Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၂၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">သွေးလနက္ခတ် (၆၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသို့ တုံ့ပြန်ပြောဆိုလိုက်သူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ ရို့စ်စင်ကလဲယားပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>သူမသည် မည်သည့်အချိန်က ပြန်ရောက်နေသည်မသိ၊ နှင်းခဲကဲ့သို့ အေးစက်လှသော မျက်နှာပေးဖြင့် ထိုလူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားအား ကြည့်ကာ “မစ္စတာ ဂျက်ဖာဆန် ကင်စလေ... ဆရာရိုနန်ကို တောင်းပန်လိုက်ပါ” ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>“တောင်းပန်ရမယ် ဟုတ်လား”</p> <p>ဂျက်ဖာဆန် ကင်စလေသည် သူ၏နှာတံပေါ်ရှိ ရွှေကိုင်းမျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ရင်း နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> “ငါက ဘာအတွက်ကြောင့် တောင်းပန်ရမှာလဲ... ဒီမှာရှိတဲ့သူတွေပဲ ကြည့်ကြစမ်းပါဦး၊ ဒီက ရိုနန်ဆိုတဲ့သူက အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တစ်ယောက်နဲ့ တူလို့လား”</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ်လည်း ရိုနန်သည် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် မည်သို့မျှ မတူပေ။</p> <p>အထူးစွမ်းအားရှင် လောကတွင် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်ဟူသည်မှာ အလွန်တရာ ရှားပါးလှသော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း အတတ်ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြပေရာ ၎င်းတို့သည် အချိန်အတော်များများကို အဂ္ဂိရတ်ခန်းမများအတွင်း စမ်းသပ်မှုများ ပြုလုပ်ရင်းသာ ကုန်ဆုံးစေတတ်သဖြင့် ပြင်ပလောကတွင် မြင်တွေ့ရခဲလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>စာဆိုတော်တို့၏ ပုံပြင်များထဲတွင်မူ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တစ်ဦးကို ဝတ်ရုံရှည်ကြီး ဝတ်ဆင်ကာ ဦးထုပ်ချွန်ကြီး ဆောင်းထားသူ၊ မြေသို့တိုင်အောင် ရှည်လျားလှသည့် မုတ်ဆိတ်ဖြူကြီးရှိပြီး မျက်မှန်ကို ခပ်လျှောလျှော တပ်ထားကာ လက်ထဲတွင်လည်း ကိရိယာတန်ဆာပလာများ ကိုင်ဆောင်ထားသူအဖြစ် ပုံဖော်လေ့ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်းမှာ လက်တွေ့လောကနှင့်လည်း များစွာမကွာခြားလှဘဲ အချို့သော အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်များသည် ထိုပုံစံအတိုင်းပင် ရှိတတ်ကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>အဓိကအချက်မှာ အဂ္ဂိရတ်ပညာရပ်ကို လေ့လာလိုက်စား၍ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စေရန်မှာ အချိန်များစွာ လိုအပ်လှသဖြင့် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် အများစုမှာ သက်ကြီးရွယ်အိုများသာ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> သို့ရာတွင် ရိုနန်မှာမူ အလွန်ပင် ငယ်ရွယ်လွန်းနေသည် မဟုတ်လော။</p> <p>သူ့ကို အဂ္ဂိရတ်အလုပ်သင်တစ်ဦးဟု ဆိုလျှင်ပင် လူတို့က မဝံ့မရဲနှင့် လက်ခံကောင်း လက်ခံနိုင်သော်လည်း အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တစ်ဦးအဖြစ်မူကား လက်ခံရန် ခဲယဉ်းလှပေရာ ဂျက်ဖာဆန် ကင်စလေ၏ သံသယဖြစ်မှုမှာလည်း အကြောင်းမဲ့တော့ မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ယင်းကဲ့သို့ နှစ်ဦးသား အခြေအတင် ဖြစ်ပွားနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် စုဝေးလာကြသော အထူးစွမ်းအားရှင်များမှာ တဖြည်းဖြည်း များပြားလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းစုံကို