Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၁၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">သွေးလနက္ခတ်(၅၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါလောက်ပဲလား"</p> <p>ရိုနန်၏ ပြောပြချက်ကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ဂူစတပ်ရိန်း၏ ပထမဆုံးတုံ့ပြန်မှုမှာ မယုံနိုင်စရာဟူသောအမူအရာပင်။</p> <p> </p> <p>လူငယ်မှူးမတ်မျိုးနွယ်နှစ်ဦးက လူမှုရေးပွဲတစ်ခုတွင် အချစ်ရေးအတွက် အပြိုင်အဆိုင်ဖြစ်ရာမှ တော်ဝင်အဆင့်မြင့်ရဲအကယ်ဒမီ၏ အလုပ်သင်ရဲသားတစ်ဦးကို ဖမ်းဆီးရန်အတွက် ရဲစခန်းမှ စီနီယာစုံထောက်များကိုပင် လှုပ်ရှားလိုက်ရသည်လော။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့သောကိစ္စရပ်မှာ ယုတ္တိမရှိနိုင်ဟု ထင်ရသဖြင့် ရိုနန်သည် မိမိကိုယ်ကို ကင်းလွတ်ခွင့်ရရန်အတွက် ဇာတ်လမ်းဆင်နေခြင်းလောဟုပင် သူ သံသယဝင်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ခြင်္သေ့နှလုံးသားပိုင်ရှင် ဗိုလ်မှူးချုပ်ကြီးမှာ လျင်မြန်စွာပင် တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ်၊ အသေးစိတ်ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း ရှာကွင်းပီလ်၏ နာမည်ကြီးသည့် မောက်မာမှုကို ဂူစတပ်ရိန်းအနေဖြင့် ကြားဖူးထားသဖြင့် ထိုသို့သောဖြစ်ရပ်မျိုးမှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဟု မဆိုသာပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း နိုင်ငံတော်သည် မြောက်ပိုင်းမှ လူရိုင်းများအပေါ် အမြဲတစေ လျှော့ပေးသည့်မူဝါဒကို ကျင့်သုံးလေ့ရှိရာ၊ အရေးကြီးသည့် ပြဿနာမဟုတ်ပါက သူအနေဖြင့် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အရေးအကြီးဆုံးမှာမူ ရိုနန်ကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သူတစ်ဦးသည် အထောက်အထားမခိုင်လုံဘဲ စကားပြောမည့်သူမဟုတ်ကြောင်း ဂူစတပ်ရိန်း ကောင်းစွာသိသည်။</p> <p> </p> <p>ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "ငါနားလည်ပါပြီ၊ ဒီကိစ္စအတွက် မင်းကို ငါရှင်းပြချက်ပေးပါ့မယ်" ဟု သူဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သာ အကယ်ဒမီရှိ သာမန်ကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့လျှင်ပင်၊ မတရားမှုနှင့် ကြုံတွေ့ရသော်လည်း ဂူစတပ်ရိန်းအနေဖြင့် လျစ်လျူရှုထားနိုင်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် တရားသူကြီးလည်းမဟုတ်၊ သူတစ်ပါးကိစ္စတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် အချိန်လည်းမရှိသောကြောင့်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ရိုနန်၌ အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်စွမ်းရှိနေသဖြင့် ဂူစတပ်ရိန်းအနေဖြင့် ပြဿနာများ ပိုမိုကြီးထွားလာပါက ဖြစ်ပေါ်လာမည့် အကျိုးဆက်များကို လျစ်လျူမရှုနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်ကဲ့သို့သော အစွမ်းထက်သည့် အထူးစွမ်းအားရှင်  တစ်ဦးအနေဖြင့် တရားမျှတမှုအတွက် အသက်သွေးများဖြင့် ရင်းနှီးကာ တုံ့ပြန်လာပါက ဖြစ်ပေါ်လာမည့် အကျိုးဆက်များမှာ စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။</p> <p> </p> <p>အင်းဗားလန်း ၏ သမိုင်းကြောင်းတွင် ထိုကဲ့သို့သောဖြစ်ရပ်များမှာ မနည်းလှပေ။</p> <p>ထိုအချိန်တွင်မှ ရိုနန်သည် အသက်ပင် နှစ်ဆယ်မပြည့်သေးကြောင်း ဂူစတပ်ရိန်း သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> အလွန်ပင် ငယ်ရွယ်လှသေးသည်။</p> <p>သူက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "ကျေးဇူးပြုပြီး ခပ်ဆတ်ဆတ် မလုပ်ပါနဲ့၊ ငါ့ကို သုံးရက်အချိန်ပေးပါ၊ တရားမျှတမှု ရအောင် လုပ်ပေးပါ့မယ်" ဟု ထပ်လောင်းပြောကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အစွမ်းအစများစွာ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးက စိတ်ခံစားချက်အလျောက် ရုတ်တရက်လုပ်ဆောင်ခြင်းမှာ အန္တရာယ်အကြီးဆုံးပင်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် ကော်ဖီကို တစ်ခွက်တည်းဖြင့် မော့သောက်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးကာ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဂူစတပ်ရိန်းအနေဖြင့် တရားမျှတမှုကို ရှာပေးနိုင်၊ မပေးနိုင်မှာမူ အရေးမကြီးပေ၊ ရိုနန်ကိုယ်တိုင်ပင် အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းနိုင်စွမ်းရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အဆင့်၆ သို့ ရောက်ရှိပြီးသည့်နောက်ပိုင်း၌ ရိုနန်ကို ကြောက်ရွံ့ရမည့်သူမှာ ဤလောကတွင် အနည်းငယ်သာ ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရုံးခန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူသည် ရှေးဟောင်းဆိပ်ကမ်းရပ်ကွက်  ရှိ ဗီလာအသေးစားတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။</p> <p>မြေအောက်ခန်းအတွင်းတွင် သွယ်လျသော အရိပ်တစ်ခုက ရိုနန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"အခုတော့ အဆင်ပြေသွားပါပြီ။"</p> <p>မိန်းမပျိုလေးကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း "ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ဒီမှာ နောက်ထပ် နှစ်ရက်၊ သုံးရက်လောက် ထပ်နေပေးရမယ်" ဟု ရိုနန်က နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လုံခြုံရေးအရ၊ အဲလ်ဘတ် ထွက်သွားပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ရိုနန်သည် ဒယ်လိုရက်စ်နှင့် ဂျန်းနစ်တို့ကို ဓားစာခံအဖြစ် အဖမ်းခံရခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် ဤနေရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ဆိုင်မှုများကို လွှဲပြောင်းပေးထားသော်လည်း ရိုနန်သည် အမည်ဝှက်ကိုသာ သုံးစွဲထားပြီး ဤနေရာကို လျှို့ဝှက်အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ အလွန်မှန်ကန်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည် - မဟုတ်ပါက ဒယ်လိုရက်စ်နှင့် ဂျန်းနစ်တို့ကို အချိန်တိုအတွင်း စီစဉ်ပေးရန်မှာ ခက်ခဲလှပေမည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့မှာ ဤလောကတွင် ရိုနန်အတွက် စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ ချည်နှောင်ချက်များ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p>ပို၍တိကျစွာဆိုရသော်၊ သူတို့မှာ ရိုနန်၏ အားနည်းချက်များပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒယ်လိုရက်စ်က ခေါင်းခါရင်း "ဂျန်းနစ်နဲ့ ကျွန်မ ဒီမှာ အဆင်ပြေပါတယ်၊ ပိုကြာကြာ နေနိုင်ပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>အသေးစိတ်ကို မသိရှိသော်လည်း၊ ရိုနန်တွင် ထိုသို့စီစဉ်ရသည့် အကြောင်းရင်းရှိမည်ဟု ယုံကြည်သဖြင့် ဒယ်လိုရက်စ်မှာ သူ့အပေါ် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှုထားရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး "ဂျန်းနစ်ရော ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>ကျောင်းတက်ရန် ရှိသော ဂျန်းနစ်ကိုလည်း ဤနေရာတွင်သာ လာရောက်နေထိုင်စေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူ အထဲမှာ အိပ်ပျော်နေပါတယ်။"</p> <p>ရိုနန်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ပါးကိုအပ်ထားရင်း ဒယ်လိုရက်စ်က "ကျွန်မ အလုပ်ပြုတ်တော့မယ်ထင်တယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ခွင့်မယူဘဲ ရက်အတော်ကြာ ပျက်ကွက်နေခဲ့သဖြင့် အလုပ်ပြုတ်မည်မှာ သေချာနေသည်။</p> <p>ရိုနန်က ဟားဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်ပြီး "ပြုတ်ရင်လည်း ပြုတ်ပါစေ၊ မင်းအတွက် ငါ တာဝန်ယူပေးမှာပါ" ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း။"</p> <p>ဒယ်လိုရက်စ်က မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ပြီး စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုကို အပြည့်အဝ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ရိုနန်နှင့်သာ အတူရှိနေနိုင်မည်ဆိုပါက မည်သည့်အခက်အခဲမဆို အရေးမကြီးပေ။</p> <p> </p> <p>သူမကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ရိုနန်က "ပျော်စရာကောင်းတာ တစ်ခုခုလုပ်ရအောင်" ဟု ဆိုသည်။</p> <p>ဒယ်လိုရက်စ်၏ ပါးပြင်များမှာ ရဲတက်သွားပြီး ငြင်းဆန်ခြင်း လုံးဝမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ညဉ့်ဦးယံအချိန်တွင် ရိုနန်သည် အိမ်မှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သည့် ခြောက်လအတွင်း အဂ္ဂိရတ်ပညာ  ကို လေ့လာရင်း သူသည် ရှေးဟောင်းဆိပ်ကမ်းရပ်ကွက်ရှိ ဤဗီလာကို လုံခြုံသည့်ခံတပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အပြင်ပန်းမှာ ပြောင်းလဲမှုမရှိသော်လည်း၊ အတွင်းပိုင်းတွင် ခံစစ်ယန္တရားများစွာ တပ်ဆင်ထားပြီး ဒယ်လိုရက်စ်နှင့် ဂျန်းနစ်တို့၏ လုံခြုံရေးအတွက် မြေအောက်လျှို့ဝှက်ခန်းနှင့် လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းများကိုပင် တူးဖော်ထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ရိုနန်သည် အမျက်ဒေါသကို မျိုချနေမည့်သူမျိုးမဟုတ်၊ တစ်ဖက်က မိမိအား မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲရန် ကြိုးပမ်းလာပါက အပြန်အလှန် လက်စားချေရန်မှာ သူ၏ အစဉ်အလာပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အသွင်ယူဖုံးကွယ်ထားရင်း ရိုနန်သည် ဆဲလက်စ် မြို့၏ လမ်းမများ၊ လမ်းကြားများတစ်လျှောက် လျှောက်လှမ်းသွားလာကာ အမှောင်ထုကို အကာအကွယ်ယူလျက် တော်ဝင်အဆင့်မြင့်ရဲအကယ်ဒမီ အနီးရှိ အဆောက်အဦးတစ်ခုသို့ ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤဇိမ်ခံဟိုတယ်မှာ အနီးအနားရှိ တက္ကသိုလ်များသို့ တက်ရောက်နေကြသည့် မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုဝင် လူငယ်များအတွက် အထူးရည်ရွယ်ထားပြီး အလွန်မြင့်မားသည့် ဝန်ဆောင်မှုများကို ပေးအပ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှာကွင်းပီလ်  သည် ငွေစံအိမ်တွင် ဇိမ်ခံအခန်းတစ်ခုကို ကြိုတင်မှာယူထားပြီး သူ၏ အပေါင်းအပါများနှင့်အတူ ထိုနေရာတွင် မကြာခဏဆိုသလို ပျော်ပါးလေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချက်မှာ ရဲအကယ်ဒမီ ကျောင်းသားများကြားတွင် နာမည်ကြီးသည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ငွေစံအိမ်မှာ ဆယ့်နှစ်ထပ် အမြင့်ရှိပြီး အလွန်တင်းကျပ်စွာ လုံခြုံရေးယူထားသဖြင့် သာမန်လူများအတွက် ဝင်ရောက်ရန် ခက်ခဲလှသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ရိုနန်အတွက်မှာမူ အဓိကဝင်ပေါက်မှ ဝင်ရန် မလိုအပ်ပေ၊ သူသည် အဆောက်အဦး၏ နောက်ဘက်မှတစ်ဆင့် မည်သူမျှ မရိပ်မိစေဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ တက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နည်းပညာများ နောက်ကျနေသည့် ဤလောကတွင် စောင့်ကြည့်ကင်မရာများ သို့မဟုတ် အနီအောက်ရောင်ခြည် အာရုံခံကိရိယာများ မရှိသဖြင့် ရိုနန်အနေဖြင့် ဟိုတယ်လုံခြုံရေးများကို ရှောင်တိမ်းရန်မှာ အလွန်လွယ်ကူလှသည်။</p> <p> </p> <p>ရှာကွင်းပီလ် မည်သည့်အခန်းတွင် ရှိနေသည်ကို မသိရှိသော်လည်း၊ စိတ်အာရုံစွမ်းအား  ဖြင့် စကင်န်ဖတ်ကာ မိနစ်ပိုင်းအတွင်း ပစ်မှတ်ကို ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်အတွက် "အံ့အားသင့်စရာ" ကောင်းသည်မှာ ရှာကွင်းပီလ်နှင့် ရူးဒေါ့ဖ်ဟားဘတ်  တို့ နှစ်ဦးစလုံး အခန်းတူတည်းတွင် ရှိနေခြင်းပင်။</p> <p>ရှာကွင်းပီလ်ကို အရင်ဆုံး ရှင်းပစ်ပြီးနောက် ရူးဒေါ့ဖ်ဟားဘတ်ကို အခွင့်အရေးရလျှင် ရှင်းပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အလုပ်မှာ ပို၍ လွယ်ကူသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ငွေစံအိမ်၏ အထက်ထပ် ဇိမ်ခံခန်းအတွင်းတွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး တစ်ဒါဇင်ကျော်တို့နှင့်အတူ အဝတ်အစားဟူ၍ လုံလုံခြုံခြုံ မရှိသလောက်ဖြင့် မဖွယ်မရာ ပျော်ပါးနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်စိပင် စပ်သွားရသည်။</p> <p>အခန်း၏ အပြင်ဘက်နံရံတွင် ကပ်လျက် ရိုနန်က စိတ်အာရုံစွမ်းအားကို ကြိုးမျှင်ကဲ့သို့ တိတ်တဆိတ် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖျတ်</p> <p>ပျော်ပါးနေသည့် ရှာကွင်းပီလ်သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းနောက်ဘက်ကို ကိုယ်တိုင်ရိုက်လိုက်ပြီး ခြင်ကိုက်သကဲ့သို့ စပ်ဖျင်းဖျင်း ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>အနည်းငယ် စပ်သွားသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ခြင်ဟူ၍ မတွေ့ရပေ။</p> <p> </p> <p>ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှာကွင်းပီလ်က ခေါင်းကိုခါလိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ ရူးဒေါ့ဖ်ဟားဘတ်ကို "လာ၊ ငါတို့ နေရာပြောင်းရအောင်" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရူးဒေါ့ဖ်ဟားဘတ်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး "ကောင်းပြီလေ" ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ မျက်လုံးများရှေ့တွင် အမှောင်ထုတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် သူ၏ အမြင်အာရုံမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>မြို့စားမင်း၏ သားဖြစ်သူက ခေါင်းကိုခါလိုက်ပြီး ခါးကိုပွတ်ကာ စားပွဲပေါ်ရှိ အမှုန့်တစ်မျိုးကို ယူ၍ မျိုချလိုက်သည်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် လန်းဆန်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ပျော်ပါးနေကြသည့် ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ အရိပ်တစ်ခု တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားသည်ကို မရိပ်မိလိုက်ကြပေ။</p> <p>ထူထပ်သော အမှောင်ညက အရာအားလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save