Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၂၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">သွေးလနက္ခတ် (၆၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အချိန်ကား အဖြူရောင်မြင်းပျံတစ်ကောင်သည် နံရံအက်ကြောင်းတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းပြေးလွှားသွားသကဲ့သို့ပင် မြန်ဆန်လှပေရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လအနည်းငယ်မျှ ကုန်လွန်ခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>တော်ဝင်အဆင့်မြင့်ရဲအကယ်ဒမီ၏ (၅၉) ကြိမ်မြောက် သင်တန်းသားများအတွက်မူ ယနေ့သည် ဘွဲ့နှင်းသဘင်နေ့ပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p> တစ်နှစ်တာ သင်ယူလေ့လာပြီးနောက် ကျောင်းသားအများစုမှာ သတ်မှတ်ထားသော အမှတ်များကို ပြည့်မီအောင် စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ကြသဖြင့် မိမိတို့၏ ဘဝမှတ်တမ်းတွင် ဂုဏ်ရောင်ထွန်းပြောင်စေမည့် ဘွဲ့လက်မှတ်များကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံရရှိခဲ့ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p> ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် သူတို့သည် ဆဲလက်စ်မြို့မှ မိမိတို့ရာထူးအသီးသီးရှိရာသို့ ပြန်ကြရမည်ဖြစ်ပြီး မကြာမီကာလအတွင်း ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်း ခံကြရမည်ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အခြားသော သင်တန်းသားများနှင့်မတူဘဲ ရိုနန်သည်မူ မြို့တော်၌ပင် နောက်ထပ် ခြောက်လကြာ အလုပ်သင်အဖြစ် ဆက်လက် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် လိုအပ်နေသေး၏။</p> <p> </p> <p>“မင်း ဘယ်ရဲစခန်းခွဲကို သွားချင်လဲ”</p> <p>ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းအတွင်း၌ ဂူစတပ်ရိန်းသည် ကောက်ကြောင်းလှပသော သူ၏ အတွင်းရေးမှူးမလေးအား ရိုနန်အတွက် ကော်ဖီတစ်ခွက် ဖျော်ခိုင်းလိုက်ရင်း ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် “ငါ စီစဉ်ပေးလို့ရတယ်” ဟု ဆိုလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤခြင်္သေ့နှလုံးသားနယ်စားမင်းသည် အပြောသက်သက် ကတိပေးနေခြင်းမဟုတ်ပေ။ သူသည် မြို့တော်၏ ရဲတပ်ဖွဲ့အသိုင်းအဝိုင်းတွင် ပါဝင်ခြင်းမရှိသော်ငြား သူ၏ အဆင့်အတန်းနှင့် သြဇာအာဏာအရ တစ်ခွန်းဆိုလျှင် ဗဟိုရဲဌာနက ငြင်းပယ်ဝံ့မည်မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် ရိုနန်၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာလည်း ထူးချွန်ပြောင်မြောက်လှပြီး တစ်တန်းလုံးတွင် စုစုပေါင်းအမှတ် အဆင့် (၁) ရရှိထားသူလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်ရာ ဆဲလက်စ်မြို့၏ ရဲစခန်းခွဲ ခုနစ်ခုအနက် ရိုနန်အနေဖြင့် ကြိုက်နှစ်သက်ရာကို စိတ်ကြိုက် ရွေးချယ်နိုင်ခွင့် ရှိနေပေသည်။</p> <p>စင်စစ်တွင်မူ ဂူစတပ်ရိန်းအနေဖြင့် ရိုနန်အား စုံထောက်တစ်ယောက်အဖြစ် ဆက်လက်ရှိနေရန် မလိုအပ်တော့ဟု ထင်မြင်မိသည်။</p> <p> </p> <p> ရိုနန်၏ အရည်အချင်းနှင့် စွမ်းအားအရ အခြေစိုက်တပ်မတော်၏ အရေးပါသော ရာထူးတစ်ခုတွင် ခန့်အပ်ရန်မှာ ခဲယဉ်းလှသည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရိုနန်ကမူ ရဲတပ်ဖွဲ့အတွင်း၌သာ ဆက်လက်နေထိုင်ရန် အခိုင်အမာ ဆုံးဖြတ်ထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ “ဒါဆိုရင် ရှေးဟောင်းဆိပ်ကမ်းရပ်ကွက်ကိုပဲ သွားပါရစေ” ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။</p> <p>“ရှေးဟောင်းဆိပ်ကမ်းရပ်ကွက် ဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>ဂူစတပ်ရိန်းသည် မိမိနားကိုပင် မိမိ မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်သွားရပြီး “မင်း တကယ်ပြောနေတာလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> မြို့တော်၏ အဓိကရပ်ကွက် ခုနစ်ခုအနက် ရှေးဟောင်းဆိပ်ကမ်းရပ်ကွက်၏ ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေမှာ အဆိုးရွားဆုံးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်က အလွန် စည်ကားဝေဖြာခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သာမန်လူတန်းစားများနှင့် အောက်ခြေလူတန်းစားများ စုဝေးရာနေရာ ဖြစ်နေခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာသည် လူမိုက်ဂိုဏ်းများ သောင်းကျန်းပြီး ရာဇဝတ်မှုနှုန်းလည်း အလွန်မြင့်မားလှရာ အလုပ်သင်ဆင်းရန် ထိုနေရာကို ရွေးချယ်ခြင်းမှာ ဒုက္ခရှာခြင်းသာ ဖြစ်တန်ရာသည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“သေချာပါတယ်”</p> <p>ရိုနန်သည် အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော ကော်ဖီကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ရင်း “ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ပြီးပါပြီ” ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>“အင်းလေ... ဒါဆိုရင်လည်း မင်းသဘောအတိုင်းပဲ ဖြစ်ပါစေတော့”</p> <p>ဂူစတပ်ရိန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ဤခြင်္သေ့နှလုံးသားနယ်စားမင်းသည် ရိုနန်၏ ပြတ်သားသော စိတ်ဓာတ်ကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားသူဖြစ်သည်။ ရိုနန်သည် ငယ်ရွယ်သော်ငြား မိမိကိုယ်ပိုင် အတွေးအခေါ်နှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်များ ခိုင်မာသူဖြစ်ရာ အလွယ်တကူ နားချ၍ရမည့်သူ မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ဤကာလအတောအတွင်း ဂူစတပ်ရိန်းသည် ရိုနန်အား မိမိ၏ အမျိုးအနွယ်စုအတွင်းသို့ ဆွဲဆောင်ရန် နည်းလမ်းပေါင်းစုံဖြင့် ကြိုးပမ်းခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော် မည်မျှပင် သွေးဆောင်ဖြားယောင်းပါစေဦးတော့ ရိုနန်အပေါ်တွင်မူ အနည်းငယ်မျှပင် သက်ရောက်မှု မရှိခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် နှစ်ဖက်စလုံး၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမှာမူ အမြဲတမ်း စိတ်ကျေနပ်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ရို့စ်စင်ကလဲယားနှင့် ရွှေရွက်လှေကုန်သွယ်ရေးအသင်းမှတစ်ဆင့် ရိုနန်သည် အထူးစွမ်းအားရှင်သုံး ပစ္စည်းကိရိယာများကို ရောင်းချပြီး အဂ္ဂိရတ်ပစ္စည်းများကို ပြန်လည်ဝယ်ယူခဲ့ရာ စီးပွားရေးမှာ များစွာ ဖြစ်ထွန်းခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>၂၀ ယခုအခါ မြို့တော်၏ အထူးစွမ်းအားရှင် လောကတွင် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် ရိုနန်၏ ကျော်စောမှုမှာ ဝါရင့်အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် အချို့နှင့်ပင် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> ဂူစတပ်ရိန်းကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ရိုနန်ထံမှ အထူးစွမ်းအားရှင်သုံး ပစ္စည်းနှစ်ခုကို မှာယူခဲ့ဖူးရာ ၎င်းတို့၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် ကောင်းမွန်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်တစ်ဦးကို မိမိအနေဖြင့် အလုံးစုံ မထိန်းချုပ်နိုင်သည့်တိုင် အခြားသူများ လက်ထဲသို့ ရောက်သွားစေရန် တွန်းပို့လောက်အောင်အထိ ဂူစတပ်ရိန်းမှာ လူမိုက်တစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုထက် ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ဤနယ်စားမင်းသည် ရိုနန်၏ အစစ်အမှန် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို ယခုတိုင် အကဲမဖြတ်နိုင်သေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍သာ တစ်ချိန်ချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦး ရန်ဘက်ဖြစ်ခဲ့ကြပါမူ ရိုနန်ကို အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု မရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p>ရိုနန်သည် တစ်ဖက်လူအား စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ရင်း “ကြည်နူးစရာကောင်းတဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုပါပဲ” ဟု ပြောကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်အတိုင်းဆိုရသော် ဂူစတပ်ရိန်းသည် ထူးချွန်ထက်မြက်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ရင်ဖွင့်တိုင်ပင်နိုင်လောက်သည့် မိတ်ဆွေကောင်းတစ်ဦးမျိုးမူ မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရိုနန်သည်လည်း သူနှင့် မိတ်ဆွေဖြစ်ရန် ဘယ်သောအခါမှ မရည်ရွယ်ခဲ့ဖူးပေ။ ဤနယ်စားမင်းနှင့် ရိန်းမျိုးနွယ်စုကို အကာအကွယ်အဖြစ် အသုံးပြုကာ ရိုနန်၏ အဂ္ဂိရတ်လုပ်ငန်းမှာ အဆင်ပြေချောမွေ့ခဲ့ပြီး ရွှေဒင်္ဂါးပေါင်များစွာကိုလည်း စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> ရွှေရွက်လှေကုန်သွယ်ရေးအသင်းသည် သူ၏ ထင်ရှားသော အဂ္ဂိရတ်လက်ရာဖြစ်သည့် ‘အဆောင်လက်ဖွဲ့’ ကို အခြားနိုင်ငံများသို့ပင် တင်ပို့ရောင်းချနေပြီဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့သော ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမျိုးကို ရိုနန်အနေဖြင့် အစဉ်အမြဲ ဆက်လက်ရှိနေစေလိုသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကြည်နူးစရာကောင်းတဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုပါပဲ”</p> <p>ဂူစတပ်ရိန်းသည် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်၏ တော်ဝင်အဆင့်မြင့်ရဲအကယ်ဒမီတွင် ကုန်ဆုံးခဲ့သော အချိန်များမှာ တရားဝင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> မကြာမီမှာပင် သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ရှေးဟောင်းဆိပ်ကမ်းရပ်ကွက်၏ စတုတ္ထရဲစခန်းတွင် ဒုတိယအရာရှိချုပ်အဖြစ် အလုပ်သင်ဆင်းရန် ခန့်အပ်လွှာ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p> သူသည် နောက်ထပ် သုံးရက်အကြာတွင် တာဝန်စတင်ထမ်းဆောင်ရမည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ထိုသုံးရက်အတွင်း ရိုနန်သည် အနားမယူဘဲ ဒယ်လိုရက်စ်အား ခေါ်ဆောင်ကာ အိမ်လိုက်လံရှာဖွေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p> အဂ္ဂိရတ်ပစ္စည်းများ ရောင်းချရာမှ ရရှိလာသော အကျိုးအမြတ်များကြောင့် ရိုနန်ထံတွင် ယခုအခါ များပြားလှသော ရွှေဒင်္ဂါးပေါင်များ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အိမ်ခြံမြေ ဝယ်ယူရေးမှာ သူ၏ အဓိကလုပ်ဆောင်ရမည့် ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အင်ဗီယာနိုင်ငံ၏ မြို့တော်ဖြစ်သော ဆဲလက်စ်မြို့၏ အိမ်ခြံမြေဈေးနှုန်းမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသကဲ့သို့ပင် မြင့်မားလှပေရာ အထူးသဖြင့် အချက်အချာကျသော နေရာများရှိ အိမ်ကောင်းများကို ဝယ်ယူရန်မှာ ခဲယဉ်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ရိုနန်သည် ဂူစတပ်ရိန်း၏ အဆက်အသွယ်များမှတစ်ဆင့် သင့်တော်သော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ယင်းမှာ အဆင့်မြင့် စံအိမ်ကြီးတစ်လုံးပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစံအိမ်မှာ ဆဲလက်စ်မြို့၏ အရှေ့ပိုင်းရပ်ကွက် အလယ်ဗဟိုတွင် တည်ရှိပြီး ယင်းရပ်ကွက်သည် မြို့တော်၏ လူကုံထံရပ်ကွက် ခုနစ်ခုအနက် တစ်ခုဖြစ်ကာ မှူးမတ်မျိုးနွယ်များ စုဝေးရာနေရာလည်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဂူစတပ်ရိန်း၏ ထောက်ခံမှုသာမရှိပါက ရိုနန်အနေဖြင့် ထိုနေရာတွင် အိမ်ဝယ်ယူခွင့်ပင် ရရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ ထိုရပ်ကွက်၏ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် အသုံးအဆောင်များမှာ ပထမတန်းစားဖြစ်ရုံမျှမက လုံခြုံရေးမှာလည်း အထူးကောင်းမွန်လှပြီး သမိုင်းဝင် အဆောက်အအုံများစွာလည်း ရှိနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန် သဘောကျသွားသော စံအိမ်မှာ ဗဟိုပန်းခြံနှင့် ကပ်လျက်တွင်ရှိပြီး ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် သစ်ပင်ပန်းမန်များ ဝေဆာနေသည့်အပြင် စည်ကားသော ဈေးလမ်းမနှင့် မှူးမတ်မျိုးနွယ်ဝင်များအတွက် သီးသန့်ကျောင်းတစ်ကျောင်းလည်း အနီးအနားတွင် ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>စံအိမ်ကြီးမှာ အလွန်အမင်း မကျယ်ဝန်းသော်လည်း သုံးထပ်တိုက် အဆောက်အအုံနှင့်အတူ စတုရန်းမီတာ နှစ်ရာခန့်ရှိသော မြက်ခင်းပြင်နှင့် ဥယျာဉ်တို့ ပါရှိရာ မိသားစုတစ်စုအတွက်မူ အလွန်ပင် သက်သောင့်သက်သာ နေထိုင်နိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒယ်လိုရက်စ်မှာ ထိုစံအိမ်ကို မြင်လျှင်မြင်ချင်း အံ့အားသင့်သွားရပြီး “ဒီအိမ်က ရွှေဒင်္ဂါးပေါင် ဘယ်လောက်တောင် ပေးရမှာလဲ” ဟု မေးမြန်းရှာလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အိမ်မျိုးတွင် နေထိုင်ရလိမ့်မည်ဟု အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် ထည့်မက်ခဲ့ဖူးသည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>ရိုနန်ကမူ ပြုံးလျက် “ပိုက်ဆံက အရေးမကြီးပါဘူး၊ အရေးကြီးတာက မင်း သဘောကျရဲ့လား ဆိုတာပဲ” ဟု ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဒယ်လိုရက်စ်သည် သူမ၏ မျက်နှာကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ “အရမ်း သဘောကျတာပေါ့” ဟု ရင်ခုန်စွာဖြင့် ဖြေကြားလိုက်သည်။ ဤမျှ လှပသော အိမ်ကို သူမ မည်သို့လျှင် မနှစ်သက်ဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>“မင်း သဘောကျရင် ပြီးတာပါပဲ”</p> <p>ရိုနန်သည် စံအိမ်ကြီးကို တာဝန်ယူ စောင့်ရှောက်နေရသူအား “အိမ်ရှင်ကို အကြောင်းကြားလိုက်ပါ၊ ဒီနေ့ပဲ စာရွက်စာတမ်း အထောက်အထားတွေ လုပ်ဆောင်ကြတာပေါ့” ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအိမ်ရှင်မှာ မြို့ဝန်မင်းဘွဲ့ရ စီးပွားရေးသမားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မကြာသေးမီက ရှယ်ယာဈေးကွက်တွင် ရှုံးနိမ့်ကာ အကြွေးများ တင်နေသဖြင့် မိမိ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ထုတ်ရောင်းနေရသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူ၏ ကြွေးမြီရှင်နှင့် ရိန်းမျိုးနွယ်စုတို့မှာ နီးကပ်သော ဆက်ဆံရေးရှိသဖြင့်သာ ရိုနန်အနေဖြင့် ဤစံအိမ်ကို လက်ဦးမှုရယူကာ ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့မဟုတ်ပါက ဤစံအိမ်သည် ပုံမှန်အတိုင်း လေလံဈေးကွက်သို့ ရောက်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>ရိုနန်သည် မိမိစုဆောင်းထားသမျှ ငွေကြေးအများစုကို အသုံးပြုကာ ဤစံအိမ်ကို အောင်မြင်စွာ ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆဲလက်စ်မြို့တွင် သူ ပိုင်ဆိုင်သော အခြားအိမ်တစ်လုံး ရှိနှင့်ပြီးဖြစ်သော်လည်း ရှေးဟောင်းဆိပ်ကမ်းရပ်ကွက်ရှိ အိမ်မှာမူ ဤစံအိမ်၏ တန်ဖိုးကို အနည်းငယ်မျှပင် ယှဉ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p> ဤစံအိမ်ကြီးမှာ နောင်လာနောက်သား မျိုးဆက်များအထိ လက်ဆင့်ကမ်း အမွေပေးသွားနိုင်မည့် မျိုးနွယ်စုတစ်ခု၏ အမွေအနှစ်ပင် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>စံအိမ်ကြီးအတွင်း၌ အသုံးအဆောင်နှင့် ပရိဘောဂများ အစုံအလင် ပါရှိပြီးဖြစ်သဖြင့် ရိုနန်သည် ဝယ်ယူမှုပြီးမြောက်သည့် နောက်တစ်နေ့မှာပင် ဒယ်လိုရက်စ်၊ ဂျန်းနစ်တို့နှင့်အတူ အိမ်သစ်သို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ခဲ့ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p> ဂျန်းနစ်မှာလည်း များစွာ ဝမ်းမြောက်နေရှာပြီး သူမ ချစ်မြတ်နိုးသော ‘ဘတ်’ ဟု အမည်ရသည့် အမည်းရောင်ခွေးလေးမှာလည်း ဆော့ကစားစရာ နေရာတစ်ခု ရရှိသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူမကိုယ်တိုင်လည်း ရိုနန်၏ စီစဉ်ပေးမှုဖြင့် အနီးနားရှိ မှူးမတ်မျိုးနွယ်သုံး ကျောင်းတစ်ကျောင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ ပညာသင်ကြားခဲ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကိစ္စရပ်များအားလုံး စီစဉ်ပြီးစီးသွားသောအခါ ရိုနန်သည် ရှေးဟောင်းဆိပ်ကမ်းရပ်ကွက်သို့ သွားရောက်ကာ ဒုတိယအရာရှိချုပ်အဖြစ် သူ၏ အလုပ်သင်သက်တမ်းကို စတင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့လေသတည်း။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save