခံချင်ဘူး၊ မင်းရဲ့ အခြေအနေကို မင်းသိရင် ရှာကွင်းရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်လိုက်၊ သူ မင်းကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ရင် ဒီကိစ္စက ဒီမှာတင် ပြီးပြီ”</p> <p> </p> <p>သူသည် ရိုနန်အပေါ် ကြီးမားသော မေတ္တာကရုဏာ ထားရှိနေသည့်အလား တရားသဖြင့် ဆိုနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်က ရယ်မောလိုက်ကာ -</p> <p>“ငါက ငြင်းလိုက်ရင်ရော...”</p> <p> </p> <p>“ငြင်းမယ် ဟုတ်လား”</p> <p>ရူးဒေါ့ဖ်မှာ အမျက်ထွက်ခြင်း မရှိဘဲ ရိုနန်အား အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လျက် ဆိုလိုက်၏။</p> <p>“ဒါဆိုရင်တော့... စောင့်ကြည့်နေလိုက်ပေါ့”</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save