သိရှိသွားကြသော လူအများက ရိုနန်အား စူးစမ်းသော အကြည့်၊ ဂရုမစိုက်သော အကြည့်၊ ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချသော အကြည့်နှင့် သံသယအပြည့်ရှိသော အကြည့်များဖြင့် ဝိုင်းဝန်းကြည့်ရှုကြလေသည်။</p> <p> </p> <p> ‘မြင့်မြတ်သော မီးလျှံခန်းမဆောင်’ ဟူသည်မှာ အထူးစွမ်းအားရှင်များ စုဝေးရာ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ဖြစ်ပေရာ ၎င်းတို့အကြားတွင် အတုအယောင်များ ရောနှောနေသည်ကို မည်သူကမျှ လိုလားကြမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဆုံးဖြတ်ချက် ဟုတ်လား”</p> <p>ရိုနန် စကားမပြောရသေးမီမှာပင် ရို့စ်က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတက်လာပြန်ကာ ဂျက်ဖာဆန် ကင်စလေ၏ စကားကို ပြန်လည်လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင်က အဂ္ဂိရတ်အလုပ်သင် တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပြီးတော့ ပါရမီရှင် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တစ်ယောက်ကို ဝေဖန်ဖို့ ဘာအရည်အချင်း ရှိလို့လဲ... ရှင့်ရဲ့ ဆရာဖြစ်သူဆိုရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့လေ”</p> <p> </p> <p>ဂျက်ဖာဆန် ကင်စလေသည် မြင့်မြတ်သော မီးလျှံခန်းမဆောင်အတွင်း အတော်အတန် နာမည်ကျော်ကြားသူ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမူကား သူ၏ဆရာမှာ ထင်ရှားသော အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် ဆရာဖြစ်သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော တပည့်မဟုတ်သော်ငြား ဆရာ့ခြေရာကို နင်းနိုင်မည့်သူဟု မျှော်လင့်ခံရသဖြင့် လူအများက သူ့ကို အလေးထား ဆက်ဆံကြရသည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အထူးစွမ်းအားရှင်တိုင်းသည် အစွမ်းထက်သော ကိရိယာတန်ဆာပလာများကို ပိုင်ဆိုင်လိုကြသောကြောင့် ဖြစ်ပေရာ ရို့စ်က သူ့ကို အားမနာတမ်း ပြောဆိုလိုက်ခြင်းမှာ လူအများရှေ့တွင် မျက်နှာပျက်စရာ ကောင်းလှသည်ပေ။</p> <p> </p> <p>ရို့စ်သည် ခပ်ထန်ထန်လေသံဖြင့် ဆက်လက်၍ “ဒီနေ့ ကျွန်မက ဆရာရိုနန်နဲ့အတူ အဂ္ဂိရတ်ပစ္စည်းတွေ အထူးမှာယူမှု လက်ခံဖို့ လာခဲ့တာ” ဟု ကြေညာလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အဂ္ဂိရတ်လောကတွင် အထူးမှာယူပြုလုပ်ပေးခြင်းမှာ အကျိုးအမြတ် အများဆုံးရရှိသော လုပ်ငန်းဖြစ်သော်လည်း အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် အများစုမှာ မိမိတို့နှင့် သက်ဆိုင်ရာ အဖွဲ့အစည်းများ၏ လုပ်ငန်းတာဝန်များဖြင့်သာ လုံးပန်းနေကြရသဖြင့် အခြားသူများအတွက် ကိရိယာများ ပြုလုပ်ပေးရန် အချိန်နှင့် ခွန်အား မရှိကြပေ။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်ကဲ့သို့ မည်သည့်အဖွဲ့အစည်းနှင့်မျှ မပတ်သက်သော အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တစ်ဦးအဖို့မူ ထိုကဲ့သို့သော ဈေးကွက်လွတ်လပ်မှုကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်နိုင်မည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> ရို့စ်သည် အလွန်ပါးနပ်သော အမျိုးသမီးဖြစ်ရာ ရိုနန်၏ ယုံကြည်ကိုးစားခံရမှုကို စိန်ခေါ်ခံနေရသည့် အခြေအနေကိုပင် ကြော်ငြာအခွင့်အလမ်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဂျက်ဖာဆန် ကင်စလေသည် ဒေါသကြောင့် မျက်နှာတပြင်လုံး နီမြန်းနေပြီး “ရို့စ်စင်ကလဲယား... နယ်စားမင်း ဂူစတပ် ရှိနေလို့ ငါက နင့်ကို ကြောက်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်နဲ့... ဒီကိစ္စသာ...”