Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၂၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">သွေးလနက္ခတ် (၆၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဗိုင်းဘောင်ဝါ  မိသားစုဝင်တို့၏ ရုပ်အလောင်းများကို ယနေ့ထက်တိုင် မီးသင်္ဂြိုဟ်ခြင်း မပြုရသေးပေ။ ယင်းတို့ကို ဆိပ်ကမ်းဟောင်းရပ်ကွက်ရှိ ရဲစခန်းခွဲ၏ ရင်ခွဲရုံ၌သာ ထားရှိထားဆဲ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ရဲစခန်း၌ အခြေခံကျသော်လည်း အသုံးတည့်လှသော အအေးပေးစနစ်များ တပ်ဆင်ထားသည်ဖြစ်ရာ ရုပ်အလောင်းလေးခုစလုံးမှာ ပုပ်သိုးခြင်းမရှိဘဲ အကောင်းပကတိအတိုင်း ရှိနေသော်လည်း အားလုံးမှာ မှုခင်းဆေးစစ်ချက်အရ ရင်ခွဲစစ်ဆေးခြင်း ခံထားရပြီး ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်သည် စခန်းခွဲမှ မှုခင်းဆရာဝန်နှင့်အတူ ထိုရုပ်အလောင်းများကို စစ်ဆေးကြည့်ရှု၏။ မှုခင်းမှတ်တမ်းတွင် ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်းပင် လူသတ်သမားမှာ ဝါရင့်ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးဖြစ်ပေရာ သတ်ဖြတ်ပုံမှာ အလွန်ပင် သပ်ရပ်မြန်ဆန်လှပြီး ခြေရာခံရန် အသုံးဝင်သည့် သဲလွန်စဟူ၍ တစ်ခုတစ်လေမျှ မကျန်ရစ်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>လီဗိုင်းဘောင်ဝါကိုယ်တိုင်မှာမူ အဆိုးရွားဆုံး ခံစားခဲ့ရပုံရပြီး ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ဓားဒဏ်ရာပေါင်း တစ်ရာကျော် ရရှိထားသော်လည်း အသက်သေစေနိုင်မည့် အချက်အချာနေရာများကိုမူ ရှောင်ကွင်းထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်ရာ သူသည် အရှင်လတ်လတ် သွေးထွက်လွန်၍ သေဆုံးသွားရခြင်းသာ ဖြစ်တန်ရာ၏။</p> <p>ရုပ်အလောင်းများကို ကြည့်ရှုစစ်ဆေးပြီးနောက် ရိုနန်သည် စုံထောက်ကတ်စ်  နှင့်အတူ အရှေ့ပိုင်းမြို့ပြရပ်ကွက်ရှိ မိမိ၏ နေအိမ်သို့ ဦးစွာပြန်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် 'ဟေ' ဟု အမည်ရသည့် ကြောင်ကြီးကို ခေါ်ဆောင်ကာ အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>စုံထောက်ကတ်စ်မှာမူ ရိုနန်သည် အဘယ်ကြောင့် တစ်မြို့လုံး အနှံ့ပတ်ကာ သူ၏ အိမ်မွေးကြောင်ကြီးကို လိုက်လံခေါ်ဆောင်နေရသနည်းဟု များစွာ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဆက်လက်ဖြစ်ပျက်လာသော အခြင်းအရာတို့က ထိုစုံထောက်ကို အံ့အားသင့်ကာ မှင်သက်သွားစေတော့၏။ ဟေသည် တိုက်ခန်းအတွင်း ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားကာ အနံ့ခံကြည့်ပြီးနောက် ရိုနန်ကို ကြည့်၍ 'မြောင်' ဟု နှစ်ချက်မျှ အော်မြည်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"တွေ့ပြီ"</p> <p>ရိုနန်က စုံထောက်ကတ်စ်ကို ပြောလိုက်သည်မှာ - "တော်သေးတာပေါ့၊ အချိန်သိပ်မကြာသေးတော့ လူသတ်သမားရဲ့ အနံ့က လုံးဝပျောက်မသွားသေးဘူး"</p> <p> </p> <p>စုံထောက်ကတ်စ်မှာ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် "အရာရှိရိုနန်၊ ဒီကြောင်က လူသတ်သမားရဲ့ အနံ့ကို တကယ်ပဲ ခံနိုင်တယ်လို့ ပြောတာလား" ဟု မေးမြန်းမိ၏။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် - "ဒါပေါ့" ဟု ဆိုသည်။</p> <p>ဟေသည် တောကြောင်အမျိုးအနွယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားရှိသော ကြောင်၏ ဝိညာဉ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p> ရိုနန်၏ စနစ်တကျ လေ့ကျင့်ပေးမှုအောက်တွင် ယင်းသည် သိသာထင်ရှားသော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်များ ရရှိထားရုံသာမက အခြားသော အာရုံခံစွမ်းအားများမှာလည်း များစွာ ထူးကဲသာလွန်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>တောကြောင်တို့၏ အနံ့ခံအာရုံမှာ သဘာဝအတိုင်းပင် အလွန်စူးရှလှသည်ဖြစ်ရာ အစွမ်းထက်မြက်အောင် မြှင့်တင်ပေးထားသည့်အခါတွင်မူ သာမန်ထက် များစွာ ကျော်လွန်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> သို့ဖြစ်ရာ အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာမှ လူသတ်သမား၏ အနံ့ကို ရှာဖွေနိုင်ခြင်းမှာ အဆန်းတကြယ် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် ရိုနန်နှင့် စိတ်ချင်းဆက်သွယ်နိုင်စွမ်းရှိသဖြင့် မိမိဘာလုပ်ရမည်ကို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားပြီး မွေးရာပါ တောရိုင်းစိတ်ရိုင်းများ၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကိုလည်း ခံရတော့သည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုကြောင်ကြီးသည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားပြီးနောက် ရိုနန်ကို လှည့်ကြည့်ကာ နောက်ထပ် နှစ်ကြိမ်မျှ အော်မြည်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"လူသတ်သမားက ပြတင်းပေါက်ကနေ ဝင်လာတာပဲ"</p> <p>ရိုနန်က ရှင်းပြပြီးနောက် "ငါ အပြင်ဘက်ကို ထွက်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်" ဟု ဆိုကာ စုံထောက်ကတ်စ်၏ ပြန်လည်တုံ့ပြန်မှုကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်သို့ ခုန်ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>စုံထောက်ကတ်စ်မှာ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်မတတ် အံ့သြသွားရ၏။ အကြောင်းမူကား ဤနေရာမှာ ငါးထပ်မြောက် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်သို့ အပြေးအလွှား သွားကြည့်ရာ ရိုနန်မှာ တိုက်ခန်းအနောက်ဘက်ရှိ လမ်းကြားထဲတွင် ဘေးအန္တရာယ်ကင်းကင်းနှင့် မတ်တပ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နှလုံးရပ်မတတ် ထိတ်လန့်သွားသော စုံထောက်ကတ်စ်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် အောက်ထပ်သို့ အမြန်ပြေးဆင်းသွား၏။</p> <p> </p> <p>သူ လမ်းကြားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ဟေသည် လမ်းကြားထိပ်တွင် အနံ့ခံနေသည်ကို မြင်တွေ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>"သွားကြစို့"</p> <p>ဟေသည် ရှေ့မှ ဝှစ်ခနဲ ပြေးထွက်သွားရာ စုံထောက်ကတ်စ်လည်း ရိုနန်နှင့်အတူ အပြေးအလွှား လိုက်ပါသွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကြောင်ကြီးက ရှေ့မှဦးဆောင်၍ လူနှစ်ဦးက အနောက်မှ လိုက်ပါကြရာ တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ ကြောင်ကြီးက သူတို့ကို စောင့်ဆိုင်းပေးတတ်သေးသည်။</p> <p> </p> <p> ဤသို့ဖြင့် လမ်းတကာ လှည့်ပတ်ခဲ့ကြပြီး နာရီဝက်ခန့် ကြာသောအခါ ဟေသည် အပ်ချုပ်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှေ့တွင် ရပ်တန့်ကာ ခေါင်းကို မော့ကြည့်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်း၏ သူငယ်အိမ်မှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ဆိုင်အတွင်းရှိ အဘိုးအို အပ်ချုပ်ဆရာကို စူးစိုက်ကြည့်နေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအပ်ချုပ်ဆိုင်မှာ သာမန်လမ်းငယ်တစ်ခုတွင် တည်ရှိပြီး တည်နေရာမှာလည်း လူသူအရောက်အပေါက် နည်းလှပေရာ ဆိုင်အတွင်း၌ ဝယ်သူဟူ၍ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်ရှင် အဘိုးအိုမှာ ဆံပင်ဖြူဖွေးနေပြီး ခါးစညှပ်နှင့် ပေကြိုးကို ပတ်ထားကာ အဝတ်လှန်းစင်ပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများကို ဂရုတစိုက် ပြင်ဆင်နေ၏။</p> <p> </p> <p> သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း နှစ်ကာလများစွာ၏ ဖိစီးမှုကို ခံထားရသကဲ့သို့ အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆဲလက်စ်  မြို့၏ နေရာအနှံ့တွင် တွေ့မြင်ရလေ့ရှိသော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပညာဖြင့် ရုန်းကန်နေရသည့် ဆိုင်ငယ်လေးများကဲ့သို့ပင် ထူးခြားမှုဟူ၍ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိလှပေ။</p> <p> </p> <p>အာရုံစိုက်နေသော အဘိုးအိုမှာ ရိုနန်တို့ ရောက်ရှိလာသည်ကိုပင် သတိမထားမိပေ။ ရိုနန်သည် အမွေးအမှင်များ ထောင်ထနေသော ဟေကို ပွေ့ချီလျက် "ဝေါ်ကာလေ"  အဝတ်အထည်ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>စုံထောက်ကတ်စ်မှာမူ ဆိုင်အတွင်းသို့ ချက်ချင်းလိုက်မဝင်ဘဲ အပြင်ဘက်တွင်ပင် ရပ်တန့်နေကာ သူ၏ သေနတ်ကို အဆင်သင့် ကိုင်ထားလျက် သတိကြီးစွာ ထားနေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် အဘိုးအိုမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားပုံရပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကြောင်ကြီးကို ပွေ့ချီထားသော ရိုနန်ကို မြင်တွေ့သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ယဉ်ကျေးပျူငှာသော အပြုံးဖြင့် "မင်္ဂလာပါ သခင်လေး၊ ဘာများ အကူအညီ ပေးရမလဲ" ဟု မေးမြန်းရှာ၏။ ရိုနန်သည် ယနေ့တွင် ရဲဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်မထားဘဲ သာမန်အရပ်ဝတ်ဖြင့်သာ ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်က ပြုံးလျက် "ဒီက အဝတ်အစားတွေက တော်တော်လေး လှတာပဲ" ဟု ဆို၏။</p> <p>"ဒါပေါ့ခင်ဗျာ" အဘိုးအိုက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားသည်မှာ - "ကျွန်တော် ဆဲလက်စ်မှာ ဒီဆိုင်ကို ဖွင့်လာတာ လေးဆယ့်ခုနစ်နှစ် ရှိပါပြီ။ ဒီက အဝတ်အစား တိုင်းကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ချုပ်လုပ်တာဖြစ်ပြီး အရည်အသွေးကတော့ အာမခံပါတယ်"</p> <p> </p> <p>သူ၏ ပညာရပ်အကြောင်း ပြောနေချိန်တွင် သူ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ ဝေဝါးနေရာမှ တောက်ပလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"လေးဆယ့်ခုနစ်နှစ်တောင်လား" ရိုနန်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် - "ဒါက မလွယ်လှဘူးပဲ။ ဒါနဲ့ ခင်ဗျားက ဘာလို့ လီဗိုင်းဘောင်ဝါ မိသားစုကို သတ်လိုက်ရတာလဲ" ဟု မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဗျာ..." အဘိုးအိုမှာ မှင်သက်သွားပြီး "သခင်လေး ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ လီဗိုင်းဘောင်ဝါဆိုတာ ဘယ်သူလဲ" ဟု ပြန်လည်မေးမြန်းလေသည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ့်ကို လေးစားစရာပဲ" ရိုနန်က ဟေကို ကောင်တာပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး လက်ခုပ်တီးလျက် ပြုံးကာ ဆိုလိုက်၏ - "ခင်ဗျားရဲ့ သရုပ်ဆောင်ချက်က တကယ်ကို ကောင်းလွန်းပါတယ်။ အနုပညာတက္ကသိုလ်မှာ ဆရာကြီးတစ်ဦး လုပ်သင့်တာ။ ဒီမှာ အဝတ်ချုပ်နေတာကတော့ ခင်ဗျားရဲ့ ပါရမီတွေကို ဖြုန်းတီးနေသလိုပဲ"</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ထားဟန်ဖြင့် "သခင်လေး ဘာတွေပြောနေမှန်း ကျွန်တော် မသိဘူး။ အဝတ်အစား ဝယ်ဖို့မဟုတ်ရင်တော့ ဆိုင်ထဲက ထွက်သွားပေးပါ" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝေါ်ကာလေ၊ လီဗိုင်းဘောင်ဝါ မိသားစုကို သတ်ဖြတ်မှုနဲ့ ခင်ဗျားကို အခု ဖမ်းဆီးလိုက်ပြီ" ရိုနန်သည် သူ၏ ရဲတံဆိပ်ကို ထုတ်ပြလိုက်ပြီး - "ခင်ဗျားမှာ တိတ်ဆိတ်နေပိုင်ခွင့် ရှိတယ်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား ပြောသမျှ စကားတွေဟာ..."