</p> <p> </p> <p>“မစ္စတာ ဂျက်ဖာဆန် ဟုတ်လား”</p> <p>သူ့စကားမဆုံးမီမှာပင် ရိုနန်က မတ်တတ်ထရပ်ကာ ကြားဖြတ်ပြောဆိုလိုက်သည်။ “ငါက အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် တစ်ယောက်ဟုတ်မဟုတ် ဆိုတာကို ဘယ်သူ့ဆီကမှ အသိအမှတ်ပြုချက် မလိုပါဘူး၊ မင်းဆီကလည်း မလိုဘူး”</p> <p> </p> <p>“အလုပ်နဲ့ပဲ သက်သေပြတာပေါ့”</p> <p>ရိုနန်သည် ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ အဆောင်လက်ဖွဲ့ ခြောက်ခုကို ထုတ်ယူကာ ကော်ဖီစားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီအဆောင်တွေက ငါရဲ့ နောက်ဆုံးလက်ရာတွေပါ”</p> <p>သူသည် အော်ဒရီနော်တန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ “မစ္စ အော်ဒရီ... ဒါတွေကို စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်မလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အော်ဒရီက ခပ်ပါးပါးလေး ပြုံးလိုက်ပြီး “ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ကူညီပေးပါ့မယ်” ဟု ဆိုကာ စားပွဲပေါ်မှ အဆောင်အသစ်တစ်ခုကို ကျပန်းကောက်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အဆောင်လက်ဖွဲ့မှာ အော်ဒရီ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရိုနန်သည် သူ၏ခါးပတ်ကြားမှ ‘ရိန်းဂျာ’ ခြောက်လုံးပြူးသေနတ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူမထံသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပစ်ခတ်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒိန်း</p> <p>ကျယ်လောင်လှသော သေနတ်သံကြောင့် လူတိုင်း၏ နားစည်များပင် တုန်ခါသွားရပြီး မည်သူမျှ သတိမထားမိခင်မှာပင် ရွှေဝါရောင် ကျည်ဆန်တစ်ခုမှာ အော်ဒရီ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရပ်တန့်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျည်ဆန်မှာ သူမနှင့် သုံးလက်မခန့်သာ ကွာဝေးသော်လည်း မမြင်ရသော အကာအကွယ် အတားအဆီးတစ်ခုက တားဆီးထားသဖြင့် ရှေ့သို့ အနည်းငယ်မျှပင် ဆက်မတိုးနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသူတိုင်း အံ့အားသင့်ကာ မှင်တက်သွားကြရသည်။ ရိုနန်၏ စမ်းသပ်ပုံမှာ ဤမျှအထိ ပြတ်သားပြီး အန္တရာယ်များလိမ့်မည်ဟု မည်သူကမျှ မတွေးထင်ခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p> ၎င်းမှာ အော်ဒရီနော်တန်၏ အသက်ကိုပင် ပမာမထားသကဲ့သို့ ရှိနေသည် မဟုတ်လော။</p> <p>သူသည် သူ၏ဖန်တီးမှုအပေါ် ဤမျှအထိ ယုံကြည်မှု ရှိနေလေသလော။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် အော်ဒရီနော်တန်ကိုယ်တိုင်ပင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သော်လည်း ‘မှော်ဆရာမ’ ပီပီ လျင်မြန်စွာပင် စိတ်ကိုပြန်လည် တည်ငြိမ်စေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ထူးဆန်းသော အလင်းတန်းများဖြင့် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် သူမ၏ နူးညံ့လှသော လက်ကလေးကို မြှောက်လိုက်ရာ အဆောင်လက်ဖွဲ့မှာ စွမ်းအင်ကုန်ဆုံးသွားသဖြင့် အမှုန့်များအဖြစ် ကြွေကျသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ကျည်ဆန်ကို လက်ချောင်းများဖြင့် ညှပ်ယူကာ ဝန်းရံနေသော လူအုပ်ကြီးအား ပြသလိုက်သည်။</p> <p>ထိုအခါမှသာ လူအုပ်ကြီးမှာ အိပ်မက်မှ နိုးထလာသကဲ့သို့ တညီတညွတ်တည်း အံ့ဩသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အံ့မခန်းဖွယ်ပင်။</p> <p>စမ်းသပ်ပုံမှာ အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းလှသော်လည်း ရရှိလာသော ရလဒ်မှာ ငြင်းချက်ထုတ်စရာ မရှိအောင်ပင် ကောင်းမွန်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် သေနတ်ကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်မှ အခြားအဆောင်တစ်ခုကို ယူကာ အော်ဒရီအား ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မစ္စ အော်ဒရီ... ကူညီပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါလေးကို အမှတ်တရအဖြစ် လက်ခံပေးပါ”</p> <p>၎င်းမှာ ကျေးဇူးတင်စကားရော တောင်းပန်စကားပါ ပါဝင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>စင်စစ်တွင်မူ အဆောင်လက်ဖွဲ့သာ အလုပ်မလုပ်ခဲ့လျှင်ပင် ရိုနန်သည် ကျည်ဆန်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ သူအသုံးပြုခဲ့သော ကျည်ဆန်မှာလည်း အထူးစွမ်းအားများ မပါဝင်သည့် ရိုးရိုးကျည်ဆန်သာ ဖြစ်ပေရာ သာမန်အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုနှင့်ပင် တားဆီးရန် လုံလောက်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>အော်ဒရီနော်တန်သည် ရိုနန်ကို ခပ်နက်နက်တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် လက်ခံလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဂျက်ဖာဆန် ကင်စလေမှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေပြီး အကျပ်ရိုက်နေလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> သို့ရာတွင် သူသည် အရှုံးမပေးလိုသေးဘဲ “ဒါတွေက မင်းကိုယ်တိုင် လုပ်ထားတာလို့ ဘယ်သူက အာမခံနိုင်မှာလဲ” ဟု ဇွတ်မှိတ်၍ ပြောနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်ကမူ သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ရို့စ်အား “ရို့စ်... ကျန်တာတွေကို မင်းပဲ စီစဉ်လိုက်တော့” ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p>ရို့စ်က ပြုံးလိုက်ရင်း “စိတ်ချပါ” ဟု ဆိုကာ စားပွဲပေါ်မှ အဆောင်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ဒီအဆောင်တွေကို စိတ်ဝင်စားတဲ့သူတွေ ကျွန်မဆီမှာ လာရောက်စုံစမ်းနိုင်ပါတယ်၊ ပစ္စည်းက အကန့်အသတ်ပဲ ရှိတာမို့ မြန်မြန်လေး လာခဲ့ကြပါဦးရှင်”</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ရို့စ်၏ ဘေးတွင် လူအုပ်ကြီးက ဝိုင်းအုံလာတော့သည်။ အသက်ဘေးမှ ကယ်တင်ပေးမည့် အထူးပစ္စည်းမျိုးကို မည်သူက မပိုင်ဆိုင်ချင်ဘဲ ရှိပါအံ့နည်း။</p> <p> </p> <p>၎င်းကို ဆောင်ထားခြင်းမှာ နောက်ထပ် အသက်တစ်သက် ပိုရရှိထားသကဲ့သို့ပင် မဟုတ်လော။</p> <p>ထိုစဉ် ရိုနန်က အော်ဒရီနော်တန်ထံသို့ လက်ကမ်းပေးလိုက်ရင်း “အော်ဒရီ... ဒီမှာက နည်းနည်း ဆူညံနေတယ်၊ ငါတို့ အပြင်ထွက်ပြီး စကားပြောကြမလား” ဟု ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အော်ဒရီနော်တန်သည် သူ့ကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်သော်လည်း သူမ၏ လက်ကလေးကိုမူ ရိုနန်၏ လက်ဖဝါးပေါ်သို့ နူးညံ့စွာ တင်ပေးလိုက်ပေရာ နှစ်ဦးသား ဆူညံလှသော ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းမှ အတူတကွ ထွက်ခွာသွားကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အရှက်ရနေသော ဂျက်ဖာဆန် ကင်စလေမှာမူ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ခရမ်းရောင်သန်းနေပြီး မည်သည့်စကားမျှ မဆိုနိုင်တော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ထွက်ခွာသွားရလေသည်။ သူသည် ထိုနေရာတွင် ဆက်လက်နေထိုင်ရန် မျက်နှာမရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ယနေ့ညကုန်ဆုံးပြီးနောက်တွင်မူ လူပြိန်းတစ်ယောက်ဖြစ်သော ဂျက်ဖာဆန် ကင်စလေနှင့် ပါရမီရှင် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် ရိုနန်တို့၏ အကြောင်းမှာ မြို့တော်ရှိ အထူးစွမ်းအားရှင် လောကအတွင်း တဟုန်ထိုး ပြန့်နှံ့သွားတော့မည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပင် ဖြစ်ပေတော့သတည်း။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save