</p> <p> </p> <p>ရိုနန် စကားမဆုံးမီမှာပင် အဘိုးအို၏ မျက်ဝန်း၌ ရက်စက်လှသော အရိပ်အယောင်တို့ ဖြတ်သန်းသွား၏။ သူသည် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ခါလိုက်ရာ အင်္ကျီလက်ထဲမှ အပ်ချုပ်ဓားငယ်တစ်စင်းသည် သူ၏ လက်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ကျရောက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏချင်းမှာပင် ထိုတောက်ပလှသော ဓားသွားသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှသော အရှိန်ဖြင့် ရိုနန်၏ လည်ပင်းဆီသို့ ဦးတည်ကာ ထိုးစိုက်လိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုတိုက်ကွက်မှာ အရှိန်အဟုန် ပြင်းထန်လွန်းလှပြီး မြန်ဆန်တိကျလွန်းလှပေရာ ဓားသွားမှာ လေထုကို တိတ်တဆိတ် ခွဲထွက်သွားပြီး ရိုနန်၏ အသက်အန္တရာယ်ရှိသော နေရာကို ချက်ချင်းပင် ထိုးဖောက်ရန် ကြံရွယ်ထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ရိုနန်မှာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားဟန်ရှိပြီး ဓားဦးမှာ သူ၏ လည်ပင်းသို့ ထိလုနီးပါးအချိန်တွင် ထိုဓားသွားကို အမိအရ ဖမ်းဆွဲထားလိုက်လေသည်။ အဘိုးအို၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ဤတိုက်ကွက်မှာ သူ၏ အစွမ်းရှိသမျှ အသုံးပြုထားခြင်းဖြစ်ပြီး သူ၏လက်ထဲမှ အပ်ချုပ်ဓားမှာလည်း အထူးပြုလုပ်ထားသည့် တိုက်ခိုက်ရေးလက်နက် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းသည် သံမဏိကိုပင် အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်နိုင်သည့် အစွမ်းထက်မြက်လှသော လက်နက်ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ရိုနန်သည် ထိုဓားကို လက်ဗလာဖြင့်သာ ဖမ်းဆွဲထားပြီး သူ၏ အသားဖြင့်ပင် ဓားသွား၏ အရှိန်ကို ရပ်တန့်စေကာ တစ်မီလီမီတာမျှပင် တိုးမလာအောင် တားဆီးထားနိုင်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤလူငယ်ရဲအရာရှိသည် မည်မျှပင် အစွမ်းထက်လှသနည်း။</p> <p>အဘိုးအို၏ စိတ်ထဲတွင် ပြောမပြတတ်အောင် ထိတ်လန့်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူသည် ဝါရင့်ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ရိုနန်၏ စွမ်းအားကို ရိပ်မိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လက်နက်ကို ချက်ချင်း စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး အနောက်သို့ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာလေသည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်ခိုက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပါက ထွက်ပြေးခြင်းသည်သာ အကောင်းဆုံးဖြစ်ချေရာ စစ်မှန်သော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတို့သည် အင်အားသာလွန်သော ရန်သူကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လေ့ မရှိကြပေ။</p> <p> </p> <p>ဒိုင်း ဒိုင်း</p> <p>အဘိုးအို အနောက်သို့ လေးငါးလှမ်းခန့် ဆုတ်ခွာလိုက်စဉ်မှာပင် သေနတ်သံ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူ၏ ဒူးနှစ်ဖက်စလုံးမှ သွေးများ ပန်းထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အား"</p> <p>ပြောမပြတတ်အောင် ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့ ရောယှက်နေသည့် အော်ဟစ်သံသည် ဆိုင်အတွင်း၌ ဟိန်းထွက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး သူ၏ခြေထောက်များကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ဟိုဘက်ဒီဘက် လူးလိမ့်နေရရှာတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save